Glass Houses

Billy Joel can kick Elton John's ass anytime.

No, seriously. I can't say what would happen in a hypothetical battle between the Incredible Hulk and the Silver Surfer, but I'm pretty sure Billy would beat the crap out of Elton in a fight. And I do know that no album Elton John ever wrote and released could ever be better than Billy's "Glass Houses".

Weird record, "Glass Houses". It's nothing you could ever expect from a guy coming off the heels of two jazzy multiplatinum albums like "The Stranger" and "52nd Street": It's rawer, harder, more guitar-based, a puzzle: Why risk alienating your fans like this? My attempt at an explanation is that Billy spent 1979 listening to angry young men with skinny ties, people like Joe Jackson, Elvis Costello and The Knack, and was influenced by them. I mean, listen to tracks like "You May Be Right" or "It's Still Rock 'N' Roll To Me": It's straight pub rock by the Piano Man, without a piano in sight. And it's fucking great:

But wait, my theory runs deeper. "Glass Houses" is such a fantasic record because Billy, through his influences, managed to successfully bring together two mutually exclusive music genres: On the one side we have the aforementioned angry pub rock, and on the other hand we have an obvious influence from the rising melodic hard rockers of the era. Check out the proto-AOR gem "All For Leyna" that concludes side A:

See what I mean? It's all there. "Glass Houses" is the perfect late 70's/early 80's album, the marriage between all popular genres of the period combined with Billy's own laid-back aesthetic, which is still present in beautiful songs pointing either towards his own past ("Don't Ask Me Why") or his future ("Sleeping With the Television On"). 

Say it's cheesy, call me a geek, but I'm 100% serious, folks: There's no filler here. Just 10 great songs and an album I really, truly love. Every single time I play it I want to dance around my living room wearing a skinny tie. And you know why? Because everybody's talkin' 'bout the new sound, funny, but it's still rock 'n' roll to me.

Eurovision Trash

Θυμάμαι, παιδί, μια φορά το χρόνο, να κάθομαι με τους γονείς μου μπροστά στην τηλεόραση για να δούμε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη, η λέξη "ροκ" δεν είχε μπει ακόμα στο λεξιλόγιό μου. Ο πατέρας μου κι εγώ κρατούσαμε χαρτί και μολύβι και βαθμολογούσαμε, ξεχωριστός βαθμός για το τραγούδι, ξεχωριστός για τη σκηνική παρουσία και άθροισμα. Συχνά συμφωνούσαμε στο ποιο τραγούδι μας άρεσε, σπάνια αυτό που άρεσε σε εμάς νικούσε.

Θυμάμαι φυσικά τις Ελληνικές συμμετοχές. "Μάθημα Σολφέζ" με Πασχάλη, Ρόμπερτ Ουίλλιαμς, Μπέσσυ Αργυράκη και Μαριάννα Τόλη, 5η θέση, μεγάλη επιτυχία. "Σωκράτη Εσύ Σουπερστάρ" με την Ελπίδα. Θυμάμαι τη ζωντανή ορχήστρα, που μέχρι πριν από κάποια χρόνια που αντικαταστάθηκε από playback συνόδευε κάθε συμμετοχή. Θυμάμαι και τους νικητές, ή τουλάχιστον τους περισσότερους από αυτούς. Τις πιο έντονες αναμνήσεις όμως τις έχω από τις πιο trash συμμετοχές, ηθελημένες ή όχι. 

Όπως αυτό το τραγούδι που εκπροσώπησε την Ελβετία το 1979 (η χρονιά της νίκης του "Τζέγκις Χαν", by the way) δίνοντας στον όρο "trash" την πραγματική του διάσταση, αφού το συγκρότημα χρησιμοποιούσε μουσικά όργανα φτιαγμένα από σκουπίδια:

Έχω σταματήσει να βλέπω Eurovision εδώ και πολλά χρόνια, καθώς όμως ο εννιάχρονος γιος μου δήλωσε ότι θέλει να το παρακολουθήσει απόψε, αποφάσισα να του κάνω παρέα. Η τηλεόραση είναι έγχρωμη και flat αλλά έχουμε ήδη ετοιμάσει χαρτιά και μολύβια για να βαθμολογήσουμε. Trash. Θα έχει πλάκα.

