Emotions In Motion - Revisited

Η παρακάτω εξομολόγηση είχε πρωτοδημοσιευθεί στο περιοδικό Metal Hammer τον Απρίλιο του 2008. Σήμερα ξαφνικά κατάλαβα ότι το συγκεκριμένο κομματάκι μάλλον αποτέλεσε υποσυνείδητα την ιδέα πάνω στην οποία στηρίχθηκε αυτό το blog, οπότε τιμής ένεκεν το ανεβάζω κι εδώ.

Κάθε προσπάθεια για τη δημιουργία σοβαρής λίστας με τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών είναι μάταιη. Τέτοια ταξινόμηση απαιτεί αντικειμενικά κριτήρια σύγκρισης και, όταν μιλάμε για δίσκους, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα: Οι καλύτεροι δίσκοι όλων των εποχών είναι αυτοί που άκουσες για πρώτη φορά όταν ήσουν 14 χρονών.

Κάποια από τα albums που πρωτακούει κανείς στα 14 του τον συντροφεύουν παντοτινά και κερδίζουν περίοπτη θέση στο όχι και τόσο αντικειμενικό top του καθενός μας. Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα, τα οποία μεγαλώνοντας και "ωριμάζοντας" είτε τα ξεχνάς, είτε τα σνόμπαρεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Emotions In Motion" του Billy Squier, ενός Αμερικανού rocker των αρχών των 80's. Είχα πάνω από 20 χρόνια να ακούσω αυτό το album. Το είχα αγόρασει σε κασέτα το 1982 και το άκουσα για τελευταία φορά, πότε; Το '87; Το '88; 

Καμιά δεκαριά χρόνια μετά την τελευταία εκείνη ακρόαση, σε κάποιο παζάρι μεταχειρισμένων βινυλίων το μάτι μου έπεσε στο χαρακτηριστικό, σχεδιασμένο από τον Andy Warhol εξώφυλλο, και παρορμητικά αγόρασα το "Emotions In Motion" για δεύτερη φορά. Φτάνοντας σπίτι το έβαλα κατευθείαν στο ράφι της δισκοθήκης χωρίς να το ακούσω: Για ένα μέλος της εκλεκτής και πεφωτισμένης κάστας των hipsterati, η ακρόαση Billy Squier στα 90's ήταν αδιανόητη!

Πέρασαν λοιπόν άλλα δέκα χρόνια μέχρι να φτάσει στα χέρια μου μία ακόμα κόπια του "Emotions In Motion", αυτή τη φορά σε μορφή CD και, σε μία κρίση νοσταλγίας, αποφάσισα να το ακούσω. Το αποτέλεσμα εξέπληξε κι εμένα τον ίδιο: Θυμόμουν κάθε riff, κάθε στίχο, ακόμα και κάθε ανάσα από τα δεύτερα φωνητικά του guest Freddie Mercury στο ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού. Καθόμουν στον καναπέ, απέναντι από το στερεοφωνικό, κουνούσα ρυθμικά το κεφάλι μου, έπαιζα air drums και τραγουδούσα δυνατά μαζί με τον Billy, μέχρι που μπήκε στο σαλόνι η γυναίκα μου για να με ρωτήσει αν έχω τρελλαθεί. Για 42 λεπτά, το Δεκέμβριο του 2008, ήμουν και πάλι 14 χρονών.

Μην εκπλαγείτε λοιπόν αν την επόμενη φορά που το περιοδικό κάνει αφιέρωμα στα καλύτερα albums όλων των εποχών, δείτε στη λίστα μου να φιγουράρει και κάποιος σαν τον Billy Squier. Όταν γίνεσαι 40, μπορεί και να τρελλαίνεσαι.

Fumbling Towards Ecstasy

Από το 1993 μέχρι το 1997 αγόρασα περισσότερους δίσκους απ’ όσους ο οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος αγοράζει σε ολόκληρη τη ζωή του. Και όταν κάθησα να σκεφτώ, από όλους εκείνους τους δίσκους των mid-90’s ποιον έχω ακούσει περισσότερες φορές στη ζωή μου, με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα ότι η απάντηση μπορεί κάλλιστα να είναι το “Fumbling Towards Ecstasy” της Sarah McLachlan.

