Free afternoon in Paris, by myself, after a couple of days' hard work. What to do? Let's check the concert listings.
Hey! Nina Nastasia's in town for an acoustic set, she released a fantastic and devastating album last year, "Riderless Horse", which was probably my 6th favorite album for 2022. The venue, L'Archipel, is 3-4 kilometers from my hotel, it's a nice evening for a walk, despite what you see on the news there's no trouble on the streets of Paris, let's take a stroll and check it out, maybe they've got tickets available.
Yes, they do. L' Archipel is a combination art cinema/folk club with rows of movie theater-type seats and a capacity of approximately 150. Nice, clean, civilized. Smallish stage, decent lights. I'm actually one of the first people in, I take a look at the merch (a couple of old Nastasia albums on CD, her latest one on vinyl, a book, a few T-shirts only small sizes, and an album by someone called Bobbie - apparently there's a support act on the bill), I get a whisky from the bar and grab a seat on the second row.
Interesting crowd. The front row is occupied by a bunch of ageing rockers, rock journo/industry lifer types with ponytails and sideburns, probably from Rock & Folk or Les Inrockuptibles or something. They dress better than their Greek counterparts. The rows behind me gradually fill up mostly with civilians, you know, normal people: Young couples and small groups of people mainly in their 30's. I get the weird row, of course: A woman comes and sits to my right and promptly proceeds to take a big fat 800-page book from her handbag and just sits there reading, while to my left sit four ladies, I shouldn't call them "older" as they're probably around my age, but with their clothes and jewelry and hairdos they look VERY out of place, like they were planning to go to a luxury hotel at Champs-Elysées for afternoon tea and got lost. But they seem to be enjoying themselves, so who am I to judge?
Bobbie, the support act, hits the stage. Pretty blonde girl in a mini skirt and go-go boots and playing an acoustic guitar, she's straight out of central casting for a movie about a Parisian folk club in the 60's. Her songs are simple, innocent, a bit naive, and they'd probably work better as pop songs with a full band behind her than with just a guitar. But she does have a very good voice, and the audience gives her a warm and polite applause - with the exception of the four out-of-place ladies next to me who are much more enthusiastic and take tons of pictures which they immediately share from their phones, thus solving the mystery of what the fuck they're doing here: Obviously Bobbie's mum and aunties or mum's friends.
After a brief interval, Nina Nastasia takes the stage. She looks well, something I'm happy about given the circumstances that led to the creation of her last album. She is a commanding presence on stage too - she starts a capella with a folk song about suicide, and I swear you could hear a pin drop in the back of the room, nobody in the crowd dares make a sound or be disruptive before erupting into applause as the song fades, setting the pattern for the rest of the evening. She then picks up her guitar and proceeds to play essentially "Riderless Horse" in full, plain, bare, warts and all. Her banter between songs is light and pleasant and occasionally funny even, which is a blessing given the darkness of the material sung, but when she sings she transforms into a force of nature, an ancient sorceress commanding the elements, and she gives you goosebumps even if you don't know the backstory. Even Bobbie's mum looks shaken.
Her encore consists mainly of acoustic versions of older material and is well received, even though it lacks a bit of the emotional punch of her main set. But overall the show is a triumph, Paris loves Nastasia and she gives love back. She hangs out at the bar after the show chatting to the industry types and audience members, I go across and say thanks, then head out back to my hotel. Certainly a night in Paris to remember.
DODHEIMSGARD – Black Medium Current No longer possible to classify as black metal, they venture into everything from psychedelia to goth disco, and all of it is great. (8)
METALLICA – 72 Seasons We need Metallica because someone still has to play stadium shows, but everybody (including Metallica) knows they simply can’t release anything as good as their 1983-1991 run ever again, and if you’d make a list of their top-40 songs ever, most likely not a single track from “72 Seasons” would be on it. (7)
MUDHONEY – Plastic Eternity Grunge survivors still at it and punk as fuck, but with a sense of humor. (8)
NETHERLANDS – Severance 50% of this duo (Timo Ellis) used to be in Cibo Matto, and members of Gojira and Mastodon are superfans, and they’ve been going for a decade, and this is their seventh album and it sounds like Big Business meets QOTSA meets RATM, so why the fuck have I never heard of them before? (8)
