Haiku Album Reviews Part III: The Metal Version

Εδώ που λέτε έχουμε το εξής παράδοξο: Ενώ συνειδητά αποφεύγω να γράφω περί heavy metal σε αυτό το blog, έχω την αίσθηση ότι το αναγνωστικό μου κοινό αποτελείται κατά 80% από μεταλλάδες (κι εγώ είμαι κατά 80% μεταλλάς, σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς). Αποφάσισα λοιπόν να λαϊκίσω και, για μια και μοναδική φορά, να υποκύψω στις ορέξεις του αδηφάγου κοινού για METAL.

Έτσι, ακολουθούν σύντομες δισκοκριτικές, όπως συνηθίζω με τη μορφή ποιημάτων χαϊκού (17 συλλαβές σε 3 στίχους δομής 5-7-5) σε πρόσφατες metal κυκλοφορίες. Όπως και τις άλλες φορές, προσκαλώ τους αναγνώστες να υποβάλουν δικά τους χαϊκού για albums της αρεσκείας τους. Α ναι, metal up your ass.

A LIFE ONCE LOST – Ecstatic Trance 
Metalcore κάφροι
με afrobeat εκλάμψεις;
Και όμως, γαμεί

ADMIRAL SIR CLOUDESLEY SHOVELL – Don't Hear It, Fear It
Proto-metal fuzz 
βρωμάει σεβεντίλα,
φαβορίτες δες!

BETWEEN THE BURIED AND ME – The Parallax II Future Sequence
Είκοσι λεπτά
πέραν της αντοχής μου
πονοκέφαλος

CONVERGE – All We Love We Leave Behind
Ναι, ροκάρει, μα
πολύ νόημα ρε συ
"με λεν' Αρτέμη"

DOWN – IV Part 1 The Purple EP
Χώσε Anselmo,
χώσε doom-ιές, γουστάρω,
κάψε το 'γάρο

ENSLAVED – Riitiir
Όταν γεράσουν
oι Βίκινγκ παν' Βαλχάλα;
Όχι, παίζουν prog.

KISS – Monster
Ποια σύνταξη ρε;
Όσο υπάρχουν φράγκα
ο Gene είν' εδώ

MY DYING BRIDE – A Map Of All Our Failures
Κρίση ξε-κρίση,
ο Έλληνας μινόρε
γουστάρει πάντα

NEUROSIS – Honor Found In Decay
Είν' οι αρχηγοί
γύρισαν, και σκοτώνουν
post rock τσουτσέκια

PIG DESTROYER – Book Burner

Τα riffs σκοτώνουν
Ο ντράμερ βγάζει μάτια
πιασάρικο grind???

SPIDERS – Flash Point

Γκαραζιέρικο
βρώμικο ροκ, και σέξι
Σουηδία rules

WITCHCRAFT – Legend
Ωραίος δίσκος
πράγματι, αλλά ρε συ
Εννιά;;; Μπα, οκτώ.
 

Girls Girls Girls

Καθόμουνα που λέτε ένα βράδυ με δύο φιλαράκια, τον Van Morrison και τον Jack Daniel, και μιλάγαμε για γυναίκες. Οι προτιμήσεις μας διαφέρουν: Ο Van γουστάρει είτε καστανομάτες, είτε φλογερές Κέλτισσες με κατακόκκινα μαλλιά ΑΚΡΙΒΩΣ όπως της Πριγκήπισσας Merida από το "Brave" της Pixar. O Jack είναι τρελός σαβουρογάμης, από κάποια ώρα και μετά πάει με ό,τι του κάτσει. Όσο για μένα, τα γούστα μου είναι αρκετά ιδιαίτερα: Νομίζω πως η λίστα που ακολουθεί είναι αρκετά ενδεικτική, περιλαμβάνοντας 10 γυναίκες που έχω αγαπήσει και θα έχω για πάντα στην καρδιά μου. Ελπίζω πως θα τις αγαπήσετε κι εσείς, τους αξίζει το καλύτερο.

Δεν με απασχολεί το αν είναι "όμορφες", αν και ομολογουμένως αρκετές από αυτές είναι ή υπήρξαν υπερκόμματοι - από τη στιγμή που ερεθίζουν το μυαλό μου, όλες οι παρακάτω κυρίες είναι εξ ορισμού σέξι. Πολύ θα ήθελα η λίστα μου να ήταν πιο σοφιστικέ (π.χ. Μαρί Κιουρί, Φρίντα Κάλο, Αλέκα Παπαρήγα, καταλαβαίνετε τι εννοώ), δυστυχώς όμως ζω σε έναν κόσμο χτισμένο από δίσκους, βιβλία και ταινίες και συνεπώς, σύμφωνα με δική μου Βίβλο, οι γυναίκες που δημιούργησαν τον κόσμο αυτό με τις νότες, τις λέξεις και τις ερμηνείες τους είναι οι Θεές μου. Οπότε...

