Still In Hollywood

 Σε γενικές γραμμές προτιμώ το ροκ μου σκληρούτσικο, ειδικά όταν συνδυάζεται με μια στιβαρή αίσθηση της μελωδίας. Έχω μια αδυναμία στις μαγκιόρικες γυναικείες φωνές, εκτιμώ την συνθετική λιτότητα αλλά δε λέω όχι σε ένα καλό κιθαριστικό solo και δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στους στίχους που έχουν κάτι να πουν σε σχέση με τον πραγματικό κόσμο και όλα τα σκατά που παρατηρώ γύρω μου. Γι' αυτό και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν, κατά βάθος, οι Concrete Blonde είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα όλων των εποχών. Ακολουθεί απροκάλυπτη προπαγάνδα για να γίνει και το δικό σας.

Παράξενη περίπτωση οι Concrete Blonde: Κολλητοί φίλοι και συνοδοιπόροι τους στο ξεκίνημα υπήρξαν νιουγουεηβάδες και εναλλακτικοί όπως οι REM (το φανταστικό όνομα του συγκροτήματος προήλθε από εισήγηση του Michael Stipe εξάλλου), οι Dream Syndicate και οι Wall Of Voodoo, οι ίδιοι όμως έπαιζαν πιο δυνατά απ' όλους κι εξέπεμπαν L.A.-street attitude χωρίς καν να προσπαθούν. Οι διασκευές που έχουν κάνει στην καριέρα τους, όλες εξαιρετικές, ξεκινούν από τους Thin Lizzy και τον Jimi Hendrix και φτάνουν μέχρι τον James Brown, περνώντας από το Nick Cave, τους Roxy Music και τον Leonard Cohen: Αν μη τι άλλο έχουν εξαιρετικό γούστο, αν όμως η πρώτη σου γνωριμία μαζί τους ήταν αυτή η εκρηκτική πανκιά από το ομώνυμο ντεμπούτο τους, δεν θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς την ποικιλία που κρύβει η δισκογραφία τους:

Κι όμως: Ακόμα και σ' αυτό το άγουρο πρώτο άλμπουμ του 1986, πλάϊ σε σφηνάκια αδρεναλίνης όπως το "Still In Hollywood" και το "Over Your Shoulder" θα βρεις στιγμές σπάνιας ποπ ευαισθησίας σαν το "Dance Along The Edge" και το "Beware Of Darkness" - η χαμαιλεοντική φωνή της Johnette Napolitano ελίσσεται με χαρακτηριστική ευκολία ανάμεσα στα δύο άκρα και κλέβει την παράσταση.

Για το δεύτερο άλμπουμ "Free" (1989) οι Concrete Blonde αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό από το κλασικό power trio format τους προσλαμβάνοντας δεύτερο κιθαρίστα. Τζάμπα κόπος: Τώρα που έχεις πλέον ξεπεράσει τη φωνάρα της Johnette αρχίζεις να παρατηρείς πόσο ξεχωριστός κιθαρίστας είναι ο James Mankey και ότι ο ήχος και το στυλ του είναι τόσο πλούσια που η δεύτερη κιθάρα δεν προσθέτει απολύτως τίποτα. Αν δεν με πιστεύεις άκου τα γεμίσματά του στο "God Is A Bullet", πώς γκαβλώνει διασκευάζοντας το "It's Only Money" του Lynott, τους αρπισμούς του στο σπαρακτικό "Carry Me Away". A. Και το ιδιοφυές μέσα στην απλότητά του solo του "Happy Birthday" (κάθε φορά που κάποιος σε μπαρ έχει γενέθλια και ο D.J. επιλέγει να παίξει το "Happy Birthday" του Stevie Wonder αντί αυτό των Concrete Blonde, ένα χαριτώμένο κουτάβι πεθαίνει. D.J's, σταματήστε! Αν δεν λυπάστε εμένα, λυπηθείτε τα κουτάβια!). 

Στο τρίτο άλμπουμ "Bloodletting" (1990) επέστρεψαν στο trio format, αλλάζοντας και ντράμερ καθώς ο αρχικός ντράμερ, Harry Rushakoff, ένα θεματάκι με τα ναρκωτικά το είχε το παιδί. Στη θέση του εδώ βρίσκουμε rock royalty, τον Paul Thompson των Roxy Music, και οι Concrete Blonde αγγίζουν για πρώτη (και τελευταία) φορά την εμπορική επιτυχία: Το άλμπουμ γίνεται χρύσο στις ΗΠΑ κυρίως χάρη στο single "Joey", ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό τραγούδι που αναφέρεται στη σχέση της Napolitano με έναν αλκοολικό, τον Marc Moreland (κιθαρίστα των Wall Of Voodoo). 