5 Τραγούδια για τη Γιορτή της Μητέρας

Εμείς οι Έλληνες είμαστε γνωστοί μαμάκηδες, οπότε με αφορμή τη σημερινή γιορτή της μητέρας και καθώς έχω αρκετό καιρό να ποστάρω κάτι στο blog, αποφάσισα να ξεπετάξω στα γρήγορα μια λίστα: 5 Τραγούδια για τη Μαμά.

Η λέξη-κλειδί στην παραπάνω παράγραφο είναι "ξεπετάξω": Το μοναδικό κριτήριο που χρησιμοποιήσα για να φτιάξω τη λίστα ήταν ποια τραγούδια θα μου έρθουν πρώτα στο μυαλό. Και, φυσικά, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν αυτό:

Επιλογή τόσο προφανής που σχεδόν ντρέπομαι που την αναφέρω εδώ. Πάντως ντρέπομαι λιγότερο απ' όσο θα έπρεπε να ντρέπονται οι DJs των rock bars της Αθήνας, καθώς από τις περίπου 700 τραγουδάρες των Danzig παίζουν στα μαγαζιά τους μόνο αυτό. Και το ότι το "Mother" του Danzig το οποίο έχω ακούσει 150.000 φορές ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, κάνει το δεύτερο τραγούδι που μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό να φαντάζει ακόμα πιο αλλόκοτο, γιατί έχω να το ακούσω 25 χρόνια ακριβώς:

Ο συγκεκριμένος δίσκος της/των Carmel από τον οποίο προέρχεται αυτό το κομμάτι, το "The Falling" (1986), είναι ένα πανέμορφο δείγμα βρετανικής jazzy pop των 80s και, τώρα που το θυμήθηκα, μάλλον αποτελεί τέλεια επιλογή για βραδινές ακρoάσεις όταν θέλετε να "φτιάξετε ατμόσφαιρα". Αχέμ. Θα το δοκιμάσω και θα σας πω. Ή όχι.

Αδυνατώ πάντως να κατανοήσω γιατί ο εγκέφαλός μου θυμήθηκε την Carmel, όχι μόνο γιατί έχω να ακούσω το κομμάτι της χρόνια αλλά και γιατί είναι το μόνο μη hard rock κομμάτι από τα 5 πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό. Συγγνώμη, τι να κάνουμε, τα ακούσματα της εφηβείας είναι βαθιά χαραγμένα στο υποσυνείδητο, σχεδόν αποκλειστικά ροκ άκουγα μεγαλώνοντας, οπότε αναπόφευκτα αμέσως μετά σκέφτηκα αυτό:

Κανείς δεν ξεστομίζει τη λέξη "mother" πιο πρόστυχα από το Freddie Mercury, και με ένα απλό boogie οι Queen αποδεικνύουν ότι στα 70's δεν χρειάζονταν καν gimmicks/έπη τύπου Bohemian Rhapsody για να πατήσουν κάτω κάθε ανταγωνιστή. Κάτι που ίσχυε και για τους επόμενους που μου ήρθαν στο μυαλό:

Εδώ οι Aerosmith, το 1973, διασκευάζουν James Brown. Ω ναι. Και για κάποιον περίεργο λόγο, στα 80's που εμείς οι ροκάδες πλακωνόμασταν με τους καρεκλάδες, το συγκεκριμένο το κάναμε γαργάρα με άψογο στυλ Βιταλστατιστίξ ("Αλέσια; Δεν ξέρω καμία Αλέσια!"). 

Χαίρομαι πάντως ιδιαίτερα για το πέμπτο τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό στα πλαίσια αυτού του παιχνιδιού με τον εαυτό μου, γιατί προέρχεται από μια μπάντα που αγαπώ ιδιαίτερα και θεωρώ πως αδικείται κατάφωρα από το γεγονός ότι είχαν ένα megahit που για το 90% του πληθυσμού είναι το μοναδικό άκουσμα που έχουν από αυτούς. Διότι οι Steppenwolf υπήρξαν πολύ σπουδαίοι, κι έχουν πει τραγουδάρες όπως το "Hey Lawdy Mama":

Το Original Gangster Καλοκαίρι Μου

Τα δικά μου 80's είχαν κυλήσει με τα αναμενόμενα ακούσματα, μια τυπική εφηβεία της περιόδου με κλασικό ροκ και χέβι μέταλ. Το "Nevermind" θα κυκλοφορούσε μερικούς μήνες αργότερα, οπότε η αυγή των 90's στην πραγματικότητα δεν είχε χαράξει ακόμα κι ας ήταν Ιούλιος του 1991. Mόλις είχα τελειώσει το Πανεπιστήμιο. Όχι πλέον "φοιτητής" αλλά πολύ μακριά ακόμα από το "νοικοκύρης", στη χαραμάδα ανάμεσα στο "ροκάς" και στο "χίπστερ", εκείνο το μεταιχμιακό καλοκαίρι είχα πάθει μία ψύχωση με τον Ice-T.