Δεν είμαι μόνος μου σε αυτό. Ο Jim Matheos, παρόλο που ως καλλιτέχνης προέρχεται από εντελώς διαφορετικό χώρο από αυτήν, πίνει νερό στο όνομα της McLachlan κι έχει το “Fumbling Towards Ecstasy” ως “desert island disc” του. H αγγελική φωνή της Sarah, η ζεστή παραγωγή του Pierre Marchand, ο μαγικός τρόπος που χρωματίζει διακριτικά με το Hammond B-3 του ο David Kershaw, τα ηχοχρώματα αυτού του δίσκου έχουν κάτι το βαθιά ποιητικό. Αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλες τις δουλειές της McLachlan ούτως ή άλλως, αλλά σε αυτό το άλμπουμ οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν με τέτοιο γαμημένο τρόπο ώστε και οι συνθέσεις να είναι όλες αριστουργηματικές χωρίς ούτε ένα filler, και οι στίχοι της Sarah να σου καρφώνονται στην ψυχή, και το artwork να είναι πανέμορφο. Βάζεις αυτό το άλμπουμ να παίζει και ερωτεύεσαι. Είναι αναπόφευκτο. 

Άκουγα το “Fumbling Towards Ecstasy” ως φοιτητής, χιλιάδες μίλια μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους. Ήταν πολύ καλή παρέα. 20 χρόνια αργότερα, για λόγους που δεν είναι της παρούσης, βρίσκομαι πάλι χιλιάδες μίλια μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους, ευτυχώς όμως η Sarah είναι πάντοτε στο πλάϊ μου. 

Ballads At The End Of Time

Πώς είναι το πρωί μετά την Αποκάλυψη; 
Υπάρχουμε ακόμα; 
Χωρίς μέλλον; 
Θυμόμαστε το παρελθόν; 
Σε μια ερειπωμένη αίθουσα χορού, κάπου στη Βοϊβοντίνα, οι τελευταίοι επιζήσαντες θα συνεχίσουν να χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι μέσα στα χαλάσματα; 
Υπάρχει ελπίδα; 
Και η συφιλιδική ορχήστρα, σαν αυτή στη σάλα του Τιτανικού, θα συνεχίσει να παίζει μέχρι το τέλος;

Πρέπει δηλαδή να δεις τη χώρα σου να διαλύεται από εμφύλιο πόλεμο για να φτιάξεις τέτοια μουσική;

Appetite For Deconstruction

O τίτλος του post δεν είναι δικής μου επινόησης, είναι δανεισμένος από τον Chuck Klosterman (έτσι ήθελε αρχικά να τιτλοφορήσει το "Fargo Rock City" - θεωρώ ότι είναι o δεύτερος καλύτερος τίτλος βιβλίου που απορρίφθηκε ποτέ, μετά το "Oh Bugger, By Wossname"). Το γεγονός όμως παραμένει: Πέρασα το απόγευμά μου σιδερώνοντας T-shirts, ακούγοντας Guns N' Roses, και σκεφτόμενος πόσο σπουδαίος δίσκος είναι το "Appetite For Destruction".

