Record Store Day

Θυμάσαι ρε φίλε; Τότε, στη δεκαετία του '90, που ψώνιζες δίσκους σαν τρελός; 

Στη γειτονιά σου, τη Νέα Σμύρνη, στο Record House που ακόμα εκεί είναι και στα υπόλοιπα που έχουν κλείσει, πήγαινες και χάζευες τα ράφια με τις ώρες - φοιτητής γαρ, δεν είχες και τίποτα πιο παραγωγικό να κάνεις. Ή στο κέντρο, τις καταθέσεις στο Happening και το προσκύνημα στο Βάϊο στα "Εφτάρια";

Και μετά ταξιδάκια στο εξωτερικό, Αγγλία - Ολλανδία, που γύριζες πίσω με ντάνες δίσκους και CDs, το θυμάσαι αυτό; Εκείνη την επική πρώτη σου φορά στο Λονδίνο, που ξεκινήσατε στις 11 το πρωί και ψωνίζατε non-stop μέχρι τα μεσάνυχτα που σας πέταξαν με το ζόρι έξω από το HMV του Picadilly; Μετά καθόσασταν οι τρεις σας στο σαλόνι του παιδιού που σας φιλοξενούσε και τσεκάρατε ο ένας τις αγορές του άλλου, βάζοντας εναλλάξ καινούργια albums να παίζουν μέχρι τα χαράματα ενώ ταυτόχρονα ταΐζατε το VHS player φρεσκοαγορασμένες βιντεοκασέτες με ταινίες του Herschell Gordon Lewis, με κλειστό τον ήχο...

Και το άλλο έπος; Στην Αμερική, στα μεταχειρισμενάδικα του St. Mark's Place στη Νέα Υόρκη, που έμπαινες μέσα με $30 κι έβγαινες με καμιά δεκαπενταριά CDs; Μα τι δισκάρες είχες ανακαλύψει τότε εκεί, στα αζήτητα; Από κει δεν είχες πάρει και το δεύτερο album των Baby Animals που μόλις ξέθαψες;

Θυμάσαι τον εαυτό σου παλιά, τότε που κάθε μέρα ήταν Record Store Day;

It's A Satanic Drug Thing, You Wouldn't Understand

Όποιος τους πρωτοείδε επί σκηνής ως support στους Metallica, χωρίς δικό τους κοινό, δικό τους ήχο και δικό τους πρόγραμμα, ή τους πρωτοείδε επί σκηνής όταν ο Dave Wyndorf είχε ήδη μπει στην εμμηνόπαυση, είχε κόψει τα drugs και είχε κάνει μια κοιλάρα σαν του Πάγκαλου, δεν μπορεί να καταλάβει. Και όμως, πιστέψτε με, με την πιθανή εξαίρεση των Slayer, οι Monster Magnet των 90's υπήρξαν η καλύτερη live μπάντα του κόσμου.

Μιλάμε για τις εποχές πριν από την επιτυχία του "Powertrip", το οποίο έβαλε τους Monster Magnet στα σαλόνια (για να μιλάμε πιο συγκεκριμένα, τους έβαλε στη σαλοτραπεζαρία ενός νεοκλασικού στα Εξάρχεια, Κωλέττη 32 & Θεμιστοκλέους αν θυμάμαι καλά), ένωσε όλες τις φυλές ροκάδων κι άρεσε και στα κορίτσια. Μιλάμε για τις εποχές του "Superjudge" και του "Dopes To Infinity", τότε που οι Magnet ήταν κουαρτέτο, ο Wyndorf ήταν ο απόλυτος ροκ frontman και την κιθάρα την έπαιζε full-time, δεν την είχε διακοσμητική, τότε που κάθε φορά που ανέβαιναν στη σκηνή του θρυλικού club Stone Pony στη γενέτειρά τους, το New Jersey, κάπου στο σύμπαν μια μαύρη τρύπα κατάπινε πλανήτες. Και όχι μόνο στο Stone Pony: Ακόμα και όταν έπαιζαν εκτός έδρας, στην απέναντι όχθη του ποταμού Ηudson, το κοινό ήξερε πως το περιμένει μια θρησκευτική εμπειρία.

