Monday, 13 June 2011

We Had Joy, We Had Fun, We Had A Copy Of "Born To Run"


Νομίζω πως το "Boys & Girls In America" των The Hold Steady είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της τελευταίας πενταετίας. Νομίζω πως ο Craig Finn είναι ο καλύτερος στιχουργός όλων των εποχών. Νομίζω πως ο χαρακτηρισμός "America's best bar band" τους αδικεί, καθώς το να αναφέρονται τα τραγούδια σου σε πιωμένους χαρακτήρες δεν τα κάνει αυτόματα ιδανική μουσική υπόκρουση για πιώματα. Νομίζω πως πρέπει να αρχίσω αυτό το κείμενο από την αρχή.


She was a really cool kisser and she wasn’t all that strict of a Christian,

she was a damn good dancer but she wasn’t all that great of a girlfriend


Δεν θα μπορούσα να μην ερωτευθώ παράφορα δίσκο που ξεκινάει με ένα τραγούδι όπως το "Stuck Between Stations": Οι πρώτοι στίχοι αποτελούν σαφή αναφορά στον Κέρουακ και η δομή της σύνθεσης παραπέμπει στο "Thunder Road" του Springsteen. Ως αμερικανάκι που είμαι, πώς να αντισταθώ σε τέτοιο συνδυασμό; (και μην ακούσω αηδίες του τύπου "τα αμερικανάκια είναι αμόρφωτα και ηλίθια", εκτός και αν αυτός που λέει τις αηδίες έχει και αποδεικτικά στοιχεία ότι το ποσοστό των Ελλήνων που έχει διαβάσει Καζαντζάκη είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό των αμερικανακίων που έχει διαβάσει Κέρουακ).


She looked just like a baby bird, all new and wet and trying to light a Parliament,

he quoted her some poetry, he's Tennyson in denim and sheepskin, he looked a lot like Izzy Stradlin


Ναι, το "Boys & Girls…" είναι ο πιο Springsteen δίσκος των The Hold Steady, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι μονόχνωτος ή μονομανής: Το "Hot Soft Light", ας πούμε, θα μπορούσε ανετότατα να βρίσκεται σε κάποιο δίσκο που ηχογράφησαν οι Thin Lizzy το 1976, ενώ το "Chillout Tent" πετυχαίνει, σε λιγότερα από 4 λεπτά, να διηγηθεί μια τρυφερή ιστορία πιο ζωντανά από βιβλία 400 σελίδων, και ταυτόχρονα να ξυπνήσει μουσικές αναμνήσεις άλλων εποχών έχοντας ως καλεσμένο στα φωνητικά τον Dave Pirner των Soul Asylum (είπαμε, αμερικανάκι).


Lost in fog and love and faith was fear,

I've had kisses that make Judas seem sincere


Για να επανέλθω όμως στον ατυχή χαρακτηρισμό "bar band" που ακολουθεί αυτό το συγκρότημα από την ίδρυσή του: Έχετε ακούσει το "Citrus"; Δείξτε μου ΕΝΑ μπαρ σε όλο τον κόσμο που θα έπαιζε αυτό το τραγούδι για να "ανεβάσει" τη διάθεση των θαμώνων του, και θα σας δείξω έναν μισότρελο ιδιοκτήτη μπαρ με αυτοκαταστροφικές τάσεις. Εεε, λάθος παράδειγμα, τώρα που το σκέφτομαι οι περισσότεροι ιδιοκτήτες μπαρ που γνωρίζω είναι μισότρελοι με αυτοκαταστροφικές τάσεις, καταλάβατε όμως τι θέλω να πω.


we had some massive highs, we had some crushing lows,

we had some lusty little crushes, we had those all-ages hardcore matinée shows


Σε ένα κόσμο όπου τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί, προσωπικά νιώθω την ανάγκη για κάποιες σταθερές αξίες. Το rock των The Hold Steady είναι μια από αυτές.