Θυμάμαι, όταν είχε πρωτοβγεί το album και πριν κάνει το "μπαμ", κάποιος με είχε ρωτήσει ποιο album θεωρούσα καλύτερο, αυτό ή το "Look What The Cat Dragged In" των Poison που είχε κυκλοφορήσει πάνω-κάτω την ίδια εποχή. Όσο παράλογη και αστεία ακούγεται η ερώτηση σήμερα που το πέρασμα του χρόνου έχει καταστήσει την απάντηση σαφή, η πραγματικότητα είναι ότι το 1987 τέτοιες συγκρίσεις ήταν θεμιτές, αφού δεν υπήρχαν και πολλά σημεία αναφοράς για αυτό που έκαναν οι Guns. Δεν ήταν σαν τους Motley Crue, ας πούμε, και δεν είχαν καμία ηχητική συνάφεια με τους Def Leppard, ούτε σοβαρές επιρροές από Led Zeppelin, AC/DC ή Kiss τους οποίους αντέγραφαν οι υπόλοιποι της γενιάς τους. Οι επιρροές των Guns ήταν ο ξεχασμένος Alice Cooper, οι πανάγνωστοι Hanoi Rocks, το καλιφορνέζικο πανκ και, κυρίως, οι Aerosmith. Σιδέρωνα και άκουγα τα ρυθμικά παιχνίδια και τη φρασεολογία στις κιθάρες ανάμεσα στον Slash και τον Izzy, μιλάμε είναι καρφί Perry/Whitford! 

Την ώρα που έμπαινε το "You're Crazy", εγώ σκεφτόμουν πόσο μεγάλη απογοήτευση ήταν για μένα τα καλογυαλισμένα "Use Your Illusion", όπου όλη η βρωμιά και η πείνα του "Appetite" είχαν αντικατασταθεί από πιάνα και επικές power ballads. Βλακωδώς εκ μέρους μου βεβαίως, αφού εκατομμυριούχοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να δημιουργήσουν ένα "Appetite": Για να παίξεις έτσι πρέπει να μαζεύεις τα χαμένα ψιλά κάτω από τις μαξιλάρες του ξεχαρβαλωμένου καναπέ μπας και σε φτάσουν για ένα cheeseburger από τα McDonald's, όχι να διαχειρίζεται την περιουσία σου μια ομάδα από λογιστές και δικηγόρους. Μετά την επιτυχία του "Appetite", οι Guns δεν ήταν πια οι Guns. Δε θα μπορούσαν να είναι, και ήταν άδικο εκ μέρους μου να απαιτώ κάτι τέτοιο. Εξάλλου, τα "Use Your Illusion" μάλλον είναι καλύτερη ηχητική υπόκρουση για σιδέρωμα.

I Want My MTV

(Excerpt from the book "I Want My MTV" by Craig Marks and Rob Tannenbaum, an oral history of a revolution in TV and music)

DEE SNIDER, Twisted Sister: By the time we made "I Wanna Rock," [actor] Mark Metcalf was on his high horse. He cost more money, he had more demands, and he showed up coked out of his brain. He'd been up all night-- he was wired, on edge, and in a lousy mood. After he messed up a take, [director] Marty Callner said to him, "Listen, we gotta do this again. You gotta stop screwing up." And Metcalf said, "Or what? You don't look so tough." Now Marty is a pit bull, a tough little motherfucker. He said, "Really? Let's go outside." Everybody went quiet on the set. They're all looking at Metcalf, wondering if he was going to take on Marty. And Metcalf, smartly, backed down.
Marty yelled, "Action." And that moment, when you see Metcalf screaming at the fat kid in the classroom, and spit is flying out of his mouth? That was immediately after he had backed down in front of the entire cast. Of course, he took it out on the poor kid. He was on fucking fire. And Marty goes, "Cut! That's the one." We got a historic performance out of Metcalf. People have been talking about the spit flying out of his mouth for thirty years now.

MARK METCALF, actor: The line "What do you wanna do with your life?" was Dee's work. People still come up to me and say, "Do the line, do the line," and they're not happy unless I spit on them.

 

Hot! Πέντε Τραγούδια Για Τη Ζέστη!

Εδώ που βρίσκομαι τώρα, στα ξένα, δεν κάνει ζέστη: Η θερμοκρασία θα έπρεπε να είναι 5 βαθμούς πιο δροσερή για να πει κανείς ότι "κάνει ζέστη".