Είχα κατέβει στην Κρήτη για διακοπές, να κάνω παρέα στον κολλητό μου το Γιάννη. Συμφοιτητής ο Γιάννης, Κρητικός, από το Ηράκλειο, είχε πιάσει δουλειά για το καλοκαίρι σε εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων στη Χερσόνησο. Τα βράδια τα πίναμε κυνηγώντας Βορειοευρωπαίες, τα πρωινά αυτός δούλευε κι εγώ άραζα στην παραλία για να στοχαστώ για το μέλλον μου και να δρομολογήσω τα επόμενα βήματα στη ζωή μου. Παπάρια. Το μόνο που έκανα όλο το καλοκαίρι, εκείνες τις νωχελικές ημέρες αραχτός στην παραλία, ήταν να ακούω non-stop το "Original Gangster" του Ice-T στο walkman μου.

Όχι ότι δεν είχα άλλες κασέτες μαζί μου, καμιά εικοσαριά είχα κουβαλήσει και είχε και ο Γιάννης άλλες τόσες. Για κάποιο λόγο όμως είχα κολλήσει με το "O.G." και δεν ήθελα να ακούσω τίποτα άλλο. Κάθε πρωί (τότε το θεωρούσα πρωί, αλλά σήμερα είναι η ώρα που τρώω το μεσημεριανό μου) ξυπνούσα, έφτιαχνα φραπέ, φορούσα μαγιό, κατέβαινα παραλία, άπλωνα πετσέτα, έβαζα ακουστικά και πατούσα το Play, με την ίδια πάντα κασέτα του Ice-T να παίζει. Την είχα μάθει απ' έξω. Πορωνόμουν με το καταιγιστικό funk του "New Jack Hustler", έβλεπα να κυλάνε μπροστά μου σαν σε ταινία οι σκηνές που περιέγραφαν οι ρίμες του "Bitches 2", στο "Straight Up Nigga" κρατιόμουν με το ζόρι να μη σηκωθώ και να αρχίσω να χορεύω γύρω-γύρω στην παραλία ανάμεσα στις γυμνόστηθες Ολλανδέζες. Και μετά τα πράγματα αγρίευαν: Το "Midnight" είχε τα ντραμς του "When The Levee Breaks" των Led Zeppelin και το riff του "Black Sabbath", το "Body Count" ήταν μια κολασμένη old school χαρντκοριά με την οποία η Ice-T μας πρωτοσύστησε το ομώνυμο ροκ project του, το "The Tower" ήταν χτισμένο γύρω από το μουσικό θέμα της ταινίας "Halloween" του John Carpenter. Το ένα τραγούδι ήταν καλύτερο από το άλλο, και όλα μαζί έδεναν τόσο τέλεια μεταξύ τους, που μόλις τελείωνε η Β' πλευρά της κασέτας το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να γυρίσω πλευρά και να ακούσω το άλμπουμ ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Η κασέτα έλιωσε εκείνο το καλοκαίρι, κυριολεκτικά. Επιστρέφοντας στην Αθήνα αγόρασα το CD.

Δεν το έπαιζα wigger, δε ντυνόμουν σαν ράπερ, το 1991 δεν είχα καν δεύτερο ραπ άλμπουμ στη δισκοθήκη μου (οι Beastie Boys δε μετράνε, ήταν λευκοί), για 10 μέρες όμως εκείνο τον Ιούλιο ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι το "Original Gangster" είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Kαι σήμερα, 4 ή 5 φορές το χρόνο που το ακούω, μερικές φορές το πιστεύω ακόμα.

 

5 Great Rockers You've Never Heard Of

You know what my favorite part of being a music geek is? It's discovering a great artist, or a great record, that nobody's ever heard of, and having an opportunity to inform the world of their greatness.