 

Το "Bloodletting" όμως δεν είναι μόνο το "Joey": Είναι και το "Bloodletting (The Vampire Song)" (ρε μπας και είναι μέταλ μπάντα;;;), είναι και το "The Sky Is A Poisonous Garden" (ε ναι, μέταλ μπάντα είναι), είναι και το "Darkening Of The Light" (α, είπα κι εγώ, προς στιγμήν νόμισα ότι είναι μέταλ μπάντα), είναι και το ονειρικό "Caroline", είναι και το Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α "Tomorrow, Wendy"... Δεκάρι, ακατέβατο.

Στο "Walking In London" (1992) o Rushakoff επιστρέφει από την αποτοξίνωση καθώς ο (Βρετανός) Thompson είχε πρόβλημα με την άδεια παραμονής του στις ΗΠΑ. Τέταρτο σερί εξαιρετικό άλμπουμ, περιέχει μερικές από τις καλύτερες, τις πιο άγριες και πιο ερωτικές ερμηνείες της Napolitano ever, αλλά οι πωλήσεις του "Joey" δεν επαναλαμβάνονται. Μην πτοείσαι όμως, εδώ έχει το gothic spaghetti western "Ghost Of A Texas Ladies' Man", το επικό "Walking In London", το τέλειο ρεφρέν του "Woman To Woman" και το υπέροχο "Someday?". Δισκάρα, το είπαμε;

Το "Mexican Moon" (1993) είναι κάπως σκληρότερο και αρκετά πιο φιλόδοξο. Mε Thompson πάλι στα ντραμς, πολύ μεγαλύτερη διάρκεια αλλά χωρίς fillers, έντονα πολιτικοποιημένο, με τραγουδάρες όπως το ομώνυμο, το "Heal It Up", το "Jesus Forgive Me (For The Things I'm About To Say)", "When You Smile", "One Of My Kind", όλα βασικά, είναι το πέμπτο και τελευταίο πραγματικά απαραίτητο άλμπουμ των Concrete Blonde για κάθε δισκοθήκη που σέβεται τον εαυτό της, ή τουλάχιστον για κάθε δισκοθήκη που σέβομαι τον εαυτό της. Λίγο μετά την κυκλοφορία του, η Napolitano διαλύει το συγκρότημα απογοητευμένη από την έλλειψη εμπορικής απήχησης. Ντροπή σας.

(Παρένθεση: Λίγο πριν τη διάλυσή τους είχα την ευκαιρία να δω τους Concrete Blonde live στη Νέα Υόρκη. Βγαίνουν στη σκηνή, αρχίζουν να παίζουν, στη μέση του πρώτου κομματιού σβήνουν όλα τα φώτα και τα πρόσωπα των τριών μελών του συγκροτήματος ξαφνικά μεταμορφώνονται σε νεκροκεφαλές που φωσφορίζουν - προφανώς ήταν βαμμένοι με αόρατο make-up που φαίνεται μόνο κάτω από black light. Πόσους extra points for coolness να δώσω; Πόσους;;; Κλείνει η παρένθεση)

Ακουλουθεί μια ενδιαφέρουσα συλλογή με B-sides, σπάνια, ακυκλοφόρητα κλπ. με τίτλο "Still In Hollywood" (1994) την οποία αξίζει να τσεκάρετε κυρίως για την σπουδαία διασκευή τους στο "Everybody Knows" του Leonard Cohen η οποία είχε πρωτοακουστεί στο sountrack της ταινίας "Pump Up The Volume", μία συνεργασία των Napolitano-Mankey με τους Μεξικανικής καταγωγής punk rockers Los Illegals το 1997, επίσημη επανασύνδεση το 2002 για το άλμπουμ "Group Therapy", τρίτη απόλυση για ναρκωτικά του Rushakoff, ένα τελευταίο άλμπουμ με τίτλο "Mojave" το 2004 (του οποίου την ύπαρξη οφείλω να ομολογήσω πως αγνοούσα μέχρι πρόσφατα), εκ νέου διάλυση το 2006, και εκ νέου επανασύνδεση το 2010 κυρίως για κάποιες συναυλίες, αφού από τότε έχουν κυκλοφορήσει μόνο ένα single με τίτλο "Rosalie" το 2012. Όλα αυτά όμως είναι για τους βλαμμένους: Εσύ, ως casual ακροατής, οφείλεις να ακούσεις ΤΩΡΑ το υλικό τους της περιόδου 1986-1993: Θα με ευχαριστήσεις.