Η πραγματικότητα έχει ως εξής: Βγαίνεις από το σπίτι με το air condition και στα 5 δευτερόλεπτα που μεσολαβούν χωρίς air condition μέχρι να μπεις στο αυτοκίνητο με το air condition, έχεις ήδη ιδρώσει, σου έχει κοπεί η ανάσα και, το χειρότερο, έχουν θαμπώσει τα γυαλιά σου και δεν βλέπεις απολύτως τίποτα. Οι πολύ εύποροι εδώ έχουν ψυχόμενες πισίνες, με ειδικό ηλεκτρονικό σύστημα που κρατάει το νερό δροσερό. Οι μετρίως εύποροι έχουν σκέτες πισίνες και βάζουν μέσα μεγάλες σακούλες με παγάκια ώστε να μη βράσουν σαν αστακοί. Στη θάλασσα, η θερμοκρασία του νερού τώρα που μιλάμε είναι γύρω στους 35 βαθμούς. Όλα αυτά είναι απολύτως λογικά αν σκεφτεί κανείς ότι η πόλη είναι χτισμένη στη μέση μιας ερήμου. Γύρω γύρω άμμος. Δηλαδή, στη χόβολη.

Εν πάση περιπτώσει, αποφάσισα να καταγράψω τα πρώτα πέντε τραγούδια για τη ζέστη που μου ήρθαν στο μυαλό αυθόρμητα, για ένα ακόμα από τα απολύτως αντικειμενικά κι επιστημονικώς αξιολογηθέντα Top-5 μου. Έτσι λοιπόν, τα 5 καλύτερα τραγούδια για τη ζέστη που θα πρέπει να ακούσετε απόψε είναι τα εξής:

5. Buster Poindexter - Hot Hot Hot
Επειδή ο Buster ήταν στους New York Dolls, κι επειδή έχει παίξει στο Scrooged τρομοκρατώντας τον Bill Murray. Μ' αρέσει ο Bill Murray.

4. Rollins Band - Hotter And Hotter
Επειδή ο Henry Rollins μπορεί να δείρει τον Τσακ Νόρις.

3. Lovin' Spoonful - Summer In The City
Επειδή back of my neck gettin' dirt and gritty.

2. Nick Gilder - Hot Child In The City
Επειδή έχω να το ακούσω από το 19ο αιώνα και μου ήρθε τώρα.

1. Nelly - Hot In Herre
Επειδή έτσι. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.

Desert Island Discs Pt. ΙΙ: The Actual, Complete, Real, Full List

Στο προηγούμενο blog post λοιπόν σας έλεγα ότι την κάνω για έξω κι έπρεπε να επιλέξω ποιους δίσκους θα πάρω μαζί μου για συντροφιά. Τέρμα λοιπόν η θεωρία, τώρα ήρθε η ώρα της πράξης: Εφτασε η μέρα που στήθηκα μπροστά στα ράφια με τα CDs και διάλεξα τους δίσκους της ξενιτιάς.

Βρήκα μια σκονισμένη θήκη Case Logic, από τις μέρες που έκανα τον DJ. Χωράει 100 CDs, με τα booklets αλλά χωρίς τα κουτιά. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να πάρω μαζί μου 100 CDs. Κοιτούσα τα ράφια και κατέβαζα αυτά που, χωρίς σκέψη, παρορμητικά, μου έκαναν. Μου βγήκαν παραπάνω από 100, γύρω στα 160, οπότε μετά άρχισε ο πονοκέφαλος του ξεσκαρταρίσματος.

