COWBOY JUNKIES – Songs Of The Recollection A collection of covers (Bowie, Cure, Stones, Dylan etc.) getting the beloved Junkies treatment. (8)
DEATHSPELL OMEGA – The Long Defeat French black metal visionaries create their most Norwegian/Hungarian-sounding album, and it’s epic. (8)
DESTROYER – Labyrinthitis I still don’t understand why a band called Destroyer is not a KISS/Twisted Sister tribute act and instead play a sort-of-danceable electro pop/rock that caters to the Pitchfork crowd. Missed opportunity and shameful misuse of a good band name, not to mention false advertising. (7)
FUCKED UP – Do All Words Can Do If your favorite Fucked Up album is 2011’s prog-punk behemoth “David Comes To Life” (and it might as well be), you just hit the jackpot – this is essentially a collection of non-album singles from that era, fitting nicely into the David narrative. (8)
THE HANGING STARS – Hollow Heart I really loved these guys when they were a total Byrds rip-off, now they’re trying to find their own sound and they’re still OK. (7)
ALDOUS HARDING – Warm Chris One of those albums that creep up on you, on first listen you think “Jeez, another lo-fi bedroom pop singer-songwriter, God give me strength”, and after a couple more spins you realize the tunes have settled cozily inside your brain and won’t leave. (8)
RAY WYLIE HUBBARD – Co-Starring Too Veteran Texan outlaw country artist on second album of collaborations kicks serious ass once again, rocking harder than most rockers one-third his age. Stellar performances from many aging A-List guest stars (Willie Nelson, Steve Earle, Ringo Starr, Steve Lukather, Ann Wilson…) but it’s actually Lzzy Hale who steals the show. Oh, and he deserves extra credit for rhyming “reckless” with “redneckness”. (8)
SHOOTER JENNINGS & YELAWOLF – Sometimes Y Unlikely pairing of Americana star with a rapper who decides to actually sing ends up in an 80’s-flavored rock album that’s all over the place, but in a good way – sort of like a Cars/G’n’R/Don Henley/latter-day Floyd (Pink, not Pretty Boy) mash-up, except the final song which I think was aiming for a “Kill ‘Em All” vibe but ends up sounding like a lost NWOBHM classic. Which is what “Kill ‘Em All” wanted to sound like anyway, but that’s a whole different story. (7)
MIDLAKE – For The Sake Of Bethel Woods If the idea of a crossover between early 70’s American folk rock and early 70’s English prog rock gives you wet dreams, you’ve just found your Album Of The Year. (8)
MAREN MORRIS – Humble Quest Where country and pop meet. (7)
SOUL GLO – Diaspora Problems This year’s Turnstile, taking hardcore to extraordinary new places. (8)
TANYA TAGAQ – Tongues A true mindfuck of an album, with Tagaq at her most political relentlessly attacking white Canada’s past colonialism and current complacency in her otherworldly voice over industrial beats and trip-hop noise. (7)
THE WEATHER STATION – How Is It That I Should Look At The Stars A lot of people loved last year’s “Ignorance” but there’s a chance they’ll be disappointed with this companion album recorded at the same time – it’s totally bare/acoustic, with no discernible hooks, and more reminiscent of “Blue”-era Joni Mitchell than “Mirage”-era Fleetwood Mac. (7)
BORTS MINORTS & HUG VICTIM – Brut! Do you miss Mr. Bungle? (8)
CROWBAR – Zero And Below You know what you’re getting with a Crowbar album: heavy, sludgy, doomy metal. It’s like the Ramones or AC/DC, all their albums sound the same to the untrained ear, but I’m a professional so trust me when I say this is one of the better Crowbar albums. (8)
FEVER DOG – Alpha Waves Totally missed out on this one when it came out a few months ago, just discovered it thanks to Vassilis Zacharopoulos at Metal Hammer Greece. An excellent slice of keyboard-soaked glam/AOR/hard rock late-70’s Midwest style, in other words it's striktly for konnoiseurs. (8)
GHOST – Impera Look. They just keep getting better and better and this album is a masterpiece, OK? (9.5)
HO99O9 – Skin Hailed as the next big thing this is a rap/punk/industrial aural assault, to be frank not that different from what Death Grips did in the 10’s, or what Atari Teenage Riot did in the 90’s for that matter. (7)