PAT BENATAR

Στους τοίχους του εφηβικού δωματίου στο πατρικό μου κυριαρχούσαν άνδρες: Πάνω ακριβώς από το κρεβάτι μου υπήρχε γιγαντοαφίσα AC/DC και κάθε άλλη σπιθαμή τοίχου ή ντουλαπόπορτας ήταν καλυμμένη από τα εικονίσματα που προσκυνούσα, Motorhead, Deep Purple, Iron Maiden, Judas Priest, Krokus (σκασμός), Anthrax, Fates Warning... Σε αυτό λοιπόν το μουσείο αφίσας που αποκαλούσα υπνοδωμάτιο υπήρχε χώρος μόνο για τρεις γυναίκες: Μια Lita Ford με στενό δερμάτινο μίνι και μαύρο τοπ αρκετά νούμερα μικρότερο, έτοιμο να σκιστεί στα δύο έτσι κι έκανε το λάθος να φτερνιστεί (ή να αναπνεύσει), να σκύβει ακουμπισμένη σε μια κιθάρα προσφέροντας το μπούστο της. Μια Lisa Dominique γυμνή από τη μέση και πάνω να καλύπτει με τα χέρια το στήθος της, έχοντας προκλητικά μισάνοιχτα τα σαρκώδη χείλη της. Και μια Pat Benatar με το κομψό μαύρο φόρεμα από το εξώφυλλο του "In The Heat Of The Night", Κυρία, καμία σχέση με τις άλλες δυο τις πρόστυχες τσούλες. Και τι φωνή! Με απίστευτη έκταση, με τρομερό χρώμα, η Benatar ήταν η απόλυτη hard rock τραγουδίστρια των 80's. Όσο για το ρεπερτόριό της, έχει πει αριστουργήματα όπως το "Shadows Of the Night", ενώ το "Heartbreaker" της μ' αρέσει περισσότερο και από το "Heartbreaker" των Led Zeppelin.

 

 

ZADIE SMITH

Το "White Teeth" της Zadie Smith είναι ένα φρέσκο, ολοζώντανο μυθιστόρημα, με το πάθος να ξεχειλίζει από κάθε του σελίδα. Οι χαρακτήρες που πλάθει η Smith είναι άνθρωποι που ξέρεις και το φάσμα των θεμάτων που καλύπτει επικό: Φιλία, έρωτας, πόλεμος, οικογένεια, χάσμα γενεών, ο φόβος του μετανάστη για την απώλεια της πολιτιστικής του ταυτότητας... Είναι επίσης ένα πολύ αστείο βιβλίο, όμως εγώ την πρώτη φορά που το διάβασα έβαλα τα κλάματα. Διότι αν η Smith έγραψε αυτό το αριστούργημα στα 22 και το εξέδωσε στα 25 της, τι ελπίδα έχουμε εμείς οι ατάλαντοι σαραντάρηδες που προσποιούμαστε ότι μια μέρα θέλουμε να γράψουμε ένα βιβλίο; Πώς μπορείς να πιστεύεις ότι θα ανταγωνιστείς αυτό; Εξίσου εξαιρετικό είναι και το "On Beauty", το τρίτο βιβλίο της, ενώ ακόμη και το "sophomore slump" που μεσολάβησε με τίτλο "The Autograph Man" είναι αξιαγάπητα ιδιοσυγκρατικό. Το φετεινό μυθιστόρημά της "NW" δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμα, είμαι σίγουρος όμως ότι θα με κάνει να την ερωτευθώ για τέταρτη φορά.

SHERYL CROW

Όταν ζούσα στις ΗΠΑ, τις καθημερινές συνήθιζα να βλέπω στην TV το talk show "Late Show With David Letterman" καθώς συχνά είχε ενδιαφέροντες μουσικούς καλεσμένους. Θυμάμαι λοιπόν ένα βράδυ του 1994 τον Letterman να αναγγέλει μια νέα, άγνωστη τραγουδίστρια ονόματι Sheryl Crow, και να ανεβαίνει στη σκηνή ένας καστανός άγγελος με υπέροχο ανάλαφρο φόρεμα και αρβυλάκια-φετίχ, αγκαλιά με μια κιθάρα, και η μπάντα να ξεκινάει αυτό τον σέξι νωχελικό country rock ρυθμό του "Leaving Las Vegas", και ο άγγελος να τραγουδάει με μια αθώα αλλά ταυτόχρονα τόσο ερωτική φωνή αυτούς τους υπέροχους στίχους, και να χαμογελάει με μισόκλειστα μάτια ενώ το Hammond και τα κρουστά χρωματίζουν διακριτικά, και πριν τελειώσει το τραγούδι ήξερα πως την επόμενη μέρα το πρωί θα πήγαινα στο δισκάδικο να πάρω το album, και πιστεύω πως όταν λένε για κεραυνοβόλο έρωτα κάτι τέτοιο εννοούν.

