I Want My MTV

(Excerpt from the book "I Want My MTV" by Craig Marks and Rob Tannenbaum, an oral history of a revolution in TV and music)

DEE SNIDER, Twisted Sister: By the time we made "I Wanna Rock," [actor] Mark Metcalf was on his high horse. He cost more money, he had more demands, and he showed up coked out of his brain. He'd been up all night-- he was wired, on edge, and in a lousy mood. After he messed up a take, [director] Marty Callner said to him, "Listen, we gotta do this again. You gotta stop screwing up." And Metcalf said, "Or what? You don't look so tough." Now Marty is a pit bull, a tough little motherfucker. He said, "Really? Let's go outside." Everybody went quiet on the set. They're all looking at Metcalf, wondering if he was going to take on Marty. And Metcalf, smartly, backed down.
Marty yelled, "Action." And that moment, when you see Metcalf screaming at the fat kid in the classroom, and spit is flying out of his mouth? That was immediately after he had backed down in front of the entire cast. Of course, he took it out on the poor kid. He was on fucking fire. And Marty goes, "Cut! That's the one." We got a historic performance out of Metcalf. People have been talking about the spit flying out of his mouth for thirty years now.

MARK METCALF, actor: The line "What do you wanna do with your life?" was Dee's work. People still come up to me and say, "Do the line, do the line," and they're not happy unless I spit on them.

 

Hot! Πέντε Τραγούδια Για Τη Ζέστη!

Εδώ που βρίσκομαι τώρα, στα ξένα, δεν κάνει ζέστη: Η θερμοκρασία θα έπρεπε να είναι 5 βαθμούς πιο δροσερή για να πει κανείς ότι "κάνει ζέστη".

Η πραγματικότητα έχει ως εξής: Βγαίνεις από το σπίτι με το air condition και στα 5 δευτερόλεπτα που μεσολαβούν χωρίς air condition μέχρι να μπεις στο αυτοκίνητο με το air condition, έχεις ήδη ιδρώσει, σου έχει κοπεί η ανάσα και, το χειρότερο, έχουν θαμπώσει τα γυαλιά σου και δεν βλέπεις απολύτως τίποτα. Οι πολύ εύποροι εδώ έχουν ψυχόμενες πισίνες, με ειδικό ηλεκτρονικό σύστημα που κρατάει το νερό δροσερό. Οι μετρίως εύποροι έχουν σκέτες πισίνες και βάζουν μέσα μεγάλες σακούλες με παγάκια ώστε να μη βράσουν σαν αστακοί. Στη θάλασσα, η θερμοκρασία του νερού τώρα που μιλάμε είναι γύρω στους 35 βαθμούς. Όλα αυτά είναι απολύτως λογικά αν σκεφτεί κανείς ότι η πόλη είναι χτισμένη στη μέση μιας ερήμου. Γύρω γύρω άμμος. Δηλαδή, στη χόβολη.

Εν πάση περιπτώσει, αποφάσισα να καταγράψω τα πρώτα πέντε τραγούδια για τη ζέστη που μου ήρθαν στο μυαλό αυθόρμητα, για ένα ακόμα από τα απολύτως αντικειμενικά κι επιστημονικώς αξιολογηθέντα Top-5 μου. Έτσι λοιπόν, τα 5 καλύτερα τραγούδια για τη ζέστη που θα πρέπει να ακούσετε απόψε είναι τα εξής:

5. Buster Poindexter - Hot Hot Hot
Επειδή ο Buster ήταν στους New York Dolls, κι επειδή έχει παίξει στο Scrooged τρομοκρατώντας τον Bill Murray. Μ' αρέσει ο Bill Murray.

4. Rollins Band - Hotter And Hotter
Επειδή ο Henry Rollins μπορεί να δείρει τον Τσακ Νόρις.

3. Lovin' Spoonful - Summer In The City
Επειδή back of my neck gettin' dirt and gritty.

2. Nick Gilder - Hot Child In The City
Επειδή έχω να το ακούσω από το 19ο αιώνα και μου ήρθε τώρα.

1. Nelly - Hot In Herre
Επειδή έτσι. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.

Desert Island Discs Pt. ΙΙ: The Actual, Complete, Real, Full List

Στο προηγούμενο blog post λοιπόν σας έλεγα ότι την κάνω για έξω κι έπρεπε να επιλέξω ποιους δίσκους θα πάρω μαζί μου για συντροφιά. Τέρμα λοιπόν η θεωρία, τώρα ήρθε η ώρα της πράξης: Εφτασε η μέρα που στήθηκα μπροστά στα ράφια με τα CDs και διάλεξα τους δίσκους της ξενιτιάς.

Βρήκα μια σκονισμένη θήκη Case Logic, από τις μέρες που έκανα τον DJ. Χωράει 100 CDs, με τα booklets αλλά χωρίς τα κουτιά. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να πάρω μαζί μου 100 CDs. Κοιτούσα τα ράφια και κατέβαζα αυτά που, χωρίς σκέψη, παρορμητικά, μου έκαναν. Μου βγήκαν παραπάνω από 100, γύρω στα 160, οπότε μετά άρχισε ο πονοκέφαλος του ξεσκαρταρίσματος.

