Πρέπει να ήταν 1981-82 άρα ήμασταν Δευτέρα Γυμνασίου, παιδάκια, όταν η αντιπαθής φιλόλογος μας ζήτησε να φέρουμε ένα αγαπημένο μας ποίημα και να το διαβάσουμε στην τάξη. Εννοείται ότι δεν θυμάμαι ποιο ποίημα είχα φέρει εγώ, μιλάμε για 33 χρόνια πίσω και βασικά δεν θυμάμαι τι έφαγα για βραδινό πριν από 33 λεπτά, παρόλα αυτά δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που η Σ., ένα από τα “κακά” κορίτσια της τάξης, διάβασε το δικό της “ποίημα”.
Δεν ξέρω αν ή Σ. κάθισε και μετάφρασε μόνη της τους στίχους στα Ελληνικά ή αν τους βρήκε μεταφρασμένους σε ένα από εκείνα τα μικρά μίζερα μαύρα βιβλιαράκια-αρπαχτές-ροκ βιογραφίες της συμφοράς που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα προ Internet (κάπου έχω ακόμα το “Deep Purple”). Δεν ξέρω πώς στο διάολο ένα κορίτσι 13-14 χρονών τότε που μεσουρανούσαν οι Orchestral Maneouvres In The Dark και ανέτελλαν οι Duran Duran έμαθε αυτό το τραγούδι (χμ, τώρα που το σκέφτομαι είχε μεγαλύτερη αδελφή, επίσης “κακό” κορίτσι). Ξέρω όμως ότι όταν ολοκλήρωσε την απαγγελία της οι μισοί στην τάξη χαζογελούσαν αμήχανα, οι άλλοι μισοί έχασκαν σαν χάνοι, η φιλόλογος είχε κομπλάρει τελείως και κατάφερε να ξεστομίσει μόνο ένα ξεψυχισμένο “τι σαχλαμάρα είναι αυτή”, κι εγώ πήγα την άλλη μέρα στο Record House και πήρα το δίσκο.
I met her in a club down in old Soho Where you drink champagne and it tastes just like Coca-cola C-o-l-a cola
She walked up to me and she asked me to dance I asked her her name and in a dark brown voice she said Lola L-o-l-a Lola lo-lo-lo-lo Lola
Well I'm not the world's most physical guy But when she squeezed me tight she nearly broke my spine Oh my Lola lo-lo-lo-lo Lola
Well I'm not dumb but I can't understand Why she walked like a woman and talked like a man Oh my Lola lo-lo-lo-lo Lola lo-lo-lo-lo Lola
Well we drank champagne and danced all night Under electric candlelight She picked me up and sat me on her knee And said dear boy won't you come home with me
Well I'm not the worlds most passionate guy But when I looked in her eyes well I almost fell for my Lola Lo-lo-lo-lo Lola lo-lo-lo-lo Lola Lola lo-lo-lo-lo Lola lo-lo-lo-lo Lola
I pushed her away I walked to the door I fell to the floor I got down on my knees Then I looked at her and she at me
Well that's the way that I want it to stay And I always want it to be that way for my Lola Lo-lo-lo-lo Lola
Girls will be boys and boys will be girls It's a mixed up muddled up shook up world except for Lola Lo-lo-lo-lo Lola
Well I left home just a week before And I'd never ever kissed a woman before But Lola smiled and took me by the hand And said dear boy I'm gonna make you a man
Well I'm not the world's most masculine man But I know what I am and I'm glad I'm a man And so is Lola Lo-lo-lo-lo Lola lo-lo-lo-lo Lola Lola lo-lo-lo-lo Lola lo-lo-lo-lo Lola
I can probably think of 100 reasons why “Powerage” is the best AC/DC album ever, but I’m going to keep this short and sweet. So here are just the top-10 reasons why “Powerage” > “Back In Black”.
Bon Scott. Of course. Brian’s a great bloke, gotta love the guy, no one else could have pulled this off, had a great chat with him once about Newcastle United and Nikos Ntampizas, but I mean come on, this is Bon. Right? Right?
Produced by Vanda and Young. I like my rock ‘n’ roll gritty. Robert John “Mutt” Lange is a fantastic producer but you won’t see his picture in the dictionary next to the definition of the word “gritty”.
