BACKENGRILLEN – Backengrillen Members of Refused team up with free jazz musician Mats Gustafsson for an impressively noisy debut album where troglodyte doom riffs meet sax skronk, like a dingier Stooges on amphetamines. (8)
THE DAMNED – Not Like Everybody Else A cool covers album with a strong 60’s emphasis (Pink Floyd, Animals, Lovin’ Spoonful, Yardbirds, Stones, Stooges, Kinks…), basically a send-off to Brian James since these were his favorite bands growing up. Amusing to note that Dave Vanian, who always had a bit of Jim Morrison in his delivery, now in his old age sounds more like Roger Daltrey. (8)
EARTH // BLACK NOI$E – Geometry Of Murder: Extra Capsular Extraction Inversions Earth’s earliest ultra-doom recordings from 1991 (featuring Kurt Cobain’s vocals on one track) remixed by and fucked around with by hip-hop producer – he messes with the tempos, adds drums etc. (8)
PELICAN – Ascending 4-track EP featuring instrumental tracks previously released as B-sides, plus a version of a track from their last album but here with vocals. RIYL the Hydrahead back catalogue. (7)
VARIOUS ARTISTS – You’re No Big Deal: Grunge, the U.S. Underground and Beyond 1984-1994 4-CD box set: CD 1 focuses on the precursors (Green River, Meat Puppets, Husker Du, Malfunkshun, Pixies, Replacements…), CD 2 on (mainly) Seattle 1988-89 (Mudhoney, Bundle Of Hiss, Babes In Toyland, Scream, Tad, Skinyard, Mother Love Bone…), Disc 3 focuses on the 1990-91 explosion (Sonic Youth, L7, Breeders, Dinosaur Jr., Pavement, Hole, Screaming Trees…), Disc 4 on the aftermath of the major label raid (Temple Of The Dog, Stone Temple Pilots, Superchunk, Melvins, Veruca Salt…). There’s nothing by Nirvana, Pearl Jam, or Alice In Chains, but the inclusion of two early Soundgarden songs plus semi-forgotten personal favorites like Celibate Rifles, Seaweed, Poison Idea, NoMeansNo, Cop Shoot Cop, Wool etc. make this a highly enjoyable nostalgic listen. (11)
THE OTHER STUFF
ANNABELLE CHAIRLEGS – Here’s Waking Up Produced by Ty Segall, and you can tell by the fuzz-drenched guitar on the Austin-based act’s garage-y third album. (8)
IMARHAN – Essam Algerian Desert blues heroes add subtle electronica elements to the guitar-based sound with glorious results. (8)
CHRIS LYONS – Painters Street A record released in December 2025 that sounds like it came out in March 1973, a throwback to the FM soft rock of that era, all folky shuffles and Rhodes pianos. (7)
LUCINDA WILLIAMS – World’s Gone Wrong An excellent album by Williams, one of her best and most political – rootsy rock ‘n’ roll in the vein of Tom Petty, her unique voice up front and center and backed by an extraordinary band now also featuring guitarist Marc Ford (Black Crowes, Burning Tree). (8)
VARIOUS ARTISTS – Keep Me in Your Heart: The Songs of Warren Zevon I’m a fan of tribute albums but Zevon was such a unique songwriter that it’s almost impossible to come up with a new angle that’s not just respectful, but as interesting as the original. Some of the participants, a lot of which you won’t have heard of, do a better job than others. (7)
BELL WITCH & AERIAL RUIN – Stygian Bough: Volume II The kind of doom metal that makes Candlemass sound like Blink-182. It only includes four songs, but each one has a runtime of two days or something. (8)
DIE SPITZ – Something To Consume I somehow missed this when it came out a few months ago. It starts out all grungy but then on the third track takes a sharp metal turn, and it’s four baddies that look like they’re still in their teens, and it’s on Third Man Records, so a lot to like here. (8)
FUCKED UP – Grass Can Move Stones Part 1: Year of The Goat First part of a triple album (Part 2 expected in April 2026, Part 3 in October 2026) that will close their epic “Zodiac” cycle of releases. It’s the awesome prog/hardcore hybrid you’ve grown to expect from these guys who never release anything getting a grade below (8).
