Terrell: On the Wings of Dirty Angels

Some records have a way of sticking to the soul. You hear a song, you buy the album, play it once and that's it, you're hooked. Your musical tastes might, or rather will, change a dozen times during the course of your life, new beloved artists will enter your all-time favorites list, but a couple of decades down the road a hard to find album by a guy nobody remembers is still up there with the Tom Waitses and the Led Zeppelins that form the soundtrack of your life.

Hey Dr. Valentine

It’s hard to fight it when you really desire it

For those of us with the souls of pirates

It's hard to believe that Charlie Terrell never made it big: His story is full of the ups and downs and the other stuff rock 'n' roll legend is made of. Grew up in Nowheresville, Alabama, moved with his best friend to L.A. to form a band, had two industry bigwigs like Irving Azoff and Miles Copeland in a bidding war over signing him, released this gem of an album, got rave reviews. Then he lost the Giant Records contract, his equipment truck was stolen, his best friend became a junkie and quit, and he ended up living in his car. He somehow managed to land on his feet, put together a new band, released another great album, toured with Joan Osborne when she was big (and I mean BIG), she sang a duet with him for his third record, an obvious choice for a single and a guaranteed hit. But of course Osborne's record company shot it down so this album flopped as well. And so it continues, Charlie's still playing music somewhere. Great, catchy songs, with beautiful and haunting lyrics. Few people get to hear them.

She said “My name is Georgia”

I said “Hey baby you sure been on my mind”

But I digress. What I had really set out to write about was how FUCKING GREAT Terrell's debut album is, and what a FUCKING SHAME it is that not everyone owns a copy. Recorded in 1990 it sounds old and wise, but still manages to project the hunger and rock like a motherfucker. The guys in the band play like there's no tomorrow and the amazing Hawk (the aforementioned best friend and future junkie) on percussion truly elevates the rhythm section to another level. And how about that lead guitarist Jimmy Phillips, eh?

She’s a dame

She’s a broad

She’s a chick

She’s a slag

She’s me in drag

Of course, my passionate love for this album has been solidified over the years by stuff other than the music, as these things usually go. It reminds me of another me. If you will excuse the old fartdom, my mind associates this album with scenes like these: First hearing "Georgia O'Keefe", a track off this album at the Green Door, my favorite watering hole in Athens around 1990, on Kallidromiou Street (it's someone's home now. It's beautiful. He bought it real cheap because the previous owner was is need. I'm jealous of the bastard who lives there). Walking up to the DJ and asking him what it was, the DJ showing me the album cover, me skipping class the next day to go and buy it. Fast-forward five years later, NYC. Me and my buddy Akis walking into a BBQ joint in midtown Manhattan, Charlie's on stage with his new band and he's KICKING ASS. Akis, a true metalhead living in the most avant of avant-garde music cities in the heyday of grunge, proclaiming "I haven't heard guitars like these in years!". Me setting my eyes on the most beautiful lady in the house, but of course Charlie saw her first.

Dress my boot with a wicked spur

Sound sixteen syncopated syllables without a single slur

But here lawdy mama gotta drink this first…yaw

My shadow’s cool he’s unrehearsed

I think that Charlie Terrell makes his living today as an artist (his digital paintings can be found at http://charlieterrell.tumblr.com/ and http://hopefulsinner.com/art.html) but, to me at least, it's his music that paints the pictures.

Lonely days are gone, I'm a-goin' home, My baby just-a wrote me a letter

Κάντο για εμάς τις σκληρές μα συνάμα ευαίσθητες ψυχές που δεν έχουν διαβρωθεί ανεπανόρθωτα σαν τη δική σου γέρικη και μαύρη...

Όσοι είναι στην ηλικία μου (34 συν ΦΠΑ) θυμούνται έναν κόσμο χωρίς Internet και κινητά, τότε που αν ήθελες να επικοινωνήσεις με κάποιο φίλο (ή, αχέμ, φίλη) έπρεπε να πάρεις χαρτί και μολύβι, να γράψεις γράμμα, να το βάλεις στο φάκελο και να περπατήσεις μέχρι το ταχυδρομείο για να το στείλεις, ελπίζοντας ότι θα λάμβανες απάντηση καμιά δεκαριά μέρες αργότερα. Τα γράμματα που λάμβανες τα κρατούσες, όχι σε κάποιο folder του Outlook αλλά σε ένα κουτί, συνήθως παπουτσιών, που είχες ειδικά για το σκοπό αυτό.

I went to a party a couple of weeks ago and drank myself silly. I woke up in a closet and from the ache in my side, I'd say I slept on a shoe most of the night.

Λοιπόν, το να ανοίγεις αυτό το κουτί μετά από δεκαετίες αποτελεί τρισμέγιστο σοκ. Κάθε γκόμενα που γούσταρες ως έφηβος, κάθε ρομαντική παπάρα που ξεστόμισες ποτέ, κάθε μαλακία που έχεις κάνει στη ζωή σου, όλα επιστρέφουν για να σε στοιχειώσουν. Σαν άλλο κουτί της Πανδώρας, ή καλύτερα σαν άλλο κουτί του Pinhead, θα σε κάνει να μετανιώσεις που το άνοιξες.

Ξέρεις πολλές φορές σκέφτομαι το Σαββατοκύριακο που περάσαμε μαζί στην Αθήνα. Συνέβησαν όλα τόσο γρήγορα και απρόσμενα.

Πρώτα ανησυχητικά δείγματα Αλτσχάϊμερ: Ποια είναι η Nατάσα; Έχω στο κουτί 3 γράμματα από κάποια Nατάσα, περιόδου 1986. Ποια Νατάσα; Δεν θυμάμαι καμία Nατάσα. Δε γράφει και επώνυμο γαμώτο.