Βεβαίως το έργο μου στην επιλογή των "Desert Island Discs" ήταν πιο εύκολο απ' όσο συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, διότι:

• Τα ερημονήσια δεν έχουν Internet, ούτε δισκάδικα. Εκεί που πάω εγώ έχει και από τα δύο, άρα αν ΠΡΕΠΕΙ να ακούσω κάτι, ΤΩΡΑ, μάλλον θα μπορώ ακόμη κι αν δεν το έχω πάρει μαζί μου.
• Μέχρι τα Χριστούγεννα το αργότερο θα έρθω πίσω για λίγες μέρες, οπότε μπορώ να επιλέξω έξτρα CDs τότε.
• Έχω κι έναν σκληρό δίσκο μαζί μου, με επιπλέον μουσική. Αν και βέβαια το CD είναι αλλιώς, όπως έχει πει και ο Springsteen "rock 'n' roll always sounds better in the car".
• Επέτρεψα στον εαυτό μου να επιλέξει και συλλογές/mixtapes/greatest hits, αλλιώς δεν θα βγάζαμε άκρη.
• Αποκλείστηκαν αυτομάτως αρκετά albums που θα "έπαιζαν" δυνατά για τη λίστα, για τον πολύ απλό πρακτικό λόγο ότι τα έχω μόνο σε βινύλιο: Από Them και Who μέχρι Chili Peppers (Mother's Milk!) και Scatterbrain.

Κάποιες από τις επιλογές μου θα εκπλήξουν όσους με ξέρουν. Κάποιες από τις επιλογές μου εξέπληξαν ακόμη κι εμένα τον ίδιο. Τα βασικά μου συμπεράσματα, τώρα που ξανακοιτάω τη λίστα, είναι τα εξής:

• Τι avant garde και λοιπές post-χιπστεροπροχωρημενιές, είμαι αθεράπευτος κλασικοροκάς.
•  Επέλεξα κατά κύριο λόγο ακούσματα "εύκολα", κουπλέ-ρεφρέν-γέφυρα, τρίλεπτα-τετράλεπτα τραγούδια. Αυτό ζητάει ο οργανισμός μου τώρα. Το πιο prog πράγμα στη λίστα ίσως είναι Radiohead. Ή System Of A Down.
• H λίστα περιέχει ανησυχητικά μεγάλο αριθμό folky γυναικών singer-songwriters. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.
• Το heavy metal που παίρνω μαζί μου είναι ελάχιστο, και δεν είναι αυτό που πάντα πίστευα ότι θα πάρω μαζί μου.
• Παίρνω μαζί μου και κάποιες κυκλοφορίες του 2013, όχι απαραίτητα γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτές, αλλά διότι θέλω να τις ακούσω καλύτερα.

Ακολουθεί λοιπόν η λίστα των 100 "Desert Island Discs". Χωρίς περαιτέρω σχόλια εκ μέρους μου, την καταθέτω αφήνοντάς την στην κρίση της ανθρωπότητας:

AC/DC - Powerage

Aerosmith - Rocks

Angels - mixtape, αυτοσχέδιο best of

Blackberry Smoke - The Whippoorwill

David Bowie - The Man Who Sold The World

Jeff Buckley - Grace

Solomon Burke - Don't Give Up On Me

Captain Beyond - Captain Beyond

Johnny Cash - American III: Solitary Man

Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around

Cinematic Orchestra - Every Day

Cinematic Orchestra - Late Night Tales (remixes compilation)

Sheryl Crow - Tuesday Night Music Club

Miles Davis - Kind Of Blue

Distillers - Coral Fang

Dredg - El Cielo

Dr. John - Goin' Back To New Orleans

Five Horse Johnson - The Mystery Spot

Foreigner - 4

Nelly Furtado - Whoa... Nelly!