GLUECIFER – Same Drug New High When The Hellacopters returned I made a wish for a Gluecifer comeback, and apparently Santa Claus is real because this is what I got for Xmas. (8)
SOEN – Reliance A groovier Katatonia. (8)
ZU – Ferrum Sidereum If you ever wondered would happen if Tool replaced vocalist James Maynard Keenan with saxophonist Colin Stetson, here’s your answer. (8)
THE OTHER STUFF
THE BLUES BROTHERS – The Lost Recordings Live recording from 1978, released to support a Blues Brothers graphic novel. Doesn’t add much to the myth, and the sound quality is rather poor. (6)
DRY CLEANING – Secret Love Even though the whole “Brit talk-sing post punk” thing seems to have deflated, Dry Cleaning managed to release the first good album of 2026. (8)
MELODY’S ECHO CHAMBER – Unclouded An interesting combination – essentially psychedelic rock, but laced with Yé-yé and 60’s French pop elements. Elegant but with a bite. (8)
SLEAFORD MODS – The Demise Of Planet X By now everyone should know what they’re getting with a Mods album, their aggro electro-punk usually quite witty and amusing. It’s not for everyone but the faithful will enjoy this. (8)
MARTY STUART & HIS FABULOUS SUPERLATIVES – Space Junk This one came out several months ago during Record Shop Day 2025 but I just got my hands on it – I’ve been into this fabulous country band for a few years now and they’ve even made The List, but this is their first instrumental album and it’s… surf rock??? Dick Dale would be proud, and so would The Ventures. (8)
Ήρθε και φέτος η ώρα της Λίστας! Γενικά ήταν μια πολύ καλή χρονιά για το ροκ, για αυτό και η παρακάτω λίστα φέτος είναι ίσως περισσότερο ροκ από άλλες χρονιές. Έχω επίσης την αίσθηση ότι δεν ήταν ιδιαίτερα καλή χρονιά για το metal αφού αγαπημένοι καλλιτέχνες του Geek που με προηγούμενα άλμπουμ τους είχαν πανηγυρικά μια θέση εδώ (π.χ. Propagandhi, Ghost, Machine Head, Night Flight Orchestra, Christian Mistress, Katatonia...) με τα φετεινά τους μένουν εκτός.
Πριν πάμε στη λίστα, όπως κάθε χρόνο θα θέλαμε να εξηγήσουμε γιατί κάποιοι δίσκοι, τους οποίους πιθανότατα θα δείτε στη λίστα του Pitchfork, του Rolling Stone, του Uncut, του Mojo κλπ. δεν συμπεριλαμβάνονται στη δική μας:
BAD BUNNY επειδή δεν έχω ακούσει ούτε νότα του. Σοβαρά.
BON IVER επειδή δεν τον έβαζα στη λίστα το 2007, θα τον βάλω το 2025;
GEESE επειδή θεωρώ το hype γύρω από αυτούς ίσως υπερβολικό, σίγουρα ενοχλητικό.
JASON ISBELL επειδή τον προτιμώ με φουλ μπάντα παρά ακουστικό.
ROSALIA επειδή ας είμαστε λίγο σοβαροί.
RYAN DAVIS & THE ROADHOUSE BAND επειδή δεν μου "μίλησε".
WEDNESDAY επειδή βλ. Geese.
WET LEG επειδή ωραίο αλλά ως εκεί.
Επίσης, να επαναλάβουμε ένα disclaimer – Οι παρακάτω επιλογές δεν είναι σε καμία περίπτωση "αντικειμενικές", και εκφράζουν μόνο το προσωπικό μου γούστο. Ο βασικός λόγος που τις παρουσιάζω είναι γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι τις μουσικές με τις οποίες παθιάζομαι με άλλους, γνωστούς και αγνώστους, ελπίζοντας να συστήσω κάποιους καλλιτέχνες που αγαπώ σε λίγα άτομα που μπορεί να ανακαλύψουν κάτι καινούργιο για αυτούς.
Ουφ, πάμε επιτέλους στην περιβόητη Λίστα. Love it, hate it, share it!
20. CAR SEAT HEADREST – The Scholars Πριν από 10 χρόνια ήσουν η «νέα μεγάλη ελπίδα» του lo-fi indie rock αλλά στην πορεία αποξένωσες μέρος του κοινού σου με μία σειρά από δίσκους ολοένα αυξανόμενης πολυπλοκότητας. Τι κάνεις λοιπόν; Μα φυσικά κυκλοφορείς μία εβδομηντάλεπτη ροκ όπερα με πλοκή που δεν καταλαβαίνει κανείς, τι άλλο; Αυτό το άλμπουμ θυμίζει περισσότερο “Quadrophenia” παρά ο,τιδήποτε “lo-fi indie rock” και είναι ο τρίτος καλύτερος “gay rock” δίσκος της χρονιάς – επεξήγηση του όρου παρακάτω.
19. DEAFHEAVEN – Lonely People With Power Όταν πρωτοεμφανίστηκαν ήταν πραγματικά πρωτοπόροι. Όμως το 2025 ένα πάντρεμα black metal και shoegaze δεν ξαφνιάζει πλέον κανέναν, οπότε απούσης της καινοτομίας ο μόνος τρόπος να ακουστούν είναι η ποιότητα των συνθέσεων και φέτος οι Deafheaven μεγαλούργησαν – από τις Emperor-ικές εκρήξεις στα υπερβατικά My Bloody Valentine περάσματα, οι Καλιφορνέζοι μας έδωσαν τον καλύτερο δίσκο τους εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία.