Όπως εκείνο το Φθινοπωρινό βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου του 1995, στο Irving Plaza της Νέας Υόρκης. Μετά από αμέτρητες μπύρες και μερικά βαρβάτα γάρα, μια παρέα μπαίνει τρικλίζοντας στο club. Είναι η πρώτη μέρα του ετησίου CMJ Festival, το οποίο διαρκεί μια εβδομάδα με παράλληλες συναυλίες σε δεκάδες χώρους ανά την πόλη. Στο συγκεκριμένο μαγαζί παίζουν απόψε 4 μπάντες, μέχρι να πάρει τα πόδια της από την Astoria η παρέα έχει χάσει τις πρώτες δύο, το τελευταίο support, οι Paw, είναι εντυπωσιακοί, αλλά η παρέα έχει έρθει για τους Monster Magnet. Όπως όλοι άλλωστε, κανά χιλιάρι νοματαίοι, το 90% των οποίων έχουν κάνει ανάλογη προθέρμανση με ξύδια και γάρα και οι μισοί συνεχίζουν να πίνουν και να πίνουν και εντός του club. Και απ' έξω αν περνάς, από το απέναντι πεζοδρόμιο, το ντουμάνι το νιώθεις.

Κι έρχεται η ώρα των headliners, και σβήνουν τα φώτα, και ανάβουν κι άλλα γάρα, και μέσα στο σκοτάδι διακρίνεις 4 φιγούρες να ανεβαίνουν στη σκηνή, και πιάνουν τις κιθάρες, και με το "καλησπέρα" σου πετάνε στη μούρη ένα "Superjudge" και νιώθεις τον ηλεκτρισμό να σε διαπερνά, αρχίζεις να χορεύεις, να τραγουδάς, σπρώχνοντας ταυτόχρονα για να βρεθείς όσο πιο κοντά στη σκηνή γίνεται. "Twin Earth", "Dopes To Infinity", "Look To Your Orb For the Warning", "Nod Scene", "Negasonic Teenage Warhead", όλα παιγμένα στην τσίτα και με έναν Wyndorf να μοιάζει περισσότερο με ηγέτη αίρεσης παρά με bandleader: O Wyndorf διατάζει, το κοινό υπακούει. Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται καν να μιλήσει, ο απόλυτος έλεγχος που ασκεί στον κόσμο δημιουργεί την αίσθηση ότι με ένα νεύμα του θα ανοίξει η θάλασσα στα δυο, σε στυλ Μωυσή. Και λίγο αργότερα, αποδεικνύεται ότι είναι ακριβώς έτσι!

Κατά τη διάρκεια ενός μακροσκελούς space jam προς το τέλος το show κι ενώ η υπόλοιπη μπάντα τα χώνει, o Wyndorf πλησιάζει την άκρη της σκηνής, βγάζει την κιθάρα του από τη ζώνη της, σκύβει, και τη δίνει στο κοινό! Περίπου 10 fans της μπροστινής σειράς πέφτουν σαν λυσσασμένα σκυλιά, αρπάζουν την κιθάρα και την τραβάνε ο καθένας προς το μέρος του. Όλοι προσπαθούν να την κρατήσουν για λάφυρο, η Stratocaster κινδυνεύει να γίνει κομμάτια. Μόλις τα πράγματα αρχίσουν να γίνονται πραγματικά βίαια ο Wyndorf πλησιάζει πάλι στην άκρη της σκηνής και, χωρίς να πει λέξη, κάνει μια εντελώς Βιβλική χειρονομία, υψώνει τα χέρια, και σαν υπνωτισμένοι, δέκα μαντράχαλοι τίγκα στα τατού και με περισσότερη Δ9-τετραϋδροκανναβινόλη στο αίμα τους από όση περιέχει ολόκληρος ο νομός Ρεθύμνου, σταματάνε τα κλωτσομπουνίδια, πλησιάζουν όλοι μαζί τη σκηνή σα ντροπαλά κουτάβια και δίνουν την κιθάρα πίσω στο Wyndorf. Αυτός αμίλητος κουμπώνει τη ζώνη στην κιθάρα και αρχίζει πάλι να παίζει. Αυτό το μαγικό δεν το 'χω ξαναδεί, ούτε πιστεύω πως μπορεί να το ξαναδώ ποτέ.

Η παρέα πήγαινε συχνά σε συναυλίες στη Νέα Υόρκη, 2-3 φορές την εβδομάδα. Μπορούσαν να δουν τους πάντες, όλοι περνούσαν από την πόλη. Αλλά Monster Magnet δεν έχαναν ποτέ.

 

Καυτές Πρωταγωνίστριες 1980-1986 (Οι Ερωτικές Λίστες Ενός Πρωτάρη)

To παρακάτω κείμενό μου είχε πρωτοδημοσιευθεί στο Movieworld.gr, ένα ωραιότατο website για τον κινηματογράφο το οποίο όμως είχε άδοξο τέλος. Προκειμένου λοιπόν να μη χαθεί για πάντα όταν το κουφάρι του Movieworld αποσυρθεί από το Διαδίκτυο, είπα να το κάνω ένα copy/paste και στο Blog. Ελπίζω να σας αρέσει, εγώ πάντως καταδιασκέδασα γράφοντάς το.