Short Attention Span Record Reviews - Holiday Shopping Guide Edition

AMY BLASHKE – Opaline
Not really country but an unusual combination of country rock, folk and soul, Blashke somehow ends up in Lee Halzewood territory. This is a thing of beauty. (8)

ARCS – The Arcs Vs. The Inventors, Vol.1
The Black Keys’ Dan Auerbach’s got a new band and he invites his musical heros to jam on limited edition 10-inch LPs. The first one features Dr. John and David Hidalgo (Los Lobos). (8)

BARONESS – Purple
Sort of like Mastodon with pop hooks after hiring Brian May as their guitar tech. (8)

KAMASI WASHINGTON – The Epic
It’s not that I was late in discovering the best jazz album of 2015, I actually started listening to it when it was released but the album duration is about 7 months. (9)

RIHANNON GIDDENS – Factory Girl EP
Songs that didn’t make it onto 2015’s excellent Americana album “Tomorrow Is My Turn”, just as good as those that did. (8)

SOUTHSIDE JOHNNY & THE ASBURY JUKES – Soultime!
The inventor of the New Jersey sound, Nikola Tesla to Springsteen’s Thomas Edison, Southside Johnny pays tribute to the golden age of soul with an album’s worth of original material that sounds just like a Junior Walker / Sam & Dave / Isaac Hayes / Curtis Mayfield party mixtape. (8)

TENEMENT – Predatory Headlights
Really good old school alt-rock/pop-punk album. At 78 minutes long some filler is inevitable but come on, let’s party like it’s 1995. (7)

TINARIWEN – Live In Paris
Trance-inducing desert rock jams from our favorite Tuaregs, recorded live in front of a raucous Parisian audience gone wild. Must hear. (8)

THORBJORN RISAGER & THE BLACK TORNADO – Songs from the Road
Hard rockin’ blues growler from Copenhagen backed by a band featuring a kick-ass guitarist, a funky rhythm section and a couple of awesome brass players, recorded live and having a blast. (7)

VARIOUS ARTISTS – Bobby Gillespie Presents Sunday Morning Comin' Down
Excellent moody mixtape put together by Primal Scream frontman: The Byrds, John Barry, Tim Buckley, Gram Parsons, even three in a row from the Beach Boys, all blend seamlessly. (8)

20+1 Albums Για Το 2015

Πολύ πράμα φέτος.

Το I Was A Teenage Μusic Geek είχε να ακούσει τόσο πολλή μουσική μαζεμένη από τα 90’s όταν πληρωνόταν για να ακούει μουσική: Έχουμε το παράδοξο της κατακρήμνισης της παραδοσιακής μουσικής βιομηχανίας η οποία κρέμεται απεγνωσμένα από το φουστάνι της Adele σε μια ύστατη προσπάθεια να αποφύγει το «σπλατ» στον πάτο του γκρεμού, και ταυτόχρονα εκεί έξω να κυκλοφορεί περισσότερη καινούργια μουσική από ποτέ. Το πώς φτάσαμε ως εδώ σηκώνει πολλή κουβέντα, το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι αυτοί που πεθαίνουν είναι οι δισκογραφικές εταιρείες και το απαρχαιωμένο business model τους, όχι οι δημιουργοί και οι καλλιτέχνες.

Εν πάση περιπτώσει φέτος κατάφερα να ακούσω σοβαρά περί τις 270-280 νέες κυκλοφορίες για τις οποίες έχω άποψη (επίσης έχω άποψη για αρκετές κυκλοφορίες που δεν έχω ακούσει, επειδή είμαι τέτοιος τύπος). Μετά από ώριμη σκέψη λοιπόν καταθέτω προς επιμόρφωση/ενημέρωση των πολυάριθμων fans μου την καθιερωμένη ετήσια λίστα με τα 20+1 αγαπημένα άλμπουμ της χρονιάς για το I Was A Teenage Music Geek, αλλά πρώτα μία γενική παρατηρήση: 

Οι τακτικοί επισκέπτες του blog γνωρίζουν ότι τα τελευταία χρόνια ακούω πολλή country, η οποία όμως απουσιάζει από τη φετινή λίστα. Αυτό δεν ήταν συνειδητή απόφαση, απλά φτιάχνοντας τη λίστα συνειδητοποίησα ότι το 2015 δεν ήταν ιδιαίτερα καλή χρονιά για την country, σίγουρα κατώτερη από τις δύο-τρεις προηγούμενες χρονιές. Οπότε φέτος η λίστα μας βγήκε πιο ροκάδικη (εκτός από τα hip hop. Και τα soul. Και τα pop. Και τα folk. Και τα avant garde).