18. SHARON VAN ETTEN & THE ATTACHMENT THEORY – Sharon Van Etten & The Attachment Theory H στροφή της Van Etten από την κιθάρα στα synths ως βασικό εργαλείο σύνθεσης δεν έπεσε ακριβώς σαν κεραυνός εν αιθρία, αφού είναι κάτι που έχει ξεκινήσει σταδιακά από το 2019. Φέτος όμως, και μάλιστα για πρώτη φορά επίσημα με μια κανονική μπάντα γύρω της, η Van Etten βρήκε επιτέλους τον ήχο που έψαχνε και ο οποίος θυμίζει περισσότερο Joy Division/New Order παρά τις indie folk ρίζες της. Αυτό που δεν έχει αλλάξει καθόλου είναι η μαγική της ικανότητα να χτυπά τις πιο ευαίσθητες χορδές του ακροατή.
17. BOB MOULD – Here We Go Crazy Κάπου ανάμεσα στο παρελθόν του (με τους Husker Du βασικά εφηύρε τους Nirvana) και το μέλλον του (η πολυαναμενόμενη επανασύνδεση των Sugar) είναι εύκολο να παραβλέψει κανείς το παρόν του Mould – ειδικά αφού μιλάμε για έναν άνθρωπο που βγάζει καλούς solo δίσκους τόσο αβίαστα και τακτικά ώστε να παίρνουμε κάτι τέτοιο ως δεδομένο. Όμως ακόμα και μέσα σε μία τόσο άρτια συνολική δισκογραφία με μισή ντουζίνα (και βάλε) all-time classic άλμπουμ ο φετεινός του δίσκος ξεχωρίζει, και είναι το solo άλμπουμ του που προσωπικά άκουσα περισσότερο από την εποχή του “Black Sheets Of Rain”.
16. MAJOR STARS – More Colors Of Sound Σε μία εποχή όπου είναι πολύ εύκολο να μάθεις τα πάντα για όλους, ένα συγκρότημα που υπάρχει 27 χρόνια κι έχει κυκλοφορήσει καμιά δεκαπενταριά δίσκους κατάφερε να μου είναι παντελώς άγνωστο. Κοιτάξτε, είμαι πλήρως συνειδητοποιημένος για το discovery effect – «το ανακάλυψα τώρα, δεν το ξέρει κανείς, ας το βάλω στη λίστα». Όπως και για το end year effect – το έχεις πιο φρέσκο στα αυτιά σου από άλλους δίσκους, οπότε επιλέγεις να βάλεις αυτό στη λίστα. Όμως πραγματικά πιστεύω ότι αυτό το ψυχεδελικό σκληρό ροκ με τρεις κιθάρες και γυναικεία φωνητικά αξίζει μία θέση εδώ. Θα ψάξω πάραυτα και τα προηγούμενα.
15. GALACTIC & IRMA THOMAS – Audience With The Queen Ένα πάντρεμα ιδανικό, μία από τις κορυφαίες funk μπάντες της Νέας Ορλεάνης και η Βασίλισσα της soul της πόλης, στα 84 της με φωνάρα 24-χρονης, σε ένα δίσκο ευφορικό από πλευράς ηχοχρωμάτων από τον οποίο όμως δεν λείπει ο αιχμηρός σχολιασμός της Αμερικανικής πραγματικότητας σήμερα. Ακούστε, χορέψτε, σκεφτείτε.
14. ANNA VON HAUSSWOLFF – Iconoclasts Η νέα Βασίλισσα των Γότθων (Von Hausswolff είναι το αληθινό της όνομα, παρεμπιπτόντως) φέτος εκπλήρωσε απόλυτα τις υποσχέσεις που είχε αφήσει με τις προηγούμενες δουλειές της. Και το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι το level-up δεν βασίζεται στους special guests, παρόλο που το ντουέτο με τον Iggy Pop υποθέτω τράβηξε κόσμο και αυτό με την Ethel Cain είναι σαν η Lana Del Rey να χορεύει στη Rebound: Απλά οι συνθέσεις της είναι πιο ολοκληρωμένες αυτή τη φορά, και η ατμόσφαιρα πιο 4AD. Από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στο άλμπουμ ο τίτλος του MVP πάει όχι στον Iggy ή την Cain, αλλά στον σαξοφωνίστα Otis Sandsjö ο οποίος χρωματίζει μοναδικά σχεδόν όλα τα κομμάτια του δίσκου.