Βεβαίως το έργο μου στην επιλογή των "Desert Island Discs" ήταν πιο εύκολο απ' όσο συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, διότι:

• Τα ερημονήσια δεν έχουν Internet, ούτε δισκάδικα. Εκεί που πάω εγώ έχει και από τα δύο, άρα αν ΠΡΕΠΕΙ να ακούσω κάτι, ΤΩΡΑ, μάλλον θα μπορώ ακόμη κι αν δεν το έχω πάρει μαζί μου.
• Μέχρι τα Χριστούγεννα το αργότερο θα έρθω πίσω για λίγες μέρες, οπότε μπορώ να επιλέξω έξτρα CDs τότε.
• Έχω κι έναν σκληρό δίσκο μαζί μου, με επιπλέον μουσική. Αν και βέβαια το CD είναι αλλιώς, όπως έχει πει και ο Springsteen "rock 'n' roll always sounds better in the car".
• Επέτρεψα στον εαυτό μου να επιλέξει και συλλογές/mixtapes/greatest hits, αλλιώς δεν θα βγάζαμε άκρη.
• Αποκλείστηκαν αυτομάτως αρκετά albums που θα "έπαιζαν" δυνατά για τη λίστα, για τον πολύ απλό πρακτικό λόγο ότι τα έχω μόνο σε βινύλιο: Από Them και Who μέχρι Chili Peppers (Mother's Milk!) και Scatterbrain.

Κάποιες από τις επιλογές μου θα εκπλήξουν όσους με ξέρουν. Κάποιες από τις επιλογές μου εξέπληξαν ακόμη κι εμένα τον ίδιο. Τα βασικά μου συμπεράσματα, τώρα που ξανακοιτάω τη λίστα, είναι τα εξής:

• Τι avant garde και λοιπές post-χιπστεροπροχωρημενιές, είμαι αθεράπευτος κλασικοροκάς.
•  Επέλεξα κατά κύριο λόγο ακούσματα "εύκολα", κουπλέ-ρεφρέν-γέφυρα, τρίλεπτα-τετράλεπτα τραγούδια. Αυτό ζητάει ο οργανισμός μου τώρα. Το πιο prog πράγμα στη λίστα ίσως είναι Radiohead. Ή System Of A Down.
• H λίστα περιέχει ανησυχητικά μεγάλο αριθμό folky γυναικών singer-songwriters. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.
• Το heavy metal που παίρνω μαζί μου είναι ελάχιστο, και δεν είναι αυτό που πάντα πίστευα ότι θα πάρω μαζί μου.
• Παίρνω μαζί μου και κάποιες κυκλοφορίες του 2013, όχι απαραίτητα γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτές, αλλά διότι θέλω να τις ακούσω καλύτερα.

Ακολουθεί λοιπόν η λίστα των 100 "Desert Island Discs". Χωρίς περαιτέρω σχόλια εκ μέρους μου, την καταθέτω αφήνοντάς την στην κρίση της ανθρωπότητας:

AC/DC - Powerage

Aerosmith - Rocks

Angels - mixtape, αυτοσχέδιο best of

Blackberry Smoke - The Whippoorwill

David Bowie - The Man Who Sold The World

Jeff Buckley - Grace

Solomon Burke - Don't Give Up On Me

Captain Beyond - Captain Beyond

Johnny Cash - American III: Solitary Man

Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around

Cinematic Orchestra - Every Day

Cinematic Orchestra - Late Night Tales (remixes compilation)

Sheryl Crow - Tuesday Night Music Club

Miles Davis - Kind Of Blue

Distillers - Coral Fang

Dredg - El Cielo

Dr. John - Goin' Back To New Orleans

Five Horse Johnson - The Mystery Spot

Foreigner - 4

Nelly Furtado - Whoa... Nelly!

Marvin Gaye - 15 Greatest Hits

Gogol Bordello - Gypsy Punks

Gogol Bordello - Pura Vida Conspiracy

Grails - Deep Politics

Guns N' Roses - Appetite For Destruction

PJ Harvey - To Bring You My Love

The Hold Steady - Boys And Girls In America

The Hold Steady - Stay Positive

Hot Water Music - Exister

Ice-T - O.G. Original Gangster

Iron Maiden - The Number Of The Beast

Jason Isbell - Southeastern

J. Geils Band - Anthology

Billy Joel - Glass Houses

Tom Jones - Praise & Blame

Katatonia - Viva Emptiness

Boris Kovac & Ladaaba Orchest - Ballads At The End Of Time

Chantal Kreviazuk - Colour Moving And Still

Led Zeppelin - III

Legendary Shack*Shakers - Pandelirium

Ute Lemper - Punishing Kiss

Lhasa - The Living Road

Living Colour - Vivid

Laura Marling - Once I Was An Eagle

Mavericks - In Time

Maximo Park - A Certain Trigger

Sarah McLachlan - Fumbling Towards Ecstasy

Anais Mitchell - Young Man In America

Bob Mould - Black Sheets Of Rain

Kacey Musgraves - Same Trailer Different Park

My Chemical Romance - The Black Parade

New Model Army - The Ghost Of Cain

New Model Army -Thunder & Consolation

New Model Army - Impurity

Willie Nile - American Ride

NoMeansNo - 0+2=1

Tom Petty & The Heartbreakers - Greatest Hits

Sam Phillips - Martinis & Bikinis

Λένα Πλάτωνος - Σαμποτάζ

Police - Outlandos D'Amour

Andy Prieboy - Sins Of Our Fathers

Queen - News Of The World

Queen - The Game

Radiohead - Τhe Bends

Radiohead - OK Computer

Rainbow - Ritchie Blackmore's Rainbow

REO Speedwagon - You Can Tune A Piano... / Hi Infidelity (2 albums on 1 CD)

