Sunday, 6 January 2019

Short Attention Span Record Reviews, January 2019

Bosnian singer dedicated to the traditional folk music of her ancestors revisits some "Sevda" standards, accompanied by a Norwegian classical string chamber ensemble. Just beautiful. (8)

CREAMER – Creamer

Fantastic power-pop debut album that sounds like a 21st century version of Big Star/Harry Nilsson/Badfinger. Yes, it’s THAT good. Would’ve most probably made the Music Geek’s Top-20 for 2018, but we we’re still waiting for a physical release (so far only available as a digital download and on streaming services). (8)

ERIC & JEFF CLAYTON – Bowie Decade

Clearly a labor of love from the brothers behind Christian gothic metal band Saviour Machine, covering one Bowie song from each year between 1969 and 1980. And in case you weren’t sure where they got their band name from, now you know. (7)

I’M WITH HER – See You Around

Missed out on this when it first came out last year, but it’s a nice little record by an all-female acoustic folk supergroup of sorts. The three voices blend beautifully but as recent female rootsy supergroups go, both Pistol Annies and case/lang/veirs did better than these ladies on the songwriting front. (7)

LOW – Double Negative

I always fall for this: I read reviews highly rating an album but decide it’s not for me because they compare it to Radiohead’s “Kid A", then year-end comes along and it tops every hip year-end list so I finally decide to listen to it, only to realize that it’s really not for me. (7)

PORCUPINE TREE – The Sky Moves Sideways (Reissue)

Re-issue of early career highlight from 1995, before Steven Wilson discovered metal. It’s a small miracle David Gilmour didn’t sue this guy’s ass off back in the day. (7)


The Reverend kills his guitar and sings like a punk Eddie Cochran, the rhythm section is all wild upright bass and crazy snares and rimshots, just what you’d expect from a RHH album. (7)

THE PURSUIT OF HAPPINESS – Love Junk (Deluxe Edition re-issue)

When this was originally released pre-grunge in 1988, people didn’t know what to make of it: The melodies were too pretty for punk, the lyrics too smart for metal, the guitars too loud and the hair too long for pop. I loved it. Re-released with bonus tracks 30 years down the road it still sounds great and “I’m An Adult Now” remains one of the greatest young adulthood anthems of all time. (9)

VARIOUS ARTISTS – Harmony In My Head: UK Power Pop & New Wave 1977-81

Yet another fantastic box set from Cherry Red – three CDs of great tracks from hitmakers (Buzzcocks, Elvis Costello, Squeeze, Nick Lowe, Eddie & The Hot Rods…) and dozens of might-have-beens. (9)


Recorded and shelved before Robert Fisher’s untimely death in 2017 and completed by close collaborators, “Untethered” is a heartbreaking affair reminiscent of Nick Cave’s Bad Seeds at their most depressing. Guests include Steve Wynn and Chris Brokaw. (8)

Saturday, 8 December 2018

20 Albums Για Το 2018

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ο Music Geek παρακολούθησε με προσοχή τα μουσικά τεκταινόμενα με σκοπό τη δημιουργία της Απόλυτης Λίστας: Οι 20 καλύτεροι δίσκοι της χρονιάς, ανεξαρτήτως ιδιώματος, εκτός φυσικά από τα ιδιώματα που δεν μου αρέσουν.

Επίσης όπως κάθε χρόνο, πριν δούμε τη Λίστα ας ρίξουμε μια ματιά στην «άλλη» λίστα: Τα άλμπουμ που δεν θα βρείτε στη Λίστα, και γιατί όχι.