I've done it before on this blog too, I've raved about Laito Lychee and about Charlie Terrell, but since everyone loves lists, I think it's about time I put together a Top-5 of relatively unknown rock 'n' roll guys I love and wish the whole world loved too. So here it goes.

5. Barrence Whitfield

Wow! The guy's a real rock 'n' soul screamer in the Little Richard tradition and his band, The Savages, is SMOKING HOT. Check out any of his albums (personal favorite: "Ow! Ow! Ow!", 1987), and if you don't get up and dance, then most likely you're already dead.

4. Charlie Terrell

There's a whole blog post dedicated to this guy, so there's no point in repeating the same stuff. If you've never heard of him and you love rock, blues, Bob Dylan, Van Morrison, and all things southern, then you gotta check him out. I love Charlie, and you'll love him too.

3. J.D.Wilkes

This guy's the frontman for the Legendary Shack Shakers, the best punk blues band ever. On stage he's a lunatic, sort of like a cross between Iggy Pop and Jerry Lee Lewis, and his band will kick your ass. Bigtime. Their fourth album "Pandelirium" is one of the top-10 albums of the 21st century, real talk.

2. Mike Doughty

OK, now it's time to go all intellectual on your ass. Soul Coughing was an amazing band, but a bit too weird for mainstream tastes. Mike Doughty's ironic stage presence and strange storytelling made me fall in love with the band, and this particular song is still one of my all-time favorites, it makes me want to buy a set of bongos and write beat poetry:

1. Chuck E. Weiss

Chuck's not a guy, he's a novel waiting to be written, and a funny one too. I mean, come on man, what are the odds of the same person:

a. Playing the drums for Blues legends Lightnin' Hopkins, Muddy Waters, Willie Dixon and Howlin' Wolf, despite being white (and very Jewish),

b. Becoming young Tom Waits' best friend, and quite possibly his inspiration,

c. Being commemorated as the subject of a major pop hit, Rickie Lee Jones' "Chuck E.'s in Love" (1979, No. 4 on the Billboard Singles charts),

d. Hanging out with Johnny Depp and eventually becoming his business partner, and all this

e. Many years before releasing his first official album?

I had began writing the Chuck E. Weiss / Tom Waits / Rickie Lee Jones story (the three of them pictured above), but gave up because I can't possibly do a better job than this cat. So instead I'll just urge you to track down Chuck's three official albums, "Extremely Cool", "Old Souls & Wolf Tickets" and "23rd & Stout", and discover the man that could have been Tom Waits, if he hadn't chosen to become the real Lebowski instead.

Nea Smyrni Rock City

Σκηνή από τα 80's 1: Στο μπαλκόνι του πατρικού μου, μαθητής Γυμνασίου. Χαζεύω το δρόμο, ακριβώς απέναντι μένει ο κατά μερικά χρόνια μεγαλύτερός μου drummer των Spitfire. Η μπάντα βγαίνει από το σπίτι του. Έχουν μακριά μαλλιά, κρατάνε κιθάρες. Μαζί τους είναι και μια όμορφη κοπέλα. Γέλια, πειράγματα. Τους ακολουθώ με το βλέμμα μέχρι που στρίβουν τη γωνία και χάνονται.

Σκηνή από τα 80's 2: Άλσος Νέας Σμύρνης. Ροκ συναυλία που διοργανώνει ο Δήμος. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, εμφανώς λιώμα, ανεβαίνει στη σκηνή με καθυστέρηση, τρικλίζει, πέφτει, ξεχνάει τους στίχους, διακόπτει τη μπάντα του, αρχίζει να βρίζει το κοινό. "Φύγετε! Φύγετε όλοι!". Δεν θα ξεχάσω ποτέ, εκείνη τη στιγμή, την έκφραση απελπισίας και παραίτησης στα πρόσωπα του Κυριάκου Δαρίβα και του Αλέκου Αράπη, μελών των Απροσάρμοστων που συνόδευαν πιστά τον Παύλο στα καλά και στα κακά του.

Σκηνές από τα 80's, 3 ως 101: Πλατεία Νέας Σμύρνης. Γαλαξίας. "Γουστάρω πίσσα και νικοτίνη". Πρώτες προσπάθειες για μπάντα. Μπουγέλα. Δίσκοι. Χαβαλές. Μπύρες. Ακροβάτισσα. Little Wing. Φιλάω την Κ.

...