SHIRLEY MACLAINE

Ξέρω, ξέρω, είμαι φρικιό. Τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου ταυτίζονταν με τον Luke Skywalker ή με τον Rocky Balboa ή με τον Indiana Jones, όμως εγώ όταν ήμουν μικρός ο αγαπημένος μου ηθοποιός, αυτός με του οποίου τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες ταυτιζόμουν πιο εύκολα, ήταν ο Jack Lemmon. Αυτό σημαίνει ότι το έτερον ήμισυ το οποίο έπρεπε να αποτελεί το αντικείμενο του πόθου μου θα ήταν είτε η Shirley MacLaine, είτε ο Walter Matthau. Καθώς λοιπόν η Shirley ήταν πιο ελκυστική από τον Walter (πράγμα καθόλου δύσκολο σας διαβεβαιώ, όλα τα θηλαστικά του πλανήτη καθώς και αρκετά από τα μαρσιποφόρα είναι πιο όμορφα από τον Matthau), μια μέρα αποφάσισα ότι την αγαπώ. Πώς θα μπορούσα όμως να μην την ερωτευθώ; Πώς μπορεί οποιοσδήποτε έχει αίμα να ρέει στις φλέβες του να παρακολουθήσει τη MacLaine σε ρόλο κρυφοτσουλίτσας/πόρνης με χρυσή καρδιά στο "The Apartment" και στο "Irma La Douce" και να μην ερωτευθεί αυτά τα μάτια, αυτό το μπρίο, αυτή την κίνηση, αυτό το τέλειο timing στις ατάκες;

BRODY DALLE

H Brody Dalle έχει, ομολογουμένως, τρομερά οπίσθια (έμφραγμα στο 0:11 του βίντεο που ακολουθεί), όμως δεν την αγάπησα γι' αυτά. Την αγάπησα διότι η τριάδα τραγουδιών που ανοίγει το album "Coral Fang" των Distillers, του συγκροτήματός της, ήταν η πιο εντυπωσιακή high energy rock 'n' roll τριάδα τραγουδιών του 2003 μαζί με την αντίστοιχη εναρκτήρια τρόϊκα από το "Motherfuckers Be Trippin'" των Supersuckers. "Drain the Blood", "Dismantle Me", "Die On A Rope": Και τίποτα άλλο να μην είχαν κάνει στην καριέρα τους οι Distillers, αυτές οι τρεις ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ θα αρκούσαν για να κερδίσει η Brody την αιώνια αφοσίωσή μου. Δυστυχώς όμως το να ξανακούσουμε κάτι τέτοιο από αυτήν είναι εξαιρετικά αμφίβολο, αφού από τότε που παντρεύτηκε το μορφονιό τον Josh Homme των Queens Of The Stone Age μετατράπηκε σε suburban νοικοκυρά, κάθεται στο σπίτι, πάει στο μανάβη και γεννοβολά κουτσούβελα.

RACHEL LICHTMAN

H Rachel Lichtman είναι DJ και ραδιοφωνική παραγωγός με βάση το Los Angeles. Δεν έχω ακούσει ποτέ την εκπομπή της και δεν έχω ιδέα τι μουσική βάζει, την αγαπάω όμως γιατί θα μπορούσε άνετα να κάνει εναλλακτική καριέρα στο stand-up comedy: Τα σουρεαλιστικά tweets της στο Twitter (@DJRotaryRachel) με κάνουν να χαχανίζω σαν ηλίθιος σε καθημερινή βάση, ιδιαίτερα όταν σκαρφίζεται καλαμπούρια για ξεχασμένους μουσικούς ήρωες των 70s όπως οι Bachman Turner Overdrive ή οι Doobie Brothers. Δουλεύοντας με εξαιρετική πειθαρχία λόγω του ορίου των 140 χαρακτήρων, η πένα της Rachel κάνει θαύματα. Κάποια πρόσφατα δείγματα:
‏

• ‏I just stubbed my toe so hard that for 30 seconds I required subtitles.
• ‏Hell's radio station is all reggae versions of your favorite songs. 
• ‏Roxy Music keeps coming up on shuffle. I think my iTunes is trying to sell me coke.
• ‏My grandma just turned the TV volume up from "space shuttle launch" to "Manowar soundcheck."
• ‏Lindsey Buckingham could answer the door coked up in a kimono like no one else in the business. 
• ‏Time-saver: The 1st chapter of every English rock star's autobiography is about public school buggery and Lonnie Donegan records.
• ‏I had to quit smoking pot after I spent two years rubbing moisturizer into my face one night. 
• ‏After seeing that my dad "liked" a naked pic on Facebook, my brain pushed an eject button and is parachuting down somewhere over San Dimas.
• ‏My auto-correct capitalized 'Sinatra' and then smacked my face and told me to show some goddamn respect. 
• ‏Sorry, but hearing Adele feels like I'm at the prom slow dancing with my cousin and I can feel his boner.

Πόσο αγαπώ τα κορίτσια που με κάνουν να γελάω!