  • KAMASI WASHINGTON διότι καλός, εξαιρετικός, αλλά δεν είναι ανάγκη να βγάζουμε τριπλό άλμπουμ κάθε φορά έτσι; Ξεκίνησα να το ακούω τον Ιούνιο που κυκλοφόρησε και ολοκλήρωσα την πρώτη ακρόαση τον Οκτώβριο.
  • JEFF ROSENSTOCK παρόλο που κυκλοφόρησε την 1/1/2018 και για περίπου 24 ώρες ήταν το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς
  • LOW διότι μοιάζει με Radiohead από το “Kid A” και μετά, κι εμένα οι Radiohead μου αρέσουν από το “OK Computer” και πίσω.
  • SPIRITUALIZED διότι ουσιαστικά είναι το “Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space” με άλλο τίτλο και μικρότερο budget.
  • AARON LEE TASJAN – KYLE CRAFT – JOHN GRANT – JULIA HOLTER – TITUS ANDRONICUS διότι τα φετεινά τους άλμπουμ μάλλον διέψευσαν τις μεγάλες προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει με τα αμέσως προηγούμενα.
  • BEYONCE & JAY-Z διότι πέρασε και δεν ακούμπησε.
  • JACK WHITE διότι το παράκανε με τον πειραματισμό κι έχασε την ουσία.
  • ARCTIC MONKEYS διότι είναι απαίσιο.
  • KANYE WEST διότι ο τύπος έχει χάσει το δρόμο του.
  • RYLEY WALKER αλλά έμεινε απ’ έξω παρά τρίχα. Αν δεν είχαμε τον φασισμό του δεκαδικού συστήματος και η λίστα αποτελείτο π.χ. από 23 δίσκους, θα ήταν μέσα.
  • KACEY MUSGRAVES αλλά παρομοίως με τον παραπάνω κύριο.
  • ASHLEY MONROE αλλά βάλαμε Pistol Annies και θα ήταν πλεονασμός.
  • FUCKED UP – SUPERSUCKERS – ALKALINE TRIO – DWARVES – THRICE αλλά όσο κι αν αγαπώ το punk και τα παράγωγά του και λάτρεψα αυτά τα άλμπουμ, φέτος είχαμε και Laura Jane και Screaming Females και δεν γινόταν η μισή λίστα να είναι punk.
Κατά τα άλλα, τρεις γενικές παρατηρήσεις για το μουσικό 2018:
  1. Οι ταμπέλες έχουν πεθάνει οριστικά και όλα είναι ροκ: Στη παρακάτω λίστα θα βρείτε jazz συγκρότημα να παίζει ροκ, folk υπερήλικα να παίζει ροκ, cult country φιγούρα να παίζει ροκ, μπλακμεταλλάδες να παίζουν ροκ. Τελικά μόνο με τους Judas Priest ξέρεις πού πατάς και πού βαδίζεις.
  2. Οι γέροι παίζουν καλύτερη μουσική: Χονδρικά το 1/3 της Λίστας έχει περάσει το όριο συνταξιοδότησης.
  3. Η κυριαρχία του straight white male στο χώρο αμφισβητείται: Η λίστα των 20 κορυφαίων δημιουργών της χρονιάς περιλαμβάνει 8 γυναίκες ή συγκροτήματα των οποίων ηγούνται γυναίκες, 4 μη Καυκάσιους και 5 που είναι ανοικτά gay/bi/trans (οι κρυφοί μπορεί να ανεβάζουν το ποσοστό ακόμα περισσότερο).
Αυτά. Ουφ. Πάμε τώρα στη Λίστα. Spread the word, share the love:

20. ESPERANZA SPALDING – 12 Little Spells
Το τρομερό “Emily’s D+Evolution” του 2016 ήταν ένα jazz-rock αριστούργημα. Με το φετεινό “12 Little Spells” η Spalding βαδίζει σε ελαφρώς διαφορετικά μονοπάτια, πάντα με βάση τη jazz πηγαίνει περισσότερο προς ένα prog ύφος ενώ οι αλλόκοτες συγχορδίες που επιλέγει προσωπικά μου θυμίζουν περισσότερο Kurt Weill παρά οποιονδήποτε σύγχρονο jazz, rock ή soul δημιουργό. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κανείς δεν παίζει μπάσο, δεν τραγουδάει, δεν συνθέτει, και γενικώς δεν ακούγεται σαν αυτήν.