Can’t picture AC/DC playing “Hells Bells”, “Shoot To Thrill” or “You Shook Me All Night Long” live in a pub instead of an arena. Can totally picture AC/DC playing “Gimme A Bullet”, “Gone Shootin’” or “Up To My Neck In You” live in a pub. To be precise, I dream of seeing AC/DC live in a pub playing this stuff.
Because Keith Richards says so.
The maracas and handclaps on “Rock ‘N’ Roll Damnation”. Pure fucking genius.
“Sin City” would’ve been the best AC/DC song ever, if it wasn’t for “Down Payment Blues”.
The riff on “Riff Raff”. And the raff.
“What’s Next to The Moon” is pure beat poetry.
That blood-curdling scream in the intro of “Kicked In The Teeth”.
Malcolm Young has said this was their finest moment. Who am I to disagree?
There. I hope that settles it, I have proved beyond any reasonable doubt that “Powerage” is better than “Back In Black”. Now stay tuned for my next blog post titled “Back In Black Is The Best Album In The History Of Mankind”.
Συμβαίνει κάθε χρόνο: Μόλις τελειώσεις τη λίστα σου με τα καλύτερα της χρονιάς κάποιος θα σου βάλει ένα άλμπουμ που δεν το είχες πάρει χαμπάρι και θα πεις “γαμώτο αυτό είναι για λίστα”, θα πειστείς να ακούσεις ένα συγκρότημα που είχες αποφασίσει να σνομπάρεις επειδή οι κριτικές που είχες διαβάσει δεν ταίριαζαν με τα κολλήματά σου και θα πεις “γαμώτο αυτό είναι για λίστα”, θα κυκλοφορήσει κάτι στις 15 Δεκεμβρίου και θα πεις “γαμώτο αυτό είναι για λίστα” ή, συνηθέστερα, all of the above ταυτόχρονα. Πολύ εκνευριστικό. Σε κάνει να αποφασίσεις να μην ξανακάνεις λίστα (ναι, καλά).
Έτσι λοιπόν και το 2013. Πίστευα ότι τα είχα ακούσει όλα πριν καταλήξω σε αυτά τα 20, κι έχω ήδη ανακαλύψει 6 δισκάρες που θα διεκδικούσαν με αξιώσεις μια θέση στα λίστα με τις αγαπημένες μουσικές της χρονιάς για το I Was A Teenage Music Geek.
Ας αποκαταστήσουμε λοιπόν την αδικία. Η σειρά είναι τυχαία. Ή μήπως όχι;
LYDIA LOVELESS – Boy Crazy
O μόνος λόγος που το “Boy Crazy” θα έμενε εκτός λίστας αν είχε κυκλοφορήσει πριν από τη δημιουργία της λίστας, είναι το ότι δεν είναι ολοκληρωμένο album αλλά 20-λεπτο EP. Διότι κατά τα άλλα εδώ βρίσκονται 20 από τα απολαυστικότερα λεπτά των τελευταίων μηνών, από μια νεαρή πάνκισσα που πριν από 2-3 χρόνια ανακάλυψε την κάντρι και τώρα παντρεύει το country-punk της με τον Springsteen. Αυτό το κορίτσι kicks some serious ass, αλήθεια. Στις 18 Φεβρουαρίου βγαίνει κανονικό άλμπουμ, φυλαχτείτε.
IN SOLITUDE – Sister
Ας βγω λοιπόν από τη μεταλλική ντουλάπα: Δεν μου αρέσουν οι Mercyful Fate, ποτέ δεν μου άρεσαν. Κυρίως λόγω King Diamond, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρείται σπουδαίος τραγουδιστής. Απέφευγα λοιπόν συστηματικά να ακούσω In Solitude, τους οποίους μέχρι το 2012 όλοι περιέγραφαν ως ένα καλό αντίγραφο Mercyful Fate. Όταν λοιπόν κυκλοφόρησαν το “Sister” σε διαφορετικό ύφος, και πάλι αποφάσισα να απέχω αφού όλοι πλέον περιέγραφαν τους In Solitude ως μια gothic εκδοχή των Mercyful Fate. Τελικά το άκουσα, μου αρέσει πολύ, είναι σίγουρα ένα από τα 3-4 καλύτερα χέβι μέταλ άλμπουμ της χρονιάς, και για να μην εκτεθώ ας το περιγράψω ως μια πιο eurometal εκδοχή των Danzig.