ΚΡΙΣΤΗ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η αγάπη μου για την Κρίστη Στασινοπούλου είναι τόσο αρχαία, που δεν είμαι πια σίγουρος αν η σπίθα που άναψε τη φωτιά υπήρξε πραγματικά ή την φαντάστηκα. Όριστε λοιπόν πώς (νομίζω ότι) θυμάμαι την πρώτη μας γνωριμία: Να χαζεύω κρατική τηλεόραση, ΕΡΤ ή ΥΕΝΕΔ, πρέπει να ήταν 1979 ή κάτι τέτοιο, και ξαφνικά να εμφανίζεται στην οθόνη μια πιτσιρίκα και να τραγουδάει ζωντανά Jefferson Airplane, συνοδεία μιας ακουστικής κιθάρας. Δεν ήταν μόνο το ότι έπιανε τέλεια τη χροιά της Grace Slick, ήταν η όλη παρουσία της, είχε κάτι το μαγνητικό. Υπήρξε στ' αλήθεια αυτή η εκπομπή; Πραγματικά δεν μπορώ να το πω με σιγουριά, ειδικά αφού στα 11 μου δεν υπήρχε περίπτωση να ξέρω τους Jefferson Airplane. Αγάπησα όμως την Κρίστη ξανά και με βεβαιότητα γύρω στο 1990 όταν σε μια σκοτεινή τρύπα στην Καλλιθέα είδα live τους Σελάνα, το "ethno punk" συγκρότημα που είχε φτιάξει μαζί με τον Καλυβιώτη από τους Ανυπόφορους και το Βέκιο από τις Μουσικές Ταξιαρχίες. Ήταν εκπληκτικοί, παραμιλούσα για μέρες μετά, και πραγματικά λυπάμαι που αυτό το πρωτοποριακό συγκρότημα διαλύθηκε πριν κυκλοφορήσει δίσκο. Η τρίτη φορά που αγάπησα την Κρίστη ήταν το 1999, όταν επαναλάνσαρε τον καλλιτεχνικό της εαυτό με τη τρέχουσα ενσάρκωσή του ως ιέρεια του "Greekadelic" ήχου και των διεθνών world music charts, πάντα με τον Καλυβιώτη στο πλευρό της, πάντα υπέροχη. Και οι Νεοέλληνες ακούνε Πάολα.

MOLLY RINGWALD

Όποιος υπήρξε έφηβος στη δεκαετία του '80, έβλεπε στον κινηματογράφο teen movies του John Hughes. Και όποιος έβλεπε στον κινηματογράφο teen movies του John Hughes, ήταν ερωτευμένος με τη Molly Ringwald (εκτός από μια μικρή μειοψηφία που προτιμούσε την Ally Sheedy). Κοιτάζοντας όμως πίσω, ρεβιζιονιστικά έστω, έχω την αίσθηση ότι παρά τα σαρκώδη χείλη, παρά το όλο υποσχέσεις βλέμμα, παρά το φιδίσιο κορμί, δεν αγαπούσα τη Molly αυτή καθεαυτή αλλά όλα όσα η Molly αντιπροσώπευε: Έναν εφηβικό μικρόκοσμο που στο βάθος έμοιαζε με το δικό μου αλλά στην επιφάνεια ήταν πολύ πιο γκλαμουράτος. Έναν "αμερικάνικο" τρόπο ζωής που ζήλευα. Ένα άπιαστο θηλυκό πρότυπο, αυτό της  μοιραίας ντίβας του σχολείου που όλοι ποθούσαμε αλλά αυτή αγνοούσε την ύπαρξή μας. Η Molly ήταν η προσωποποίηση όλων όσων επιθυμούσα όταν ήμουν 17 (ακόμα και η φαντασίωση να γίνω rock star είχε ως τελικό στόχο το να μπορώ να βγαίνω με γυναίκες σαν αυτήν) και γι' αυτό της χρωστάω πολλά.

POLLY JEAN HARVEY

Σ' αυτό το blog ο έρωτάς μου για την Polly Jean είναι well documented (που λένε και στο χωριό μου): Και ερωτική επιστολή της έχω γράψει, και το "To Bring You My Love" έχω χαρακτηρίσει ως έναν από τους πιο ερωτικούς δίσκους όλων των εποχών. Το συγκεκριμένο album λοιπόν η Polly δεν κατάφερε ποτέ να το ξεπεράσει, το θέμα όμως είναι πως ούτε εγώ έχω καταφέρει να το ξεπεράσω, και ούτε πρόκειται. Η Polly Jean θα αποτελεί, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, το αγαπημένο μου soundtrack για ιδιαίτερες στιγμές. Είναι επίσης η απόλυτα αγαπημένη μου θηλυκή live performer όλων των εποχών, και δεν υπάρχει πιο ερωτικό θέαμα από μια καλλιτέχνιδα του βεληνεκούς της Polly Jean να καταθέτει την ψυχή της στη σκηνή.

SARAH VOWELL

Η Sarah Vowell είναι Αμερικανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γράφει για μικρά πράγματα (την εμμονή της με την ταινία "ο Νονός", τη χαρτογράφηση της καταγωγής της από Βρετανούς, Σουηδούς και Cherokee προγόνους, την καταδικασμένη εξ αποστάσεως σχέση που συντηρείται μέσα από την ανταλλαγή mixtapes...) με έναν μαγικό τρόπο που, ξαφνικά, σου αποκαλύπτει μια μεγαλύτερη εικόνα που λειτουργεί και ως καθρέπτης. Τυπικότατο geek, έχει παρόλα αυτά δανείσει τη φωνή της σε υπερήρωα χαρακτήρα της Pixar (ήταν η Violet στο "The Incredibles") και είναι και κολλητή με το Nick Hornby. Δηλαδή πόσο πιο cool μπορεί να είναι ένα uncool κορίτσι;  

The Best Band in Australia

No, not that one. Even though the parallels you can draw are so many it's ridiculous: I mean, come on, if you were playing Trivial Pursuit and the question was "name the band, formed in Australia in the early 70's, played blues-influenced hard rock, featured a pair of brothers on guitar and a charismatic lead singer, the three of them wrote most of the material, their early albums were produced by Vanda/Young for Albert Productions", honestly, what would your answer be?