Ο αδερφός μου έπεσε από ένα μονόζυγο την ώρα της προπόνησης και στραμπούληξε το πόδι του. Έτσι το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι να διαβάζει τσοντοπεριοδικά ώρες ολόκληρες.

Τι να έχουν απογίνει άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχεις να τους δεις 20 χρόνια; Αν τους έβλεπες στο δρόμο θα τους αναγνώριζες; Αυτοί, εσένα θα σε αναγνώριζαν; Παντρεύτηκαν; Παιδιά έκαναν; Χώρισαν; Τι δρόμο πήραν άραγε στη ζωή τους; Είναι ευτυχισμένοι; Στο δικό τους κουτί υπάρχουν ακόμα τα δικά σου γράμματα και θα τα διαβάσουν ποτέ για να ανθολογήσουν ατάκες;

Sorry about leaving my stuff in your apartment. Totally un-groovy but I thought (in what must have been one of many delusional states of being) that I had asked your permission.

Teenage Bloopers

Όταν είσαι παιδί και μόλις έχεις ανακαλύψει ένα θαυμαστό νέο κόσμο που λέγεται rock 'n' roll, καταβροχθίζεις όποια πληροφορία μπορείς να βρεις. Όταν όμως είσαι παιδί και μόλις έχεις ανακαλύψει ένα θαυμαστό νέο κόσμο που λέγεται rock 'n' roll αλλά είναι 1980, στην Ελλάδα, πληροφορίες δεν υπάρχουν, οπότε οδηγείσαι σε φρικτές γκάφες για τις οποίες οι παιδικοί σου φίλοι εξακολουθούν να σε δουλεύουν 30 χρόνια αργότερα.

Για παράδειγμα, επί μερικές εβδομάδες έτρεφα αμέριστο θαυμασμό για δύο συνθέτες, τον Trad και τον Arr. Διαβάζοντας τα liner notes των λιγοστών άλμπουμ μου (κασέτες βέβαια) μέχρι τελευταίου σημείου στίξεως για να μάθω ποιοι γράφουν τα τραγούδια των αγαπημένων μου συγκροτημάτων, είχα παρατηρήσει ότι στον πρώτο δίσκο Led Zeppelin που απέκτησα τα περισσότερα τραγούδια τα υπέγραφαν οι Page/Plant, αλλά αυτοί οι Trad και Arr είχαν γράψει το "Gallows Pole" και το "Hats Off To (Roy Harper)". Και μετά πρόσεξα ότι οι Trad και Arr υπέγραφαν επίσης ως συνθέτες το "God Save The Queen" από το "A Night At The Opera". Γουάου! Σούπερ! Συνεργάζονται και με τους Zeppelin και με τους Queen!

Και μια που λέμε για τους Queen, το απολύτως αγαπημένο μου συγκρότημα καθ' όλη τη διάρκεια της εφηβείας μου και δημιουργούς του απολύτως πρώτου ροκ άλμπουμ που αγόρασα στη ζωή μου, "The Game": Δεν είναι φοβερός ο τραγουδιστής τους; Μα άκου πόσο διαφορετική κάνει τη φωνή του από τραγούδι σε τραγούδι, ειδικά στο "Sail Away Sweet Sister" και στο "Rock It (Prime Jive)" ακούγεται σαν άλλος άνθρωπος!

Γελάς ε; Τι να κάνουμε ρε φίλε, δεν είχε τύχει να ακούσω Beatles πιο πριν, δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό η ιδέα ότι ήταν όντως άλλος άνθρωπος, πού να φανταστώ ότι σε ένα συγκρότημα μπορεί να τραγουδάνε κι άλλοι εκτός από τον τραγουδιστή; Εσύ δηλαδή ήξερες περισσότερα στα 12 σου;

Το χειρότερο πάντως όταν είχες ξεκινήσει να ακούς ξένο ροκ αγοράζοντας κασέτες (ή και βινύλια Ελληνικής παραγωγής), είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις οι στίχοι δεν περιλαμβάνονταν στο ένθετο. Κι επειδή μιλάμε για σπυριάρηδες εφήβους χωρίς κάτι καλύτερο να κάνουν με τα βράδια τους, αυτό σήμαινε ότι περνούσες ώρες ολόκληρες κολλημένος στο ηχείο, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσεις τι ακριβώς τραγουδάει αυτός ο μαλλιάς. Αυτό σε οδηγούσε σε διάφορα χαριτωμένα λανθασμένα συμπεράσματα, που έδιναν μια τελείως διαφορετική οπτική στο νόημα των τραγουδιών: Όταν ας πούμε είσαι πεπεισμένος ότι σε ένα ρεφρέν των Foreigner o Lou Gramm επαναλαμβάνει τη φράση "virgin emergency", ή όταν ήδη μπερδεμένος από τη σεξουαλική ταυτότητα του David Bowie τον ακούς κι από πάνω να τραγουδάει "making love with a seagull", αποκτάς υλικό για αρκετά χρόνια ψυχανάλυσης σε επόμενη φάση της ζωής σου.

1:14, "συναγερμός παρθένας":

2:11, "κάνοντας έρωτα με έναν γλάρο":

Σιγά-σιγά όμως μαθαίνεις. Ανακαλύπτεις 1-2 ραδιοφωνικές εκπομπές, βλέπεις να κρέμεται στο περίπτερο ένα περιοδικό που γράφει απ' έξω "ποπ & ροκ", καλλιεργείς σχέση με τον υπάλληλο του δισκάδικου που ξέρει δυο (χιλιάδες) πράγματα περισσότερα από σένα και είναι πρόθυμος να τα μοιραστεί μαζί σου. Και συνηθίζεις και το δούλεμα των παιδικών σου φίλων.