HOT WATER MUSIC – Feel the Void Continuing their perfect streak of top-grade melodic punk rock. (8)
VEIN.FM – This World Is Going To Ruin You If you ever wondered what Slipknot would sound like if they grew out of the hardcore scene rather than the metal scene, well, here’s your answer. (8)
ERIC WAGNER – In The Lonely Light Of Mourning A fitting farewell from the doom metal legend, this posthumous solo album has a certain mid-90’s Trouble vibe to it. (7)
WARRIOR SOUL – Out On Bail Another slice of competent punk rock ‘n’ roll like all his post-2008 releases. Of course he can never replicate the kick-ass awesomeness of the first three albums, but then again nobody can. (7)
CHIP Z’NUFF – Perfectly Imperfect I’d say this is Enuff Z’Nuff leader’s love letter to The Beatles, but everything he’s ever done is a love letter to The Beatles anyway. And stop calling them "hair metal" already, you’ve been wrong about this for 30+ years! (8)
ERIC CHENAUX – Say Laura A strange little record, very hard to describe and even harder to enjoy, it’s like Chet Baker singing the most bonkers Bjork stuff. (6)
ROSALIE CUNNINGHAM – Two Piece Puzzle Everything about Cunningham – her songwriting/chord change choices, her arrangements, even her clothes – are spot-on evoking a very specific niche vintage Englishness, a mythical world where Freddie Mercury stars in the BBC TV adaptation of a Lewis Carroll novel after raiding Julie Driscoll’s wardrobe. This is fabulous, darling! (8)
CHARLIE GABRIEL & PRESERVATION HALL JAZZ BAND – Eighty Nine 89-year-old leads a classic jazz trio consisting of PHJB members through a bunch of standards and a couple of originals. Touching. (8)
GANG OF YOUTHS – Angel In Realtime. If you like big-sounding indie rock (Arcade Fire, The National) you’ll probably love this. (7)
HURRAY FOR THE RIFF RAFF – Life On Earth The departure from folk rock started with her previous album which explored her Puerto Rican cultural background and on “Life On Earth” she moves further towards indie pop, big choruses and all. (7)
CARSON McHONE – Still Life Austin, TX born and raised singer/songwriter on solid Americana effort, RIYL Gillian Welch. (7)
MATT PIKE – Pike Vs The Automaton Pike’s solo album sits somewhere in the middle between Sleep’s marijuana haze and High On Fire’s Motorhead-like wall of sound, but some songs drag on and on and on overstaying their welcome. (6)
SASAMI – Squeeze An album can only be described as bipolar when almost half the songs sound like System Of A Down, almost half the songs sound like Sheryl Crow, and the rest sound like Trent Reznor producing/remixing a Sheryl Crow-fronted System Of A Down. (8)
SARAH SHOOK & THE DISARMERS – Nightroamer I’ve previously compared Sarah Shook & The Disarmers country punk to early Lydia Loveless, and I’ll stand by that this time around as well despite the indie rock leanings of the excellent new album. (8)
TEARS FOR FEARS – The Tipping Point The vocals are surprisingly youthful for 60-year-olds and the production sounds like it cost a million bucks. If you miss 80’s (sm)art-pop bands like Talk Talk you’ll certainly enjoy this one. (8)
AUTHOR & PUNISHER – Krüller Industrial metal made with instruments he created himself, sort of like a DYI Godflesh. Includes a Portishead cover and guest appearances by Tool’s rhythm section which make it a bit more accessible (ha!) than his previous albums. (7)
GUNS N’ ROSES – Hard Skool EP The two new tracks remind you they once were the most dangerous band in the world, in a good way. Axl’s voice on the two live recordings remind you they once were the most dangerous band in the world, in a bad way. (7)
KORN – Requiem I never got into nu metal but the older I (we) get the more I like Korn, and this is actually a great album. Some fantastic, bouncy riffs and the catchiest choruses they’ve come up with in the 21st century. (8)
NAPALM DEATH – Resentment Is Always Seismic: A Final Throw Of Throes I don’t know how they do it, but 35 years after their debut they remain as relevant and unpredictable as ever, and this EP proves (again) that Napalm Death are still the world’s best extreme metal band. (9)