Well, I'm not talking about AC/DC. This is about a band that was probably just as good as AC/DC, and quite possibly even more successful in their native Australia back in the day, but who never managed to conquer the rest of the world due to a combination of wrong timing, bad luck, and horrendous business decisions. This is the story of The Angels, AKA Angel City, AKA The Angels From Angel City. The Thinking Man's AC/DC. The Best Band in Australia.

Led by the Brewster brothers and vocalist Doc Neeson, after moving from Adelaide to Sydney and kicking ass as the support act on the 1975 South Australian AC/DC tour, the Angels impressed Malcolm Young and Bon Scott so much that the band was offered a recording contract with AC/DC's label. They soon released their first single, "Am I Ever Gonna See Your Face Again", a simple rock 'n' roll love song that achieved something remarkable: Nobody remembers how this tradition started, not even the band, but suddenly everywhere the Angels played live, during this song, every time Doc Neeson sang the line "am I ever gonna see your face again?" everyone in the crowd (and I mean everyone) would respond shouting back "no way, get fucked, fuck off!". The fans still do it today. An American or a European band might have been insulted by this, but in Australia this kind of highbrow comedy is the highest form of compliment a rock band can hope for.

This song was re-recorded for the eponymous Australian debut album which had a strong country influence, and then re-recorded again in a harder version for their first international release, and then re-recorded about a thousand times more, and this is only the beginning of the chaos that is the Angels discography: They have done everything in their power to confuse existing and potential fans. They have released the same album under different names (fearing legal consequences because of Gregg Giuffria's American pomp rock band Angel, outside Australia they released their records as Angel City or The Angels From Angel City). They have released albums with the same title but with different track listings. They have released albums with different titles featuring the same songs. They have released at least 5 different "greatest hits" collections and at least 3 different live albums. Trying to collect their full discography is truly an exercise in futility.

It was on the second Australian full-length, 1978's "Face To Face", that the Angels nailed it: Gone were the country influences, their pub rock transforming into a manic hard rockin' boogie with a punk attitude. This album kills and so does 1979's "No Exit". Both were big hits in Australia. Their first international release in 1980, also titled "Face To Face" but released under the name Angel City, is a compilation of these two fantastic records plus "Am I Ever Gonna See Your Face Again" and is probably the best place to start on your way to the Angels fandom.

Alternatively, another great place to start with this band is the next album, "Dark Room", either the Australian version or the American one which replaces two of the original songs with re-recorded versions of a couple of tracks off the Australian albums "Face To Face" and "No Exit" that were not included on the international version of "Face To Face". Confused yet? Don't say I didn't warn you. Anyway, both versions of "Dark Room" rule. But after one more solid record, "Night Attack" (once again released under the name "The Angels" for Australia and "Angel City" for the rest of the world, with different track listings), something happened.

It's 1983 and the band is huge in Australia. However, after three international releases the Angels remain virtually unknown in America and Europe, as they haven't invested in a decent international tour and the Angels Vs. Angel City name issue is confusing the hell out of everyone. Probably frustrated by this, Doc Neeson is thinking of quitting the band and pursuing an acting career (well, he did have that crazy Aussie "Lethal Weapon"-era Mel Gibson stare, didn't he?). He stays, but the band release a really weird record called "Watch the Red" featuring saxophone solos by the bass player, silly keyboards, a lady announcing something incomprehensible with a heavy Spanish accent, material edited from a 40-minute jam session and some improvised stream-of-consciousness lyrics. I really know nothing about their personal habits and vices, but listening to this I can totally picture band members on cocaine binges in black limousines during this particular phase of their career. This WTF album still reached No. 6 on the Australian charts: At least in the homeland they could do no wrong.

Back on track the next year, "Two Minute Warning" is another excellent heavy rock album. Recorded in Los Angeles and seriously aiming at the American market, this time it was screwed over by internal problems at their U.S. record label, MCA, which caused the album to receive zero support. Another lost opportunity for the world to hear awesome songs like this:

Ironically the next album, 1986's "Howling", their most "American"-sounding (i.e. AOR) record, was never released in the States because MCA sucks cock.

Earlier on we described the Angels as "the thinking man's AC/DC". Don't get me wrong, I'm probably the biggest fan of Bon Scott's lyrics in the northern hemisphere, but AC/DC's songs were always about bad boys, parties and blow jobs. I like a party and a blow job as much as the next guy but the Angels went deeper than that: They were tough on the outside but sensitive on the inside, and their lyrics showed that they cared about the world around them. Well, now it was time for a last desperate effort to make it in America, so fuck that: Let's dumb down the lyrics and hire Alan Niven, manager of Guns N' Roses and Great White. The result: 1989's U.S. release of "Beyond Salvation" (released on the Chrysalis label under the name "The Angels From Angels City", as if two different band names were not enough already). Featuring four AC/DC-esque new songs generally about fucking and AC/DC-esque reworkings of five old Australian hits it went nowhere commercially, which is a shame because even dumbed down the Angels did much better than 99% of the era's hair metal bands. The Australian version of "Beyond Salvation", however (different track listing, naturally), went to No. 1 in Australia.

Alan Niven bailed out soon after and that was pretty much the end of the Angels' attempts to go global. His major contribution to the band was having them cover Great White's "Once Bitten Twice Shy" on the 1992 album "Red Back Fever", which I assume was his idea since Great White had already covered a couple of Angels songs in the past. Great White. Of all the amazing bands on Niven's roster, he chose to associate the Angels with Great fucking White. It makes me sick to the stomach.