Reverend Horton Heat - Spend A Night In The Box

Διονύσης Σαββόπουλος - Δέκα Χρόνια Κομμάτια

Scorpions - Lovedrive

Screaming Headless Torsos - Screaming Headless Torsos

Simon & Garfunkel - Best Of

Slayer - Seasons In The Abyss

Soul Coughing - Ruby Vroom

Soundgarden - Badmotorfinger

Bruce Springsteen - Born To Run

Billy Squier - Emotions In Motion

Steppenwolf - Gold

Supersuckers - Motherfuckers Be Trippin'

Sweet - Blockbuster

Taylor Swift - Red

System Of A Down - Toxicity

Thievery Corporation - Versions (remixes compilation)

George Thorogood & The Destroyers - Bad To The Bone

Frank Turner - Tape Deck Heart

Urge Overkill - Saturation

Hector Villa-Lobos - Bachianas Brasileiras Nos 1 & 5

Tom Waits - Blue Valentine

Tom Waits - Rain Dogs

Warrior Soul - Last Decade Dead Century

Whitesnake - mixtape, αυτοσχέδιο best of 1978-1984

Barrence Whitfield & Tom Russell - Hillbilly Voodoo

OST - Boys Don't Cry

OST - Hedwig & the Angry Inch

OST - Jesus Christ Superstar

OST - Repo! The Genetic Opera

Various - Back To Mine: Talvin Singh

Various - Beat the Retreat (Richard Thompson tribute)

Various - Lost In The Stars (Kurt Weill tribute)

Various - Striktly For Konnoiseurs

Για την ιστορία, μεταξύ των δίσκων της αρχικής επιλογής που έμειναν έξω από την τελική εκατοντάδα συμπεριλαμβάνονται τα "Back In Black" (AC/DC), "Lightning To The Nations" (Diamond Head), "Welcome To Blue Island" (Enuff Z'Nuff, don't ask), "The Director's Cut" (Fantomas), "Rumours" (Fleetwood Mac), "The Sporting Life" (Diamanda Galas & John Paul Jones), "Led Zeppelin IV", "River Runs Red" (Life Of Agony), τα Monster Magnet, "Victims Of The Future" (Gary Moore), μια συλλογή του Charlie Parker, "Queen Of The Wave" (Pepe Deluxe), "Learning To Crawl" (Pretenders), "Supporting Caste" (Propagandhi), "Rage For Order" (Queensryche), "Out Of Time" (REM),"Tattoo You" (Rolling Stones), "Pieces Of A Man" (Gil Scott-Heron), κάποιο Slipknot (δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιο), "11" (Smithereens), καμιά δεκαπενταριά ακόμη του Tom Waits και το soundtrack του "π". So long suckers!

Desert Island Discs: The Reality Version

Όλοι ξέρουν το παιχνίδι: Αν ναυαγούσες σε ένα έρημο νησί και μπορούσες να έχεις μαζί σου έναν περιορισμένο, μικρό αριθμό από albums (κι ένα CD player ή iPod, και ηχεία ή ακουστικά, και μια γεννήτρια ή μια παλέτα μπαταρίες, κι έναν μάστορα service για παν ενδεχόμενο), ποια θα επέλεγες; Αν θα έπρεπε να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου με μόλις 300 ή 1000 λεπτά μουσικής, τι θα κουβαλούσες και τι θα άφηνες πίσω; Στοιχηματίζω πως δεν υπάρχει μουσικόφιλος που να μην έχει παίξει "Desert Island Discs", με φίλους ή και μόνος.

Ε λοιπόν παιδιά, it's not a game anymore. Eπαγγελματικοί λόγοι με αναγκάζουν να ξενιτευτώ τον άλλο μήνα για άγνωστο χρονικό διάστημα, αφήνοντας πίσω οικογένεια, φίλους και δισκοθήκη. Εκεί που πάω δεν είναι νησί, είναι όμως σίγουρα έρημος κι εγώ βρίσκομαι στη θέση να πρέπει να επιλέξω κάποια λιγοστά albums που θα πάρω μαζί μου, αφήνοντας πίσω τα υπόλοιπα. Στ' αλήθεια. Και, πιστέψτε με, όταν διαλέγεις "Desert Island Discs" στ' αλήθεια είναι πολύ πιο δύσκολο, γιατί δεν μπορείς την επόμενη μέρα να αλλάξεις γνώμη.

Οι εμμονές είναι εμμονές και αν αυτό το blog έχει λόγο ύπαρξης αυτός είναι οι εμμονές μου, οπότε κατά καιρούς έχω ήδη αναφέρει, εκθειάσει, αγιοποιήσει κάποια από τα albums που τώρα επιλέγω να πάρω μαζί μου: Σίγουρα The Hold Steady, τουλάχιστον δύο άλμπουμ, το "Gypsy Punks" των Gogol Bordello, 70's David Bowie οπωσδήποτε, το "Martinis & Bikinis" της Sam Philips, ένα mixtape-αυτοσχέδιο "best of" με τα αγαπημένα μου τραγούδια των Angels για το αυτοκίνητο, Slayer για όταν έχω νεύρα, το "Glass Houses", πιθανότατα Ice-T, Terrell αν καταφέρω να μετατρέψω το βινύλιο σε ψηφιακή μορφή ή να βρω κάπου για download το εξαφανισμένο "On The Wings Of Dirty Angels" (help! anyone?), το "Don't Give Up on Me" του Solomon Burke για όταν πίνω μόνος...