SLASH FEAT. MYLES KENNEDY & THE CONSPIRATORS – 4 Not bad but a few songs are just excuses for flashy solos and this is Slash, not Vinnie Vincent, so we expect more. He also blatantly rips himself off, one song here is essentially “Sweet Child O’ Mine” played backwards. (7)
ZEAL & ARDOR – Zeal & Ardor Taking his black-metal-meets-gospel thing one step further and throwing more electronica and shoegaze elements into the mix this guy has crafted the most original piece of extreme art since, well, his previous album. This rules, seriously. (9)
THE OTHER STUFF
BIG THIEF – Dragon New Warm Mountain I Believe In You Missed opportunity to release what could have been the best album of the year by a wide margin as more than half of the 20 songs on this folk-rock behemoth are tremendous, but even as a double album with the occasional weaker moment you’ll see this topping many year-end lists come December. (8)
BLACK COUNTRY, NEW ROAD – Ants From Up There Strong sophomore album from one of the UK’s hottest NWOBEPP (New Wave Of British Experimental Post Punk) bands will probably end up being their swan song after the frontman’s departure. (8)
ABIODUN OYEWOLE – Gratitude Septuagenarian Last Poet on excellent solo album of spoken word over sweet soul beats. RIYL Gil Scott-Heron, who actually came after the Last Poets BTW. (8)
ERIN RAE – Lighten Up Reminiscent of Rosali’s “No Medium” from last year in the way it blends its country heart with a Neil Young influence – the main difference between the two being that Rosali prefers Crazy Horse distortion Young, whereas Rae goes for “Harvest”-era SoCal folk-pop Young. (7)
FRANK TURNER – FTHC It’s the most punk rock Turner album (the title stands for “Frank Turner Hardcore” after all), with songs like “The Gathering” and “The Resurrectionists” it’s also the best Hold Steady album since “Boys And Girls In America”, and overall it’s simply the best Turner album since 2013’s “Tape Deck Heart”, or better. I totally love this. (9)
URGE OVERKILL – Oui Look. I’m a fan, “Saturation” is a Desert Island Disc, but this new album doesn’t really cut it, not even the gimmicky power pop cover of George Michael’s “Freedom”. (6)
EDDIE VEDDER – Earthling Pearl Jam frontman invites several of his high-profile buddies (a couple of Chili Peppers, Ringo Starr, Elton John, Stevie Wonder etc.) and mostly steers clear of his day job’s trademark sound opting for polished, radio-friendly, well-written Dad Rock with occasional punk outbursts. A very pleasant surprise. (8)
ROB ALDRIDGE & THE PROPONENTS – Mind Over Manners A very good, soulful “southern rock” album by an exciting relatively new band loosely associated with the wider Drive-By Truckers/Jason Isbell universe. (8)
BEIRUT – Artifacts: The Collected EP’s, Early Works & B-Sides A double album of odds and sods, also serving as a career snapshot for a guy who started out playing exciting Balkan-influenced indie pop and ended up in somewhat generic electronica doodling. (7)
BRENT COBB –And Now, Let’s Turn To Page… Country singer goes Gospel, which is where country music’s rooted anyway. (7)
JAKE XERXES FUSSELL - Good And Green Again Folkie’s fourth album offers some magical acoustic moments. (8)
IMARHAN – Aboogi Twareg desert rockers take the baton from Tinariwen and run with it. (8)
ANAÏS MITCHELL – Anaïs Mitchell “Young Man In America” is a 21st century desert island disc and it’s hard to compete against that, but folk singer/songwriter’s new album comes close. (8)
SPITFIRE – Denial To Fall Greek metal veterans still at it and solid. (7)
RILEY WALKER – So Certain EP The guy’s unstoppable, this is like his 37th release in the past 12 months or something, and it’s a proggy EP in the style of last year’s excellent early Genesis rip-off “Course In Fable”. (8)
THE WHITMORE SISTERS – Ghost Stories Americana sibling duo offer some great tunes and even better vocal harmonies. Not to be confused with the Secret Sisters, although you’d be forgiven for falling into that trap. (8)