POISON RUIN – Harvest Now on Relapse, they have found an audience mainly among the metal crowd despite being a low-fi punk band influenced by The Wipers (a very good one, too). Maybe it’s the medieval thing they have going on in the lyrics. (8)
THE OTHER STUFF
FEIST – Multitudes People will call this “intimate”, “introspective”, or something like that. I call it “a bit too quiet for my tastes”. (7)
SUSANNA HOFFS – The Deep End Excellent covers album for this beautiful, supremely talented artist. Hoffs is good at the classic oldies (Rolling Stones, Leslie Gore, Yazoo) but shows impeccable taste in both selection and execution of the newer and/or lesser-known stuff (Coconut Records’ “West Coast”, Brandy Clark’s “Pawn Shop” etc.). (8)
JANA HORN – The Window Is The Dream Minimalist folk with some jazz and Tropicalia influences. Great guitar playing, but no hooks I could hold on to. (7)
LONDON BREW – London Brew An album inspired by Miles Davis’ jazz-fusion masterpiece “Bitches Brew” and featuring the Dream Team of London’s contemporary jazz scene, that falls a bit short of the colossal expectations it set up for itself. (7)
WEDNESDAY – Rat Saw God We can call them countrygaze if you like, but if you prefer to keep things simple we can just agree that this album qualifies them as one of the best American indie rock bands around at the moment. And, because I’m ancient, they remind me more of the Geraldine Fibbers than the Drive-By Truckers (with whom they often get mentioned in the same breath). (8)
AROOJ AFTAB, VIJAY IYER & SHAHZAD ISMAILY – Love In Exile Aftab’s 2021 album was gorgeous, seamlessly blending her Pakistani heritage with jazz and earning her a Grammy. This year’s collab with jazzman Iver and top-shelf sessionman Ismaily takes things one step further with lots of improvisation, the three musicians constantly feeding off each other. (8)
BLACK COUNTRY, NEW ROAD – Live At Bush Hall In a bold move after losing lead singer/guitarist/songwriter Isaac Wood, they decided to go ahead (three other band members now sharing vocal duties) without playing any Wood-era songs, and they release a live album consisting of entirely new material written specifically so they have something to tour with. So, no worries about their future, they’ll keep making the List (#19 in 2022). (8)
BOYGENIUS – The Record Destined to be Album Of The Year for Pitchfork and most other music magazines/sites years before it was even recorded, the debut album by this female singer/songwriter supergroup of sorts (Julien Baker, Lucy Dacus, Phoebe Bridgers) is actually really good – catchy songs covering a lot of ground between Liz Phair and Simon & Garfunkel, and clever lyrics that are in places funny, sometimes sad, often touching, and mostly celebrating their own friendship. (8)
JAMES HOLDEN – Imagine This Is A High Dimensional Space Of All Possibilities I’m a rock guy so I have no idea if this one classifies as techno or trance or ambient or whatever, but it is a magnificent throwback to early 90’s electronica and open air raves. (8)
THE HOLD STEADY – The Price Of Progress I admit I can’t be objective with The Hold Steady, they simply mean too much to me because they almost single-handedly kept rock music alive over the past couple of decades. (11)
IHSAHN – Fascination Street Sessions Pretty good (as expected from Ihsahn) 3-song EP, the first song sounding like a slightly blackened Opeth, the second one like a NWOBHM Emperor, and the third one, a cover of a 20-year-old Swedish synthpop hit and featuring Jonas Renske, (unsurprisingly) like Katatonia. (8)
LANA DEL REY – Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd Containing several references to her undisputed masterpiece, “Normal Fucking Rockwell”, this is probably her second-best album and could’ve given “NFR” a run for its money if not for a couple of tracks too many. (8)
LANKUM – False Lankum Irish folk band experiments like Radiohead and plays with an intensity more reminiscent of Godspeed You Black Emperor. A small masterpiece. (8)
LITURGY – 93696 As a band, Liturgy certainly could always be more accurately described as “important” than as “enjoyable”. This album, however, feels VERY important, and quite intriguing once you get past the unintelligible screaming, the only thing that remains from the band’s black metal roots. (8)
NICKEL CREEK – Celebrants One of the bands responsible for making bluegrass a relevant genre again, Nickel Creek make a decent comeback album that doesn’t really add anything new to their hefty legacy. (7)
SAXON – More Inspirations A follow-up to 2021’s covers album, this one features songs originally done by Animals, The Sensational Alex Harvey Band, Alice Cooper, ZZ Top, Who, Uriah Heep, Rainbow, Kiss, Nazareth, and Cream. Totally unnecessary but fun. (7)
SCREE – Jasmine On A Night In July Like Ennio Morricone doing Space-Age Bachelor Pad music, this guitar-led experimental jazz trio has lots of fun here, and you will too. (8)
THE ABBEY – Word Of Sin Great riffs and some solid songwriting on debut album from this psychedelic doom/occult rock band from Finland. (8)