13. CARDIACS – LSD Το 1992 είχαμε πάει στην Αγγλία με φίλους για τα καλοκαιρινά φεστιβάλ, κι ένα βράδυ στο Λονδίνο βρεθήκαμε για προθέρμανση σε ένα κλαμπ ονόματι Camden Palace όπου έπαιζαν κάποιοι Cardiacs. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το συγκρότημα, και είχα εντυπωσιαστεί τόσο πολύ ώστε το επόμενο πρωί κατέβηκα στα δισκάδικα της πόλης για να πάρω τα άλμπουμ τους (βρήκα δύο). Και περνάνε τα χρόνια, και το συγκρότημα διαλύεται, και ο Tim Smith πέθανε πριν 5 χρόνια, και δεν περίμενα ότι θα ξανακούσω τίποτα από αυτούς. Και όμως: Τα εναπομείναντα μέλη του συγκροτήματος, μαζί με κάποιους φίλους/οπαδούς του Smith, πήραν τις τελευταίες ηχογραφήσεις του και τις ολοκλήρωσαν συμπληρώνοντας όπου χρειαζόταν όργανα και φωνητικά. Είναι prog, είναι punk, είναι Cardiacs, είναι ο καλύτερος δίσκος του 2025 που ξεκίνησε να ηχογραφείται το 2007.
12. THE DIVINE COMEDY – Rainy Sunday Afternoon 35 ολόκληρα χρόνια μετά το ντεμπούτο του ως Divine Comedy o Neil Hannon κυκλοφόρησε φέτος το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας του, χρηματοδοτώντας την ηχογράφηση στα Abbey Road studios με την αμοιβή του από το soundtrack της ταινίας Wonka. Το “Rainy Sunday Afternoon” είναι επίσης το πιο προσωπικό/εσωτερικό του άλμπουμ και αυτό που πλησιάζει περισσότερο από ποτέ τους ήρωες του Hannon, Scott Walker και Jacques Brel. Αγάπησα αυτό τον δίσκο φέτος, πολύ.
11. HIS LORDSHIP – Bored Animal Το δεύτερο καλύτερο garage rock άλμπουμ της χρονιάς προέρχεται από δύο μουσικούς με θητεία στους Pretenders, οι οποίοι εδώ they dumb it down με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν έχω συνηθίσει να ακούω psychobilly riffs από τέτοιους βιρτουόζους, συνήθως η κουλαμάρα είναι μέρος του appeal στο ιδίωμα, και όσον αφορά τους στίχους τους ο Bob Dylan μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Και όμως, παρόλα αυτά, τα σπάει άσχημα.
10. PERFUME GENIUS – Glory Το ’97-΄98 όταν κάναμε την εκπομπή “Μυστήριες Ιστορίες” στον ιστορικό ΡΟΔΟΝ FM με τον Ανδρέα Γιαννακουλόπουλο, την Αναστασία Καμβύση, την Τζέην Σαμπανίκου και τον Κωνσταντίνο Ζαχόπουλο, είχαμε ένα inside joke για ένα μουσικό ιδίωμα που είχαμε βαφτίσει “gay rock” που δεν είχε να κάνει ούτε με στιχουργική θεματολογία, ούτε με συγκεκριμένο ήχο: Βασικά, οποιοδήποτε συγκρότημα είχε gay μέλη και άρεσε στους gay συναδέλφους/φίλους μας το λέγαμε gay rock. Χαζομάρες, αλλά γελούσαμε. Το θυμήθηκα τώρα γιατί το 2025 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για το gay rock και το “Glory” ήταν το δεύτερο καλύτερο gay rock άλμπουμ της χρονιάς, παντρεύοντας ιδανικά την art pop με σκληρότερες κιθαριστικές εξάρσεις.
9. EZRA FURMAN – Goodbye Small Head Όμως το καλύτερο gay rock άλμπουμ της χρονιάς είναι αυτό του/της (παρακαλώ ας μην αρχίσουμε κουβέντα για τα οριστικά άρθρα, θα εκνευριστώ) Ezra Furman, ο οποίος εδώ όχι απλά τα βάζει με τους προσωπικούς του δαίμονες, αλλά το κάνει μέσα σε ένα Τραμπ-ικό πλαίσιο που γίνεται ολοένα και πιο εχθρικό προς άτομα σαν αυτόν. Αν και βεβαίως τα sexual politics του Furman δεν θα είχαν καμία σημασία για αυτή τη λίστα αν δεν συνοδεύονταν από εξαιρετικά ροκ τραγούδια με μαξιμαλιστικές ενορχηστρώσεις, που μου θύμισαν γιατί παλαιότερα τον είχα χαρακτηρίσει ως τον “gay Εβραίο Springsteen”.