Τέλος, πριν περάσουμε στην εικοσάδα που έπαιξε πιο πολύ στο στερεοφωνικό μου φέτος και που προτείνω να τσεκάρετε ΤΩΡΑ, πάμε να δούμε μια εναλλακτική λίστα με 20 άλμπουμ που έμειναν εκτός λίστας και τους λόγους πίσω από την απουσία τους:

• BARONESS διότι μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει κυκλοφορήσει, διαρρεύσει ή stream-άρει. Ημερομηνία κυκλοφορίας 18/12, οι μέχρι στιγμής ενδείξεις είναι ότι θα χτυπούσε εικοσάδα με αξιώσεις, αλλά...
• BELLE AND SEBASTIAN διότι δεν είναι συνεργασία της Patty La Belle με τον Sebastian Bach.
• BJORK διότι σιχτίρ με το γαμω-ξωτικό σας πια.
• BLUR διότι 25 χρόνια αχώνευτοι.
• CHRIS STAPLETON διότι ο καλύτερος φετεινός country δίσκος είναι καλός αλλά όχι αρκετά καλός.
• DEAFHEAVEN διότι δεν σοκάρει όσο το Sunbather.
• DEATH GRIPS διότι έλα τώρα, υπερβολές.
• DR. DRE διότι έχει χαθεί το edge.
• FAITH NO MORE διότι οι προσδοκίες ήταν τόσο υψηλές που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ανταποκριθούν σε αυτές.
• FATHER JOHN MISTY διότι και μόνο που βλέπω τη χιπστεροφάτσα του αρκεί για να αποφασίσω να μην ακούσω ούτε νότα από δαύτον.
• FKA TWIGS διότι σόρι παιδιά αλλά δεν το ‘χω με αυτά τα μπλιμπλίκια, εγώ μέταλ και κάντρι ακούω.
• GRIMES διότι όταν πήγαινα σχολείο αυτούς που ακούγανε electropop τους δέρναμε.
• JOANNA NEWSOM διότι η φωνή της είναι για τα ηχοχρώματα ό,τι τα λαχανάκια Βρυξελλών για τα λαχανικά.
• KACEY MUSGRAVES διότι δεν πήρε κανένα απολύτως ρίσκο και απλώς ακολούθησε τη φόρμουλα του Same Trailer Different Park.
• LAURA MARLING διότι αυτή τη φορά την είδε PJ Harvey, αλλά Polly είναι μόνο μία.
• MUMFORD & SONS διότι αλήθεια; Σοβαρά τώρα; ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;
• MUSE διότι το Kerrang! έπαψε να εκφράζει τα μουσικά μου γούστα πριν από 25 χρόνια.
• MYRKUR διότι έτσι λένε τη Μερκούρη στη Λάρισα.
• SUFJAN STEVENS διότι αυτό ακριβώς.
• TAME IMPALA διότι μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 250 Αυστραλέζικα συγκροτήματα καλύτερα από αυτούς.

Αυτά. Πάμε επιτέλους και στην λίστα με τα 20+1 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς:

20. D’ANGELO & THE VANGUARD – Black Messiah / KENDRICK LAMAR – To Pimp A Butterfly
Το πρώτο, γλυκό και πρόστυχο ταυτόχρονα με τα φωνητικά του D’Angelo σε αρκετά σημεία να αρκούνται σε δευτερεύοντα ρόλο ώστε να αναδειχθεί η θεϊκή neo-soul/R&B ενορχήστρωση, κανονικά ανήκει στη λίστα της περασμένης χρονιάς αφού κυκλοφόρησε 15/12/14. Κάνει όμως τέλειο set με το δεύτερο που κυκλοφόρησε μερικούς μήνες αργότερα και το οποίο, αν και περισσότερο hip-hop, είναι εξίσου πολιτικοποιημένο και βαθύ - ακόμα και τα εξώφυλλα δείχνουν ότι αύτα τα δύο albums πάνε σετάκι. O Sly Stone, o Prince και ο Gil-Scott Heron θα έχουν καλή παρέα στο Μαύρο Πάνθεον. 

19. VHOL – Deeper Than Sky
Supergroup με μέλη από Hammers Of Misfortune, Yob και Agalloch, καλύτεροι και από τα τρία βασικά groups των μελών του. Ακραίο prog-thrash με χαρντκοράδικα beats, υστερικά shredding solos και τίγκα metal φωνητικά. Σπέρνει.

18. ANNA VON HAUSSWOLFF – The Miraculous
Στο Miraculous η Von Hausswolff (χαραμίζεται στη μουσική η κοπέλα, με αυτό το όνομα θα μπορούσε να κάνει μεγάλη καριέρα ως λυκάνθρωπος) χρησιμοποιεί ένα τερατώδους μεγέθους εκκλησιαστικό όργανο με 9.000 αυλούς – πιο gothic πεθαίνεις. Πέρα από το novelty της υπόθεσης όμως, η ουσία εδώ είναι ότι μιλάμε για ένα μεγαλειώδες folk/νεοκλασικό έργο ερμηνευμένο σε ένταση που κανονικά συναντάς μόνο στο heavy metal, ενώ η φωνή της είναι εξωπραγματική. Σκιάχτηκα. 