Μπήκα στην εφηβεία το 1980. Αποφοίτησα από το Λύκειο το 1986. Εκείνη την εξαετία κάθε έξοδος για σινεμά ήταν σπουδαίο γεγονός: Απελευθέρωση από το σχολικό πλαίσιο και τη στενή επιτήρηση των γονέων, χαβαλές με τα φιλαράκια, δειλές προσπάθειες μέσα στο σκοτάδι για να βάλεις το χέρι σου γύρω από τους ώμους της κοπέλας που καθόταν δίπλα σου (αν ήταν της παρέας εννοείται, όχι κάποιας άσχετης από τη διπλανή παρέα).

Τις ταινίες που είδα τότε τις θυμάμαι σαν χθες. Το ίδιο και τις πρωταγωνίστριές τους, οι οποίες έβαζαν μπουρλότο στον τρελαμένο από τις ορμόνες εφηβικό εγκέφαλό μου και ενέτειναν την προσπάθεια που έκανα για να προσγειώσω το χέρι πάνω στον ώμο της κοπέλας δίπλα μου, αντί να το έχω να αιωρείται στο αέρα ένα εκατοστό πάνω από την πλάτη του καθίσματος (στα οκτώμισι λεπτά πιάνεσαι φριχτά). Ως tribute λοιπόν στην εποχή εκείνη, τότε που πήγαινα σχολείο, είπα να φτιάξω το προσωπικό μου Top-10 με τις πιο σέξι πρωταγωνίστριες της εξαετίας 1980-1986 και να τo μοιραστώ μαζί σας.

Επειδή όμως εδώ είμαστε στο movieworld.gr, για να προλάβω τυχόν εξυπνάδες του τύπου "μεγάλη παράλειψη, ξέχασες την Grazyna Szapolowska από το "Δίχως Τέλος" του Krzysztof Kieslowski", οφείλω να σημειώσω τα εξής:

α) Αναφέρομαι αποκλειστικά σε ταινίες που είδα ως έφηβος, τότε που πρωτοβγήκαν. Αν έβλεπα Κιζλόφσκι από τα 15 μου, σήμερα μάλλον θα ήμουν έγκλειστος σε ίδρυμα. Και,
β) Ούτως η άλλως, ένας από τους απαράβατους κανόνες που έχω θέσει στη ζωή μου είναι να μην βλέπω ταινίες σκηνοθετών των οποίων τα σύμφωνα αποτελούν περισσότερο από το 88% του συνόλου των γραμμάτων του μικρού τους ονόματος.

Και μετά από αυτό το Disclaimer, πάμε στη λίστα των γυναικών που πρωταγωνιστούσαν στις φαντασιώσεις του Class of '86:

10. Brooke Shields στο Blue Lagoon (1980) Εντάξει, αντικειμενικά μιλώντας η Brooke Shields δεν είναι η πιο ερωτική γυναίκα του πλανήτη. Περισσότερο φέρνει προς το κρυόκωλο, και είναι και υπερβολικά ψηλή για τα γούστα μου. Όμως πρώτη φορά έβλεπα τόση σάρκα σε ταινία, και έτυχε αυτή να είναι η σάρκα της Brooke Shields: Της έρχεται η πρώτη περίοδος την ώρα που κάνει μπάνιο! Κολυμπάει γυμνή! Κάνει έρωτα! Θηλάζει! Ε, όσο να 'ναι, όταν είσαι 12 χρονών κάτι τέτοια σε σημαδεύουν.

9. Diana Franklin στο Better Off Dead (1985) Ως Monique Junot, συμμαθήτρια του John Cusack από τη Γαλλία (σε διεθνές πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών, κάτι σαν Erasmus αλλά χωρίς τους μπάφους), η Franklin κλέβει την παράσταση. Κοντούλα, με αγγελικές μπούκλες και γλυκό χαμόγελο, δεν ήταν η σούπερ-γυναικάρα που θα προκαλούσε κόμπλεξ και ανασφάλειες στον αναπτυσσόμενο ακόμα ανδρισμό μας, αλλά αποτελούσε το τέλειο girl next door. Θα μπορούσε να ήταν δική μας συμμαθήτρια, και όλοι θυμόμαστε τι σκέψεις κάναμε στα 17 για τις δικές μας συμμαθήτριές, έτσι δεν είναι;

8. Kelly LeBrock στο Woman In Red (1984) Η θρυλική "Γυναικάρα με τα Κόκκινα" δεν τρέλανε μόνο τον Gene Wilder στην ταινία αλλά και τα εκατομμύρια σπυριάρηδων εφήβων που έτρεξαν στους κινηματογράφους για να θαυμάσουν το πρώην top model, μαζί τους κι εμένα. Tην επόμενη χρονιά η LeBrock εμφανίστηκε σε εξίσου καυτό ρόλο σε έτερο αριστούργημα της έβδομης τέχνης με τίτλο "Weird Science", και μετά ψιλοαποσύρθηκε από την ενεργό δράση καθώς το 1987 παντρεύτηκε τον Steven Seagal (και όχι τον Chuck Norris, όπως θα περίμενε ίσως κανείς).