8. RICHARD DAWSON – End Of The Middle Είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει ακούσει Richard Dawson γιατί σου αρέσει, κι επίσης είναι δύσκολο να εξηγήσεις στο 80% όσων ΕΧΟΥΝ ακούσει Richard Dawson γιατί σου αρέσει – η φωνή του είναι “acquired taste” που λένε και οι συμπατριώτες του, τα τραγούδια του δεν ακολουθούν παραδοσιακές δομές, δεν έχουν πιασάρικα ρεφρέν, συχνά δεν υπάρχουν καν ρίμες. Ειδικά αν δεν είσαι Βρετανός και δεν έχεις ούτε καν το κοινό κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο, το “End Of The Middle” πιθανότατα είτε θα σε αφήσει παγερά αδιάφορο, είτε θα το μισήσεις. Όταν όμως «το πιάσεις», την ιδιοφυία των συνθέσεων που δεν μοιάζουν με ΤΙΠΟΤΑ άλλο και τη μαγική ικανότητα του Dawson να μετατρέπει μπανάλ λεπτομέρειες της καθημερινότητας σε επικά ψυχοδράματα, θα ανταμειφθείς πλουσιοπάροχα.
7. THE TUBS – Cotton Crown O ήχος είναι jangle pop, γεμάτος καμπανιστές κιθάρες που παραπέμπουν στον Johnny Marr και μια φωνή που θυμίζει Richard Thompson. Ακούγεται χαρούμενο, ηλιόλουστο αν δεν προσέξεις τους στίχους όπου πέφτει πολλή μαυρίλα. Αυτή η αντίθεση όμως είναι που κάνει το άλμπουμ τόσο ελκυστικό, και βασικά αν είστε από αυτούς που πιστεύουν ότι το “If I Can’t Change Your Mind” των Sugar είναι το καλύτερο τραγούδι της δεκαετίας του ‘90 (είναι), τότε θα λατρέψετε το “Cotton Crown”.
6. BUTLER, BLAKE & GRANT – Butler, Blake & Grant Ένας δίσκος που πέρασε μάλλον απαρατήρητος και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί: Όχι μόνο διότι πρόκειται για supergroup (o Bernard Butler από την αυθεντική σύνθεση των Suede, o Normal Blake από τους Teenage Fanclub, και ο James Grant από τους Love And Money), αλλά κι επειδή οι συνθέσεις είναι καταπληκτικές με ένα έντονο Crosby Stills & Nash vibe που συνήθως οι κριτικοί λατρεύουν. Υπέροχες φωνητικές αρμονίες, jangly κιθάρες, ένα όνειρο.
5. TURNSTILE – Never Enough Όταν ο Dylan έπιασε για πρώτη φορά ηλεκτρική κιθάρα σε συναυλία του φωνάζανε από κάτω «Ιούδα!». Το 1913 στην πρώτη παρουσίαση της «Ιεροτελεστίας Της Άνοιξης» στο Παρίσι ο Στραβίνσκι είχε φάει τρελό κράξιμο. Είμαι σίγουρος ότι και ο πρώτος Νεάντερθαλ που χτύπησε ένα τεντωμένο δέρμα μαχαιρόδοντα με ένα κόκκαλο ύαινας για να συνοδεύσει ρυθμικά τα «ουγκ» του μπαμπά και των θείων του θα είχε φάει επίσης κράξιμο επειδή έκανε κάτι καινούργιο, οπότε δεν με εκπλήσσουν οι κραυγές περί «ξεπουλήματος» επειδή ο Turnstile δεν παίζουν πλέον hardcore. Αυτοί που παίζουν για το κοινό όμως είναι απλώς διασκεδαστές, oι αληθινοί Kαλλιτέχνες παίζουν για τον εαυτό τους και το κοινό ακολουθεί (ή όχι). Οι Turnstile λοιπόν είναι Καλλιτέχνες.
4. ROBERT JON & THE WRECK – Heartbreaks & Last Goodbyes Αρχιδάτο southern hard rock από μια παρέα Καλιφορνέζων που ακούγονται λες και γεννήθηκαν 3000 χλμ. ανατολικότερα μέσα σε ένα μπαρ στη Λουιζιάνα. Ένα κι ένα τα τραγούδια του άλμπουμ, γεμάτα γκάζια και hooks – θα σας θυμίσουν Skynyrd, Allmans και όλα αυτά τα καλούδια σε σύγχρονη εκδοχή, ή θα σκεφτείτε πως κάπως έτσι θα έπαιζαν οι Rival Sons αν ήταν καλό συγκρότημα. Μάλλον το δεύτερο καλύτερο southern rock άλμπουμ της χρονιάς, επειδή....
3. JAMES McMURTRY – The Black Dog And The Wandering Boy ... Ο όρος “Americana” είναι τόσο ευρύς που δεν ξέρω αν έχει πλέον νόημα. Ο McMurtry π.χ. μπαίνει κάτω από τη συγκεκριμένη ταμπέλα, στην πραγματικότητα όμως αυτό το άλμπουμ ροκάρει σκληρότερα από τις πιο ροκάδικες στιγμές του Jason Isbell, ας πούμε, με τον οποίο μάλιστα ο McMurtry φαίνεται να μοιράζεται τις προοδευτικές πολιτικές αντιλήψεις και τη στιχουργική/storytelling ευφυία (αν και του ρίχνει καμιά εικοσαριά χρόνια). Αν είναι λοιπόν καιρός για μια καινούργια ταμπέλα τότε αυτό εδώ θα το βάφτιζα “antifa country rock”, και μου κάνει μια χαρά.