ENSLAVED – Heimdal Black metal, prog, space rock, anything goes and it’s once again great. (8)
PERIPHERY – Periphery V: Djent Is Not A Genre Of course it’s not, I’ve been saying so for years. (7)
SIENA ROOT – Revelation These Swedes were doing the vintage hard/blues/folk rock thing before it was fashionable and they just keep doing it now that it’s once again unfashionable, so respect to them. But that fucking hippy-ass sitar is really, really annoying. (7)
WITCH RIPPER – The Flight After The Fall An absolutely fantastic slab of loud, epic, proggy, sludgy but melodic metal that adds a touch of Queen to its Baroness/Mastodon influences. (9)
ZULU – A New Tomorrow Bundling these guys alongside Turnstile and Soul Glo as hardcore revisionists is a no-brainer, but the way they reach into the depths of Black music tradition to enhance their sound also brings to mind heroes of generations past like Fishbone and 24-7 Spyz. Zulu are far more extreme, of course. (8)
THE OTHER STUFF
SHANA CLEVELAND – Manzanita Solo album by frontwoman of surf-rockers La Luz is an exquisite tapestry of rustic folk with orchestral pop elements that’s sometimes reminiscent of Jessica Pratt with a psychedelic edge. (8)
HACK-POETS GUILD – Blackletter Garland English folk supergroup of sorts does 12 superb songs about life, death, and everything in between. (8)
LONNIE HOLLEY – Oh Me Oh My Respected septuagenarian visual artist with a music side-gig releases fantastic album of dark and bluesy electronica, slightly Massive Attack-y, featuring high-profile guests like Michael Stipe, Sharon Van Etten, and Bon Iver. A revelation. (8)
THE LONG RYDERS – September November In a perfect world Paisley Underground would still matter as a genre. (8)
REVEREND HORTON HEAT – Roots Of The Rev (Volume One) The guy who wrote the best song of all time is back with a non-essential lo-fi album of rockabilly covers. (7)
SLEAFORD MODS – UK Grim The compositions are a bit more aggressive than previous recent Sleaford Mods releases, even though Williamson no longer constantly sounds like he’s about to start a pub fight (he only sounds like that 80% of the time now). One of their better efforts. (8)
SLOWTHAI – Ugly British rapper releases album influenced by 90’s alternative rock and opinions are split: Pitchfork hates it, everyone else loves it. (8)
ALGIERS – Shook Impossible-to-pigeonhole band (Post-punk meets gospel? Noise-rock/hip-hop hybrid?) plus lots of high-profile guests on ambitious fourth album that attempts to express the pain and angst of living in this decade and (mostly) hits the mark. (7)
BIG|BRAVE - Nature Morte Canadian drone/doom/post-metal trio with weird female vocals, it might sound revolutionary to the younger crowd but (Karyn) Crisis and Julie Christmas have been there years before. I did come across the term “Bjorkcore” as a description and it’s not entirely inaccurate. (7)
JARROD DICKENSON – Big Talk Starting from a country background but ending pretty close to Petty-esque heartland rock, not too far from guys like Todd Snider and Cory Branan. (7)
JAMES BRANDON LEWIS – Eye Of I A very exciting jazz record breaking barriers with punk rock and noise. This sax player does NOT make smooth sounds for dinner parties. (8)
LUCERO – Should've Learned By Now I never really got into Lucero even though, at least on paper, they’re right up my alley (i.e. Southern Americana rockers with strong storytelling qualities), but their new album, more uptempo and rowdier than previous releases, might change that. (8)
JESSE MALIN - The Fine Art Of Self Destruction (20th anniversary edition) Now re-issued with bonus tracks, Malin’s excellent 2003 solo debut saw him leave his glam punk past with D-Generation behind and go into singer-songwriter mode sounding not unlike what the producer of this album, Ryan Adams, himself sounded like 20 years ago. (8)
THE NECKS – Travel Jazz experimentalists from Down Under and regulars on the geek’s Annual List return with an excellent double album of, well, jazz experimentation. (8)
PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS – Land Of Sleeper Pigs X7 really sound like Orange Goblin X7 on much of this one. (7)
SUNNY WAR – Anarchist Gospel A nice little folk record with some rock elements, brings to mind Joan Armatrading. (7)
UNTHANK : SMITH – Nowhere And Everywhere Folk veteran/royalty joins forces with Maximo Park frontman for an album of traditional tunes from Northern England. (7)
VENOMOUS CONCEPT – The Good Ship Lollipop Supergroup featuring extreme metal’s elite (members of Napalm Death, Brutal Truth, and Cancer) started out having fun with some chaotic hardcore punk, but now expand their sound – the album title is a dead giveaway that this is as un-grindcore as you can get, and there’s quite a bit of melody here plus some kraken-sized riffs and more hooks than a fisherman’s tacklebox, like the bastard son of Killing Joke and AC/DC on steroids. (9)