7. Diane Lane στο Rumble Fish (1983) Εντάξει, δεν βλέπαμε Κιζλόφσκι στα 15, αλλά μέχρι Κόππολα τουλάχιστον μας έκοβε. Για ένα (πολύ σύντομο) φεγγάρι το 1983 όλα τα αγόρια ήθελαν να μοιάσουν στο Matt Dillon και να ηγούνται συμμορίας (όχι ότι κυκλοφορούσαν και πολλές συμμορίες στη γειτονιά, η Νέα Σμύρνη δεν ήταν ακριβώς Μπρονξ), με αποκλειστικό σκοπό να αποκτήσουν μια φιλενάδα τόσο τέλεια όσο η Diane Lane.

6. Leslie Easterbrook στο Police Academy (1984) Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι αναγνωρίζουν το όνομα της Leslie Easterbrook, αφού η καριέρα της χτίστηκε κυρίως πάνω σε μικρούς τηλεοπτικούς ρόλους. Όλοι όμως θυμούνται την (αχέμ) περήφανη κορμοστασιά της Sgt. Callahan από τη "Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή". Η αυστηρή εκπαιδεύτρια με τη στενή αστυνομική στολή και το απόλυτα dominatrix ύφος έκανε διάφορα πράγματα μέσα μας να σκιρτούν και ανομολόγητες σκέψεις να συννεφιάζουν το μυαλό μας. Kinky.

5. Isabella Rossellini στο Blue Velvet (1986) Σοκ και δέος. Βγαίνοντας από την αίθουσα δε μπορούσα να μιλήσω και μου πήρε μήνες να καταλάβω ακριβώς τι είδα, αφού το μόνο προφανές σ' αυτή την ταινία είναι το πόσο εξωπραγματική ήταν η ομορφιά της Isabella Rossellini. Ειδικά η σκηνή του nightclub όπου τραγουδάει φορώντας εκείνο το μαύρο ξώπλατο φόρεμα (αρφ! αρφ!), με στοίχειωνε για μέρες μετά. Αλλά τι να λέμε τώρα, ακόμα και σήμερα που σε λίγους μήνες κλείνει τα 60, η Rossellini παραμένει μια κούκλα.

4. Mia Sara στο Ferris Bueller's Day Off (1986) Αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι για καμιά εικοσαριά χρόνια μπέρδευα μονίμως τον Matthew Broderick με τον John Cusack (and who didn't), οφείλω να τονίσω ότι το cult status που απέκτησε με το πέρασμα του χρόνου η συγκεκριμένη ταινία είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Και καθώς ο Ferris Bueller ήταν το Απόλυτο Ίνδαλμα κάθε μαθητή Λυκείου, εννοείται πως η φιλενάδα του Ferris Bueller αποτελούσε το Ιδανικό στο οποίο όλοι οφείλαμε να στοχεύουμε: Ήταν όμορφη, ήταν έξυπνη, είχε πλάκα. Ως Sloane Peterson, η Mia Sara κέρδισε με το σπαθί της μια θέση για πάντα στην καρδιά μας.

3. Isabelle Adjani στο Subway (1985) Η ταινία που εκτόξευσε την καριέρα του Luc Besson και καθιέρωσε ως star τον αλλήθωρο Highlander Christopher Lambert, είχε ένα πολύ δυνατό χάρτι: Την γερμανοαλγερινής καταγωγής κουκλάρα Isabelle Adjani. Μη με ρωτήσετε ποια είναι η υπόθεση του έργου, μη με ρωτήσετε αν είναι καλή ταινία ή όχι, δεν θυμάμαι τίποτα γιατί επί 104 λεπτά το μόνο που έκανα ήταν να χαζεύω σαν χάνος αυτή τη θεϊκή γυναίκα, αναρωτώμενος αν άραγε είναι αληθινή.