By the mid-90's the momentum was gone. It was six years before another Angels album was released and 1998's "Skin And Bone" adds little to the band's legacy. A few months later Doc Neeson was involved in a car accident that left him with serious spinal and neck injuries and quit the band. It was all over.

But was it? A few years later the original line-up minus Neeson started touring as the Angels, while a healthier Neeson formed a band called Doc Neeson's Angels and sued the others for the name. A brief truce was called in 2008 for a reunion tour celebrating the 30th anniversary of the release of "Face To Face", then Neeson took off again. The others recruited Dave Gleeson, singer of the Screaming Jets, and on August 31, 2012 the first Angels album in 14 years was released, titled "Take It To the Streets". It's a decent hard rock record and Gleeson does a great job singing for the heroes of his teenage years, but is it really the Angels we love without Neeson?

No way. Get fucked. Fuck off.

We Make Our Own Movies

Το πλουσιοκόριτσο στη μικρή φοιτητούπολη βαριέται. Και όταν βαριέται, κάνει παρέα με τους ντόπιους που οι συμφοιτήτριές της σνομπάρουν. 

Έναν από αυτούς τους "άξεστους χωριάτες" η μικρή τον γουστάρει κι ένα βράδυ πηδιέται μαζί του στα όρθια, σε ένα σκοτεινό σοκάκι πίσω από ένα μπαρ. Λίγη ώρα αργότερα όμως αυτός μπλέκει σε ένα μεθυσμένο καυγά και μαχαιρώνει κάποιον, ο οποίος πέφτει νεκρός. Ο εραστής της μικρής, πανικόβλητος και καλυμμένος με τα αίματα του θύματος, ζητά τη βοήθειά της και αυτή γίνεται συνεργός στο έγκλημα: τον πάει με το αμάξι της μέχρι τη γειτονική πόλη για να κρυφτεί. Η αστυνομία τον συλλαμβάνει δύο εβδομάδες αργότερα.

Στη δίκη η μικρή καλείται ως μάρτυρας, προσφέρει άλλοθι στο νεαρό και οι μεγαλοδικηγόροι του μπαμπάκα της φροντίζουν ώστε αυτός να αθωωθεί για να αποφευχθεί η εμπλοκή της μικρής σε σκάνδαλο. Θα πρέπει όμως να ζήσει με το βάρος ενός φόνου στη συνείδησή της. Αν ήταν ταινία, πιθανότατα θα πρωταγωνιστούσε η Rose McGowan στο ρόλο του πλουσιοκόριτσου. Guest star στο ρόλο του μπαμπά της ο Gene Hackman. 

Δεν είναι όμως ταινία. Ποτέ δεν θα ξεπεράσω το πώς ένα τραγούδι μπορεί, σε τέσσερα λεπτά και σαράντα δευτερόλεπτα, να με κάνει να βιώσω μια τέτοια ιστορία πιο ολοκληρωμένα και πιο βαθιά από μια δίωρη χολυγουντιανή υπερπαραγωγή. Μόνο ένα τραγούδι μπορεί.

THE HOLD STEADY - One for the Cutters

When there weren't any parties she'd park by the quarry

Walk into the woods until she came to a clearing

Where townies would gather and drink until blackout

Smoke cigs 'till they're sick, pack bowls and then pass out

Windows wide open to let the hard rock in

Theirs was a rage that didn't need much convincing

The girls gave her glares but the boys were quite pleasant

To be perfectly honest, they didn't seem much different

When there weren't any parties

Sometimes she'd party with townies

Out on the parkways after the parties

It was always arousing when they'd rev up their engines

It's hard to describe so she kept it a secret

The girls that she lived with, they knew nothing about it

The night with the fight and the butterfly knife

Was the first night she spent with that one guy she liked

She gave him a ride to some kid's house in Cleveland

He stayed there for two weeks, the cops finally found him

He didn't seem that different except for that blood on his jacket

He didn't seem that different except for maybe his haircut

He didn't seem much different

They didn't seem that different up until this one little incident

They didn't seem much different

Now the cops want to question everyone present

They parade every townie in town through the station

But no one says nothing and they can't find the weapon

The girl takes the stand and she swears she was with him

Her father's lawyers do most of the talking

She's sick of the questions, sick of the concept

Of justice and fairness, who the hell cares

Who gets caught in the middle?

She smokes and she ponders this riddle

When one townie falls in the forest, can anyone hear it?

When one townie falls

When one townie falls in the forest, does anyone notice?

One drop of blood on immaculate Keds

Mom, do you know where your girl is?

Sophomore accomplice in a turtleneck sweater

Dad, do you know where your kids are?

Sniffing at crystal in cute little cars

Getting nailed against dumpsters behind townie bars

It's a cute little town with streets and cafes

Her friends all seemed nice, she was getting good grades

But when she came home for Christmas

She just seemed distant and different

Haiku Album Reviews Part II

Στο προηγούμενο blog post μου, εδώ, δοκίμασα να γράψω δισκοκριτικές σε μορφή ποιημάτων χαϊκού. Πιθανότατα δεν τα διάβασε κανείς καθώς όλοι ήταν διακοπές, παρόλα αυτά εγώ διασκέδασα και λέω να το επαναλάβω.