Θα πάρω μαζί μου και κάποια στανταράκια για τα οποία δεν θα επεκταθώ τώρα, αφού δικαιούνται μελλοντικά ξεχωριστό blog post το καθένα: Το "Powerage" των AC/DC ας πούμε που είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, το "Rain Dogs" του Tom Waits που είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, το "Led Zeppelin III" που είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, το "Toxicity" των System Of A Down που είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Το "10 Χρόνια Κομμάτια" του Σαββόπουλου γιατί θυμάμαι ότι ήταν αποκούμπι την πρώτη φορά που ξενιτεύτηκα, 9 χρονών, το άκουγα τότε κυριολεκτικά κάθε μέρα επί ένα χρόνο. Μάλλον δεν θα πάρω Queen, δε νιώθω την ανάγκη. Ίσως έχω ξεπεράσει τους Queen (καιρός ήταν, τους ακούω 33 χρόνια), το πιθανότερο όμως είναι επειδή έχω ακούσει τόσο πολύ Queen που ξέρω όλα τα τραγούδια απ' έξω και μπορώ να ανακαλέσω οποιοδήποτε τραγούδι τους ανά πάσα στιγμή από το jukebox του εγκεφάλου μου, είναι πλέον μέρος του DNA μου και τα άλμπουμ είναι περιττά. 

Το θέμα πάντως είναι το εξής, όπως συνειδητοποιώ τώρα που κάνω τη λίστα στα αλήθεια: Δεν παίρνεις μαζί σου στο ερημονήσι τα "καλύτερα", ούτε μόνο στανταράκια. Δεν ξέρω αν θα πάρω το "Sgt. Pepper's" ή το "Exile On Main Street" και σίγουρα δεν θα πάρω το "Astral Weeks" ή το "Never Mind The Bollocks". Παίρνεις και τα αουτσάϊντερ, αυτά που αποτελούν το soundtrack της ζωής σου, που σου θυμίζουν πρόσωπα, στιγμές, τον εαυτό σου σε καλύτερες (ή χειρότερες) φάσεις, και τα πέντε αουτσάϊντερ άλμπουμ που ακολουθούν σίγουρα ανήκουν σε αυτά που θα έπαιρνα μαζί μου στο ερημονήσι. Το ξέρω γιατί μπαίνουν από τώρα στη βαλίτσα:

Captain Beyond - Captain Beyond

Το 1972 o όρος "heavy metal" υπήρχε μεν, αλλά χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει ο,τιδήποτε σκληρότερο των Santana, από τους Black Sabbath μέχρι τους Stooges. Δεν ξέρω αν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ κανείς τον όρο για να περιγράψει τους Captain Beyond, εγώ πάντως δεν θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ως οτιδήποτε άλλο παρά ως heavy metal: To άλμπουμ αυτό περιέχει περισσότερα γαμηστερά πεντατονικά riffs απ' όσα ολόκληρο το 1994 (τότε το ανακάλυψες), τα τραγούδια μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο, η θεϊκή φωνή του Rod Evans απογειώνει τους σύνθετους ρυθμούς και το εκρηκτικό παίξιμο της υπόλοιπης μπάντας σκοτώνει. Στην ίδια κατηγορία με τις κορυφαίες στιγμές των Zeppelin, των Sabbath και των Purple. Θα μπορούσα να το ακούω μια φορά την εβδομάδα, κάθε βδομάδα, για την υπόλοιπη ζωή μου.
 

 

New Model Army - Thunder And Consolation

Είσαι 21 χρονών, ήδη βετεράνος μεταλλάς, αρχίζεις να ψάχνεσαι με άλλες μουσικές από το νησί αλλά δεν γουστάρεις Cure και Smiths και τέτοιες παπαριές, τη θέλεις την τσίτα σου, την ένταση, το πάθος, τα σλόγκαν, τη ροκιά ρε παιδί μου, πώς το λένε. Και τότε ανακαλύπτεις τους New Model Army, έχουν και μαλλιά, και ακούς πώς τα χώνουν, και δίνεις βάση στους στίχους, και ανακαλύπτεις και τις πιο λυρικές "κελτικές" στιγμές τους, τους βλέπεις και live στην Αθήνα και γαμάνε και ο ντράμερ (μα τι ντράμερ!) σου δίνει τη μπαγκέτα του για ενθύμιο. Τα τρία άλμπουμ που έβγαλαν την περίοδο 1986-1990 είναι όλα αριστουργήματα. Θα πάρω μαζί μου και τα τρία, αν έπρεπε όμως να διαλέξω μόνο ένα, μάλλον θα ήταν αυτό.
 