2. Rebecca De Mornay στο Risky Business (1983) Θυμάμαι ότι είδα την ταινία (Ελληνικός τίτλος: "Ερωτικές Μπίζνες Ενός Πρωτάρη", εξ ου και ο τίτλος του παρόντος άρθρου) σε avant premiere που είχε διοργανώσει μια Κυριακή μεσημέρι το περιοδικό ποπ & ροκ. Ο Tom Cruise μοιάζει με το παιδάκι που ερμηνεύει (αν ήμουν κακεντρεχής θα άλλαζα τη σειρά των λέξεων και θα έλεγα "ο Tom Cruise ερμηνεύει σαν το παιδάκι που μοιάζει"), και η Rebecca De Mornay είναι η Lana, το εκθαμβωτικό call girl που αναλαμβάνει να μεταμορφώσει τον ανώριμο βουτυρομπεμπέ σε άνδρα κυριολεκτικά μέσα σε μια νύχτα. Δεν ξέρω αν τα κατάφερε με τον Tom, εμένα πάντως η De Mornay έκανε τρίχες να φυτρώσουν στο στήθος μου.

1. Molly Ringwald στο Breakfast Club (1985) Κούκλες όλες οι παραπάνω, δίχως αμφιβολία. Αν όμως θα έπρεπε να διαλέξουμε μια μόνο γυναίκα που να εκπροσωπεί τον κινηματογράφο των 80's στο συλλογικό υποσυνείδητο όσων περνούσαν εκείνη την εποχή την εφηβεία τους, αυτή δεν θα ήταν άλλη από την Molly Ringwald. Μούσα του John Hughes, του πιο επιτυχημένου σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού teen movies όλων των εποχών, η κοκκινομάλλα με τα σαρκώδη χείλη έκανε εκατομμύρια αγόρια να την ερωτευθούν με ταινίες όπως το "Sixteen Candles" και το "Pretty in Pink". Η πιο σέξι στιγμή της ωστόσο ήταν στο "Breakfast Club" όπου ως Claire Standish, πλουσιοκόριτσο και "πριγκίπισσα" της τάξης, αναγκάζεται λόγω τιμωρίας από το Λυκειάρχη να περάσει ένα Σάββατο κλεισμένη σε μια σχολική αίθουσα παρέα με τους υπόλοιπους τιμωρημένους μαθητές: τον "αλήτη", τον "φύτουλα", τον "σφίχτη" και το "φρικιό". Δεν θα πω περισσότερα για την ταινία σε περίπτωση που δεν την έχετε δει και σας κίνησα το ενδιαφέρον (είναι πραγματικά καλή), θα πω όμως το εξής: Όποιος είδε αυτή την ταινία όταν ήταν 17 χρονών και υποστηρίζει πως δεν ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να γίνει πατέρας των παιδιών της Molly Ringwald είναι είτε ψεύτης, είτε gay. Bonus, η επίσης ερωτεύσιμη Ally Sheedy στο ρόλο του φρικιού.

The Man Who Sold The World

So. David Bowie's got a new album out. Haven't listened to "The Next Day" yet, it's leaked but you've got to show Bowie some goddamn respect, you don't illegally download Bowie, you buy Bowie. So that has to wait.

But I'll bet you this: There's no way I will like "The Next Day" as much as I love "The Man Who Sold The World". It's my favorite Bowie record. Hey, it's probably my favorite record, period. Definitely a Desert island item. And let me tell you why.

I grew up as a metal fan. My teenage musical explorations were almost exclusively limited within the realm of heavy metal and I rarely dared to invest my pocket money in other genres. Well, when I was 14 someone told me that Bowie was way cooler than metal and I decided to risk it, went to my neighborhood record store and bought the first Bowie album I came across. The guy who talked me into trying Bowie probably had something like "Low" or "Aladdin Sane" in mind. Well too bad, buddy: The album I picked up back then was 1970's "The Man Who Sold The World", and it's metal as fuck. Sort of. But smarter.

The album opener, "The Width Of A Circle", is an 8-minute epic about Bowie having sexual intercourse with God (a narcissist's wet dream if there ever was one) and featuring a badass Mick Ronson guitar solo. "All The Madmen" is simply a masterpiece, and it's also a tribute to Friedrich Nietzsche (this particular album has been credited with giving birth to glam, but somehow I have difficulties conjuring the image of Slade or Motley Crue coming up with a tribute song to Friedrich Nietzsche). "Black Country Rock" is a straightforward rocker a-la T-Rex and kicks twelve different kinds of ass. "After All" is just fantastic, a scary gothic nightmare-ish homage to Aleister Crowley (Crowley! How can this NOT be metal?). And then you turn the record over to Side B, and you get to the really good stuff.