2. CORONER – Dissonance Theory Στα 80’s υπήρχαν διάφορα είδη μεταλλάδων: Κάποιοι ακούγανε μόνο τα μελωδικά (Bon Jovi, Whitesnake, Def Leppard…), κάποιοι ακούγανε κυρίως τα παραδοσιακά (Dio, Judas Priest, Queensryche), είχαμε τους επικούς (Manowar, Warlord…), τους «μόνο Maiden», τους thrash-άδες... Και μετά ήταν και κάποιοι λίγοι βλαμμένοι, ξέρετε, αυτοί οι ιντελέκτουαλ που δεν είχαν ποτέ γκόμενα, που ακούγανε τα κουλά τεχνομπερδευτικά: Watchtower, Voivod, Last Crack... και βεβαίως Coroner. Τέλος πάντων, οι Coroner επέστρεψαν 30+ χρόνια μετά το “Grin”, έχοντας πατήσει φαντάζομαι τα 60, και ΓΑΜΗΣΑΝΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ με το καλύτερο metal άλμπουμ της χρονιάς. Χωρίς ανταγωνισμό στο ιδίωμα φέτος.
1. SWAMI JOHN REIS – Time To Let You Down Ισοβίτης punk rocker που οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται από τους Rocket From The Crypt έβγαλε φέτος τρελή δισκάρα: Σε μια χρονιά που το garage rock είχε την τιμητική του με τρομερά άλμπουμ (His Lordship, The Hives…), o Reis στέκεται περήφανος στην κορυφή της πυραμίδας με 11 τραγούδια που κατεβαίνουν μονορούφι σε 28 λεπτά και σε κάνουν να νιώθεις 28 χρόνια νεώτερος. Κυρίες και κύριοι, το άλμπουμ που άκουσα φέτος περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Και του χρόνου.
THE AVETT BROTHERS & MIKE PATTON – AVTT/PTTN In the strangest, most head-scratching collaboration of the year, arena folk-rockers team up with Mike Patton (Faith No More, Mr. Bungle, Fantomas…). The sound is much more AVTT than PTTN but you really can’t tell if Patton is sincere or just taking the piss, in other words it’s typical Patton. (8)
BARREN PATH – Grieving Gridlink fans will appreciate this as the band is essentially Gridlink with a different vocalist. Relentless grindcore, 12 tracks in less than 14 minutes, the way it should be. (8)
CHEAP TRICK – All Washed Up Cheap Trick is like pizza, even a not very good Cheap Trick album is a very good Cheap Trick album. (7)
FUZZY LIGHTS – Fen Creatures English pastoral folk played with sludge metal intensity, better than you probably think it would be. (8)
MAJOR STARS – More Colors Of Sound Major Stars could never be major stars as their brand of psychedelic garage rock hasn’t been the stuff of chart-topping hits since, probably, Jefferson Airplane of something, but they deserve to be – this is fuckin’ awesome. (8)
SABINE McCALLA – Don’t Call Me Baby A New Orleans gumbo made with R&B, blues, samba, and everything in between. Dan Auerbach co-writes some stuff here. (8)
OLAN MONK – Songs for Nothing Doom ‘n’ gloom goth shoegaze dirges influenced by the sounds and sights of his native Ireland. Not if you’re in a party mood. (7)
PEPE DELUXE – Super Sound 25 (Reissue) I could make a case that 2012’s maximalistic “Queen Of The Wave” is probably the best album of the 21st century. Their debut from 2000 is quite a different affair – pretty good but a pure Big Beat album that owes a lot to then chart-topping artists like Fatboy Slim and the Chemical Brothers. (8)
NOURA MINT SEYMALI – Yenbett The Queen of desert blues is finally back – it’s psychedelic, it’s exotic, it’s noisy and transcendent. (8)
JESSE SYKES AND THE SWEET HEREAFTER – Forever, I’ve Been Being Born Is this Folky Psychedelia or is it Psychedelic Folk? Maybe it’s Cosmic Americana? In any case it sounds like something out of the “Truckers, Kickers, Cowboy Angels” 70’s Country Rock compilation series, like it was recorded in 1973 or something, and it’s beautiful. (8)
While the Music Geek is putting the final touches on his annual genre-agnostic and quite Epic "Best Albums Of the Year" List, here's a quick one: 2025's 20 favorite metal and metal-friendly releases.
Either this was not a particularly strong year for metal, or after 45 years as a metalhead I finally stopped being one. Dunno, but only a couple of the below metal, punk, dark albums REALLY impressed me and will make the other List. I'm keeping the order here alphabetical to maintain the suspense.