 

Λένα Πλάτωνος - Σαμποτάζ

Όταν είσαι 14 κι έχεις φάει κόλλημα με τη μουσική, η δίψα σου να ανακαλύψεις όσο περισσότερα μπορείς όσο πιο γρήγορα γίνεται είναι ακόρεστη. Ψάχνεις παντού, διαβάζεις περιοδικά, ακούς ραδιόφωνο, και πάλι δε χορταίνεις οπότε αρχίζεις να ξύνεις τον πάτο του βαρελιού: Τη δισκοθήκη των γονιών σου. Κι εκεί, ανάμεσα στον Ξαρχάκο και το Μούτση, ανακαλύπτεις το "Σαμποτάζ" και σου φεύγει το κλαπέτο. Φρικάρεις με τη ΦΩΝΑΡΑ του Παλαμίδα στο "Ραντεβού Στην Όαση", ανατριχιάζεις με "Το Κοπερτί", οι "Χίλιες Και Μια Νύχτες Σινεμά" είναι ό,τι πιο avant garde έχεις ακούσει μέχρι εκείνη τη στιγμή της σύντομης ζωής σου, το ομότιτλο τραγούδι σου προκαλεί εφιάλτες. Ίσως ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η Ελληνική δισκογραφία μετά την ακμή του Νιόνιου.
 

 

Maximo Park - A Certain Trigger

Αν είχα διαβάσει στο μουσικό Τύπο τις πανταχού παρούσες συγκρίσεις των Maximo Park με τους Smiths, είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν θα είχα μπει καν στον κόπο να ακούσω το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Μαλάκες μουσικογραφιάδες. Ευτυχώς όμως δεν είχα διαβάσει ούτε λέξη γι' αυτούς όταν μπήκα σ' ένα HMV στο Λονδίνο το 2005, κατά τη διάρκεια του τελευταίου μου επικού shopping spree σε παραδοσιακό δισκάδικο του εξωτερικού (από τότε, μόνο online shopping), κι ένας υπάλληλος του μαγαζιού είχε βάλει να παίζει αυτή η δισκάρα που μόλις είχε κυκλοφορήσει εκείνη την ημέρα. Τσίμπησα αμέσως γιατί μου θύμισαν όχι Smiths, αλλά παλιούς Roxy Music. Ωραία και τα hits τους, ακούστε όμως τη φανταστική τριάδα των tracks 9-11 (επί συνόλου 14, δηλαδή εκεί που παραδοσιακά μπαίνουν τα fillers) και θα αντιληφθείτε ότι εδώ έχουμε κάτι που ξεχωρίζει από τη britpop πλέμπα. Στη βαλίτσα, τώρα.

 

 

NoMeansNo - 0+2=1

Album of the month στο Αγγλικό Metal Hammer, τέλη 1991. Αλλά με 4/5, όχι 5/5 όπως σχεδόν όλα τα "Album of the month" τότε. Είπαμε, να κάνουμε την υπέρβαση, αλλά μην το χέσουμε κιόλας. Διαβάζοντας την κριτική του James Sherry περιμένεις 6/5, αλλά μάλλον έπεσε παντόφλα από τον τότε αρχισυντάκτη (Chris Welch;). Όπως και να 'χει, τσίμπησα. Πήρα το βινύλιο. Το έβαλα να παίζει. Το "Side A" έκανε μήνες να βγει από το πικάπ, το άκουγα συνέχεια, κάθε μέρα, όλη μέρα. Νομίζω είναι η καλύτερη Α' πλευρά δίσκου που έχω ακούσει στη ζωή μου. Κάποια στιγμή γύρω στα μέσα του '92 άκουσα και τη δεύτερη πλευρά, δεν είναι κακή.

Stuff Tom Waits Likes

I love Tom Waits more than I love pizza. And I seriously believe the man has an impeccable taste in music: His all-time favorite albums list includes standards like the Rolling Stones' "Exile On Main Street", Leonard Cohen's "I'm Your Man" and Bob Dylan's "Basement Tapes". You can't go wrong with that, or with Zappa, James Brown and Bill Hicks.

Waits is also a big fan of Sam Phillips' "Martinis & Bikinis", an album I myself passionately love so much I'm prepared to kill any idiot who doesn't get it just to remove him from the gene pool, but it's the weirder shit Waits likes that excites me the most. So, here is my tribute to the music Tom Waits loves, I love, and you might love too if your taste runs off the beaten track.

Gavin Bryars - "Jesus' Blood Never Failed Me Yet"

"I heard it on my wife’s birthday at about three o’clock in the morning coming out of the radio. And I didn’t know what it was and it went on and on and on. So it’s one of those . . . it almost sounds like a kid’s song." -Tom Waits

"In 1971, when I lived in London, I was working with a friend, Alan Power, on a film about people living rough in the area around Elephant and Castle and Waterloo Station. In the course of being filmed, some people broke into drunken song - sometimes bits of opera, sometimes sentimental ballads - and one, who in fact did not drink, sang a religious song "Jesus' Blood Never Failed Me Yet". This was not ultimately used in the film and I was given all the unused sections of tape, including this one. When I played it at home, I found that his singing was in tune with my piano, and I improvised a simple accompaniment. I noticed, too, that the first section of the song - 13 bars in length - formed an effective loop which repeated in a slightly unpredictable way. I took the tape loop to Leicester, where I was working in the Fine Art Department, and copied the loop onto a continuous reel of tape, thinking about perhaps adding an orchestrated accompaniment to this. The door of the recording room opened on to one of the large painting studios and I left the tape copying, with the door open, while I went to have a cup of coffee. When I came back I found the normally lively room unnaturally subdued. People were moving about much more slowly than usual and a few were sitting alone, quietly weeping. I was puzzled until I realised that the tape was still playing and that they had been overcome by the old man's singing. This convinced me of the emotional power of the music and of the possibilities offered by adding a simple, though gradually evolving, orchestral accompaniment that respected the tramp's nobility and simple faith. Although he died before he could hear what I had done with his singing, the piece remains as an eloquent, but understated testimony to his spirit and optimism." -Gavin Bryars

Bryars' original piece for vinyl release was 25 minutes long. He later re-wrote a 60-minute version for cassette and finally, in 1993, a 74-minute version for CD, inviting Tom Waits himself to sing a "duet" with the looped recording of the homeless man. A minimalist masterpiece, and I'm not going to ruin it by posting a sample here - you have to hear this thing in its entirety to feel its power.