"Running Gun Blues": Is this the greatest song ever or what? ISN'T IT? The genius arrangement by bassist/producer Tony Visconti never fails to give me the chills every time, 30 years after hearing this for the first time, and Mick Woodmansey's performance on the drum set is just mythical. "Saviour Machine": Another killer epic, the band just slays, hear the interaction between Ronson's guitar and the Moog over the A M A Z I N G rhythm section. Forget what I said earlier about "Running Gun Blues" being the greatest song ever, "Saviour Machine" is even better. "She Shook Me Cold": And you thought Black Sabbath was heavy? Ha! Play this motherfucker and remember, it was written in 1970. "The Man Who Sold The World": The whole world knows the album's title track thanks to Nirvana. A lot of people think it's actually a Nirvana song. Fuck them. "The Supermen": Another magnificent tribute to Nietzsche. That tympani will haunt you forever. 

"The Man Who Sold The World" is one of those albums I have bought more than once: First on cassette tape that I wore out, then on vinyl that I wore out, then on CD. Most likely I'll wear that out too. So yeah, go out and get "The Next Day", I guess you have to, but while you're at it do yourself a favor and get this one too.

Haiku Album Reviews, Jan-Feb 2013

Όπως έχουν καταλάβει οι τακτικοί μας αναγνώστες, η εύκολη λύση όποτε ξεμένω από ιδέες για την ενημέρωση του blog είναι να παρουσιάζω μια παρτίδα δισκοκριτικές σε μορφή ποιημάτων χαϊκού (17 συλλαβές σε 3 στίχους δομής 5-7-5). Ας πάμε λοιπόν να σχολιάσουμε κάποιες κυκλοφορίες που ήδη συζητήθηκαν για το 2013:

ATOMS FOR PEACE – Amok

Εννιά τραγούδια
Όλα ίδια, μπλιμπλίκια
και μουρμουρητά 

AUDREY HORNE – Youngblood
Ροκάρει σαν Kiss
Πιασάρικο, πορώνει
κι ας είναι lowbrow

BAD RELIGION – True North

Σηματοδοτεί
Επιστροφή στη φόρμα;
Ίσως. Τα σπάει.

BEN HARPER & CHARLIE MUSSELWHITE – Get Up!
Woke up this morning

Found Charlie in my studio

And we jammed the blues

DROPKICK MURPHYS – Signed And Sealed In Blood
Μία απ' τα ίδια
Μπύρες κλώτσοι και τατού
Αγαπάμε όμως

NICK CAVE & THE BAD SEEDS – Push The Sky Away
Mick Harvey quit, but
there's a bush on the cover
So Nick's still cool, man

PINNICK, GALES & PRIDGEN – Pinnick, Gales & Pridgen
Μεγάλες μπάλες
αυτό το power trio
Jimi, Cream, Led Zep

ROTTING CHRIST – Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού
25 χρόνια

κι ακόμα πρωτοπόροι

δείξτε σεβασμό

THE BRONX – IV

Μελωδικό punk
σπουδαίοι στο σανίδι,
φέρτε τους live. Please?

VARIOUS ARTISTS – Son Of Rogues Gallery: Pirate Ballads, Sea Songs & Chanteys
Τίγκα στ' αστέρια
Waits, Iggy, Stipe, Faithfull, Depp.

Δώσε ρούμι. Arrrr.

Όπως πάντα, ενθαρρύνουμε τους αναγνώστες μας να συμμετάσχουν υποβάλλοντας τις δικές τους χαϊκού δισκοκριτικές σε κυκλοφορίες της επιλογής τους!

Thank God I'm A Country Boy

Έχω φάει τρελό κόλλημα λέμε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εδώ και αρκετές εβδομάδες ακούω μόνο country. Και μ' αρέσει. Θα έπρεπε να έχω δει τα σημάδια βέβαια εδώ και καιρό, η βουτιά στο βούρκο ήταν σταδιακή: Από τους Dillinger Escape Plan πέρασα στους Clutch, από τους Clutch πέρασα στον Bob Seger, ε, από τον Bob Seger μέχρι τον Kris Kristofferson είναι πολύ μικρό το βηματάκι, μέχρι και το ίδιο μούσι έχουν.