VARIOUS ARTISTS – Steven Wilson Presents Intrigue: Progressive Sounds In UK Alternative Music 1979–89 Wilson seems convinced that deep down everything is prog, the same way I at 17 was (only half-jokingly) claiming that deep down everything is metal. He tries to prove it by curating this box set, but apart from including a few obvious choices (Robert Fripp, Peter Hammill, Cardiacs), claiming that The Cure, Sisters Of Mercy, or “Ghost Town” by The Specials have anything to do with prog is stretching it a bit. Still, an entertaining/educating listen. (8)
COLD GAWD – God Get Me The Fuck Out Of Here Shoegaze metal but not in the Deafheaven style, more like a heavier My Bloody Valentine. (7)
FUCKED UP – One Day Written and recorded in just one day (!), this is an excellent album by a band that no longer qualifies as strictly hardcore punk but is still punk as fuck. The Sugar-y (as in Bob Mould) “Cicada” is the best song I’ve heard in months. (9)
KATATONIA – Sky Void Of Stars Another solid effort from the sad Swede metallers, this is a bit more reminiscent of classic “Peaceville Three” releases from the late 90’s (think “Alternative 4” or “One Second”), big choruses and all. (8)
IGGY POP – Every Loser With Ozzy’s producer Andrew Watt at the helm and an all-star backing band featuring Duff McKagan, Chad Smith, and the late Taylor Hawkins, Iggy put together his hardest-rocking, stoopidest, and most fun record in decades. (8)
RONNIE ROMERO – Raised On Heavy Radio Mercenary heavy rock vocalist revisits metal’s glory days with a covers album featuring classics by Manowar, Judas Priest, Iron Maiden, Accept, Ozzy, Yngwie, Metallica etc. It’s basically karaoke well done. (7)
THE OTHER STUFF
THE ARCS – Electrophonic Chronic Black Key Dan Auerbach’s side project explores soul, R&B, and overall sounds mellower than his main gig. (7)
THE BAD ENDS – The Power And The Glory Marking the return of REM’s Bill Berry 25 years after his retirement due to health reasons, this Athens, GA-based indie rock supergroup of sorts excels in the kind of intelligent, hook-laden Southern sound championed by the likes of Drive-By Truckers. (8)
MEG BAIRD – Furling Haunting psych-folk that will appeal to fans of everyone from Joanna Newsom to Mazzy Star to Joni Mitchell. (8)
JOHN CALE – Mercy His passion to create and experiment at age 80+ is admirable and his totemic status cannot be disputed. But as someone who didn’t invest emotionally in Velvet Underground when young and impressionable and is not the biggest fan of 21st century weird electronica/art pop either, I appreciate “Mercy” but fail to get much pleasure out of it. (7)
JOE HENRY – All The Eye Can See The kind of record that makes me want to curl up in a fetal position on the floor crying, and I mean that in the best possible way. (9)
KEVN KINNEY – Think About It Another Athens, GA album released in December, this one’s by Drivin N Cryin’s frontman and features a couple of REMs (Berry and Peter Buck) plus a Drive-By Trucker or two. Kinney’s in full weird singer-songwriter mode, like a strange Tom Waits/Bob Dylan/Kinky Friedman Venn diagram, and it’s fantastic, if I’d heard it in time it could’ve made The List. (9)
HC McENTIRE – Every Acre Singer-songwriter gently moves her Appalachian folk-country towards psychedelia. (7)
BILLY NOMATES – Cacti Somewhere between 00’s electro-rock (think low-budget LCD Soundsystem) and 00’s pop-punk you’ll find 2023 Billy Nomates leaving her mark and impressing music critics. (8)
MARGO PRICE – Strays Written on magic mushrooms, featuring high-profile guests, and leaving country behind for a clear classic rock direction, Price’s great psychedelic roots rock record is an early candidate for year-end-best-of lists. (8)
NEMANJA RADULOVIC – Roots Serbian rock star-type classical violinist on his most fun album yet, incorporating elements of Balkan, Celtic, and tango music into his style and adding the occasional vocalist. (8)
Ο COVID τελικά ήταν πολύ καλός για τις Τέχνες: Πολλή μουσική γράφτηκε το 2020 και το 2021 όταν οι δημουργοί κάθονταν στο σπίτι αδυνατώντας να περιοδεύσουν, και όλη κυκλοφόρησε φέτος – μιλάμε για έναν πραγματικό οργασμό σπουδαίων κυκλοφοριών, οι καλοί δίσκοι το 2022 ήταν τόσοι που έμειναν έξω από την εικοσάδα δυό ντάνες δίσκοι που σε περασμένες χρονιές θα ήταν μέσα άνετα.
Εύφημος μνεία λοιπόν σε metal και metal-friendly μπάντες όπως οι Alexisonfire, Slipknot, Korn, Cave In, country/southern rockers όπως ο Ray Wylie Hubbard και οι Larkin Poe, κλασικές αξίες όπως οι Calexico, Afghan Whigs, Drive-By Truckers, στο τρίτο μέρος της εξαιρετικής τριλογίας του Ezra Furman, στην καταπληκτική επιστροφή των Godfathers, στα world music κομψοτεχνήματα των Black Ox Orkestar και Souad Massi… Λυπάμαι αλλά για να χωρέσουν όλα τα σούπερ άλμπουμ της χρονιάς θα έπρεπε να δημοσιεύσουμε 50-άδα αντί για 20-άδα.
Ξέρετε τι άλλο δεν χώρεσε στη Λίστα του Music Geek; Όλοι Οι Δίσκοι Που Θα Δείτε Σε Άλλες Πιο Trendy Λίστες, Αλλά Όχι Εδώ. Για παράδειγμα, ιδού μια πιθανή ολοκληρη εικοσάδα του Pitchfork ή του Uncut, όλα έξω από τη λίστα του Music Geek:
BEYONCE διότι o δίσκος είναι ουσιαστικά ένα αφιέρωμα στη χορευτική μουσική και το club culture, πράγματα στα οποία είμαι αλλεργικός.