YARD ACT – The Overload Riding 2021’s wave of excellent British post-punk/talk-singing bands and throwing in a health dose of Sleaford Mods wit and Arctic Monkeys hooks, Yard Act have created a winner debut that you’ll see on many year-end lists come December. (9)
EVE ADAMS – Metal Bird I missed it the first time around when it came out a year ago, but now it’s out on vinyl again and it’s excellent – a dark and smoky folk/americana/dream-pop hybrid that’s been on repeat on my stereo for several days now. (8)
ALL HAIL THE YETI – Within The Hollow Earth Southern fried metal a-la Down, band name’s better than the songs. (7)
THOMAS ANDERSON – Ladies And Germs Idiosyncratic singer/songwriter sings weird and wonderful tales of meth dealers, oil rig workers, ancient volcano explosions, and Hitler’s sister. (8)
JERRY CANTRELL – Brighten It sounds like Alice In Chains gone classic rock. (7)
COLDCUT - @0 (Ahead Of Our Time) Electronica pioneers and Ninja Tune bosses do excellent ambient mixtape. (8)
PISTOL ANNIES – Hell Of A Holiday Country supergroup does originals and covers. One of few holiday records that’s actually listenable, you can get it now and play it next Christmas. (8)
EMILY SCOTT ROBINSON – American Siren Country-folk singer/songwriter and an interesting storyteller, on her third album she proves to be a good fit on the roster of the late John Prine’s record label. (7)
VARIOUS ARTISTS – Highway Butterfly: The Songs Of Neil Casal I never really paid attention to this guy while he was alive and I haven’t heard the originals, but apparently he has left his mark on Americana if it takes a 3-CD set filled with people like Aaron Lee Tasjan, Hiss Golden Messenger, Shooter Jennings, J Mascis, Warren Haynes, Steve Earle etc. to pay tribute. (8)
VARIOUS ARTISTS – Late Night Tales Presents Version Excursion: Selected by Don Letts I love the Late Night Tales mixtape series and this is an interesting addition – all dub cover versions and remixes of hits from different eras (White Rabbit, Love Will Take Us Apart, Ain’t No Sunshine…). Excellent late night listening that goes a long way towards shooting down the old adage that Hell’s radio station plays only reggae versions of all your favorite songs. (8)
VARIOUS ARTISTS – Sacred Soul Of North Carolina Great collection of unknown gospel artists, almost made me go to church. (8)
Άλλη μια γαμωχρονιά φτάνει λοιπόν στο τέλος της, και είναι η εποχή της Λίστας με τα άλμπουμ που άκουσα/ευχαριστήθηκα/αγάπησα περισσότερο φέτος. Δεν έχω κάποια βαθυστόχαστη παρατήρηση να προσθέσω πέρα από το γεγονός ότι και φέτος βγήκε πολλή καλή μουσική, οπότε θα πάμε (σχεδόν) κατευθείαν στο ψητό.
Πρώτα όμως, όπως κάθε χρόνο, ιδού η «εναλλακτική» Λίστα Αυτών Που Θα Δείτε Σε Άλλες Λίστες Αλλά Όχι Εδώ. Αντικαταστήστε τυχαία 5-6 από αυτά με hip-hop/R&B δίσκους που δεν το κατέχω το άθλημα, και πιθανότατα έχετε την εικοσάδα του Pitchfork. Σε τυχαία σειρά λοιπόν:
DRY CLEANING / SQUID διότι Black Country, New Road / Black Midi
JULIEN BAKER διότι Lucy Dacus
THE WEATHER STATION διότι υπερβολικά yacht rock για τα γούστα μου
RYLEY WALKER διότι τον γουστάρω πολύ τον τύπο, αλλά τελικά τον προτιμούσα όταν ήθελε να γίνει Nick Drake παρά τώρα που θέλει να γίνει Genesis
AROOJ AFTAB διότι απλά δεν χώρεσε στην εικοσάδα
DEAFHEAVEN διότι σε μία λίστα γενικού ενδιαφέροντος που ήδη αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από metal και metal-friendly κυκλοφορίες ειδικού ενδιαφέροντος, θα ήταν υπερβολή να στριμώξω και τούτους
LOW διότι αξιοθαύμαστο αλλά υπερβολικά δύσκολο
RICHARD DAWSON & CIRCLE διότι παραείναι παλαβό ακόμα και για μένα
MDOU MOCTAR διότι ΟΚ, φοβερός κιθαρίστας, ο Χέντριξ της Αφρικής και τα ρέστα, αλλά φέτος ήμουν πιο «δυτικός» στα ακούσματά μου
FLOATING POINTS & PHAROAH SANDERS διότι καταπληκτική δουλειά αλλά τελικά είμαι ροκάς
LANA DEL REY διότι έβαλε τόσο ψηλά τον πήχυ με το “Normal Fucking Rockwell” που ο,τιδήποτε λιγότερο πλέον μας κακοφαίνεται
ILLUMINATI HOTTIES διότι τι να πρωτοχωρέσει σε μια εικοσάδα ρε παιδιά;
THE WAR ON DRUGS διότι παρόλο που ο δίσκος είναι καλός, αν το μέλλον του rock είναι ο ήχος του Don Henley τότε έχουμε πρόβλημα
JAPANESE BREAKFAST διότι είναι Κορεάτισσα, όχι Γιαπωνέζα, και το όνομα μου χαλάει το φενγκ σούι.
