Too Old To Rock N' Roll?

Η πρώτη συναυλία ξένου rock συγκροτήματος που παρακολούθησα ποτέ ήταν των Uriah Ηeep το 1983, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, κομπλέ με επεισόδια, ντου τζαμπατζήδων και τσαμπουκάδες με τους μπάτσους/γουρούνια/δολοφόνους. Αααχ, οι παλιές, καλές ημέρες… Ήμουν 15 χρονών τότε, όχι φανατικός των Heep (για την ακρίβεια ήξερα μόνο δύο τραγούδια τους, το "Easy Livin" και το "Sunrise", που κάποιος μου τα είχε γράψει σε κασέτα), και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι με την παρέα μου στη συναυλία αποκαλούσαμε τους Uriah Heep "γέρους". Το 1983. 28 χρόνια μετά, οι "γέροι"συνεχίζουν να παίζουν και σε λίγες μέρες μάλιστα θα βρίσκονται ξανά στη χώρα μας για συναυλίες.

Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πάω στο Gagarin για τους Uriah Heep αυτή τη φορά, αυτό όμως δε σημαίνει πως το συγκεκριμένο live δεν θα αξίζει τα λεφτά του: Τους είδα τους Heep πριν από κανά-δυο χρόνια και πέρασα μια χαρά. Επίσης δεν έχω κανένα απολύτως κόμπλεξ να παραδεχθώ ότι, κατά κανόνα, περνάω πολύ καλύτερα σε συναυλίες γέρων όπως οι Accept, ο Iggy Pop ή οι Blind Boys of Alabama, παρά σε live των Darkest Hour ή των Of Montreal. Και βεβαίως, καθώς το δικαίωμα στην εργασία είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει στους συγκεκριμένους γέρους να δουλέψουν κάνοντας αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα: Να ψυχαγωγούν τον κόσμο παίζοντας μουσική. Το πρόβλημά μου όμως είναι άλλο.

Αυτοί οι γέροι το 'χτισαν το μαγαζί που αποκαλούμε rock 'n' roll και τους οφείλουμε σεβασμό. Μόνο όμως στην περίπτωση που και οι ίδιοι εξακολουθούν να σέβονται τον εαυτό τους. Βλέπω ας πούμε τον Yngwie Malmsteen στα 50 του, εμφανίζεται ακόμα με το μαύρο λαμέ ξεκούμπωτο πουκάμισο που φορούσε και το 1983. Η διαφορά όμως τώρα είναι πως η μπάκα του είναι πλέον τόσο μεγάλη ώστε να μη βλέπει το πουλί του όταν κατουράει και κατά συνέπεια το θέαμα είναι μάλλον θλιβερό. Ή θυμάμαι εκείνη την ιστορία με τον Keith Richards προ μερικών ετών: Το 'χαψε κανείς στα αλήθεια ότι ο Richards πήγε στο νοσοκομείο επειδή έπαθε διάσειση πέφτοντας από ένα φοινικόδενδρο; Πείτε με παρανοϊκό συνωμοσιολόγο, αλλά δεν σας φαίνεται πιο πιθανό σενάριο ο (τότε 62 ετών) Richards να επάθε κάποιο μίνι εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο όπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι της ηλικίας του, το οποίο το management των Stones απέκρυψε πίσω από αυτή τη γελοία ιστορία (ως γνωστόν, όσο πιο κραυγαλέο είναι ένα ψέμα, τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό) για να μη χαλάσει το image του κακού παιδιού;

Υπάρχουν και rockers που γερνάνε με αξιοπρέπεια. O Robert Plant. Ο Tom Jones με τον φοβερό blues/gospel δίσκο που έβγαλε το 2010. Ο Lemmy. Ο Neil Young. Ο David Byrne, για να μην ξεχνάμε και τα indie icons. Αυτούς πρέπει να έχουμε ως πρότυπο εμείς οι νέοι (αχέμ).