LINDI ORTEGA – Tin Star Αχ Lindi, με τον συνδυασμό καουμποϊκή μπότα/μίνι που σκοτώνει, με τις ματάρες σου και με αυτό το χαμόγελο, αν ήμουν έφηβος στο Nashville θα μπορούσα να σε ερωτευθώ... Όμως βγήκα από την εφηβεία πριν από 100 χρόνια, οι φαντασιώσεις μου πλέον είναι πολύ πιο πεζές (Αυτή: “για 50 ευρώ θα κάνω ό,τι θες”, Εγώ: ”να πάρε 50 ευρώ, βάψε μου το σπίτι”) και γι’ αυτό θα σταθώ στα υπέροχα τραγούδια σου, στους συγκινητικούς σου στίχους και κυρίως σε αυτή την κλασική ρομαντική κάντρι φωνή σου, που με κάνει να λιώνω κάθε φορά.
EMMYLOU HARRIS & RODNEY CROWELL – Old Yellow Moon
Και μια που λέμε για κλασικές ρομαντικές κάντρι φωνές, η γιαγιάκα η Emmylou το έκανε και φέτος το θαύμα της. Είναι περίεργο πώς μου ξέφυγε αυτό το album που είχε βγει την άνοιξη δεδομένου του κολλήματος που έχω φάει με την κάντρι τον τελευταίο καιρό, έστω και με καθυστέρηση όμως ΠΡΕΠΕΙ να ακούσετε τουλάχιστον την κορωνίδα του άλμπουμ, το “Back When We Were Beautiful”, σίγουρα ένα από τα τραγούδια της χρονιάς. Όποιος δεν δακρύζει με αυτό το τραγούδι είναι αυτιστικός.
PATTY GRIFFIN – American Kid
Η Patty ήταν στη λίστα του I Was A Teenage Music Geek με το “χαμένο” άλμπουμ της που είχε ηχογραφηθεί το 2000 και μόλις πρωτοκυκλοφόρησε, όμως και το “κανονικό” άλμπουμ που έβγαλε το 2013 είναι φανταστικό. Κι έχει και Robert Plant μέσα (ο κύριος είναι μέγας φαν της κυρίας). Έπρεπε να είχα κλέψει και να είχα βάλει και τα δύο μαζί σε μία θέση της λίστας.
BEYONCE – Beyonce Για πολλούς και διάφορους λόγους πρόκειται για ένα σημαντικό άλμπουμ. Δεν θέλω τώρα να επεκταθώ, θα σταθώ απλά στο γεγονός ότι η Beyonce, μαζί με την Taylor Swift, δεν είναι ανεγκέφαλα pop idols αλλά δείχνουν το δρόμο σε όλους τους υπόλοιπους. Το άλμπουμ αυτό δεν είναι μια ακόμα ποπ τσιχλόφουσκα. Είναι ένα φεμινιστικό μανιφέστο κι ένα “fuck you” προς το entertainment industry, απλώς το περιτύλιγμα είναι ροζ, και αυτό το κάνει ακόμα πιο αποτελεσματικό. Και οι μπαλάντες είναι πολύ ωραίες.