Η country λοιπόν είναι ένα μουσικό είδος με το οποίο ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις και στο οποίο τώρα ανακαλύπτω φοβερή πολυμορφία. Από όλα τα καταπληκτικά country άλμπουμ που ακούω αυτές τις μέρες, σχεδόν κανένα δεν είναι ακριβώς "country": Το "The Whippoorwill" των Blackberry Smoke, ας πούμε, είναι μάλλον southern rock. Tο "Voyageur" της Kathleen Edwards είναι folk. Tο "Who's Feeling Young Now" των Punch Brothers είναι progressive bluegrass (ε;). Tο τρομερό "Ghost Of Browder Holler" της Chelle Rose είναι κατά βάση blues, Rolling Stones style. To "Big Station" του Alejandro Escovedo είναι ΚΑΙ country, αλλά είναι και rock και soul και punk και funk. Tο "Red" της Taylor Swift είναι pop. Το "100 Proof" της Kellie Pickler και το "Cigarettes & Truckstops" της Lindi Ortega (φωτο) ΕΙΝΑΙ cοuntry έτσι όπως αντιλαμβάνεται τον όρο η πλειοψηφία, αλλά η μία ξυρίζει το κεφάλι της και η άλλη περιοδεύει ως support στους Social Distortion οπότε ακόμα κι εδώ έχουμε νεωτερισμούς, αν όχι σε ήχο, τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας. 

Για ρίχτε μια αυτιά στη Chelle Rose και θα καταλάβετε γιατί γουστάρω:

Και μπορεί μεν η country με την οποία έχω κολλήσει να μη μοιάζει με "country", μιλάμε όμως για πολύ βλαχαδερά και ο αστός μέσα μου δυσανασχετεί, θέλει να επιστρέψει στα φυσιολογικά του ακούσματα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ξορκίσω τους country δαίμονες που με έχουν καταλάβει, και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει κανείς αυτό είναι προσέχοντας τι ακριβώς τραγουδάνε αυτοί οι rednecks και αποδομώντας τους στίχους.

Ας πάρουμε λοιπόν τις δύο πρώτες στροφές από το "Pretty Little Lie" των Blackberry Smoke:

Come over here and sit by me
Tell me everything I wanna hear
I'll pretend that I don't see
The reason you're back over here

You look cold, I'll build a fire

There's a box full of wine in the fridge
We won't talk about what's his name
That's just water under the bridge

Ο οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος θα έγραφε "There's a bottle of wine" αλλά όχι αυτός. Aυτός έγραψε "box full of wine", έτσι του βγήκε αβίαστα: Έχει έρθει η γκόμενα στο σπίτι του για να τα ξαναφτιάξουν και αυτός της προσφέρει κρασί σε συσκευασία tetrapak! Το άτομο φιλοδοξεί να πηδήξει με κοκκινέλι από την Ένωση Πεζών Κρήτης! Τραγικός.

Ουφ, ήδη νιώθω καλύτερα. Πάω να ανοίξω ένα Merlot Falesco Monitano του 1997 και να ακούσω occult rock.

2012: Cleaning Out My Closet

Καθώς οι πρώτες σοβαρές κυκλοφορίες του 2013 έχουν αρχίσει να απασχολούν τους βλαμμένους ψυχάκηδες ροκ μουσικοφύτουλες που αποκαλώ φίλους μου, αποφάσισα να κλείσω οριστικά το κεφάλαιο "2012" με ένα τελευταίο σχετικό post. 

Σε συνέχεια λοιπόν της λίστας με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που έφυγε, αποφάσισα να γράψω μερικές αράδες για 6 ακόμα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους άλμπουμ του 2012 που δεν είχαν μπει στη λίστα εκείνη είτε γιατί δεν τα είχα ακούσει εγκαίρως, είτε γιατί δεν τα είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε όταν έπρεπε. Και είναι τα εξής, χωρίς αξιολογική πλέον σειρά για να μην το χέσουμε τελείως ("αυτό θα έπρεπε να μπει ανάμεσα στο Frank Ocean και στο Goat, άρα θα ήταν #16 και ίσως θα έπρεπε να βγουν από τη λίστα οι Spiders, αλλά δεν θέλω να βγάλω από τη λίστα τους Spiders οπότε τους κρατάω στο #20 και βγάζω το Author & Punisher..."):

BLACKBERRY SMOKE - The Whippoorwill

Αυτό τώρα υποτίθεται πως είναι country. Ε τότε, εμένα γιατί μου ακούγεται σαν ΡΟΚ; Έτσι, με κεφαλαία; Μην είναι τα μαλλιά; Μην είν' τα μούσια και τα χαϊμαλιά; Μην είναι οι διπλές κιθάρες και το Hammond (αχ, αυτό το Hammond!); Μην είναι το ATTITUDE; Έτσι, με κεφαλαία; Μεγάλο κόλλημα αυτός ο δίσκος. Και bonus πόντοι για το τρελό μωρό στο βίντεο, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το τέλειο "girl next door", αν ζούσα δίπλα στον Παράδεισο. Ή την Κόλαση.