We Had Joy, We Had Fun, We Had A Copy Of "Born To Run"

Νομίζω πως το "Boys & Girls In America" των The Hold Steady είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της τελευταίας πενταετίας. Νομίζω πως ο Craig Finn είναι ο καλύτερος στιχουργός όλων των εποχών. Νομίζω πως ο χαρακτηρισμός "America's best bar band" τους αδικεί, καθώς το να αναφέρονται τα τραγούδια σου σε πιωμένους χαρακτήρες δεν τα κάνει αυτόματα ιδανική μουσική υπόκρουση για πιώματα. Νομίζω πως πρέπει να αρχίσω αυτό το κείμενο από την αρχή.

She was a really cool kisser and she wasn’t all that strict of a Christian,

she was a damn good dancer but she wasn’t all that great of a girlfriend

Δεν θα μπορούσα να μην ερωτευθώ παράφορα δίσκο που ξεκινάει με ένα τραγούδι όπως το "Stuck Between Stations": Οι πρώτοι στίχοι αποτελούν σαφή αναφορά στον Κέρουακ και η δομή της σύνθεσης παραπέμπει στο "Thunder Road" του Springsteen. Ως αμερικανάκι που είμαι, πώς να αντισταθώ σε τέτοιο συνδυασμό; (και μην ακούσω αηδίες του τύπου "τα αμερικανάκια είναι αμόρφωτα και ηλίθια", εκτός και αν αυτός που λέει τις αηδίες έχει και αποδεικτικά στοιχεία ότι το ποσοστό των Ελλήνων που έχει διαβάσει Καζαντζάκη είναι μεγαλύτερο από το ποσοστό των αμερικανακίων που έχει διαβάσει Κέρουακ).

She looked just like a baby bird, all new and wet and trying to light a Parliament,

he quoted her some poetry, he's Tennyson in denim and sheepskin, he looked a lot like Izzy Stradlin

Ναι, το "Boys & Girls…" είναι ο πιο Springsteen δίσκος των The Hold Steady, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι μονόχνωτος ή μονομανής: Το "Hot Soft Light", ας πούμε, θα μπορούσε ανετότατα να βρίσκεται σε κάποιο δίσκο που ηχογράφησαν οι Thin Lizzy το 1976, ενώ το "Chillout Tent" πετυχαίνει, σε λιγότερα από 4 λεπτά, να διηγηθεί μια τρυφερή ιστορία πιο ζωντανά από βιβλία 400 σελίδων, και ταυτόχρονα να ξυπνήσει μουσικές αναμνήσεις άλλων εποχών έχοντας ως καλεσμένο στα φωνητικά τον Dave Pirner των Soul Asylum (είπαμε, αμερικανάκι).

Lost in fog and love and faith was fear,

I've had kisses that make Judas seem sincere

Για να επανέλθω όμως στον ατυχή χαρακτηρισμό "bar band" που ακολουθεί αυτό το συγκρότημα από την ίδρυσή του: Έχετε ακούσει το "Citrus"; Δείξτε μου ΕΝΑ μπαρ σε όλο τον κόσμο που θα έπαιζε αυτό το τραγούδι για να "ανεβάσει" τη διάθεση των θαμώνων του, και θα σας δείξω έναν μισότρελο ιδιοκτήτη μπαρ με αυτοκαταστροφικές τάσεις. Εεε, λάθος παράδειγμα, τώρα που το σκέφτομαι οι περισσότεροι ιδιοκτήτες μπαρ που γνωρίζω είναι μισότρελοι με αυτοκαταστροφικές τάσεις, καταλάβατε όμως τι θέλω να πω.

we had some massive highs, we had some crushing lows,

we had some lusty little crushes, we had those all-ages hardcore matinée shows

Σε ένα κόσμο όπου τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί, προσωπικά νιώθω την ανάγκη για κάποιες σταθερές αξίες. Το rock των The Hold Steady είναι μια από αυτές.