RHIANNON GIDDENS & FRANCESCO TURRISI διότι είναι ουσιαστικά ένα sequel ελαφρώς κατώτερο του προηγούμενου άλμπουμ τους
ST VINCENT διότι έχει κάνει και καλύτερα πράγματα
ADELE διότι φωνάρα απίστευτη, και το “To Be Loved” τραγουδάρα απίστευτη, αλλά όχι και δίσκος της χρονιάς
FAYE WEBSTER διότι πολύ ωραίο αλλά όλες αυτές οι γυναίκες singer-songwriters έχουν αρχίσει να γίνονται μια συμπαγής μάζα στο μυαλό μου και δεν τις ξεχωρίζω πια
GROUPER διότι δεν το πιάνω, τι σας άρεσε τόσο πολύ δηλαδή;
BILLIE EILISH διότι δεν είναι της ηλικίας μου αυτά
Πάμε τώρα λοιπόν να δούμε και την κανονική εικοσάδα του Music Geek για το 2021. Αν έχω καταφέρει να σας βοηθήσω να ανακαλύψετε ένα ή δύο άλμπουμ που σας ξέφυγαν και που θα σας αρέσουν, έχω πετύχει τον στόχο μου. Spread the word, share the love:
20. KING WOMAN – Celestial Blue / LINGUA IGNOTA – Sinner Get Ready
Κλέβω λίγο τοποθετώντας δύο άλμπουμ σε μία θέση, αλλά οι παραλληλισμοί είναι ξεκάθαροι: Αμφότερες γυναίκες στο ανδροκρατούμενο ευρύτερο σύμπαν του σκληρού ήχου, στο μεταίχμιο μεταξύ heavy metal βαρύτητας και goth σκότους, με δίσκους που μιλούν για πνευματικότητα και αναζήτηση ταυτότητας. Λίγο πιο sludge η πρώτη, λίγο πιο Diamanda η δεύτερη, θα ήταν ψηλότερα στη λίστα αν δεν ερχόταν τελευταία στιγμή η φιλενάδα τους η Chelsea Wolfe παρέα με τους Converge για να τους κλέψει τη δόξα.
19. WILLIE NILE – The Day The Earth Stood Still Τελικά είμαι τελείως παραδοσιακός ροκάς. Αρκούν τρία καλοπαιγμένα ακόρντα, δυό πόζες με την κιθάρα, ένα πιασάρικο ελαφρώς επαναστατικό ρεφρέν, και είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Δεν χρειάζομαι καν τον Dylan ή τον Springsteen, o Willie Nile που αποτελεί light υποκατάστατο και των δύο μου κάνει μια χαρά κάθε φορά που βγάζει δίσκο.
18. BLACK MIDI – Cavalcade Prog-jazz εξτρεμιστές που ελλείψει άλλων σημείων αναφοράς κατηγοροποιούνται παρέα με τους Dry Cleaning, Squid, και Black Country, New Road, παίζουν τόσο ακραία που δεν ξέρεις αν πρέπει να πορωθείς, να γελάσεις, ή να κλάψεις. Αυτό το άλμπουμ είναι τόσο γεμάτο από ιδέες που κοντεύει να σκάσει κι εμείς περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο βήμα.
17. TURNSTILE – Glow On (Πρώην;) hardcore μπάντα, με το “Glow On” μεταξελίσσονται σε κάτι υπεράνω περιγραφής: Ενσωματώνουν στον ήχο τους επιρροές από όποιο μουσικό ιδίωμα μπορείτε να φανταστείτε και το τελικό αποτέλεσμα είναι ο πιο παλαβός, με την καλύτερη δυνατή έννοια, heavy δίσκος εδώ και δύο δεκαετίες – για την ακρίβεια, από το “Toxicity” κι έπειτα. Πόρωση.