But feel free to share suggestions in the "Comments" area below on what I might have missed out on. Come on, change my mind. Hail Satan.
ANNA VON HAUSSWOLFF – Iconoclasts Her “pop” album is also her strongest and includes duets with Iggy Pop and Ethel Cain. The term “pop” of course only applies if we agree that stuff released on 4AD in the 80’s was “pop”. BEHEMOTH – The Shit Ov God A grandiose black/death metal statement, and probably their best since career-high “The Satanist”. CORONER – Dissonance Theory Their first album in 30+ years doesn’t disappoint, seamlessly blending quantum physics-level of prog into their brutal speed metal assault. CRYPTOPSY – An Insatiable Violence If you like technical virtuosity and a bit of melody thrown into your brutal death metal, you can do worse than this album. DARON MALAKIAN AND SCARS ON BROADWAY – Addicted To The Violence The closest we’re going to ever get to a new SOAD album, I guess. DEAFHEAVEN – Lonely People With Power They bring the metal back– you still have shoegaze-y guitars pop up here and there but this is their heaviest record in at least a decade, reminiscent in places of second-wave Norwegian black metal like Emperor and Enslaved. DREAM THEATER – Parasomnia Portnoy’s return to the line-up coincides with a strong album that will thrill prog metal fans. DROPKICK MURPHYS – For The People The beloved Celtic folk-punks have demonstrated an AC/DC-like stylistic consistency throughout their career and this is one of the better albums. GHOST – Skeleta Not as catchy and fun as “Impera", still has lots to offer. HANDGEMENG – Satanic Panic Attack The stoner bastard child of Turbonegro and Kvelertak. HELLACOPTERS – Overdriver A very welcome return for these guys and their brand of infectious, high-energy rock ‘n’ roll. LAURA JANE GRACE – Adventure Club One of the best punk rock records of the year was conceived and recorded in Athens, Greece with members of Vodka Juniors, and includes a song about espresso freddo. PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS – Death Hilarious Doom/sludge metal band Pigs x7 instill a bit of Helmet into their formula and bring home the bacon. PROPAGANDHI – No Longer Young Canadian punk/metal heroes return with another solid slab of technical, thrashy social commentary. RIVERS OF NIHIL – Rivers Of Nihil Progressive death metal, not as adventurous as, say, Blood Incantation, but expertly written and executed. SANHEDRIN – Heat Lightning A lady you wouldn’t mess with on vocals and bass backed by a couple of hooligans on guitar and drums, this is traditional heavy metal in its purest form channeling early 80’s Riot and Maiden and all sorts of good stuff. SPIDERS – Sharp Objects Nordic rockers return and this time they pump up their Detroit/Australia-style garage punk rock with some late-70’s NYC vibes – I can hear traces of Blondie, The Ramones, even Richard Hell/Stiv Bators/Johnny Thunders in here. TURNSTILE – Never Enough If this is modern hardcore, I have to say that in places it sounds a lot like a cross between imperial era Chili Peppers and The Police. This is meant as a compliment. WINO – Create Or Die You’ll find the blue-collar doom metal riffs you expect here, but where Wino really shines on this solo outing is when he puts on his Townes Van Zandt hat, as on the magnificent “New Terms” and “Noble Man”. WITCHCRAFT – Idag Better than “Black Metal” and “Nucleus”, probably better than “Legend” too, and as fuzzy and riff-tastic as their first three albums on Rise Above.