19. JANELLE MONAE – Dirty Computer
H μουσική της Monae πάντα είχε μια δυνατή pop φλέβα, με το φετεινό άλμπουμ της όμως οι προθέσεις είναι ξεκάθαρες: Πρόκειται για έναν POP δίσκο, έτσι, με κεφαλαία, από αυτούς που με μαστοριά έφτιαχνε ο μέντοράς της ο Prince όταν ήταν ακόμα στα ντουζένια του, ο οποίος πραγματεύεται θέματα καθόλου σύνηθη στην pop: Ακόμα και όταν τραγουδάει για sex, η οπτική γωνία είναι πολύ πιο σύνθετη από το τυπικό “ooh baby” της pop.

18. CLUTCH – Book Of Bad Decisions
Βάζουμε στην άκρη το γεγονός ότι ο Neil Fallon φυσιογνωμικά μοιάζει με ένα υβρίδιο Μπάμπη Στόκα/Πάνου Μουζουράκη κι επικεντρωνόμαστε στο εξής: Κανείς δεν παίζει ROCK σήμερα σαν τους Clutch. Κανείς. Υπάρχουν χιλιάδες μπάντες εκεί έξω που παίζουν fuzz-αριστό bluesy υλικό με βάσεις στα 70’s, καμία όμως δεν έχει ΑΥΤΟ το groove και ΑΥΤΗ τη βρώμικη funk-ιά, σε συνδυασμό με ΑΥΤΟΥΣ τους στίχους που παντρεύουν τη beat ποίηση με το σουρεαλιστικό χιούμορ, προϊόν προφανώς ενός ΠΟΛΥ διαβασμένου μυαλού. Κακό studio album οι Clutch δεν έχουν βγάλει ποτέ έτσι κι αλλιώς, αξίζει πάντως να σημειωθεί πως από τα 12 που έχουν κυκλοφορήσει στην καριέρα τους το “Book Of Bad Decisions” χτυπάει πεντάδα χαλάρα.

17. THE NECKS – Body
Εφόσον οι ίδιοι οι δημιουργοί του “Body” παρουσιάζουν το έργο ως μία ενιαία σύνθεση διάρκειας 57 λεπτών και επέλεξαν να μην το χωρίσουν σε κομμάτια, κινήσεις, ενότητες, ο,τιδήποτε, οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε κι εμείς ως μια ενιαία σύνθεση, οπότε δεν έχω κανένα δικαίωμα να κάνω αυτό που θα κάνω. Όμως: ΡΕ ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΕΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΟ 24:45 ΜΕΧΡΙ ΤΟ 39:42;;; Τότε που από το πουθενά το Αυστραλέζικο μινιμαλιστικό τζαζ τρίο ανακαλύπτει τα rock ‘n’ roll ενστικτά του, πιάνει ένα riff και το κοπανάει επί ένα τέταρτο λες και είναι οι Swans μέχρι να γίνει σκόνη, τόσο το riff όσο και η μούρη μας; Μην πέσετε στην παγίδα πάντως να ακούσετε μόνο τα εν λόγω 15 λεπτά – η αποτελεσματικότητά τους αυξάνεται λογαριθμικά από τη νηνεμία που προηγείται και από αυτήν που ακολουθεί.

16. FATHER JOHN MISTY – God’s Favorite Customer
Τελικά το κατά πόσο ακούς Josh Tillman εξαρτάται λιγότερο από το αν σου αρέσουν αυτά τα τραγούδια, που είναι αδύνατο να μην σου αρέσουν, και περισσότερο από το αν ανέχεσαι τη ναρκισσιστική του προσωπικότητα (ή έστω την περσόνα, αν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον Tillman από τον Father John Misty, που νομίζω ότι δεν). Προσωπικά, γνωρίζοντας δύο-τρία πράγματα για τις ναρκισσιστικές προσωπικότητες (αχέμ), είμαι ΟΚ με τον τρόπο και τον λόγο που την εξωτερικεύει μέσω της τέχνης του. Κατά τα άλλα το “God’s Favorite Customer” είναι soft rock παγκόσμιας κλάσης με συνθέσεις ενός επιπέδου που ο Elton John έχει να πιάσει εδώ και 35 χρόνια, και πολύ πιο άμεσο/πιασάρικο από το επίσης εξαιρετικό αλλά δύστροπο περσινό “Pure Comedy”.