Get More: Pretty Little Lie, Blackberry Smoke, Blackberry Smoke Videos

CRAIG FINN - Clear Heart Full Eyes

Jackson was an actor; at least he was when he was well.
Stephanie was good to me, but not so much to herself.
We were holed up in a hotel room from August to November.
It was Jackson, me, and Stephanie and the rest I don't remember.

Stephanie appeared to me in the back half of the theater.
We met up with Jackson on the strand a few days later.
Pooled our funds and made a run, we were foolproof when it counted.
It was Jackson, me, and Stephanie and it didn't seem all that crowded.

Now, why you askin' about Jackson?
It was a long time ago
And nothing really happened.
Why you askin' about Jackson?

Jackson just got restless; couldn't take the lack of action.
He was sorta like a shark; just had to keep on swimmin'.
The sailors kept on coming off the boats down at the harbor.
It was difficult to stop; it was easy to get started.

Stephanie came on strong, but suddenly went weak.
She seemed a little speedy and her tongue worked at her teeth.
The sirens came behind us, it was a bit before we heard it.
It was Jackson, me, and Stephanie and for a while it felt just perfect.

Now why you askin' about Jackson?
It was a long time ago.
Nothing really happened.

Someone said he ended up in Denver.
Someone said he went to Kansas City.
Someone said he went off the deep end.
Some said he was livin' there already.

One day Jackson just didn't show up to the party.
One day Jackson just didn't show up to the party.

Stephanie was long on looks and short on mental health.
Said "Depression is an ocean, and it's prone to tides and swells.
Anxiety's persistent - it's an ambitious politician.
It keeps knocking at your door,
Until you come and let it in.
I think that Jackson let it in.
I think that Jackson let it in."

Περαστικά σας.

GALACTIC - Carnivale Electricos

Παίρνοντας τη μουσική της Νέας Ορλεάνης και του Mardi Gras και φέρνοντάς την στον 21ο αιώνα με guest rappers, στοιχεία electronica κι έναν δολοφονικό funky ντράμερ, οι Galactic δημιούργησαν το party album της χρονιάς! Απόκριες έρχονται και καλά θα κάνετε φέτος να αφήσετε τις τετριμμένες disco μαλακίες στην άκρη, τις βαρεθήκαμε πια. Το μόνο soundtrack που χρειάζεστε για να σκίσει το πάρτυ σας είναι το "Carnivale Electricos" στο repeat.

NAPALM DEATH - Utilitarian

Έχετε δει σε κάτι ντοκιμαντέρ (ή, επειδή σας ξέρω, πιθανότερα σε κάποια ταινία Ιντιάνα Τζόουνς) πώς οι αρχαιολόγοι μπορεί να μαζεύουν από το εύρημα της ανασκαφής τους, προσεκτικά-προσεκτικά, τη σκόνη αιώνων επί ώρες με ένα μικρό πλαστικό κουταλάκι; Ε, κάπως έτσι μάζευαν οι δικοί μου τα μυαλά μου από τον τοίχο όταν άκουσα το σαρωτικό grinding death metal του "Utilitarian" για πρώτη φορά. Πόσα συγκροτήματα ξέρετε που το 15ο άλμπουμ τους να είναι ένα από τα 3 καλύτερα της καριέρας τους; Περισσότερα από 2;

NENEH CHERRY & THE THING - The Cherry Thing

Επειδή οι λίστες του teenmusicgeek θεωρούνται λειψές αν δεν περιέχουν ένα κουφό avant garde άλμπουμ που δεν έχει ακούσει κανένας άλλος, για το 2012 προτείνουμε αυτή την απρόσμενη συνεργασία ανάμεσα σε ένα Σουηδικό free jazz σχήμα και την ξεχασμένη soul τραγουδίστρια που το 1989 έκανε trip hop πριν εφευρεθεί το trip hop. Χωρίς πλάκα πάντως, αυτός ο δίσκος γαμάει.

NIGHT FLIGHT ORCHESTRA - Internal Affairs

Ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά μ' αρέσουν αυτά. Πάντα μου άρεσαν. Και Foreigner γουστάρω και τα πιο εμπορικά των Kansas και REO Speedwagon, ακόμα και 10cc, γενικά αυτές τις λαϊκές, meat & potatoes mainstream-ιές τις πάω ρε παιδί μου. Το τελευταίο πράγμα που περίμενα βεβαίως ήταν να ακούσω τελειωμένο AOR/yacht rock από μέλη των Arch Enemy και Soilwork, μια χαρά τα καταφέρνουν όμως. Βάζω το "Ιnternal Affairs" και μου 'ρχεται να φορέσω το λευκό σακάκι με σηκωμένα τα μανίκια και να οδηγήσω στην παραλιακή με το κάμπριο ανοικτό ακούγοντας Christopher Cross στη διαπασών.