THE SMILE διότι μπορεί να είναι το πιο «παλιακό» Radiohead άλμπουμ εδώ και πολλά χρόνια, αλλά εμείς επιμένουμε “The Bends”/“OK Computer”.
BIG THIEF διότι τους μπερδεύω με τους Weather Station.
WEATHER STATION διότι τους μπερδεύω με τους Hurray For The Riff Raff.
HURRAY FOR THE RIFF RAFF διότι τους μπερδεύω με τους Big Thief.
KENDRICK LAMAR διότι ο δίσκος έχει κάποια αριστουργηματικά κομμάτια, αλλά έχει και αρκετό filler.
ROSALIA διότι δεν γουστάρω τραγουδίστριες που δεν έχουν επώνυμο – ούτε Τάμτα άκουγα ποτέ, ούτε Αρλέτα, ούτε Γλυκερία. Ούτε καν Madonna.
WET LEG διότι διασκέδασα, αλλά δεν πιστεύω ούτε ότι το άλμπουμ είναι εικοσάδας ούτε ότι θα έχουν διάρκεια.
FONTAINES D.C. διότι είμαι αυτιστικός – επειδή δεν έχω ακούσει το πρώτο και το δεύτερο άλμπουμ (από αντίδραση στο hype), αποφάσισα ότι δεν θα ακούσω ούτε το τρίτο.
BLACK MIDI διότι χωρίς να είναι χειρότερο από το περσινό τους άλμπουμ που είχε μπει στη Λίστα, όπως λέγαμε ο ανταγωνισμός ήταν εντονότερος φέτος.
DRY CLEANING διότι ενώ οι υπόλοιποι της γενιάς τους (Black Midi, Black Country New Road) εξελίσσονται, αυτοί ξανάβγαλαν τον περσινό τους δίσκο.
BARTEES STRANGE διότι συμπαθητικό αλλά ως εκεί.
MJ LENDERMAN διότι δεν μπορεί να αποφασίσει αν είναι lo-fi indie rock, alt-country, power pop, ή αθλητικός σχολιαστής.
ALVVAYS διότι, χωρίς να έχω ακούσει νότα, κάπου διάβασα ότι οι επιρροές τους περιλαμβάνουν Smiths, Celine Dion, Pavement και Oasis και κάπου εκεί με χάσανε.
SHARON VAN ETTEN διότι την έχω στην καρδιά μου, αλλά δεν πλησιάζει καν το αριστούργημα “Are We There”.
ARCTIC MONKEYS διότι βαρέθηκα ακούγοντάς το.
WEYES BLOOD διότι αυτό το soft rock α-λα Carpenters χρειάζεται περισσότερα hooks.
ANGEL OLSEN διότι η στροφή στην country δεν της βγήκε 100%.
SUDAN ARCHIVES διότι απλά δεν έτυχε να ασχοληθώ.
BAD BUNNY διότι σοβαρά τώρα;
Πάμε τώρα λοιπόν να δούμε και την Εικοσάδα του Music Geek για το 2022. Αν έχω καταφέρει να σας βοηθήσω να ανακαλύψετε ένα ή δύο άλμπουμ που σας ξέφυγαν και που θα σας αρέσουν, έχω πετύχει τον στόχο μου. Spread the word, share the love:
20. DREAM WIDOW – Dream Widow / DEAD CROSS – II
Όπως και πέρσι κλέβω λίγο τοποθετώντας δύο άλμπουμ σε μία θέση, αλλά οι Dream Widow και οι Dead Cross έχουν πολλά κοινά:
α) Και τα δύο άλμπουμ είναι έργα ανιδιοτελούς αγάπης προς μουσικά genres ελαφρώς ξένα σε σχέση με τα day jobs των δημιουργών τους (metal από τον Dave Grohl, old-school crossover από την παρέα του Mike Patton).
β) Και τα δύο άλμπουμ θα σας κάνουν να θέλετε ΚΑΙ να αρχίσετε το slam-dancing ΚΑΙ να σκάσετε στα γέλια.
γ) Και τα δύο άλμπουμ ΓΑΜΑΝΕ.
19. BLACK COUNTRY, NEW ROAD – Ants From Up There Κάνουν το back-to-back αφού ήταν στη Λίστα και πέρσι, με ένα δεύτερο άλμπουμ ακόμα πιο θαρραλέο, λιγότερο post-punk, περισσότερο chamber-pop. Η σοκαριστική αποχώρηση του τραγουδιστή/κιθαρίστα/βασικού συνθέτη Isaac Wood ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του “Ants From Up There” θα μπορούσε να είχε σημάνει το τέλος, οι υπόλοιποι όμως συνεχίζουν και οι ανταποκρίσεις από τις συναυλίες τους είναι διθυραμβικές. Για να δούμε αν μπορούν να σκοράρουν χατ τρικ το 2023...