15. JUDAS PRIEST – Firepower
Αν μου έλεγε κάποιος στην αρχή του 2018 ότι οι Judas Priest θα κυκλοφορούσαν ένα από τα 20 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς (όχι τα 20 καλύτερα metal άλμπουμ της χρονιάς, τα 20 καλύτερα γενικώς), μάλλον θα γελούσα στα μούτρα του: Μιλάμε για μια παρέα από γερόντια που ξεκίνησε πριν από 49 χρόνια, που είχε να κυκλοφορήσει world-class δουλειά 28 χρόνια, και που έχει πλέον χάσει και τους δύο εμβληματικούς κιθαρίστες της. Και όμως, το “Firepower” είναι σπουδαίο, γεμάτο ΥΜΝΟΥΣ και ξεχειλίζει από χεβιμεταλλική ΚΑΒΛΑ. Who’s laughing now?

Καθώς η Laura Jane Grace αποτελεί το μοναδικό σταθερό μέλος των Against Me! και οι Devouring Mothers αποτελούνται από την ίδια, τον τωρινό ντράμερ των Against Me! και τον παραγωγό των Against Me! σε ρόλο μπασίστα, δυσκολεύομαι να βρω τους λόγους γιατί το “Bought To Rot” δεν είναι άλμπουμ των Against Me! Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως πως δεν πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο που συνδυάζει το punk με στοιχεία glam rock και power pop, με ρεφρέν που τα ακούς μία φορά και δεν τα ξεχνάς ΠΟΤΕ, με θυμό και πόνο αλλά και με μια γενναία δόση χιούμορ – το “I Hate Chicago”, ας πούμε, σίγουρα θα σας κάνει να γελάσετε, ώσπου να συνειδητοποιήσετε γιατί ακριβώς she hates Chicago και να σας διαλύσει.

13. RICHARD THOMPSON – 13 Rivers
Από το Bo Diddley beat του εναρκτήριου “The Storm Won’t Come” στο θορυβώδες “The Rattle Within” με το εμπρηστικό solo, από το post-punk του “Bones Of Gilead” στο σκοτάδι του “Trying”, o Thompson φέτος στα 69 του αποφάσισε να κάνει στην άκρη τις folk καταβολές του (από τους Fairport Convention ξεκίνησε το 1967, μην ξεχνιόμαστε) και να ροκάρει like a motherfucker, που λένε και στο χωριό μου. O σκληρότερος του δίσκος σε μισό αιώνα καριέρας, ίσως ο καλύτερός του εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια τουλάχιστον, και μακράν οι καλύτερες κιθάρες που θα ακούσετε φέτος.

12. EZRA FURMAN – Transangelic Exodus
...Car wash waiting room outside Pasadena…
…I grip the steering wheel and picture my angel…
…If we can make it across the state line then baby we're golden…
…Wrap half the money in your hospital garment / We’ll stash the rest inside the red Camaro's secret compartment…
…They'll never find us if we turn off our phones / We're off the grid, we're off our meds / We're finally out on our own…
…To them you know we'll always be freaks…
…And then we're back on the road before the sun's even up…
…Και είμαστε ακόμα στο πρώτο τραγούδι του άλμπουμ. Ένας gay Εβραίος Bruce Springsteen μόλις κυκλοφόρησε το δικό του “Born To Run”.