Πάμε λοιπόν, κριτικές σε κάποιες ακόμα πρόσφατες κυκλοφορίες, προσπαθώντας να μείνω πιστός στην "κλασική" δομή των χαϊκού: 17 συλλαβές, 3 στίχοι 5-7-5. Ναι, εξυπνάκια λάτρη της Ιαπωνικής κουλτούρας, μη γίνεσαι σπασαρχίδης, ξέρω ότι δεν είναι 17 συλλαβές αλλά 17 on, ξέρω και για το kiru και το kireji και ξέρω και για τους ρεβιζιονιστές σύγχρονους δημιουργούς χαϊκού (χαϊκούκα; χαϊκέκα;) που σνομπάρουν τον κανόνα των 17 on, έχω Wikipedia. Εγώ με 17 συλλαβές τα ξέρω, με 17 συλλαβές θα τα κάνω. ΟΚ;

DEAD CAN DANCE – Anastasis

Μυσταγωγία

βαθιά η απουσία

δεκάξι χρόνια

DR. JOHN – Locked Down

Από funk ΚΑΠΗ

oι Black Keys τον έστειλαν

πίσω στον βάλτο

GOJIRA – L' Enfant Sauvage

Death metal ρίζες

Άγρια παιδιά indeed

ψαγμένα όμως

NORAH JONES – Little Broken Hearts

Δίσκος χωρισμού

η Norah τρώει φρίκη

στάζει φαρμάκι

TOM JONES – Spirit In The Room

Άσπρα πια μαλλιά

Στροφή ρεπερτορίου

Σεβασμός. He rules.

KATATONIA – Dead End Kings

Η μελωδία

σε ξεγελά κρύβοντας

σάπια ψυχή. Μπρρ.

LINKIN PARK – Living Things

To "Α Thousand Suns"

ήταν καλό, έκπληξη

αυτό μπα, χάλια

ELENI MANDELL – I Can See The Future

Σα νανούρισμα

η Eleni τρυφερά

σου τραγουδάει

OLD MAN GLOOM – NO

Ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ

ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουουργκ

ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ. Αργκ.  

 

BRUCE SPRINGSTEEN – Wrecking Ball

Απυρόβλητο

όλοι εγέρθητι ρε

the Boss is back. Yeah. 

Περιμένω τους αναγνώστες να απαντήσουν με δικά τους χαϊκού για άλμπουμ της επιλογής τους!

Haiku Album Reviews

Πίστευα ότι η ιδέα μου ήταν πρωτότυπη, αλήθεια: Όντας οπαδός των σύντομων κριτικών του Αργύρη Ζήλου στο παλιό Αθηνόραμα και παρατηρώντας τη νέα μόδα των reviews 140 χαρακτήρων που λάνσαρε το Αμερικανικό μουσικό περιοδικό SPIN στο Twitter, σκέφτηκα να το πάω ένα βήμα παραπέρα και να αρχίσω να γράφω δισκοκριτικές σε μορφή ποιημάτων χάϊκου.

Η απογοήτευση ήταν μεγάλη όταν ένα απλό google search αποκάλυψε ότι το έχουν ήδη κάνει άλλοι (π.χ. http://haikualbumreview.tumblr.com/), η ιδέα όμως με διασκεδάζει τόσο που αποφάσισα τελικά να το δοκιμάσω κι εγώ. Θα το επιχειρήσω με μερικές πρόσφατες κυκλοφορίες, και θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν κάποιος αναγνώστης του blog απαντούσε με δικά του χάϊκου σε άλμπουμ της επιλογής του. Για να πάμε να δούμε τι θα βγει:

FIONA APPLE - The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do

Φωνή αγγέλου

τίτλος σιδηρόδρομος

η ψυχή σφίγγεται

BARONESS - Yellow & Green

Queens Of The Stone Age

Ήχος και στάση 90's

hipsters, μα σούπερ

THE CULT - Choice Of Weapon

Φωνή καμπάνα

πάλαι ποτέ τζόβενου

και top συνθέσεις

GASLIGHT ANTHEM - Handwritten

Ήταν καλοί πριν

αγαπήσουν Tom Petty

ξεχνώντας το πανκ

HUNTRESS - Spell Eater

Metal της σειράς

μια μετριότητα, όμως

πω πω βυζάρες

JAPANDROIDS - Celebration Rock

Βαράν' οι χίπστερ

χαράς ευαγγέλια

λέει το Pitchfork

SCOTT KELLY, STEVE VON TILL, WINO - Songs Of Townes Van Zandt  

Μόνο κιθάρα

σαν hippies, στα Μάταλα

βράδυ, φωτιά. Μπλιαχ.

REDD KROSS - Researching The Blues

Pop βετεράνοι

αγαπάνε κιθάρες

δυνατό comeback

SWANS - The Seer

Δυο ώρες πόνου

τρέλα, σκότος, θάνατος

ναι, Θεός ο Gyra

OTIS TAYLOR - Contraband

Blues ίσον θλίψη

μα τούτος κόβει φλέβες

το παράκανε

5 Δίσκοι για τις Διακοπές

Ως ανώριμος τύπος κολλημένος στην εφηβεία, η αιώνια φαντασίωση των καλοκαιρινών διακοπών είναι εξωτικές αμμουδιές με φοινικόδεντρα, beach bars με μπαρμαν τύπου Τομ Κρουζ στο "Κοκτέηλ" και σερβιτόρες σαν το προσωπικό στο "Coyote Ugly", καμπριολέ Cadillac με τέσσερις γκόμενες με μπικίνι στο πίσω κάθισμα κλπ.