18. ROB ALDRIDGE & THE PROPONENTS – Mind Over Manners Για κωμόπολη 13,000 κατοίκων, μια χαρά τα πάει το Muscle Shoals της Alabama όσον αφορά τη μουσική, από τα 60’s μέχρι σήμερα. Από εκεί είναι οι Drive By Truckers, ο Jason Isbell, από εκεί είναι και ο Rob Aldridge που έχει δεσμούς με το συγκεκριμένο παρεάκι – o Rob Malone, lead κιθαρίστας των Proponents, έπαιζε στους DBT μέχρι το 2001 όταν και αντικαταστάθηκε από τον Isbell, ο οποίος με τη σειρά του είναι fan και βάζει τον Aldridge και τη μπάντα του συχνά-πυκνά ως support στη δική του. Οι DBT μάλιστα είναι και αρκετά καλό σημείο αναφοράς αν θέλει να προσδιορίσει κάποιος το ηχητικό στίγμα αυτού του album, παίζοντας με τις δυναμικές μεταξύ Crazy Horse-ικού κιθαριστικού χάους και αγάπης για την country και τη soul, με αποτελέσματα καλύτερα και από του φετεινού άλμπουμ των ίδιων των DBT.
17. JOHN FULLBRIGHT – The Liar Ανερχόμενο αστέρι της Americana προ δεκαετίας και υποψήφιος τότε για Grammy με το ντεμπούτο του, ο Fullbright ποτέ δεν αισθάνθηκε άνετα με τα φώτα των προβολέων πάνω του και εξαφανίστηκε από το προσκήνιο για χρόνια προτιμώντας να παίζει σε συγκροτήματα άλλων παρά να κυκλοφορεί τη δική του μουσική. Κακώς: Η επιστροφή του με το “The Liar” είναι στιχουργικά τρυφερή, βαθιά, αστεία, και συνθετικά Α-Ψ-Ο-Γ-Η, με τραγούδια που θα ζήλευαν Τιτάνες piano men όπως ο Billy Joel, o Leon Russell, o Randy Newman, ακόμα και ο Tom Waits, αν και ο ίδιος ο Fullbright θα κοκκίνιζε από ντροπή βλέποντας το όνομα του στην ίδια παράγραφο με αυτούς. Επειδή είναι τέτοιος τύπος.
16. SOUL GLO – Diaspora Problems Πέρσι είχαμε τους Turnstile να εκπροσωπούν το hardcore στη Λίστα ταυτόχρονα αποδομώντας το, φέτος έχουμε τους Soul Glo – ένα συγκρότημα που βαδίζει στο περήφανο μονοπάτι που χάραξαν οι Bad Brains (και όχι μόνο λόγω χρώματος), σε ένα ξεκάθαρα πολιτικό άλμπουμ που έχει ταυτόχρονα και πολλή πλάκα, με τα υστερικά φωνητικά του Pierce Jordan να κλέβουν την παράσταση.
15. MICHAEL HEAD & THE RED ELASTIC BAND – Dear Scott Pale Fountains δεν άκουγα – μιλάμε για το 1984 ή κάτι τέτοιο, ήμουν φουλ βλαμμένος 16-χρονος μεταλάς, η ποικιλία των ακουσμάτων μου ξεκινούσε από τους AC/DC και κατέληγε στους Manowar, και η πλούσια ορχηστρική pop του Head, με επιρροές από Love και Burt Bacharach, δεν είχε καμία ελπίδα. Δεν ήμουν ο μόνος που τον σνόμπαρε τότε: Ο Head ποτέ δεν κατάφερε να περάσει σε ευρύτερο ακροατήριο, έμπλεξε και με τα ναρκωτικά, και ουσιαστικά έμεινε όλη του τη ζωή ένας πικραμένος cult ήρωας με ελάχιστους αλλά ορκισμένους οπαδούς. Υποθέτω ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε και με το “Dear Scott”, τουλάχιστον όμως έχω πλέον την ωριμότητα να αναγνωρίσω έστω και με 30+ χρόνια καθυστέρηση έναν σπουδαίο συνθέτη, από τους κορυφαίους της γενιάς του, και ο ίδιος φαίνεται να έχει βρει επιτέλους εσωτερική γαλήνη.
14. TAYLOR SWIFT – Midnights Ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα της country και το 2012 έκανε μία επική αλλαγή κατεύθυνσης που σύντομα την καθιέρωσε ως giga-star, status που διατηρεί ως σήμερα παρόλο που τα δύο άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στην πανδημία ήταν indie folk χαμηλού προφίλ. Το “Midnights” είναι η επιστροφή της Swift στην καθαρόαιμη pop, με τη διαφορά ότι οι στίχοι της αυτή τη φορά φανερώνουν ένα πιο ώριμο, ευάλωτο πρόσωπο. Αληθινή καλλιτέχνις, ο θρόνος της Βασίλισσας της Pop της ανήκει δικαιωματικά.