Η Νέα Σμύρνη στα 80's είχε υπερβολικά πολλά δισκάδικα για τυπική μεσοαστική Αθηναϊκή γειτονιά. Στην Ομήρου ήταν το Record House, το μοναδικό που επέζησε ως σήμερα, ενώ απέναντι ήταν το πιο mainstream La-Si-Do. Επί της πλατείας ήταν το καλό δισκάδικο που διατηρούσε η οικογένεια της Χίλντας Παπαδημητρίου. Στην Αγίας Φωτεινής εμφανίστηκε μια μέρα, ως δια μαγείας, το δισκοπωλείο ενός καραφλοχαίτουλα ψυχεδελιάρη παλαιοροκά, που κανά-δυο χρόνια αργότερα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη το ίδιο ξαφνικά όπως είχε εμφανιστεί, αφού πρώτα μας άνοιξε τα μάτια και τα αυτιά με διάφορα Nuggets, Pebbles, J. Geils Band και Αυστραλέζικο punk. Είμαι σίγουρος ότι ξεχνάω και κάποιο ακόμα.

Η Νέα Σμύρνη δεν είχε υπερβολικά πολλές ροκ μπάντες, η πλατεία όμως λειτουργούσε ως μαγνήτης και για τους rockers των γειτονικών συνοικιών: Καλλιθέα, Μπραχάμι, Νέος Κόσμος, Παλαιό Φάληρο, όλα τα hard rock και metal συγκροτήματα της ευρύτερης περιοχής μαζεύονταν κάθε Σάββατο μεσημέρι στο Γαλαξία για καφέ. Δεν χρειάζονταν τηλεφωνήματα και συνεννοήσεις: Ήθελες να βρεις το Λάκη, τον Τάκη ή τον Ήλια; Ήξερες ότι μετά την πρόβα θα ερχόταν Γαλαξία. Γύρω στο 1988, η Πλατεία Νέας Σμύρνης ήταν το Αθηναϊκό Sunset Strip και ο Γαλαξίας το δικό μας Rainbow Bar & Grill. Θλιβερή η σύγκριση, το ξέρω, όμως αυτό είχαμε και τηρουμένων των αναλογιών τη δουλειά του την έκανε.

Αχ, η Πλατεία και το Άλσος: Πολλοί απο εμάς εκεί παρακολουθήσαμε, αλλά και δώσαμε τις πρώτες μας συναυλίες. Θυμάμαι το συμμαθητή μας τον Α., τραγουδιστή σε ροκ μπάντα από το Γυμνάσιο κιόλας, και τις θρυλικές ιστορίες που κυκλοφορούσαν ψιθυριστά για το προβάδικό τους στο οποίο άναβαν περίεργα τσιγάρα και στο οποίο έρχονταν (γκασπ!) γυναίκες! Θυμάμαι τους Spitfire, πριν από το δίσκο, να παίζουν στην πλατεία με παιδάκια να τρέχουν γύρω-γύρω από τη σκηνή, το Σιδηρόπουλο σε φάσεις καλύτερες από την προαναφερθείσα, τους Χ Mandarina Duck, τους Αντί, θυμάμαι να στήνω τα δανεικά μου πλήκτρα στο Άλσος για να παίξω με την πρώτη μου μπάντα και μετά να με πλησιάζει ο μακαρίτης ο Β. και να με ρωτάει αν θέλω να τζαμάρω και με τη δική του καμιά μέρα - αυτή έγινε η δεύτερη μου μπάντα, ενώ ο Β. και οι φίλοι του που ήταν εκείνη τη μέρα εκεί η νέα μου παρέα.

Θυμάμαι τη Νέα Σμύρνη όχι ως ένα φιλήσυχο προάστιο της Αθήνας, αλλά ως ένα πάρκο αναψυχής για εκκολαπτόμενους ροκάδες. Προφανώς και δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα, προφανώς και η οπτική μου έχει παραμορφωθεί από τα μεταλυκειακά βιώματά μου, είμαι σίγουρος ότι αν είχα μεγαλώσει στο Περιστέρι ή στο Χαλάνδρι θα είχα αντίστοιχες στιγμές να διηγηθώ, αυτό όμως δεν αλλάζει τη δική μου πραγματικότητα: Όταν ήμουν 19, ήθελα να είμαι ροκ και η Νέα Σμύρνη ήταν στο επίκεντρο της ροκιάς μου. Την αγαπώ ακόμα, κι ας την εγκατέλειψα το 1993.