Wingless Angels - Wingless Angels

"One of my favorite things that (Keith Richards) did is "Wingless Angels". That completely slayed me. Because the first thing you hear is the crickets, and you realize you’re outside. And his contribution to capturing the sounds on that record just feels a lot like Keith." -Tom Waits

Back in the mid-90's Keith Richards bought a house in Jamaica. He befriended some local rastafarian musicians (most likely while trying to score pot) and one evening he decided to record them playing live in his living room and on his porch. The result is pure magic.

Chuck E. Weiss - Extremely Cool

"Chuck E. Weiss is a mensch, a liar, a monkey, and a pathological Vaudevillian. He is a distant relative of Houdini's; he's a praying mantis riding an egret through a bad neighborhood. He's a reverend waving a pistol around. Basically, he's in the salvage business and you should do everything he tells you."  -Tom Waits

I've also mentioned Chuck E. Weiss in a previous blog post. Chuck would never have gotten off his ass to record his first official album if it wasn't for the encouragement, production, and guest starring of his pal Tom.

Harry Partch - Collection Vol. 1

"Partch was an American hobo and the instruments he made were all built from things that he essentially found on the side of the road, not literally but figuratively. He dismantled and rebuilt his own version of the whole concept of music and its purpose... He’d worked as a migrant worker and had been on the road for half his life, and he was one of those rogue academics who worked outside the matrix. So they feared him and pretended to admire him. Like most innovators, he becomes gravel on the road that most people drive on. So he was the first one through the door and the crowd tramples him. But nobody has done anything like that since. The idea of designing your own instruments, playing them and then designing your own scale, your own system of music. That's dramatic and particularly for the time that he was doing it. It was rather subversive. It’s always fascinating to hear something being played that doesn't sound polished or evolved as an instrument. It still sounds a little bit like you’re hitting tractor parts or a dumpster door. Or you’re still in the kitchen, to an extent. The music has that extra texture to it. And then of course he’s very sophisticated and well versed in mythology so it’s got that other side to it." -Tom Waits

So, if you've always wondered what the fuck happened to Waits after "Heartattack And Vine" that led to "Swordfishtrombones", the answer is, Harry Partch happened. Waits discovered the works of this American composer, a mad genius who not only built his own instruments but also created his own 43-tone music scale, and he never came back.

Shooby Taylor - The Human Horn

"The best thing I've heard all year" -Tom Waits

I saved the best for last. Shooby had remained a mystery for decades, with his only bootleg demo cassette (recorded under mysterious circumstances) circulating among connoisseurs like Waits until the Internet revealed him to the rest of the world. An idiosyncratic scat singer (and postal worker), totally uninhibited and probably a bit demented, he remains to this day a shining example that, in art, passion beats mastery every time. Check out this site for more, after this sample blows your mind:

Gypsy Punks: Underdog World Strike

Όταν ο γιος μου ήταν 4 χρονών, το αγαπημένο του συγκρότημα ήταν οι Gogol Bordello. Δεν είχε διστάσει μάλιστα να το ανακοινώσει στη Διευθύντρια του χάϊ ιδιωτικού σχολείου με την οποία είχαμε ραντεβού για να αποφασίσουμε αν θα τον εγγράψουμε στο νηπιαγωγείο εκεί: "Καλημέρα κύριε και κυρία Κ.", μας είχε υποδεχθεί η ευγενέστατη εκπαιδευτικός. "Κι εσένα νεαρέ, πώς σε λένε;".

"Με λένε Νικόλα και μου αρέσουν οι Γκόγκολ Μπορντέλο", ήταν η απάντηση του τετράχρονου. Τον γράψαμε σε άλλο σχολείο.

Έχω μια εξομολόγηση να κάνω. Παρά το ότι, υποτίθεται, έχω "αυτί" για νέες μπάντες, όταν πρωτάκουσα Gogol Bordello το 1999 δε μου είχαν κάνει την παραμικρή εντύπωση. Η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού τους "Start Wearing Purple", από το ντεμπούτο τους, συμπεριλαμβανόταν σε CD-συλλογή του Αμερικανικού περιοδικού CMJ New Music Monthly, του οποίου τότε ήμουν συνδρομητής, αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Έπρεπε να περάσουν 3 χρόνια για να φτάσουμε στην κυκλοφορία του δεύτερου album τους, "Multi Kontra Culti Vs. Irony", για να αντιληφθώ ότι εδώ έχουμε θέμα, κάτι εντελώς καινούργιο, ένα αυθεντικό πάντρεμα τσιγγάνικης παράδοσης και punk νοοτροπίας, και να αρχίσω την προπαγάνδα. "Βάλε αυτό", είπα στον Κ. αντί για καλησπέρα δίνοντάς του το "Multi Kontra..." όταν μπήκα στο αμάξι του ένα βράδυ του 2002 για να πάμε να δούμε την παράσταση των Τiger Lillies. "Αφού σου αρέσει το τσίρκο, θα ξετρελλαθείς μ' αυτούς". Ο Κ. απρόθυμα παραδέχθηκε ότι είναι καλοί, δεν είχε ξετρελλαθεί όμως, σε αντίθεση με τη φίλη του που είχε ενθουσιαστεί. Το είχαν αυτό οι Gogol από μικροί, άρεσαν στα κορίτσια.