13. SPIRITUALIZED – Everything Was Beautiful Ο Jason Pierce ανήκει στη συνομοταξία των ανθρώπων-κατσαρίδων (Keith Richards, Al Jourgensen κλπ.) που θα επιβιώσουν ακόμα και μετά από πυρηνικό Αρμαγεδδώνα – ο τύπος έχει πάρει τόσα ναρκωτικά στη ζωή του που όταν τελικά πεθάνει, θα χαρίσει το σώμα του στην επιστημονική φαντασία. Και παρόλα αυτά, μπορεί ακόμα στα 56 του να δημιουργεί δισκάρες όπως το “Everything Was Beautiful”, ένα album που παντρεύει ιδανικά ετερόκλητες μεταξύ τους επιρροές (Stooges, Stones, Velvets, Beach Boys, country, gospel...) και είναι σχεδόν τόσο καλό όσο το ανυπέρβλητο αριστούργημά του, το “Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space” του 1997.
12. WITCH FEVER – Congregation Κορυφαίος punk δίσκος κι ένα φοβερό ντεμπούτο – για να μην παρεξηγούμαστε όμως, όταν λέμε “punk” δεν εννοούμε ούτε Kαλιφορνέζικη σχολή Epitaph, ούτε hardcore: Oι Witch Fever αντλούν τις επιρροές τους από το Grunge, το κίνημα Riot Grrrl, ακόμα και από τους Deftones, και οι στίχοι τους είναι πολλά επίπεδα πάνω και χτυπάνε πολύ βαθύτερα από την σύνηθη punk συνθηματολογία. Δηλώνω εντυπωσιασμένος.
11. YARD ACT – The Overload Ευφυές, πολιτικοποιημένο, συχνά αστείο post-punk funk που σκιαγραφεί την κατάσταση σε μια μετα-Brexit Βρετανία, από μία μπάντα από το Leeds που οφείλει σε πρωτεργάτες όπως οι συμπολίτες τους Gang Of Four όσα και στους Sleaford Mods και τους Arctic Monkeys. Και παρεμπιπτόντως, το άλμπουμ είναι κλάσεις ανώτερο από το φετεινό Arctic Monkeys.
10. THE SADIES – Colder Streams Οι Καναδοί Sadies αποτελούν σταθερούς επισκέπτες της Λίστας του Music Geek, κάθε φορά που βγάζουν δίσκο, και αυτό είναι ίσως το καλύτερό τους άλμπουμ. Δυστυχώς το μέλλον τους διαγράφεται αβέβαιο μετά την πρώωρη απώλεια του κιθαρίστα/τραγουδιστή Dallas Good, το υπέροχο ψυχεδελικό country rock τους όμως θα έχει πάντα μια θέση στην καρδιά μας ακόμα κι αν αυτό είναι το τέλος του δρομου.
9. RAMMSTEIN – Zeit Ίσως το πιο καθαρόαιμα διασκεδαστικό άλμπουμ της χρονιάς: Εθιστικά beats, από hooks τούμπανο, χιουμοριστικές ανωριμότητες, όλα στο 11, είναι απλά αδύνατον να μην περάσεις καλά ακούγοντάς το κι ας μην καταλαβαίνεις γρι Γερμανικά. Χοντροκομμένο βέβαια, αλλά αν αποζητάτε λεπτότητα και φινέτσα τραβάτε να ακούσετε Sade ξέρω ‘γω, τι δουλειά έχετε με τους Rammstein;
8. THE COMET IS COMING – Hyper-Dimensional Expansion Beam Ένας -υποτίθεται- jazz δίσκος, ο οποίος θα σας πάει πίσω στο Big Beat και τα Rave των 90’s: Χορευτικοί ρυθμοί, παχιά synths, και το τενόρο σαξόφωνο του πολυπράγμωνα Shabaka Hutchings σε ρόλο σέντερ φορ συνθέτουν ένα απολαυστικό, ξεσηκωτικό άκουσμα για περιπετειώδεις jazz-τροναύτες.
7. TITUS ANDRONICUS – The Will To Live Αν ο Pete Townshend είχε Ph.D. στην Κοινωνιολογία και ηχογραφούσε τις ροκ όπερές του με τους Clash αντί με τους Who υποψιάζομαι ότι θα ακουγόταν ακριβώς όπως οι Titus Andronicus στο “The Will To Live”, ένα (περίπου) concept άλμπουμ γύρω από τη ζωή, το σύμπαν, και τα πάντα και μια ερωτική εξομολόγηση της μπάντας προς το classic rock. Θέλω να τους δω live σε triple bill μαζί με Hold Steady και Japandroids.
6. NINA NASTASIA – Riderless Horse Ο δίσκος ξεκινάει με τον ήχο του φελλού από μπουκάλι κρασί που ανοίγει, για να ξετυλίξει στη συνέχεια την ιστορία μίας σχέσης σαδομαζοχιστικής (με την ψυχαναλυτική έννοια, όχι με την Pornhub έννοια). Ενδοοικογενειακή βία, κατάθλιψη, εσωτερικοί δαίμονες, αλλά και νοσταλγία για τις καλές στιγμές... Στο “Riderless Horse” η Nastasia, μόνο με τη φωνή της και μια ακουστική κιθάρα, εξηγεί γιατί έπρεπε να φύγει από αυτή τη σχέση και γιατί της πήρε 25 ολόκληρα χρόνια για να το καταφέρει (για context, ας αναφερθεί ότι την επομενη ακριβώς μέρα από την αποχώρησή της ο σύντροφός της αυτοκτόνησε). Απόλυτα ωμό και μινιμαλιστικό, αντανακλά τις σκοτεινότερες πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού και ταυτόχρονα αποτελεί έναν ύμνο στην επιβίωση.