11. FANTASTIC NEGRITO – Please Don’t Be Dead
Με το προηγούμενο άλμπουμ του υπό το θρασύ όνομα Fantastic Negrito ο Σομαλικής καταγωγής Καλιφορνέζος Xavier Dphrepaulezz είχε κερδίσει το Grammy Καλύτερου Σύγχρονου Blues Δίσκου. Ε λοιπόν, το νέο του άλμπουμ είναι πολύ-πολύ καλύτερο. Για την ακρίβεια, αν αφήσουμε στην άκρη φορμαλισμούς και επικεντρωθούμε στο περιεχόμενο, αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα στην ψυχή του “Please Don’t Be Dead”, διαπιστώνουμε ότι είναι ο πιο blues δίσκος των τελευταίων (πολλών) ετών. Κι ας μην ακούγεται σαν καθαρόαιμο blues, αφού πολλά σημεία θα σας θυμίσουν από Zeppelin και Beatles μέχρι Parliament/Funkadelic. Φανταστικό.

10. GRETCHEN PETERS – Dancing With The Beast
Λέγεται ότι ο (εξαιρετικός, λατρεμένος) Jason Isbell είναι ο καλύτερος στιχουργός/storyteller που κυκλοφορεί στην ευρύτερη country/Americana πιάτσα αυτή τη στιγμή. Πιθανότατα όμως ο Isbell δεν είναι καν ο καλύτερος στιχουργός/storyteller στην ίδια του την οικογένεια αφού είναι παντρεμένος με την Amanda Shires, και η ίδια η Shires πιθανότατα θα παραδεχόταν πως ως στιχουργός/storyteller δεν είναι ικανή ούτε να πλύνει τα πόδια της Peters. Ακούστε το “Wichita” από αυτό το late-career αριστούργημα της 61χρονης Peters και θα καταλάβετε τι εννοώ – η δύναμη του συνδυασμού πένας-μελωδίας-φωνής της είναι τέτοια που, χωρίς υπερβολή, δακρύζω κάθε φορά που το ακούω. Και δεν είναι το μόνο highlight του δίσκου, η Peters εδώ υποδύεται διαφορετικούς γυναικείους χαρακτήρες σε κάθε τραγούδι, διηγούμενη τις καθημερινές ιστορίες τους με τρόπο σκοτεινά ελεγειακό.

Τεξανός Μεξικανικής καταγωγής ο ίδιος, ο Escovedo καταπιάνεται με το επίκαιρο, καυτό θέμα της μετανάστευσης σε ένα πραγματικά εξαιρετικό concept άλμπουμ. Κατά καιρούς έχει παίξει alternative country με τους Rank & File και τους Whiskeytown του Ryan Adams, hard rock με τους Buick MacKane, ο αδελφός του ηγείτο του θρυλικού πανκ συγκροτήματος The Zeros, η Sheila E. είναι ανηψιά του κι εδώ ο Escovedo με έναν μαγικό τρόπο καταφέρνει να παντρέψει αρμονικά όλες αυτές τις αποτυπωμένες στο DNA ετερόκλητες μουσικές που ρέουν στο αίμα του. Συμμετέχουν αρκετοί guests, μεταξύ των οποίων και ο Wayne Kramer των MC5 ο οποίος δένει την κιθάρα κόμπο στο “Sonica USA”.

8. DEAFHEAVEN – Ordinary Corrupt Human Love
Στο “Ordinary Corrupt Human Love” το συγκρότημα στέκει υπεράνω οποιασδήποτε κατηγοριοποίησης. Πέραν του ότι οι Deafheaven ανέκαθεν όφειλαν στους Slowdive και στον ήχο της Temporary Residence Limited (Explosions In The Sky, Sonna, Black Heart Procession κλπ.) όσα και στο black metal, στο τέταρτο (και καλύτερο) άλμπουμ τους θα ακούσει κανείς και περάσματα που θυμίζουν Queen, και solos που παραπέμπουν στο arena rock των Foo Fighters, κι ενώ όλα αυτά θα μπορούσαν κάλλιστα να οδηγήσουν σε μία άνοστη σαλάτα οι Deafheaven κατορθώνουν να τα συνδυάσουν σε ένα ενιαίο, ομοιογενές σύνολο που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο. Μια βαθιά, ανείπωτη θλίψη υποβόσκει σε κάθε γύρισμα του δίσκου, ακόμα και στις (πολλές) ματζόρε στιγμές του – παραδόξως, ιδιαίτερα σε αυτές. Α, επίσης, ο McCoy είναι ο καλύτερος κιθαρίστας της χρονιάς (κάτω των 69 ετών).