 

17. STEVEN WILSON – Hand. Cannot. Erase.
Από το δεκάλεπτο “3 Years Older” που είναι το καλύτερο κομμάτι που δεν έχουν γράψει ποτέ οι Rush στο ομώνυμο pop κομψοτέχνημα και από την υπνωτική electronica του “Perfect Life” στο σπαρακτικό “Routine” ο Wilson αυτή τη φορά μεγαλουργεί, και είμαστε μόλις στη μέση του άλμπουμ – δεν περιγράφω άλλο! Ένα μικρό αριστούργημα, ή και μεγάλο. 

16. GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR – Asunder, Sweet and Other Distress
Μη σας ξεγελούν οι τέσσερις τίτλοι κομματιών στο tracklisting, το “Asunder” είναι ουσιαστικά μία ενιαία σύνθεση διάρκειας 41 λεπτών την οποία πριν ηχογραφήσουν οι GY!BE είχαν ήδη παίξει live καμιά εκατοστή φορές. Φανταστείτε το: Συγκρότημα με τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό του κάνει περιοδεία όπου σε πολλές από τις εμφανίσεις το setlist αποτελείται αποκλειστικά από ένα μόνο ακυκλοφόρητο instrumental κομμάτι! Για να τολμήσεις κάτι τέτοιο πρέπει α) η συγκεκριμένη σύνθεση να είναι ΕΠΟΣ και β) να έχεις τεράστια @@, και οι αναρχο-post rockers από το Μοντρεάλ τσεκάρουν και τα δύο κουτιά. Ακούστε το, είναι σοκαριστικά καλό. 

15. BEACH SLANG – The Things We Do To Find People Who Feel Like Us
Παίξτο δυνατά, τραγούδα μαζί με τον James Alex τα υμνικά ρεφρέν υψώνοντας τη γροθιά σου στον αέρα, άραξε με τους φίλους στην πλατεία ως τα χαράματα πίνοντας μπύρες από το περίπτερο. Ανεξαρτήτως του πόσων χρονών είσαι, δίσκοι σαν αυτόν σε κάνουν να χαίρεσαι που είσαι νέος. 

14. KILLING JOKE – Pylon
Soundtrack για το τέλος του κόσμου. Οι Killing Joke 35 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους εξακολουθούν να ακούγονται αρχαίοι, επίκαιροι και φουτουριστικοί ταυτόχρονα, μετα-Αποκαλυπτικοί θα έλεγα, προκαλώντας στον ακροατή μια αδιόρατη επιθυμία να σπάσει κάτι και να χορέψει γυμνός γύρω από τα συντρίμμια. Το “Pylon” είναι από τις κορυφαίες στιγμές μιας σπουδαίας καριέρας, σίγουρα το καλύτερο άλμπουμ τους από το ομώνυμο του 2003 κι έπειτα.
  

13. THE SONICS – This Is The Sonics
“Strychnine”, “Psycho”, “The Witch”: Εκεί στις αρχές των 60’s στις ΗΠΑ όταν το πρώτο κύμα του rock ‘n’ roll είχε ατονήσει και αντικατασταθεί από διάφορους crooners ονόματι Bobby και λίγο πριν οι Stones εισβάλουν από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, οι Sonics ήταν άρχοντες παίζοντας το πιο εξωφρενικά άγριο, εκκωφαντικό garage punk που ακούστηκε ποτέ. Μισό αιώνα μετά επέστρεψαν, εβδομηντάρηδες (!), και τα σπάνε με αυτή τη ΔΙΣΚΑΡΑ παίζοντας live σε ιδρωμένα κλαμπ με άτομα στην ηλικία των εγγονιών τους να ξεσαλώνουν στο χορό.

12. J.D. McPHERSON – Let The Good Times Roll
Rock ‘n’ roll αναβιωτής που παίρνει το αρχέγονο ροκαμπίλι των 50’s και του δίνει ένα φρέσκο twist ώστε να αποφύγει τις παγίδες της ρετρολαγνείας, αν και η όποια κουβέντα περί αυθεντικότητας είναι ούτως ή άλλως απόλυτα περιττή όταν έχουμε να κάνουμε με ένα τόσο μυώδες party άλμπουμ όσο το “Let The Good Times Roll”: Αν δεν κουνηθείς ακούγοντάς το, είσαι κλινικά νεκρός. 