Έφτασε λοιπόν πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου που καθόμαστε και φτιάχνουμε τις λίστες μας με τις αγαπημένες μουσικές της χρονιάς που φεύγει... Παπάρια εποχή έφτασε δηλαδή, είμαστε τόσο βλαμμένοι που από τον περασμένο Ιανουάριο είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε τη λίστα του Δεκεμβρίου και να κρατάμε σημειώσεις, έτσι δεν είναι; Ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το, το κάνετε κι εσείς, σωστά; Παραδεχτείτε το είπα, αλλιώς αν υποψιαστώ ότι είμαι ο μόνος που το κάνει θα νιώσω πολύ μαλάκας. Παιδιά; Παιδιά;;; Μιλάτε ρε, δεν είναι αστείο! ΟΚ. Πάμε. Το 2013 ήταν εξαιρετικά δημιουργική χρονιά από κάθε άποψη. Προσωπικά φέτος άκουσα πάρα πολλή country και δηλώνω εντυπωσιασμένος, τόσο από τις ευαίσθητες folky κορασίδες με τις ακουστικές κιθάρες, όσο και από τους macho μπουρτζόβλάχους με τα καπέλα, τα φορτηγάκια και τις Bon Jovi παραγωγές. Ωραία ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ πάνω απ’ όλα. Ashley Monroe, Brandy Clark, Pistol Annies, Brad Paisley, Kellie Pickler, αν υπολογίσουμε και τους «εναλλακτικούς» τύπου Neko Case και τους πιο ροκάδες όπως η Caitlin Rose άνετα βγαίνει σούπερ εικοσάδα μόνο με country και περιφερειακές κυκλοφορίες, τελικά όμως αποφάσισα να το παίξω αντικειμενικός και να βάλω απ’ όλα μέσα όποτε όλοι αυτοί έμειναν έξω, άδικα ίσως για μερικούς. Άκουσα και πολύ metal φέτος. Αληθινό metal με σπαθιά και δράκους, με τσιρίδες, με ατελείωτα κιθαριστικά solos, με ονόματα συγκροτημάτων όπως Satan, Hell και Warlord. Καλά πέρασα. Αλλά δεν μπαίνουν σ’ αυτή τη λίστα, εδώ είμαστε ώριμοι. Ίσως στην άλλη λίστα. Πάντως πριν δούμε ποιοι μπήκαν στην αλλοπρόσαλλη λίστα με τα άλμπουμ που κέρδισαν την καρδιά του I Was A Teenage Music Geek για το 2013, οφείλουμε να δώσουμε εξηγήσεις για κάποιες απουσίες, ξέρετε, αυτά που θα βρείτε σε άλλες αντίστοιχες λίστες. Έξω λοιπόν οι:
Daft Punk, οι οποίοι θα έπρεπε να μετονομαστούν σε ΔΑΠ Funk αφού φτιάχνουν μουσική για άτομα που είναι, ή έχουν υπάρξει, εγγεγραμμένα μέλη δεξιάς κομματικής νεολαίας. Σόρι δηλαδή αλλά ακούγονται ακριβώς σαν χοροεσπερίδα του Deree στην Αυτοκίνηση επί Ευάγγελου Αβέρωφ, άντε Μιλτιάδη Έβερτ το πολύ.
Arcade Fire, επειδή δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θεωρείται σήμερα πρωτοποριακό κάτι που ακούγεται σαν αυτά που ψιλογούσταρα το 2002.
Matana Roberts και Tim Hecker. Συγχώρεσέ με Θεέ μου, προσπάθησα. Αληθινά προσπάθησα.
The Knife. Προς στιγμήν σκέφτηκα να προσποιηθώ ότι μου άρεσε το άλμπουμ για να διατηρήσω το cutting edge προχωρημένο προφίλ που με τόση προσοχή έχω καλλιεργήσει στα 25 σχεδόν χρόνια μου ως μουσικοκριτικός, αλλά μετά σκέφτηκα, μα ποιον κοροϊδεύω, αφού προτιμώ να ακούω Foreigner και Billy Squier παρά κάτι τέτοια.
Death Grips. Είπαμε, εγώ ακούω Billy Squier.
Eminem. Δεν έχω ιδιαίτερο λόγο που τον συμπεριλαμβάνω εδώ, εκτός από το ότι έψαχνα αφορμή για να αναφέρω ξανά τον Billy Squier τον οποίο σαμπλάρει ο Eminem.
Wavves, Chvrches, Pyyramids, The Weeknd και λοιποί hipsters που γράφουν το όνομά τους ανορθόγραφα επίτηδες ώστε να βρίσκονται πιο εύκολα στο Google. Παιδιά, τζάμπα ο κόπος σας, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα σας αναζητήσει επειδή yyou svck.
Queens Of The Stone Age. Πολύ καλός δίσκος. Τι να κάνουμε όμως, δεν χωράνε όλα.
Omar Souleyman διότι πλάκα μου κάνετε, έτσι;
David Bowie. Εξαιρετικό album, respect. Για κάποιο λόγο όμως το βάζω πλαϊ-πλαϊ με το Nine Inch Nails (μη με ρωτήσετε γιατί, δεν ξέρω) και το ΝΙΝ κερδίζει.
Pearl Jam. Ωραίος δίσκος, πολύ καλύτερος απ’ όσο θα περίμενε και ο πιο αισιόδοξος οπαδός των Pearl Jam 21 χρόνια μετά το “Ten”. Σε αντίθεση όμως με τους Νine Inch Nails (πάλι αυτοί!) που βρήκαν τον τρόπο να ανανεωθούν, τούτοι εδώ δεινοσαυρίζουν ελαφρώς.