Έπρεπε να φτάσουν στo έβδομο full-length για να πιάσουν επιτέλους το 100% των δυνατοτήτων τους και να παίξουν στο Champions League του σύγχρονου punk rock. Στην εποχή του attention deficit disorder και της απόλυτης κυριαρχίας του single, το trio από το New Jersey μας προσφέρει ένα ολοκληρωμένο ΑΛΜΠΟΥΜ που θα σας κάνει να θυμηθείτε τους Fugazi (των οποίων ο Brendan Canty συμμετέχει εδώ ως guest) και τους Sleater-Kinney (όχι μόνο διότι η Marissa Paternoster που κρατάει το πηδάλιο των Screaming Females είναι out of the closet), ενώ η παραγωγή του Matt Bayles (Isis, Botch, Mastodon, είπατε τίποτα;) δίνει στο “All At Once” ήχο ΤΕΡΑΣΤΙΟ.

6. PISTOL ANNIES – Interstate Gospel
Οι τρεις καλύτεροι άνδρες singer-songwriters σήμερα θεωρούνται country χωρίς να είναι – o Stapleton είναι soul τραγουδιστής, ο Isbell είναι βασικά rocker, και ο Simpson είναι αλλού – και δεν δισκογραφούν παρέα. Από την άλλη, οι τρεις καλύτερες γυναίκες singer-songwriters σήμερα ηχητικά έχουν ξεκάθαρο country προσανατολισμό και επιλέγουν από καιρού εις καιρόν να ενώνουν τις δυνάμεις τους στις Pistol Annies. Αυτό, το τρίτο τους συλλογικό album είναι όχι απλά το καλύτερό τους, αλλά και καλύτερο από όλα τα solo albums της Lambert, της Monroe και της Presley (και μιλάμε για κάποια από τα καλύτερα country albums του 21ου αιώνα, έτσι;). με υπέροχα τραγούδια, φοβερές γυναικείες ιστορίες, σκοτεινό χιούμορ κι έναν καλώς εννοούμενο φεμινισμό. Αν νομίζετε ότι δεν σας αρέσει η country, είναι επειδή δεν έχετε ακούσει το “Interstate Gospel”.

5. LARKIN POE – Venom & Faith
Είμαι σίγουρος πως οι αδελφές Lovell έχουν φοβερή δισκοθήκη. Ναι μεν οι ρίζες τους είναι στα αρχαία blues αλλά βάζω στοίχημα πως δίπλα στον Son House και τον Robert Johnson θα βρεις εκεί και Allman Brothers, και τους συμπολίτες τους Black Crowes, και τον άλλο συμπολίτη τους τον Childish Gambino, αλλά και Black Sabbath και AC/DC. Βασικά, όπως και ο προαναφερθείς Fantastic Negrito, οι Larkin Poe δίνουν μια γερή κλωτσιά στον κώλο των blues και τα τραβάνε σέρνοντας από τα μαλλιά στον 21ο αιώνα. Παικταρούδες, φωνάρες, συνθετάρες κι επειδή ξέρω ότι σας αρέσουν τα trivia, αν αναρωτιέστε το όνομα του συγκροτήματος το πήραν από τον προ-προ-προπάππου τους ο οποίος ήταν πρωτοξάδερφος του Edgar Allan Poe.