11. TITUS ANDRONICUS – The Most Lamentable Tragedy
Οι Titus Andronicus είναι πανκ μπάντα αλλά πανκ δεν είναι μόνο οι Exploited, είναι και οι Husker Du και η μπάντα σαφώς ανήκει στο στρατόπεδο των τελευταίων. Φέτος κυκλοφόρησαν το δεύτερο πιο γελοιωδώς φιλόδοξο άλμπουμ της χρονιάς μετά το “The Rose Of Roscrae” με τίτλο “The Most Lamentable Tragedy” – μια εξαιρετική ροκ όπερα σε 5 μέρη που, αν κατάλαβα καλά, έχει ως κεντρικό θέμα τη μανιοκατάθλιψη. Αν το είχαν «μαζέψει» από τα 93 του λεπτά σε περίπου 65, θα μιλούσαμε για τον δίσκο της χρονιάς. 

10. TOM RUSSELL – The Rose Of Roscrae
Βιογραφικό: Ο 68-χρονος Russell έχει μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία, έχει εργαστεί ως δάσκαλος στη Νιγηρία κατά τη διάρκεια του πολέμου της Μπιάφρα το 1969, σε τσίρκο στο Πόρτο Ρίκο και ταξιτζής στη Νέα Υόρκη, έχει ζήσει στην Ισπανία και τη Νορβηγία, τα πρώτα του gigs ως επαγγελματίας μουσικός ήταν παίζοντας live σε στριπτιζάδικα στο Βανκούβερ, έχει εκδώσει τρία βιβλία (το ένα εκ των οποίων είναι η αλληλογραφία του με τον Τσαρλς Μπουκόφσκι), και εκθέτει τους πίνακες που ζωγραφίζει σε γκαλερί ανά τον κόσμο. Μέσα σε όλα αυτά έχει προλάβει να ηχογραφήσει και 32 άλμπουμ, το τελευταίο εκ των οποίων είναι διπλό και επικά επικό έπος, μία φολκ όπερα (!) διάρκειας διόμισι ωρών σε 52 κομμάτια που μας πάει πίσω στην Άγρια Δύση του 1880. Συμμετέχουν guests όπως η Gretchen Peters, ο Joe Ely και (μέσω αρχειακών ηχογραφήσεων) οι Walt Whitman, Leadbelly, Johnny Cash κλπ. 

 

9. REFUSED – Freedom
Ίσως το άλμπουμ που δίχασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο φέτος. Όμως παρά τα αμφιλεγόμενα σχόλια κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει πως από τον thrash καταιγισμό του “Dawkins Christ” στο “Franqafrique” με την παιδική χωρωδία να φωνάζει “exterminate the brutes!” και από τα πνευστά του “War On The Palaces” (το “Bitch” των Rolling Stones ανάποδα;) στο παρανοϊκό “Destroy The Man” οι Refused βαδίζουν στο δικό τους, μοναχικό δρόμο που κανείς άλλος δεν τόλμησε να ακολουθήσει τα τελευταία 17 χρόνια. Ταπεινή προσωπική άποψη: Οι Refused ξαναγράφουν (και πάλι) τους κανόνες του hardcore, όπως είχαν κάνει με το “The Shape Of Punk To Come”.

8. JESSICA PRATT – On Your Own Love Again
Ω, Τζέσικα! Οι αρπισμοί της ακουστικής σου κιθάρας κάνουν τις χορδές της καρδιάς μου να πάλλονται, η ερωτική μα συνάμα αθώα φωνή σου χαράσσει ανεξίτηλα στο μυαλό μου τους μυστηριώδεις στίχους σου, τα παράξενα ακόρντα σου γαργαλούν τα αυτιά μου με πρωτόγνωρους τρόπους, η λέξη “Love” δε θα μπορούσε να λείπει από τον τίτλο αυτού του άλμπουμ. 

7. NAPALM DEATH – Apex Predator / Easy Meat
Το 16ο studio album τους παίζει να είναι και το καλύτερό τους, και αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα: Αν μη τι άλλο το να μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου και σε αναμενόμενες μανιέρες αλλά να ρισκάρεις και να ανανεώνεσαι διαρκώς, ακόμα και μετά από 30 χρόνια καριέρας, ακόμα και στα πλαίσια ενός τόσο ακραίου μουσικού ιδιώματος όπως το grindcore, είναι το σημάδι του πραγματικά σπουδαίου καλλιτέχνη. 

6. JULIA HOLTER – Have You In My Wilderness
Ολοκληρώνοντας μια απίστευτη μετάβαση από avant garde weirdo σε pop star η Holter κυκλοφόρησε φέτος την καλύτερη δουλειά της, ένα πλούσιο άλμπουμ γεμάτο ευφυείς μελωδίες και ονειρικές ενορχηστρώσεις, διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο άκουσες φέτος.