Black Sabbath. Πολύ απλά, δίσκος χωρίς λόγο ύπαρξης.
Bill Callahan. Mojo, ενταύθα: ΟΚ, συμφωνώ, καλό δισκάκι. Αλλά Νο.1; Νο.1;;; Ρε παιδιά είστε σοβαροί;
Αυτά λοιπόν με τους «κομμένους». Πάμε να δούμε και την εικοσάδα, όχι απαραίτητα των «καλύτερων» άλμπουμ του 2013, αλλά αυτών που σίγουρα θα ακούω και τα επόμενα χρόνια:
20. JASON ISBELL – Southeastern
Μέχρι την τελευταία στιγμή αντιστεκόμουν. Έλεγα όχι, δεν θα βάλω αυτό το άλμπουμ στην λίστα. Μου αρέσει πάρα πολύ αλλά δεν μπορεί, σίγουρα έχει βγει κάποιο καλύτερο που μου έχει ξεφύγει. Κι έψαχνα. Άκουγα. Μελετούσα λίστες άλλων. Άκουγα. Αγόραζα, κατέβαζα και άκουγα. Τελικά παραδόθηκα και το πήρα απόφαση: Μέσα στο 2013 δεν κυκλοφόρησαν παραπάνω από 19 δίσκοι που με άγγιξαν περισσότερο από το “Southeastern” του Jason Isbell.
19. THE NECKS – OpenΤο απόλυτο post-everything. Chillout jazz όπως θα τη φανταζόταν ο Brian Eno. Κυλάει α ρ γ ά , π ο λ ύ α ρ γ ά , σαν παχύρρευστη σοκολάτα, σαν λουλούδι που ανοίγει τα πέταλά του με το φως του ήλιου, σαν SunnO))) με βελούδινα κύμβαλα αντί για κιθαριστική παραμόρφωση.
18. MONSTER MAGNET – Last Patrol Δεν έχει «γιατί». Γιατί έτσι. Δικιά μου είναι η λίστα ό,τι θέλω κάνω. Βγάζει άλμπουμ ο Wyndorf, είναι στη λίστα. Καλό–κακό-μέτριο στα παπάρια μου, δεν πα’ να βγάλει δίσκο με bossa nova διασκευές στα σουαχίλι σε κομμάτια της Celine Dion, θα είναι στη λίστα. Είναι ο Wyndorf, είμαι εγώ, ο Wyndorf μπαίνει στη λίστα. Υ.Γ. Είναι καλό. Πολύ καλό. Για την ακρίβεια, γαμάει και δέρνει. Πιθανότατα θα έμπαινε στη λίστα μου ακόμα κι αν δεν ήμουν εγώ.
17. FRANK TURNER – Tape Deck Heart Ιδιάζουσα περίπτωση ο Frank Turner: Στο “Tape Deck Heart” από τη μία έχει τις born-to-run ενορχηστρώσεις και τους από ευφυείς μέχρι καταπληκτικούς στίχους για καθημερινούς ήρωες που τον τοποθετούν στην κατηγορία των σύγχρονων πνευματικών τέκνων του Springsteen παρέα με τύπους όπως οι Hold Steady και οι Against Me!, από την άλλη έχει μια προφανέστατη πανκ/κλασικοροκάδικη/ποπ Βρετανίλα που σε βάζει στον πειρασμό να τον χαρακτηρίσεις ως “nu model army”. Όπως και να ‘χει, τραγουδάρες όπως τα “The Way I Tend To Be”, “Plain Sailing Weather”, “Tell Tale Signs”, “Polaroid Picture” δεν γράφονται κάθε μέρα.
16. BARRENCE WHITFIELD AND THE SAVAGES – Dig Thy Savage Soul Μα τι φωνή! Φωνάρα! Βlues ουρλιαχτά εκεί πάνω στο “I’m Sad About It”! Βαρύτoνος εκεί κάτω στο “Sugar”! Μέλη των Lyres! Το “The Corner Man” θυμίζει αρχές 90’s βραδιές! Στο Maze της Πανόρμου με τον Βαϊο! Ο σαξοφωνίστας λυσσομανάει! Στο “Oscar Levant” χοροπηδάμε όλοι! Πωπωπω ένας ντράμερ! “Hangman’s Token”! “Hangman’s Token”! “Hangman’s Token”! H τέλεια bar band!