Φυσικά στην πραγματικότητα οι εξωτικές παραλίες είναι γεμάτες κάγκουρες με ρακέτες και μαμάδες με ταπεράκια, το beach bar το έχει ο Μήτρος που μέχρι πέρσι βόσκαγε τα πρόβατα και στο μαγαζί βάζει Πλούταρχο και το αυτοκίνητο είναι Hyundai με δύο παιδάκια που τσακώνονται και ουρλιάζουν στο πίσω κάθισμα αλλά αυτό δεν έχει σημασία, η φαντασίωση είναι φαντασίωση. Γι' αυτό λοιπόν προτείνουμε 5 όχι ιδιαίτερα γνωστά άλμπουμ που ταιριάζουν γάντι ως soundtrack της φαντασίωσης, αν τα πάρετε μαζί σας στο i-Pad. Ή, ακόμα καλύτερα, σε CD για να τα ακούτε δυνατά και στην Cadillac.



ENUFF Z'NUFF - Welcome To Blue Island
Πρωτοεμφανίστηκαν δισκογραφικά το 1989, στο απώγειο του hair metal, με ανδρόγυνο image και παρατσούκλια τύπου Chip Z'Nuff και Vik Foxx, υπογράφοντας έτσι την καλλιτεχνική θανατική τους καταδίκη ως τελειωμένοι ποζεράδες. Στην πραγματικότητα όμως ο ήχος των EZ οφείλει πολύ περισσότερα στους Cheap Trick και τους Beatles παρά στους Poison. Το "Welcome To Blue Island" είναι ένας καταπληκτικός power pop δίσκος που δυστυχώς ελάχιστοι άκουσαν όταν κυκλοφόρησε το 2003.

VARIOUS ARTISTS - Tropicalia: A Brazilian Revolution In Sound
Μια εξαιρετική συλλογή με υπέροχα τραγούδια και υπερπλήρες booklet με την ιστορία του κινήματος Tropicalia, τη μουσική του πορεία από τις bossa nova ρίζες μέχρι τις ψυχεδελικές ροκ απολήξεις, και τις πολιτικές του προεκτάσεις. Gilberto Gil, Caetano Veloso, Gal Costa, Os Mutantes και παγωμένες καϊπιρίνιες στην αμμουδιά.

THE J.B.'S - DOING IT TO DEATH
Το καλοκαίρι σηκώνει funk, και πιο funk από τους J.B.'s δεν έχει. Η μπάντα του James Brown τα κατάφερνε μια χαρά και χωρίς το Νονό, όπως φαίνεται περίτρανα σε αυτό το κλασικό άλμπουμ του 1973.

VINTAGE TROUBLE - The Bomb Shelter Sessions
Πρόσφατα τους μάθαμε αυτούς, και χαίρομαι που βγαίνουν ακόμα τέτοιες μπάντες για να κάνουν τα καλοκαιρινά μας βράδια καλύτερα. Φανταστικό χαρμάνι από ροκ, soul και blues με frontman-αποκάλυψη και τρομερό κιθαρίστα. 

MOON MARTIN - The Very Best Of
Αν έλεγα ότι οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι πλήρεις χωρίς μια συλλογή του Moon Martin θα σκεφτόσασταν "μα τι λέει ο μαλάκας", αλλά οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι πλήρεις χωρίς μια συλλογή του Moon Martin. Κοιτάξτε, δεν εννοώ τον Moon Martin συγκεκριμένα, εννοώ την ιδέα του Moon Martin: Ενός ροκ τραγουδοποιού της παλαιάς σχολής με απλά, όμορφα, αγαπημένα κομμάτια. Αν δεν πάρετε Moon Martin πάρτε Van Stephenson, ή Bob Seger, ή Tom Petty.

(εδώ κανονικά θα έμπαινε youtube βίντεο του "Bad News" ή κάποιας άλλης επιτυχίας του Moon Martin που πιθανότατα θα έκανε κάποιον αναγνώστη του blog να ενδιαφερθεί και να αγοράσει το album, αλλά μέσα στην απέραντη σοφία της η ΕΜΙ αποφάσισε να εξαφανίσει όλα τα τραγούδια του M.M. από το youtube "on copyright grounds". Ιδιοφυές. Μπράβο παιδιά, το να εμποδίζετε κάποιον να συστήσει ξεχασμένους καλλιτέχνες σας σε ένα καινούργιο κοινό που ίσως ενδιαφερθεί να αγοράσει κάνα δίσκο, χωρίς μάλιστα να σας κοστίσει σεντ, αποτελεί επανάσταση στο μάρκετινγκ. Πάντα τέτοια.)

Ωραία, και τώρα που τέλειωσα το γράψιμο για τη φαντασίωση, πάω να φορτώσω στο MP3 Player τα καινούργια Baroness, Swans και Hot Water Music που θα πάρω μαζί μου στις διακοπές στην πραγματικότητα.