5. JAKE BLOUNT – The New Faith Ένας δίσκος από το μέλλον φτιαγμένος με υλικά του παρελθόντος. Ο Blount (εκτός από πολυοργανίστας, έχει και ακαδημαϊκή καριέρα στην ιστορία της μουσικής) συλλέγει αρχαίους gospel, blues και folk ήχους και τους επαναπροδιορίζει εντάσσοντάς τους στο πλαίσιο του αφροφουτουριστικού concept του “The New Faith”, περιγράφοντας τη ζωή μιας μικρής ομάδας Αφροαμερικανών επιζώντων της καταστροφής του πλανήτη λόγω κλιματικής αλλαγής και δίνοντάς τους νέο, συγκλονιστικό νόημα. Ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος.
4. ZEAL & ARDOR – Zeal & Ardor Πιστός ακόλουθος και καλός μαθητής της εικονοκλαστικής Ελβετικής παράδοσης των Celtic Frost, ο Manuel Gagneux συνεχίζει να χτίζει μεθοδικά τη μυθολογία των Zeal & Ardor προκαλώντας τα χρηστά ήθη. Οι μεταλλάδες αντιμετωπίζουν τους Zeal & Ardor με καχυποψία, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, και αυτό μόνο ως επιβεβαίωση του καλού γούστου όσων τους γουστάρουν μπορεί να εκληφθεί.
3. KEVIN MORBY – This Is A Photograph Ένας εξαιρετικός δίσκος που καλύπτει όλο το μουσικό φάσμα από το indie rock στην americana, παραδίδοντας ταυτόχρονα μαθήματα για το πώς το προσωπικό γίνεται συλλογικό: Τραγουδώντας για μια παλιά φωτογραφία του πατέρα του που βρήκε, ή εξομολογούμενος τον έρωτά του στη σύντροφό του (την επίσης μουσικό Katie Crutchfield, γνωστή ως Waxahatchee), ή για τότε που πρωτοάκουσε το “Hallelujah” από τον Jeff Buckley, ο Morby αποθανατίζει στιγμές της ζωής του και τις μετατρέπει σε αληθινή τέχνη.
2. GHOST – Impera Το gimmick του Αντί-Πάπα υπήρξε στην αρχή ένα εξαιρετικό εργαλείο μάρκετινγκ, η όλη υπόθεση όμως θα είχε ξεφουσκώσει με την άρση της ανωνυμίας αν η μουσική δεν ήταν εξαιρετική. Και ξέρετε κάτι; Η ταυτότητα του Tobias Forge ήταν έτσι κι αλλιώς το χειρότερα κρυμμένο μυστικό στο metal από την ομοφυλοφιλία του Rob Halford και μετά, και όπως ακριβώς η δημοφιλία των Judas Priest δεν επηρεάστηκε από την αποκάλυψη, κανείς δεν νοιάστηκε πραγματικά για το ποιός κρύβεται πίσω από τους Ghost – ήταν ένα παιχνίδι, είχε πλάκα, αυτό που μετράει όμως είναι τα φοβερά τραγούδια που ο Tobias εξακολουθεί να μας προσφέρει απλόχερα, παντρεύοντας ξεδιάντροπα πλέον το metal το σωστό, το αντρίκειο, με pop hooks που θα ζήλευαν οι Abba και ο Desmond Child.
1. FRANK TURNER – FTHC Μην ψάχνεις για βαθιά μεταφορικά νοήματα στους στίχους του Frank Turner – o τύπος βασικά τραγουδά για τη ζωή του. Κόβει τα ναρκωτικά; Να ένα τραγούδι! Μετακομίζει από το Λονδίνο στην επαρχία; Τραγούδι! Διαγιγνώσκεται με αγχώδη διαταραχή; Τραγούδι! Αυτοκτονεί ο κολλητός του; Τραγούδι! Ανακαλύπτει ότι ο επί δεκαετίες χαμένος/αποξενωμένος πατέρας του είναι πλέον trans και λέγεται Μιράντα; Εεε, τραγούδι, εννοείται. Αυτή η αμεσότητα είναι που κάνει το “FTHC” να ακούγεται σα να σου ανοίγει την καρδιά του ένας καλός φίλος, υποθέτωντας βεβαίως ότι οι καλοί σου φίλοι γράφουν φανταστικά rock/folk/punk τραγούδια κι έχουν fans όπως....οι Iron Maiden;;;
Μμμ ναι. Τι λέγαμε; Τραγουδάρες για τη ζωή του Turner που μιλάνε στην ψυχή μας, διότι μπορεί εμείς να ζούμε μια άλλη ζωή, ζητάμε όμως παρόμοια πράγματα από αυτήν και το “FTHC” ήταν φέτος το soundtrack της.