15. GOGOL BORDELLO – Pura Vida Conspiracy Μόνο αγάπη και σεβασμός για τον Rick Rubin, αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, που και που, μερικές φορές, ο αγαπημένος μας παραγωγός τα σκατώνει. Όπως ας πούμε με τους Gogol Bordello. Η μπάντα μετά το "Gypsy Punks" παρουσίασε μια μικρή κάμψη, ο Rubin τους ανέλαβε για το "Trans-Continental Hustle" αλλά αντί να τους ξαναδώσει ώθηση, τους έκοψε όση φόρα τους είχε απομείνει. Ευτυχώς που τον ξεφορτώθηκαν για το "Pura Vida Conspiracy", χωρίς αυτόν είναι χαοτικοί αλλά πολύ πιο διασκεδαστικοί.
14. KANYE WEST – Yeezus
Θέλω πολύ να τον αντιπαθήσω αυτόν, δεν γουστάρω την περσόνα του, δεν γουστάρω τη γκόμενά του, δεν γουστάρω τους χίπστερ που τον γουστάρουν... Όμως όσο κι αν προσπαθώ, κάθε φορά που βγάζει δίσκο με εκπλήσσει και με αναγκάζει να του βγάλω το καπέλο. Το “Yeezus” είναι ιδιαίτερα απαιτητικό και δύσκολο άλμπουμ, στις πρώτες ακροάσεις φαντάζει αποπροσανατολισμένο και άστοχο, αλλά όσο περισσότερες ώρες του αφιερώνεις, τόσο περισσότερο σου διαλύει τον εγκέφαλο. Και όταν ένας megastar είναι διατεθειμένος να πάρει τέτοια δημιουργικά ρίσκα, τελικά είναι αδύνατο να τον αντιπαθήσεις.
13. COLIN STETSON – New History Warfare Vol. 3Για τον τύπο τα είχαμε πει και πριν από 2 χρόνια με το προηγούμενο album του. Ο Stetson αξίζει έτσι κι αλλιώς το θαυμασμό μας επειδή κάνει hip τη free jazz και την avant garde στους μίζερους και κυνικούς καιρούς που ζούμε, όταν όμως ιδρώνεις και μόνο που τον βλέπεις να παλεύει με αυτό το τέρας που αποκαλείται βαρύτονο σαξόφωνο και να βγαίνει νικητής (αναζητήστε live του στο youtube), νιώθεις υποχρεωμένος να πέσεις στα γόνατα και να τον προσκυνήσεις.
12. THE SADIES – Internal SoundsΤο “The First 5 Minutes” και το “Starting All Over Again” ακούγονται σαν απίθανα cult 60’s garage punk nuggets. Το “The Very Beginning” είναι σαν αρχαίοι Who. Το “Another Tomorrow Again” θυμίζει διασταύρωση Love με Byrds. To “The Lesser Key” είναι ένα fuzz-αριστό βαλς. Το “We Are Circling” (ξεθάψανε τη Buffy Sainte-Marie!) είναι ένα ψυχεδελικό mantra. Ε τότε, μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί στο διάολο οι Sadies θεωρούνται country συγκρότημα;
11. NINE INCH NAILS – Hesitation MarksO Trent Reznor είναι θεός. Κι επειδή είναι θεός, έχει το δικαίωμα να παραμένει αντισυστημικός ακόμα και όταν συμμετέχουν στο album του απόλυτα συστημικοί μουσικοί όπως ο Lindsey Buckingham (!), o Adrian Belew ή ο Pino Palladino. Το “Hesitation Marks” είναι η κορυφαία δουλειά του Reznor, αν όχι από την εποχή του “The Downward Spiral” τότε σίγουρα τουλάχιστον από την εποχή του “The Fragile”, και χορεύεται κιόλας.
10. JANELLE MONAE – The Electric LadyΑν είχε εμφανιστεί στο προσκήνιο το 1985, θα είχε πολυπλατινένιους δίσκους και όλοι θα παραμιλούσαν για τον «θηλυκό Prince», γεγονός που φροντίζει να μας υπενθυμίζει και η ίδια προσκαλώντας ως guest τον ίδιο τον Prince στο νέο της album. Δυστυχώς όμως το 1985 η Janelle Monae μόλις είχε γεννηθεί, κι έτσι έχασε την ευκαιρία να γίνει η πιο επιτυχημένη μαύρη καλλιτέχνις της τελευταίας τριακονταετίας. Εσείς όμως μη χάσετε την ευκαιρία να γνωρίσετε μια σπουδαία δημιουργό κι εξαιρετική performer: To “Electric Lady” είναι ένα κλικ πιο κάτω από το προηγούμενο album της, αλλά πέντε κλικ πιο πάνω από τον ανταγωνισμό της.