5. LIGHTNING BOLT – Fantasy Empire
Ένας ντράμερ με, πιθανολογώ, πέντε χέρια και τρία πόδια που τραγουδάει κιόλας, κι ένας μπασίστας που παίζει σαν lead κιθαρίστας, οι δυο τους καταφέρνουν να ακούγονται σαν τέσσερις παράγοντας τον πιο ανίερο θόρυβο που θα ακούσεις φέτος. Όταν παίζει το “Fantasy Empire” δεν ξέρεις αν πρέπει να ξεκινήσεις circle pit του ενός ατόμου τρέχοντας γύρω από την ουρά σου στο σαλόνι σου ή να σκάσεις στα γέλια, ή και τα δύο. 

4. GOATSNAKE – Black Age Blues
Θα προσπαθήσω να το θέσω επιστημονικά και αντικειμενικά: Αυτός ο συνδυασμός doom metal και βαλτώδους southern rock είναι σκέτη κάβλα. Με βάση ισοπεδωτικά riffs που παραπέμπουν στους cult ήρωες Saint Vitus, οι Goatsnake εμπλουτίζουν τον ήχο τους με φυσαρμόνικα και γυναικεία gospel φωνητικά και αφήνουν χώρο στον τραγουδιστή Pete Stahl να «κάνει παιχνίδι» προσφέροντας τις ερμηνείες της ζωής του. 

3. JOHN GRANT – Grey Tickles, Black Pressure
Gay Τεξανός εμιγκρές στην Ισλανδία ξορκίζει δαίμονες με Pop Ύμνους Στη Μιζέρια που κρύβουν μια πλούσια φλέβα μαύρου χιούμορ. Πραγματικά δεν ξέρω πώς τα κατάφερε ο Grant να φτιάξει ένα album που ακούγεται τόσο ευχάριστα ενώ πονάει τόσο πολύ, το γαμημένο. 

2. JIMBO MATHUS – Blue Healer
Ωμό, χωρίς φτιασίδια. Αληθινό, οργανικό, συναισθηματικό, αστείο. Από το παράνομο αποστακτήριο του Mathus, κρυμμένο κάπου στους βάλτους του Μισσισιπή, περνά μισός αιώνας Αμερικανικής μουσικής παράδοσης, το southern rock, τα blues, η folk, η ψυχεδέλεια, η country, και το αποτέλεσμα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές του Tom Petty και του Steve Earle. Απαραίτητο. 

1. GHOST – Meliora
Οι περισσότερες κριτικές για το album μοιάζουν σα να γράφτηκαν πριν από 5 χρόνια εξακολουθώντας να έχουν τους Blue Oyster Cult ως βασικό σημείο αναφοράς. Στην πραγματικότητα όμως οι Ghost έχουν αφήσει πολύ πίσω τις B.O.C. ρίζες τους, η προ διετίας διασκευή στο “I’m A Marionette” ήταν απλώς η αρχή της μεταμόρφωσής τους σε μια heavy rock εκδοχή των Abba, και η πεμπτοφαλαγγίτικη λογική της χρήσης θεϊκών pop μελωδιών για να περάσει το παιχνιδιάρικα σαρδόνιο μήνυμά τους στις μάζες είχε ως αποτέλεσμα το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς. 

Short Attention Span Record Reviews - Dec 2015

ATLANTA RHYTHM SECTION – Ten Best
Harder than the Doobie Brothers and cooler than a southern rock Toto, ARS was one of those great Tier-2 70’s bands truly epitomizing the post-hippy, pre-punk spirit. This greatest hits package is so good it’ll make you dive into the deep album cuts next. (8) 

DANIEL MENCHE & MAMIFFER – Crater
I love you Aaron Turner but you’ve just given me a migraine. (6)

DANZIG – Skeletons
Glenn turned 60 this year and he can’t pull his shtick off very well anymore. This covers album is not among the highlights of his career. (6)

ERYKAH BADU – But You Caint Use My Phone
The soul diva describes this as a “mixtape”, it’s basically a telephone-themed sexy R’n’B album combining cover versions with remixes of her own songs. (7)

FRANK TURNER – Ten For Ten
“The First Ten Years” is a 4-disc box set with non-album tracks and rarities. “Ten For Ten” is that box set’s Disc 4 but it’s also released as a separate digital download and contains, well, non-album tracks and rarities. (7)

NATALIE PRASS – Side By Side: Live at Spacebomb Studios
EP featuring live versions of 2 tracks from her Dusty Springfield-influenced debut album plus covers of songs by Anita Baker, Grimes and Simon & Garfunkel originals, deliberate choices for that extra WTF oomph. (7)

SHYE BEN TZUR, JONNY GREENWOOD & THE RAJASTAN EXPRESS – Junun
Radiohead guitarist Greenwood and Israeli composer Tzur team up, pull a Page/Plant and go all exotic on your ass. The only difference is they choose Northern India instead of Northern Africa. (8)