16. JASON BOLAND & THE STRAGGLERS – The Light Saw Me Ένα concept album για εξωγήινους που απαγάγουν έναν καουμπόϊ από το Τέξας το 1890 και τον επιστρέφουν στην ίδια τοποθεσία 100 χρόνια αργότερα για να ξεκινήσει να αναζητά μάταια την από δεκαετίες νεκρή γυναίκα του χωρίς να έχει συναίσθηση του χρόνου που έχει περάσει, το όλο εγχείρημα είναι μία αλληγορία γύρω από τις υπαρξιακές αγωνίες της ανθρωπότητας και πρόκειται την καλύτερη μεταφυσική country κυκλοφορία από το “Metamodern Sounds In Country Music” του Sturgill Simpson κι έπειτα. Το γεγονός ότι είναι πιθανότατα η ΜΟΝΗ μεταφυσική country κυκλοφορία από το “Metamodern Sounds In Country Music” του Sturgill Simpson κι έπειτα δεν έχει καμία σημασία.
15. JOHN MURRY – The Stars Are God's Bullet Holes Μεγάλωσε υιοθετημένος σε δυσλειτουργική οικογένεια, ως έφηβος έπεσε θύμα βιασμού, επέζησε από overdose ηρωίνης και κατάφερε να καθαρίσει, έπρεπε να φτάσει 32 ετών για να διαγνωστεί με αυτισμό. Με τέτοια ζωή φυσικά η θεματολογία του Murry είναι θεοσκότεινη, πίσσα-κατράμι, ακόμα και όταν η μουσική είναι uptempo – ο τύπος βασικά κάνει τον Nick Cave να μοιάζει με την Taylor Swift, και αν είστε από τους μαζόχες που λατρεύουν το “Berlin” του Lou Reed, τότε μόλις βρήκατε το νέο σας πάθος.
14. GREEN LUNG – Black Harvest Έχουν κάτι από Ghost, κυρίως την ικανότητα να ενσωματώνουν μια καρτουνίστικη σατανίλα μέσα σε πιασάρικες μελωδίες, και η παραγωγάρα βοηθάει σε αυτό. Έχουν κι έναν κιθαρίστα που έχει μελετήσει πολύ καλά τον Brian May, κι ένα Hammond βγαλμένο από τα πιο υγρά όνειρα του Ken Hensley, και αυτά είναι τα στοιχεία που διαφοροποιούν το “Black Harvest” από τη μάζα των ανθυπο-Sabbath κυκλοφοριών.
13. LUCY DACUS – Home Video Πέρυσι είχαμε το breakthrough της Phoebe Bridgers. Φέτος αμφότερες οι φιλενάδες/συνεργάτες της στο συγκρότημα των Boygenius κυκλοφόρησαν εξαιρετικά άλμπουμ και από μουσική άποψη ο ήχος της Dacus δεν είναι χιλιόμετρα μακριά από την Julien Baker και την ίδια την Bridgers, αλλά η Dacus κερδίζει την Baker στο νήμα χάρη στους συγκινητικούς αυτοβιογραφικούς στίχους που εξερευνούν το πώς είναι να προσπαθήσεις να ισορροπήσεις ανάμεσα στη θρησκευτική σου πίστη και τη σεξουαλικότητά σου. Η Baker πάντως παίρνει το βραβείο της παρηγοριάς για τη guest συμμετοχή της σε άλλο άλμπουμ που είναι ψηλότερα στη Λίστα.
12. THE BESNARD LAKES – The Besnard Lakes Are The Last Of The Great Thunderstorm Warnings Οι Flaming Lips υπό την ηγεσία του Syd Barrett; Οι Spiritualized ανακαλύπτουν τους Beach Boys; Όπως και να ‘χει αυτό είναι ένα φανταστικό άλμπουμ που μπολιάζει το καλύτερο “αλλού” ροκ των 90’s με στοιχεία 60’s για να γεννήσει την καλύτερη ψυχεδέλεια των 20’s.
11. BEARTOOTH – Below Κανονικά αυτό το άλμπουμ δεν θα έπρεπε να μου αρέσει αφού όλα τα τραγούδια ακολουθούν συγκεκριμένη συνταγή, μια τακτική που συνήθως βρίσκω βαρετή: Riff-άτο κουπλέ, πιασάρικο μελωδικό ρεφρέν, breakdown γέφυρα για ξύλο στο moshpit. Το θέμα όμως είναι ότι ο Caleb Shomo είναι πραγματικά υπερβατικός στο “Below”, αφήνοντας ΟΛΕΣ τις υπόλοιπες metalcore μπάντες χιλιόμετρα πίσω του: Δεν είναι μόνο ότι τα κουπλέ χτυπούν με χειρουργική ακρίβεια, τα ρεφρέν είναι αξέχαστα, και τα breakdowns διαλύουν τα πάντα στο διάβα τους, είναι και το βάθος του ψυχικού σκότους που αναδύεται από τους στίχους του Shomo, αναβαθμίζοντας τη συνταγή σε σημείο αναφοράς για το μέλλον ολόκληρου του ιδιώματος.