9. PATTY GRIFFIN – Silver BellΛόγοι Για Τους Οποίους Δεν Θρηνώ Το Θάνατο Των Δισκογραφικών Εταιρειών, #37: Το “Silver Bell” ηχογραφήθηκε το 2000 και δεν κυκλοφόρησε ποτέ, επειδή στη δισκογραφική εταιρεία της Griffin γίνονταν λέει αλλαγές τότε και είχαν άλλες προτεραιότητες. Πείτε με παράλογο ή παράφρονα, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο θα πίστευα πως η προτεραιότητα μιας δισκογραφικής εταιρείας είναι να πουλάει δίσκους. Τρελό, έτσι; Μα πώς μου πέρασε από το μυαλό κάτι τέτοιο; Eιδικά άμα οι εν λόγω δίσκοι είναι τόσο καλοί όσο το “Silver Bell”, μια υπέροχη δουλειά που συγγενεύει στον ήχο και το πνεύμα με το “Martinis & Bikinis” της Sam Phillips και που είχαμε επιτέλους την ευκαιρία να ακούσουμε φέτος, με 13 χρόνια καθυστέρηση.
8. WILLIE NILE – American RideΑκόμη κι αν ξέραμε ποιος είναι ο Willie Nile, θα έπρεπε για μια στιγμή να ξεχάσουμε ότι είναι 63 ετών και να υποθέσουμε ότι το "American Ride" είναι το ντεμπούτο του (κατά μία έννοια είναι, δεν ξέρω κανέναν που να έχει ακούσει κάποιον από τους προηγούμενους -αρκετούς- δίσκους του και ως γνωστόν τα δέντρα δεν πέφτουν στο δάσος αν δεν είναι κάποιος εκεί για να τα ακούσει. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, δεν θυμάμαι ακριβώς πώς το είχε θέσει ο φιλόσοφος). Ε λοιπόν, ο Willie Nile στα 63 του είναι ο καλύτερος νέος, πρωτοεμφανιζόμενος ροκ καλλιτέχνης της χρονιάς. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους Springsteen και Dylan της τελευταίας 25ετίας και το "American Ride" είναι η υπόσχεση που ποτέ δεν εκπλήρωσαν οι Gaslight Anthem.
7. KVELERTAK – Meir Ένα συγκρότημα που κατάφερε να πείσει ολόκληρο τον πλανήτη ότι το όνομά του σημαίνει "πέος κουκουβάγιας" στα Νορβηγικά (στην πραγματικότητα σημαίνει κάτι άλλο που δεν έχει καμία σχέση με πουλιά κανενός είδους) αξίζει, πέρα από το βραβείο "trolls της δεκαετίας", και τον αμέριστο σεβασμό μας. Πόσο μάλλον αφού μετά από ένα εκρηκτικό ντεμπούτο που μας είχε αφήσει άφωνους, επανήλθαν το 2013 με μια δουλειά ακόμα καλύτερη, ακόμα πιο ώριμη, πιο riff-άτη, πιο rock ‘n’ roll!
6. ROY HARPER – Man And MythΑκόμα και ο Willie Nile είναι παιδαρέλι μπροστά στον Roy Harper, ο οποίος έχει κλείσει αισίως τα 72 αλλά φέτος κυκλοφόρησε μια ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΔΙΣΚΑΡΑ που βάζει τα γυαλιά (πρεσβυωπίας, υποθέτω) σε κάθε τσουτσέκι του Pitchfork με μισό αιώνα λιγότερο στην πλάτη του. Ακούς το “Man And Myth” και μένεις μαλάκας, shell-shocked που λένε και στο χωριό μου, όταν τελειώνει το album δεν μπορείς να μιλήσεις, δεν μπορείς να κινηθείς, θέλεις μόνο να κουλουριαστείς σε εμβρυακή στάση στο πάτωμα και να κλάψεις μέχρι να αποκοιμηθείς.