Άλλα τρία χρόνια αργότερα όμως, ακόμα και ο Κ. δήλωνε πλέον οπαδός των Gogol Bordello. Χάρη στο "Gypsy Punks", το album τους του 2005 το οποίο έφερε την Ανατολικοευρωπαϊκή gypsy punk επανάσταση στην Υφήλιο, μεταμόρφωσε τον Eugene Hutz με τη τσιγκελωτή μουστάκα του στον πιο απροσδόκητο pop star όλων των εποχών και άρεσε σε όλους. ΟΛΟΥΣ, όμως: Για ένα φεγγάρι άκουγες Gogol Bordello παντού, στο ραδιόφωνο των playlists, στα σπιτικά πάρτι, στα μπαρ στο Γκάζι, σε ροκάδικα, σε χιπστεράδικα, σε καφετέριες, παντού λέμε.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχθούμε πως ολόκληρη η μετέπειτα καριέρα των Gogol Bordello χτίστηκε πάνω στο "Gypsy Punks". Παρόλο που από τότε έβγαλαν άλλα 3 albums στα Αγγλικά κι ένα στα Ρωσικά, ακόμα και σήμερα το συναυλιακό τους set έχει για ραχοκοκκαλιά τα τραγούδια αυτού του δίσκου. Και δικαίως. Ακολουθούν 10 ακλόνητα επιχειρήματα που αποδεικνύουν ότι το "Gypsy Punks" είναι το καλύτερο album όλων των εποχών:

1. "Ι Would Never Want To Be Young Again": Τραγούδι που πάντα με κάνει να θέλω να σπάσω κάτι. Ή να δείρω κάποιον.

2. Στο "60 Revolutions" έχουν μια γέφυρα όπου δανείζονται το riff του "Angel Of Death" των Slayer. Άρα έχουν εξαιρετικό γούστο.

3. Το "Dogs Were Barking" είναι σαν καλή ταινία του Κουστουρίτσα, αλλά με ακόμα πιο πολλή πλάκα.

4. Προσέξτε του στίχους στο "Oh No". Με τα σπαστά, άνευ άρθρων Αγγλικά του Ουκρανού Hutz, και με το background του ως μετανάστης πάνκης στις φτωχογειτονειές μιας μεγαλούπολης του Δυτικού κόσμου, κι ενώ διανύουμε τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, το τραγούδι αποκτά ιδιαίτερο νόημα:

Sometimes when facing common trouble
When whole town is screwed
We become actually human
Act like Prometheus would
Suddenly there is more humor
And a party tabor style
People ringing one another
"Yo man, how was your blackout?"
Suddenly there is more music
Made with buckets in the park
Girls are dancing with the flashlights
I got only one guitar
And you see brothers and sisters
All engaged in sport of help
Making merry out of nothing
Like in refugee camp

Oh yeah, oh no, it doesn't have to be so
It is possible anytime, anywhere
Even without any dough
Oh yeah, oh no, it doesn't have to be so
Forces of the creative mind are unstoppable!

5. Η επανεκτέλεση του "Start Wearing Purple" εδώ είναι καλύτερη από την πρώτη εκτέλεση, πράγμα σπανιότατο.

6. "Think Locally, Fuck Globally": Η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσε να δώσει κάποιος.

7. Η εισαγωγή του "Underdog World Strike" είναι ό,τι πιο επικό έχει ηχογραφηθεί ποτέ από την εποχή των Εmerson Lake & Palmer.

8. "Illumination": Απλώς αριστούργημα.

9. Η παραγωγή του Steve Albini είναι η καλύτερη, πιο ισορροπημένη που είχαν ποτέ οι Gogol Bordello, δεν χαντακώνει το punk στοιχείο του χαρακτήρα τους προκειμένου να αναδειχθεί ο multi-culti χαβαλές.

10. Η επιτυχία αυτού του album άνοιξε το δρόμο για δεκάδες άλλα φανταστικά συγκροτήματα, από τους Kultur Shock μέχρι τους Golem, ώστε να ακουστούν από ένα ευρύτερο κοινό.

Το νέο album των Gogol Bordello, "Pura Vida Conspiracy", κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Κι ενώ κατά βάθος ξέρω ότι ποτέ δεν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν το "Gypsy Punks", εννοείται πως θα συνεχίσω να αγοράζω τους δίσκους τους. Το χρωστάω στον Eugene, το ίδιο και ο πάλαι ποτέ τετράχρονος.