The Legend of Laito Lychee

People were talking about the band's live shows for years afterwards. That is, the lucky few who got to witness them. A couple of band members went on to greater things, the others are still active underground, but even though you get about 4,440 results when you google the least known band member's name, not a single musical note by Laito Lychee is available all over the Internet, or in record stores for that matter. Hey, remember record stores?

The few words on the band you'll find by googling are either brief references of the "before that, she used to be in a short-lived band called Laito Lychee" variety, or enthusiastic dithyrambs by an American music journalist, Douglas Wolk. Well, Mr. Wolk is right: Laito Lychee was probably the best band that you have never heard of.

Laito Lychee was only around for a few months. Hell, this was a band so obscure that not even the people in the band knew the band's name: On her personal website the drummer spells it "Laito Lychee" the same way it appeared on concert flyers and in 90's magazines (including SPIN, once), while a couple of other band members spell it "Leitoh Lychee" the same way it appeared on the track listing of their only official release.

They played in public maybe 5, no more than 10 times. They recorded a total of two songs (combined running time, 1 minute 40 seconds) that were included in a compilation CD titled "Pop Goes the Weasel 1", which was released in 1994 by Japanese label K.O.G.A. Records and is impossible to find. You could catch a glimpse of them on the 1997 VHS video documentary "Riot Grrrl New York City" if you could find one of the few existing copies, all of them archived at remote public libraries in North America. So, when I say they were the best band ever, I guess you'll just have to take my word for it.

It was on January 5, 1994, that I fell in love with Laito Lychee, on my first ever visit to New York City while on new year's break from Syracuse U. I had a free pass for that night's four-band showcase at the Knitting Factory on East Houston Street:

Spanish Fly
The Figgs
Laito Lychee
Fat Jesus Ensemble featuring John Zorn

If memory serves me right I had bluffed my way to a free pass, penniless grad student that I was, via the Figgs' publicist or something, even though as an aspiring future NYC hipster my real motivation to attend the show was, of course, John Zorn. It goes without saying that I had no clue who or what Laito Lychee was.

So. I remember the feeling of awe upon entering the Knitting Factory, that temple of NYC avant garde, for the first time. On the other hand I don't remember a single thing about Spanish Fly, I hazily remember the Figgs, and my most vivid memory of John Zorn is that he had a didgeridoo player on stage with him. Really. But the moment Laito Lychee hit the stage, I will never in my life forget.

First of all, it was what they looked like: It's not just that four of the five band members were girls, I'd seen plenty of shows by girl bands before. But they had two singers, one intellectual-looking and the other a babyfaced Japanese chick who also played violin, and another skinny Japanese girl on guitar. The fourth girl, on drums, was really scary but in a sexy sort of way. The only guy in the band played bass and before the band even plugged in I had already started fantasizing about taking his place.

And then they started playing their songs. And it was glorious. It was noisy and chaotic and beautiful and great fun, the intellectual-looking girl doing a lot of spoken word stuff over monstrous hardcore punk riffs and it was sort of like a teenage Patti Smith fronting the Boredoms or the Stooges or something, and then the babyfaced Japanese violin player opened her mouth, this small, cuddly, cute as a button girl opened her mouth and started SCREAMING LIKE A DEMON FROM THE DARKEST PITS OF HELL. I didn't know if I wanted to dance, mosh, laugh, jump on stage and hug a Japanese girl or all of the above, but it was the most fun I've ever had with my clothes on. After that show I was convinced that Laito Lychee would release the album of the decade, but then they broke up. Who knows why, perhaps they couldn't agree on whether the band should be called Laito Lychee or Leitoh Lychee.

Miho Hatori and Yuka Honda, the two Japanese girls, formed Cibo Matto and started hanging out with Yoko Ono and Sean Lennon and that drummer dude from the Jon Spencer Blues Explosion and other famous people, Miho even sang on the first Gorillaz album. Shayla Hason, the intellectual, is still doing interesting intellectual artsy stuff and is a professional photographer in Portland. Laura Cromwell, the sexy scary drummer, has played with about 100 of the coolest bands in New York, my favorite one being Golem. Rick Lee, the guy, went on to play in another great cult NY band, Skeleton Key, as well as in the Miho/Yuka side project Butter 08. I love all that stuff, but none of it ever came close to Laito Lychee at the Knitting Factory. None.