5. LAURA MARLING – Once I Was An EagleΔιάβασα (αποθεωτικές) κριτικές γι' αυτό το album σε όλα σχεδόν τα σοβαρά μουσικά media και μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι, ενώ κάπου πρέπει να πήρε το μάτι μου μια αναφορά στην ακουστική/folk φάση των Led Zeppelin (βλ. "ΙΙΙ"), δεν θυμάμαι να είδα πουθενά να αναφέρεται η Marling στην ίδια πρόταση με το Nick Drake, τον Jeff Buckley, ή τον Roy Harper καλή ώρα. Κακώς, η κοπέλα είναι φτιαγμένη από την ίδια πάστα και προκαλεί τις ίδιες ανατριχίλες.
4. BLOOD CEREMONY – The Eldritch DarkOccult rock, doom rock, vintage metal, πείτε το όπως θέλετε, το γεγονός παραμένει ότι το 2013 ήταν μάλλον η τελευταία μεγάλη χρονιά του ιδιώματος πριν φάμε κόλλημα με το επόμενο trend (nu goth?). Και παρά το γεγονός ότι οι Ghost επέστρεψαν με το hype στο full, οι Uncle Acid & Τhe Deadbeats έκαναν το breakthrough και οι The Devil's Blood κυκλοφόρησαν το τελειωμένα σατανικό κύκνειο άσμα τους, οι Καναδοί Blood Ceremony κατάφεραν να τους πατήσουν όλους κάτω με την τρίτη και καλύτερη δισκογραφική τους δουλειά.
3. THE MAVERICKS – In TimeΕγώ, ως κλασικός ψυχαναγκαστικός, προσπαθώ να κατατάξω τη νέα, καταπληκτική δουλειά των Mavericks σε κάποιο genre. Είναι country; Όχι, ροκάρει υπερβολικά. Είναι Tex Mex; Ίσως, αλλά αυτές οι surf κιθάρες το βραχυκυκλώνουν το πράγμα. Είναι απλώς ιδιοφυείς pop songwriters στην παράδοση του Roy Orbison; Ναι, αλλά όλα αυτά τα latin στοιχεία δίνουν μια άλλη διάσταση στον ήχο τους. Η γυναίκα μου, από την άλλη, πολύ πιο πρακτική από εμένα, απλώς βρήκε το ιδανικό soundtrack για όταν κάνει τη γυμναστική της.
2. CARCASS – Surgical Steel Για να πω την αλήθεια δεν περίμενα σπουδαία πράγματα από την επανασύνδεση των Carcass, καθώς είμαι από εκείνους τους φλώρους που θεωρούν το “Heartwork” ως το αποκορύφωμα της καριέρας τους και πίστευα ότι τα κιθαριστικά leads του (απόντα εδώ) Michael Amott ήταν αυτά που έκαναν τη διαφορά και το μικρό αλλά ουσιαστικό «κλικ» στο επίπεδο. ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΑΜΟΤΤ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ, οι Steer/Walker ήταν, είναι, και θα είναι εσαεί η ψυχή, το μυαλό και τα ούμπαλα των Carcass, και οι τύποι δημιούργησαν τον καλύτερο heavy metal δίσκο του 2013. Ο Amott ας πάει να ανταλλάξει συμβουλές για σαμπουάν και conditioner με τη γυναίκα του.
1. KACEY MUSGRAVES – Same Trailer Different Park Εξίσου ταλαντούχα με την Taylor Swift αλλά πιο σκοτεινή και ανατρέποντας κάθε κλισέ του ιδιώματος, η Musgraves είναι η τελευταία μεγάλη προσθήκη σε μια λίστα σημαντικών σύγχρονων γυναικών της country μουσικής. Πανέμορφο album, φανταστικοί στίχοι, έρωτας. If you ain't got two kids by 21 You're probably gonna die alone At least that's what tradition told you. And it don't matter if you don't believe, Come Sunday morning you best be there In the front row, like you're s'posed to. Same hurt in every heart. Same trailer, different park. Mama's hooked on Mary Kay Brother's hooked on Mary Jane And Daddy's hooked on Mary two doors down. Mary Mary quite contrary, We get bored so we get married And just like dust we settle in this town. On this broken merry go 'round and 'round and 'round we go, Where it stops nobody knows... And it ain't slowin' down, this merry go 'round...