Sunday, 29 May 2011

Gil Scott-Heron


Το τέλος της εφηβείας αποτελεί κομβικό σημείο για τους περισσότερους εξ ημών. Αφήνεις το σχολείο και τους παλιούς σου φίλους, γνωρίζεις καινούργιο κόσμο με διαφορετικά βιώματα, καθαρίζει η μάπα σου από τα σπυράκια, αποκτάς μεγαλύτερη αυτονομία από τους γονείς σου, βγαίνεις περισσότερο έξω, ανακαλύπτεις καινούργια στέκια, ακούς καινούργιες μουσικές που δεν υποψιαζόσουν καν ότι υπήρχαν. Για μένα η αρχή του τέλους της εφηβείας ήρθε το 1987, όταν ανακάλυψα τον Gil Scott-Heron.

Μέχρι τα 18 μου άκουγα σχεδόν αποκλειστικά ροκ και χέβι μέταλ. Οι γνώσεις μου περί μαύρης μουσικής περιορίζονταν σε τρεις (3) δίσκους που είχα, το "Live At The Apollo" του James Brown, το "Original Musiquarium Ι" του Stevie Wonder κι ένα Greatest Hits των Sly & The Family Stone (και όχι, νομίζω πως ούτε ο Jimi Hendrix, ούτε οι Zoetrope ή οι Hirax μπορούν να μετρήσουν ως "μαύρη μουσική"). Ο Scott-Heron όμως ήταν άλλο πράγμα. Δεν ήταν soul, δεν ήταν funk, δεν ήταν jazz. Ήταν ένας ποιητής του δρόμου που μελοποιούσε κι εξέφραζε την οργή μιας Αμερικανικής κοινωνίας που έβραζε. Βιετνάμ. Γουότεργκεητ. Μαύροι Πάνθηρες. Εξεγέρσεις στα γκέτο. Αν οι MC5 αποτελούσαν τη "λευκή" εκδοχή της εξωτερίκευσης της οργής των μη προνομιούχων, τότε ο Scott-Heron ήταν η απέναντι πλευρά, η απάντηση της Μαύρης Αμερικής.



Αποκτώντας στα 19 μου το album του "Pieces Of A Man", το πολιτισμικό σοκ ήταν τεράστιο. Και νομίζω πως ποτέ δεν το ξεπέρασα. Ο δίσκος αυτός μου άνοιξε τα μάτια, ή μάλλον τα αυτιά. Συνειδητοποίησα ότι η επανάσταση δεν χρειάζεται απαραιτήτως το distortion, το σαρκαστικό χιούμορ και το νιχιλιστικό attitude του punk, και ότι η μουσική μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από εκτόνωση ή ψυχαγωγία. Σύντομα φρόντισα να αποκτήσω όλους τους δίσκους του και τους αγαπώ ακόμα, μέχρι και το περσινό του comeback "I'm New Here".

Το 1995 στη Νέα Υόρκη είχα την ευτυχία να τον δω live στο φυσικό του περιβάλλον, σε ένα μικρό, καπνισμένο υπόγειο club. Έπαιζε support στους Spearhead. Το επαναλαμβάνω αυτό: Έπαιζε support στους Spearhead. Ο Gil Scott-Heron. Για όσους διαβάζουν και δεν ξέρουν, είναι σα να λέμε ότι οι Black Sabbath έπαιζαν support στους Cathedral, ή ότι ο Bob Dylan άνοιξε τη συναυλία του Todd Snider. Φυσικά όμως γι' αυτό δεν φταίνε οι Spearhead, που στο κάτω-κάτω έδωσαν στο είδωλό τους την ευκαιρία να βγει από την αφάνεια και να κερδίσει κι ένα μεροκάματο. Φταίει ο ίδιος ο Scott-Heron που, πιστός στην παράδοση των μεγάλων jazzmen που αποτελούσαν τα δικά του είδωλα, πέταξε την καριέρα του στα σκουπίδια πίνοντας μόνος του περισσότερα drugs απ' όσα οι Rolling Stones και οι Aerosmith μαζί.

Το απόγευμα της 27ης Μαϊου 2011, επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη από Ευρωπαϊκή περιοδεία, ο Gil Scott-Heron αισθάνθηκε αδιαθεσία και εισήχθη στο νοσοκομείο St. Luke όπου απεβίωσε λίγες ώρες αργότερα. Ήταν 62 ετών. Νιώθω πως μαζί του πέθανε κι ένα κομμάτι της εφηβείας μου.