SUNNO))) – Kannon
Scary bearded dudes in hooded robes continue their never-ending quest for that elusive shit-in-your-pants-inducing low frequency. (7)

TOM WAITS – Transmission Impossible
Live radio performances from the 70s and 80s. Not really a bootleg but not exactly Waits-approved either, hardcore fans will love it nevertheless. (8)

THE YAWPERS – American Man
Sons of Springsteen, younger and rowdier cousins of the Hold Steady. Good stuff. (7)

Short Attention Span Record Reviews - Mid-November Update

ADELE – 25
Dear music industry,
If this bunch of soppy piano ballads is your last hope then you better kiss your ass goodbye.
Sincerely,
(6)

ANNA VON HAUSSWOLFF – The Miraculous 
Burdened at birth with a name like Anna Michaela Ebba Electra Von Hausswolff the poor child had no choice but to grow up a goth. (8)

ERIC CHURCH – Mr. Misunderstood
If country star Church’s previous album “The Outsiders” was his Bon Jovi moment then “Mr. Misunderstood” is his John Mellencamp. (6)

JEFF LYNNE’S ELO – Alone In The Universe
ELO is very MOR and FYI I was BBB. (5)

GRIMES – Art Angels
It’s not a bad pop record, but “weird/unique” does not necessarily equal “great”. (7)

MATTHEW SWEET & SUSANNA HOFFS – Completely Under The Covers
Between 2006 and 2013 Sweet & Hoffs released 3 albums covering their favorite songs. Now in Box Set format with a 4th disc featuring bonus tracks, this plays like “Children Of Nuggets” or a mixtape you made for someone you really, really like. (9)

QUEEN – A Night At The Odeon
It’s Christmas 1975, “A Night At The Opera” has just been released, and Queen are playing live at the Hammersmith Odeon fronted by a Freddie Mercury who’s more camp than a boy scout jamboree. (10)

Short Attention Span Record Reviews, November 2015

THE LOUDER STUFF

BEACH SLANG – The Things We Do To Find People Who Feel Like Us
Anyone remember what great bands Jawbreaker and Hot Water Music were? Don’t you just miss that 90’s melodic punk when you were 20 years younger and allowed to get away with loving the escapist stuff? (8)

BILLY GIBBONS & THE BFG’S – Perfectamundo
ZZ Top guitarist explores his funky Cuban side, has lots of fun and shares it. (7)

EVIL BLIZZARD – Everybody Come To Church
UK post-punk/space rock band with metal influences and two gimmicks: a) they wear masks and b) they’ve got four bass players. Imagine Hawkwind as covered by Killing Joke jamming with PiL and a couple of extra bassists. (7)

REVENGE – Behold.Total.Rejection.
Revenge’s black metal still sounds more like grindcore than anything else. This is so ridiculously chaotic and extreme you can only admire the dude. (7)

VHOL – Deeper Than Sky
Supergroup consisting of Yob, Hammers Of Misfortune and Agalloch members explore their technothrash side on an album that totally rules and will kick your ass, seriously. (8)


THE OTHER STUFF

COASTERS – Christmas With The Coasters
60 years after their first single, 10 years after the last original Coaster left the group (and this world) and with the longest-standing current member having joined in 2001, the best they can come up with an absolutely crap Christmas album full of cheap Casiotone synth brass and string sounds, no doo-wop harmonies, and a sax player who wouldn’t be worthy to clean the spit out of King Curtis’s mouthpiece. As a huge Coasters fan I am simply devastated. (1)

JEFFREY FOUCAULT – Salt As Wolves
Gorgeous country blues record highlighting Foucault’s sharp songwriting skills and well-worn voice backed by all-star band featuring Lucinda Williams’ guitarist, Morphine’s drummer and Booker T’s bassist. (8)

KINKY FRIEDMAN – The Loneliest Man I Ever Met
The original Texas jewboy, a very funny author but also the Frank Zappa of country and the man who gave us anthems like “How Can I Tell You I Love You (When You’re Sitting On My Face)”, “They Ain’t Makin’ Jews Like Jesus Anymore” and “Asshole From El Paso” is back with a much more somber (somberer?) album. Includes a duet with Willie Nelson and stripped-down versions of songs by Tom Waits and Warren Zevon. (7)

KISS THE ANUS OF A BLACK CAT – To Live Vicariously
In the age of bad band names this is probably the worst band name of them all. In any case gone is the Current 93-like apocalyptic folk of previous KTAOABC works, this sounds like early 80’s Fad Gadget industrial/electronica and it sort of sucks. (5)

ROOTS MANUVA – Bleeds
Impressively strong album by the British rapper who favors smooth flow and atmosphere over vocal pyrotechnics. (8)

Short Attention Span Record Reviews - Oct 2015

This summary is not available. Please click here to view the post.