Marvin Gaye - 15 Greatest Hits

Gogol Bordello - Gypsy Punks

Gogol Bordello - Pura Vida Conspiracy

Grails - Deep Politics

Guns N' Roses - Appetite For Destruction

PJ Harvey - To Bring You My Love

The Hold Steady - Boys And Girls In America

The Hold Steady - Stay Positive

Hot Water Music - Exister

Ice-T - O.G. Original Gangster

Iron Maiden - The Number Of The Beast

Jason Isbell - Southeastern

J. Geils Band - Anthology

Billy Joel - Glass Houses

Tom Jones - Praise & Blame

Katatonia - Viva Emptiness

Boris Kovac & Ladaaba Orchest - Ballads At The End Of Time

Chantal Kreviazuk - Colour Moving And Still

Led Zeppelin - III

Legendary Shack*Shakers - Pandelirium

Ute Lemper - Punishing Kiss

Lhasa - The Living Road

Living Colour - Vivid

Laura Marling - Once I Was An Eagle

Mavericks - In Time

Maximo Park - A Certain Trigger

Sarah McLachlan - Fumbling Towards Ecstasy

Anais Mitchell - Young Man In America

Bob Mould - Black Sheets Of Rain

Kacey Musgraves - Same Trailer Different Park

My Chemical Romance - The Black Parade

New Model Army - The Ghost Of Cain

New Model Army -Thunder & Consolation

New Model Army - Impurity

Willie Nile - American Ride

NoMeansNo - 0+2=1

Tom Petty & The Heartbreakers - Greatest Hits

Sam Phillips - Martinis & Bikinis

Λένα Πλάτωνος - Σαμποτάζ

Police - Outlandos D'Amour

Andy Prieboy - Sins Of Our Fathers

Queen - News Of The World

Queen - The Game

Radiohead - Τhe Bends

Radiohead - OK Computer

Rainbow - Ritchie Blackmore's Rainbow

REO Speedwagon - You Can Tune A Piano... / Hi Infidelity (2 albums on 1 CD)

Reverend Horton Heat - Spend A Night In The Box

Διονύσης Σαββόπουλος - Δέκα Χρόνια Κομμάτια

Scorpions - Lovedrive

Screaming Headless Torsos - Screaming Headless Torsos

Simon & Garfunkel - Best Of

Slayer - Seasons In The Abyss

Soul Coughing - Ruby Vroom

Soundgarden - Badmotorfinger

Bruce Springsteen - Born To Run

Billy Squier - Emotions In Motion

Steppenwolf - Gold

Supersuckers - Motherfuckers Be Trippin'

Sweet - Blockbuster

Taylor Swift - Red

System Of A Down - Toxicity

Thievery Corporation - Versions (remixes compilation)

George Thorogood & The Destroyers - Bad To The Bone

Frank Turner - Tape Deck Heart

Urge Overkill - Saturation

Hector Villa-Lobos - Bachianas Brasileiras Nos 1 & 5

Tom Waits - Blue Valentine

Tom Waits - Rain Dogs

Warrior Soul - Last Decade Dead Century

Whitesnake - mixtape, αυτοσχέδιο best of 1978-1984

Barrence Whitfield & Tom Russell - Hillbilly Voodoo

OST - Boys Don't Cry

OST - Hedwig & the Angry Inch

OST - Jesus Christ Superstar

OST - Repo! The Genetic Opera

Various - Back To Mine: Talvin Singh

Various - Beat the Retreat (Richard Thompson tribute)

Various - Lost In The Stars (Kurt Weill tribute)

Various - Striktly For Konnoiseurs

Για την ιστορία, μεταξύ των δίσκων της αρχικής επιλογής που έμειναν έξω από την τελική εκατοντάδα συμπεριλαμβάνονται τα "Back In Black" (AC/DC), "Lightning To The Nations" (Diamond Head), "Welcome To Blue Island" (Enuff Z'Nuff, don't ask), "The Director's Cut" (Fantomas), "Rumours" (Fleetwood Mac), "The Sporting Life" (Diamanda Galas & John Paul Jones), "Led Zeppelin IV", "River Runs Red" (Life Of Agony), τα Monster Magnet, "Victims Of The Future" (Gary Moore), μια συλλογή του Charlie Parker, "Queen Of The Wave" (Pepe Deluxe), "Learning To Crawl" (Pretenders), "Supporting Caste" (Propagandhi), "Rage For Order" (Queensryche), "Out Of Time" (REM),"Tattoo You" (Rolling Stones), "Pieces Of A Man" (Gil Scott-Heron), κάποιο Slipknot (δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιο), "11" (Smithereens), καμιά δεκαπενταριά ακόμη του Tom Waits και το soundtrack του "π". So long suckers!