10. THE HOLD STEADY – Open Door Policy Classic rockers που λόγω συγκυριών και χωροχρονικών συνισταμένων κατηγοριοποιήθηκαν σαν indie rockers, οι Hold Steady για μια πενταετία (2005-2009) πιθανότατα ήταν η καλύτερη μπάντα του πλανήτη. Ακόμα και στην περίοδο του ελαφρού ντεφορμαρίσματός που ακολούθησε ο Craig Finn παρέμενε ο καλύτερος στιχουργός της Αμερικής με μοναδική εξαίρεση τον νομπελίστα κοντοχωριανό του, Bob Dylan, αλλά με την επιστροφή του κιμπορντίστα Franz Nicolay έχουν πλέον ανακάμψει και συνθετικά.
9. CORY HANSON – Pale Horse Rider Αν οι Radiohead ήταν από το Λος Άντζελες και αποφάσιζαν να παίξουν cosmic Americana, το πιθανότερο είναι ότι το “OK Computer” τους θα ακουγόταν κάπως σαν το “Pale Horse Rider”. Τέλειος δίσκος για τις μικρές, μοναχικές ώρες ο οποίος πέρασε σχετικά απαρατήρητος, μην κάνετε το λάθος να τον αγνοήσετε.
8. MASTODON – Hushed And Grim Έλαχιστες μπάντες στην ιστορία του heavy metal μπορούν να κοιτάξουν κατάματα τους Mastodon όσον αφορά τον συνδυασμό βαρβαρότητας και τεχνικής επιδεξιότητας, και αυτό είναι κάτι αδιαμφισβήτητο που γνωρίζουμε κοντά 20 χρόνια τώρα. Οπότε οι ενστάσεις των haters ανέκαθεν εστιάζαν σε δύο σημεία: α) Δεν έχουν τραγουδιστή, και/ή β) οι συνθέσεις τους δεν είναι αξιομνημόνευτες. Και σ’ αυτά έχω να πω το εξής: α) Έχουν τραγουδιστές, τρεις, που κάθε χρόνο γίνονται καλύτεροι, ειδικά ο Brann Dailor, και β) Το “Hushed And Grim” είναι ΤΙΓΚΑ στις χιτάρες:
7. NICK CAVE & WARREN ELLIS – Carnage Υπάρχουν πολλοί Nick Cave. Έχουμε τον αυθάδη punk Cave των Birthday Party. Έχουμε τον γότθο δανδή Cave της περιόδου 84-04 και τον ανέμελο straight rocker Cave των Grinderman και του “Dig, Lazarus, Dig!”. Έχουμε τον συγγραφέα Cave, τον ηθοποιό Cave, τον συνθέτη soundtracks Cave... Κι έχουμε και τον Cave από το “Push The Sky Away” κι έπειτα, να αφήνει σταδιακά τις κιθάρες στην άκρη και να στηρίζεται όλο και περισσότερο στον Warren Ellis (υπάρχουν πολλοί Ellis επίσης), με φυσική κατάληξη το “Carnage” που ενορχηστρώνεται σχεδόν αποκλειστικά με κλασικά έγχορδα, χωρωδίες και synthesizers και το οποίο θα σας διαλύσει ψυχικά. Ίσως αυτός τελικά να είναι ο αγαπημένος μου Cave απ’ όλους.
6. BUFFALO NICHOLS – Buffalo Nichols Το ντεμπούτο του Nichols κρύβει μέσα του πολλή οργή. Βλέπεις, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο στην Αμερική απο τότε που ο παππούς του θεωρείτο πολίτης β’ κατηγορίας, και ο Nichols δεν φοβάται να το πει. Επιλέγει την πιο κλασική μουσική φόρμα για να εκφραστεί αλλά με το εξαιρετικό κιθαριστικό του picking, την βαθιά, γρεζάτη φωνή του, και τους απογυμνωμένους από φιοριτούρες στίχους του μας προσφέρει το καλύτερο παραδοσιακό blues άλμπουμ εδώ και πολλά χρόνια.