Ο Δεκάλογος Του Σωστού DJ

Δε βγαίνω συχνά έξω πλέον, για πολλούς και διάφορους λόγους. Οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, οικονομική κρίση, το γεγονός ότι από το 1987 μέχρι το 1999 είχα πιει αρκετά ώστε να παραμείνω μεθυσμένος μέχρι το 2035, αλλαγή προσωπικών γούστων (εδώ και πολύ καιρό έχω αποφασίσει ότι ένα καλό βιβλίο είναι προτιμότερο από μια γερή κραιπάλη)... Τώρα που το σκέφτομαι όμως, ο βασικότερος ίσως λόγος που δεν βγαίνω πια είναι ότι ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ, ΗΛΙΘΙΟΥΣ, ΝΑΡΚΙΣΣΟΥΣ, HIPSTER ΕΞΥΠΝΑΚΗΔΕΣ DJs.

Ναι, αυτούς που για το glamorous νυχτοκάματο των 60 ευρώ στην τρύπα με τις μπόμπες στην πλατεία Καρύτση το παίζουν ινστρούχτορες που έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να διαφωτίσουν εμάς, τους άσχετους, για τις τελευταίες μουσικές τάσεις που μόλις χθες ανακάλυψε το pitchfork. Και τους άλλους, που παίζουν στα πιο mainstream μαγαζιά ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΑΝ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 20 ΧΡΟΝΙΑ. Και μην ξεχνάμε τους ροκάδες που όταν παίξουν Monster Magnet θα βάλουν το "Space Lord" (μόνο) και όταν παίξουν Danzig θα βάλουν το "Mother" (μόνο). Παιδιά, ξέρετε γιατί σας δίνουν αστεία μεροκάματα; ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 5 ΚΑΣΕΤΕΣ, ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ 5 ΚΑΣΕΤΕΣ.

Τι είναι αυτό λοιπόν που κάνει τον καλό DJ να ξεχωρίζει, ανεξαρτήτως μουσικού ιδιώματος στο οποίο κινείται ή τον τύπο μαγαζιού στο οποίο παίζει; Ας προσπαθήσουμε να κωδικοποιήσουμε ένα βασικό "οδηγό του σωστού DJ":

1. Δεν είσαι ο Tiesto ή ο John Digweed. Δεν έρχονται οι μάζες στο μαγαζί για να προσκυνήσουν το θεόσταλτο ταλέντο σου. Είσαι απλώς ένα ακόμα εργαλείο για να πουλήσει το μαγαζί περισσότερα ποτά, κάνε λοιπόν τη δουλειά σου και βάλε μουσική που πουλάει ποτά.
2. Ο πελάτης δεν βγαίνει έξω για να αναβαθμίσει τις μουσικές του γνώσεις. Βγαίνει έξω για να ξεσκάσει, να χορέψει, να μεθύσει, να πηδήξει ή all of the above. Οι ήχοι που επιλέγεις λοιπόν πρέπει να είναι βοηθητικοί των παραπάνω δραστηριοτήτων και οικείοι.
3. Πρόσεξε όμως: "Οικείοι" είπαμε, όχι "τετριμμένοι". Με άλλα λόγια, αν παίζεις σε παλαιοροκάδικο μπορείς να βάλεις Deep Purple, αλλά: ΟΧΙ "Smoke On The Water" / "Highway Star" / "Perfect Strangers", NAI "Demon's Eye" / "Woman From Tokyo" / "Knocking At Your Backdoor". Αν παίζεις mainstream μπορείς να βάλεις U2, αλλά: ΟΧΙ "Sunday Bloody Sunday" / "Pride (In The Name Of Love)" / "New Year's Day", ΝΑΙ "I Will Follow" / "Where The Streets Have No Name" / "Desire". Ελπίζω να έγινα σαφής.
4. Ο σωστός DJ πρέπει να πιάνει τα vibes, τη διάθεση του κόσμου. Αν δεις ότι ο κόσμος "τσίμπησε", ξεσηκώθηκε και χορεύει με κάτι που έβαλες, συνέχισε στο ίδιο ύφος.
5. Να εκπλήσσεις ευχάριστα. Αν π.χ. στο μαγαζί έχουν μαζευτεί σαραντάρηδες και βλέπεις ότι το κλίμα σηκώνει 80's nostalgia, αντί για (τα τετριμμένα που λέγαμε παραπάνω) "Should I Stay Or Should I Go" από Clash, "Don't You Forget About Me" από Simple Minds, "I Love Rock 'N' Roll" από Joan Jett κλπ., δοκίμασε ας πούμε "Get Τhat Beat" από Sharp Ties, "White Wedding" από Billy Idol και ίσως κάποιο novelty τύπου "Da Da Da". Πίστεψέ με, περισσότερο θα γουστάρει και ο κόσμος κι εσύ.
6. Ποτέ μην παίζεις Gypsy Kings. Ποτέ όμως. Επ' ουδενί.
7. Μην το παρακάνεις με το ποτό και τα σφηνάκια. Ο μεθυσμένος DJ κάνει λάθη.
8. Μην είσαι αγενής προς τους πελάτες που κάνουν παραγγελιές. Αλλά μην παίζεις παραγγελιές, ειδικά αν είναι ηλίθιες.
9. Όταν κάποιος πελάτης έχει γενέθλια, υπάρχουν και άλλα τραγούδια εκτός από το "Happy Birthday" του Stevie Wonder για να σβήσει κεράκια. Αλήθεια, πίστεψέ με.
10. Μην παραβαίνεις ποτέ τους παραπάνω κανόνες. Ειδικά το #6.