THE BELAIR LIP BOMBS – Again Australian band signed to Third Man Records releases sophomore album. Stronger and more streamlined than their debut, this is indie rock with a strong emphasis on the “rock” part. (8)
CREEPER – Sanguivore II: Mistress of Death Over the top and campy, but also ridiculously fun – like “Floodland”-era Sisters Of Mercy doing songs written in 1987 by Desmond Child. (8)
DRINK THE SEA – Drink The Sea I & II A supergroup featuring Peter Buck (REM), Barrett Martin (Screaming Trees), Alain Johannes (Eleven), and Duke Garwood (Mark Lanegan collaborator and impersonator) blending rock with Middle Eastern and Asian influences. When it works it’s spectacular, it sometimes gets repetitive (a trimmed-down single album rather than a double one would’ve worked better) but the pure love for making music together always shines through. (7)
ROBERT FINLEY – Hallelujah! Don’t Let The Devil Fool Ya Gospel/funk by blind septuagenarian expertly produced by Black Key Dan Auerbach. (8)
ANNA VON HAUSSWOLFF – Iconoclasts Her “pop” album is also her strongest and includes duets with Iggy Pop and Ethel Cain. The term “pop” is of course relative and applies only if we agree that stuff released on 4AD in the 80’s (Dead Can Dance, Clan Of Xymox, This Mortal Coil?) were “pop”. (8)
MIDLAKE – A Bridge To Far Sixth album from Texan psych/folk outfit is one of their strongest. (8)
JUANA MOLINA – Doga Eccentric experimental pop from adventurous Argentinian artist. Lots of weird synths, ring modulators and loops, it sounds much more fun than it reads. (8)
SNOCAPS – Snocaps Critical darling Katie Crutchfield, aka Waxahatchee, reunites with twin sister Allison and they bring along a couple of guys for the ride (one of them is MJ Lenderman). Good songwriting, good fun. (8)
MAVIS STAPLES – Sad And Beautiful World 60’s gospel/blues/protest song icon still going strong and this is a great album, featuring interpretations of songs by Tom Waits, Leonard Cohen, Curtis Mayfield, Gillian Welch, Kevin Morby and others and guest musicians ranging from the legendary (Buddy Guy, Derek Trucks, Bonny Raitt) to the zeitgeist-y (Katie Crutchfield, Justin Vernon, MJ Lenderman). (8)
FRANK TURNER – The Next Ten Years Not quite sure how/when I became a Frank Turner superfanboy but this is great – a collection of b-sides, outtakes and live recordings covering the last decade of his career, several of which I haven’t heard before. It’s more on his poppier/acoustic side than on his punk side, but I like that too. (8)
WITCH FEVER – Fevereaten They made The List with their debut a few years ago, and their second album fulfills the promise, genre-bending (Punk? Grunge? Doom? Riot Grrrl? Post-Hardcore?) and emotionally draining. Only the element of surprise is missing the second time around. (8)
CORONER – Dissonance Theory Even the album title is perfect bait for 100-year-old metalheads such as myself who worshipped Coroner alongside Voivod and other thrash-adjacent weirdos back in the day, and their first album in 30+ years doesn’t disappoint, seamlessly blending quantum physics-level of prog into their brutal speed metal assault. (9)
ORCUTT SHELLEY MILLER – Orcutt Shelley Miller Experimental/noise musicians form “traditional” power trio and record their first show together live. It’s all instrumental and manages to sound like Jesus Lizard warming up by playing Led Zep, locking into a groove and pummeling it to death. (8)
SERJ TANKIAN – Covers, Collaborations & Collages Just what the title promises. It sounds nothing like SOAD, of course. (7)
WINO – Create Or Die You’ll find the blue-collar doom metal riffs you expect here, but where Wino really shines on this solo outing is when he puts on his Townes Van Zandt hat, as on the magnificent “New Terms” and “Noble Man”. (8)
VARIOUS ARTISTS – Can't Get Enough: A Tribute to Bad Company The legendary band’s greatest hits performed by Halestorm, Myles Kennedy, Def Leppard, Blackberry Smoke etc. Paul Rodgers and Simon Kirke guest on a few tracks. Most participants play it straight so you might as well listen to the originals? (7)
THE OTHER STUFF
AMADOU & MARIAM – L'Amour À La Folie Posthumous addition (Amadou Bagayoko passed away earlier this year) to the duet’s catalog, one of the best ambassadors of West African music of the 21st century. Too bad they overdid it this time with the Autotuned vocals. (7)
THE BESNARD LAKES – Are The Ghost Nation Spiritualized meets the Beach Boys. Epic, as always. (8)
CHARLES LLOYD – Figure In Blue 87-year old jazz saxophonist pays tribute to Duke Ellington, Billy Holiday, Leonard Bernstein and other heroes of his youth. Drummerless, just him, a pianist and a guitarist, and gorgeous. (8)
CARSON McHONE – Pentimento An ambitious folk-rock record with plenty of hooks laced by rich instrumentation and spoken word/poetry. Better that the last few spouse/collaborator’s Dan Romano records, which are pretty good to begin with. (8)
THE NECKS – Disquiet I love The Necks and their ambient jazz thing and they have made The List several times in the past, but this one, at over three hours long, can put anyone’s attention span to the test. (7)
TODD SNIDER – High, Lonesome And Then Some I love Snider from his debut album in the mid-90’s onwards, but this album sounds like a departure from his trademark joke-laced heartland country rock – it’s much quieter and lyrically darker. I hope he’s doing OK. (7)
BRUCE SPRINGSTEEN – Nebraska '82: Expanded Edition 4-disc reissue including the original album remastered, live versions, and demos/outtakes. The meat in the sandwich of course is disc 2, “Electric Nebraska”, recorded back in the day with a small band including assorted E-Street Band members, which gives you an idea of what this classic Springsteen album would have sounded with a full band. Required listening? No. Will it make fans drool? Yes. (8)
VARIOUS ARTISTS – Telepathic Fish: Trawling The Early ’90s Ambient Underground Legendary underground London chill-out party that launched the career of several big-name 90’s DJs gets its own compilation of favorite tracks from the era, featuring the likes of Nightmares On Wax, Tranquility Bass, No-Man etc. (9)