5. FUCKED UP – Year of the Horse Πιθανολογώ ότι το “Year Of The Horse” δεν θα το δείτε σε καμία άλλη λίστα εκτός από αυτήν: Ένα δυσνόητο διπλό concept άλμπουμ prog-punk (για ένα άλογο...) που παραείναι heavy για τους hipsters (παρά τη συμμετοχή guests όπως ο Matt Berninger και η Julien Baker), παραείναι hipster-άδικο για τους κάφρους (παρόλο που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Riley Gale των Power Trip και του Wade Allison των Iron Age), και που με τέσσερα κομμάτια διάρκειας από 19 ως 27 λεπτά το καθένα παραείναι δυσκολοχώνευτο για τα ευαίσθητα στομάχια και των δύο που προτιμούν εύκολες λύσεις και φόρμουλες. Δεν πειράζει παιδιά, πηγαίνετε να ακούσετε Idles και Perturbator, έχουν ρεφρενάκια.
4. BLACK COUNTRY, NEW ROAD – For The First Time Το 2021 ήταν η χρονιά του “talk singing” όπου κυριάρχησε μισή ντουζίνα Βρετανικές post-punk/post-Brexit μπάντες, που μεγάλωσαν με Slint και The Fall και βάζουν «μιλητά» φωνητικά πάνω από γωνιώδεις ρυθμούς και αιχμηρές κιθάρες. Όμως από όλους τους Dry Cleaning, Squid, Fontaines D.C., Black Midi, το βραβείο κερδίζουν οι Black Country, New Road χάρη στη μανιακή τους ενέργεια και την άγνοια κινδύνου που τους χαρακτηριζει – κάθε κομμάτι ακούγεται σα να είναι έτοιμο να εκτροχιαστεί ανά πάσα στιγμή, αλλά με κάποιον ανεξήγητο τρόπο πάντα φτάνει στον προορισμό του.
3. GOJIRA – Fortitude H metal μπάντα που είναι κάθε φορά στη λίστα, και μάλιστα ψηλά. Πιο άμεσο, πιο μελωδικό, θα έλεγα ότι τηρουμένων των αναλογιών το “Fortitude” είναι το “Black Album” τους και θα έπρεπε να τους καθιερώσει ως τους αδιαφιλονίκητους headliners οποιουδήποτε μεταλλικού φεστιβάλ αν δεν παίζουν οι ίδιοι οι Metallica ή οι Maiden. Και σ’ αυτό το φεστιβάλ όλοι θα χοροπηδάνε ακόμα και αν οι Gojira κάνουν απλά καραόκε από το “Roots” των Sepultura:
2. WOLF ALICE – Blue Weekend Οι σχιζοφρενικές επιρροές των Wolf Alice – shoegaze, folk, grunge, dream pop, punk – δεν προϊδεάζουν για κάτι φρέσκο ή πρωτοποριακό. Και όμως, ο τρόπος που η Ellie Rowsell και η παρέα της τα ανακατεύουν όλα αυτά στο “Blue Weekend” έχει κάτι το μαγικό. Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς πώς είναι να είσαι εικοσάρης και να ανακαλύπτεις τους Wolf Alice, μπορώ όμως να φανταστώ ότι είναι ένα τελείως Αποκαλυπτικό συναίσθημα και ξέρω ότι αυτός ο δίσκος με κάνει να αισθάνομαι νέος.
1. CONVERGE FT. CHELSEA WOLFE – Bloodmoon: I Ξεχάστε όσα ξέρετε, αυτό δεν είναι το κλασικό “Jane Doe”, δεν είναι το φοβερό πρόσφατο “The Dusk In Us”, δεν είναι καν το “Axe To Fall” που είχε έντονη παρουσία guests. Ενσωματώνοντας στη σύνθεσή τους την Chelsea Wolfe, τον συνεργάτη της Ben Chisholm, και τον παλιό τους φίλο Stephen Brodsky από τους Cave In, οι Converge στο “Bloodmoon: I” ακούγονται σαν τελείως άλλο συγκρότημα. Προφανώς και υπάρχουν διάσπαρτα στοιχεία του κλασικού μεταλλικού hardcore Converge ήχου αλλά η γοτθίλα της Wolfe προσδίδει μία μεγαλειώδη ατμόσφαιρα και τα hooks του Brodsky κάνουν το level-up. Χωρίς υπερβολή κύριοι, εδώ έχουμε ένα άλμπουμ-ορόσημο για τον σκληρό ήχο, και σίγουρα τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς ανεξαρτήτως ιδιώματος.