4. GHOST – Prequelle
Ως βλαμμένος μουσικόφιλος έχω ξοδέψει τη μισή μου ζωή σε ηλίθιες συζητήσεις γύρω από το Χ ή το Ψ συγκρότημα, αν ο Α δίσκος είναι καλύτερος από τον Β, ποια η διαφορά ανάμεσα σε rock και rock ‘n’ roll (και αν υπάρχει καν1), ποιος θα κερδίσει σε έναν υποθετικό αγώνα πυγμαχίας ανάμεσα στον Elton John και τον Billy Joel2 κλπ., όμως στη φετινή συζήτηση γύρω από τους Ghost δεν μπήκα στον κόπο να συμμετάσχω, ούτε καν για να τρολάρω – η κουβέντα παραήταν ηλίθια ακόμα και για το δικό μου χαμηλό πήχυ: Όλοι εσείς που σκοτωθήκατε για το αν οι Ghost είναι metal ή όχι3, αν το hype είναι καλό ή κακό πράγμα4 και αν η αμφίεση του Cardinal Copia είναι καλύτερη ή χειρότερη αυτής του «προκατόχου» του5, ακούσατε τα σπουδαία ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ; Δώσατε καμία βάση στους ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ο-ύ-ς στίχους και στο τι αλληγορίες μπορεί να κρύβονται πίσω από το Μεσαιωνικό concept; Όχι ε; Εσείς χάνετε. Metal ή όχι, με hype ή χωρίς, ο δίσκος γαμάει στεγνά. 
          1. Υπάρχει.
          2. Ο Billy Joel φυσικά.
          3. Είναι.
          4. Εξαρτάται.
          5. Στα παπάρια μας.

3. MARIANNE FAITHFULL – Negative Capability
Pop star στα 17. Σύμβολο του σεξ, σύντροφος του Mick Jagger και πέτρα σκανδάλου στα 20. Ανορεκτική junkie και παρ’ ολίγον αυτόχειρας στα 24. Τουλάχιστον τρεις φορές, αν όχι περισσότερες, θεωρήθηκε «καμένο χαρτί» από τη μουσική βιομηχανία αλλά πέτυχε comebacks. 72 ετών σήμερα κυκλοφορεί το 21o της άλμπουμ, ποζάρει στο εξώφυλλο ως grande dame κρατώντας μπαστούνι (ελέω αρθρίτιδας), συν-συνθέτει με τους Nick Cave, Mark Lanegan και Ed Harcourt, διασκευάζει Dylan, Pretty Things αλλά και τον εαυτό της, και τραγουδάει για τον θάνατο με τρόπο μοναδικό. Αν ήμουν ο Χάρος πάντως θα έμενα μακριά από τη Faithfull, με τέτοιες γυναίκες δεν παίζεις.

2. TY SEGALL – Freedom's Goblin
75 λεπτά που περνάνε σαν μάθημα της ιστορίας του rock ‘n’ roll: Ο Segall εδώ είναι πραγματικά ασυγκράτητος περνώντας σα σίφουνας από το garage rock στη soul, από το punk στο hard rock, από το funk στην pop και από το space rock στο glam, γι’ αυτόν η απόσταση από τους Crazy Horse στον Prince και από κει στους Who και μετά στον Marc Bolan εκμηδενίζεται. H φοβερή fuzz-αριστή κιθάρα του σε πρώτο πλάνο και από πίσω σαξόφωνα, εξωτικά κρουστά-drum machines-cowbells, Fender Rhodes, Moog, γυναικεία φωνητικά, της Παναγιάς τα μάτια, κανένα όριο, όλα χύμα, όλα μέσα και κυρίως όλα στην υπηρεσία του fun – ναι, αυτός είναι ο πιο fun δίσκος του 2018.

1. WILLIE NILE – Children Of Paradise
Πιθανότατα η μοναδική λίστα παγκοσμίως που έχει το συγκεκριμένο άλμπουμ στο #1 αλλά κάτι μου έκανε κλικ και σίγουρα είναι ο δίσκος που άκουσα περισσότερες φορές φέτος, με διαφορά. Ένας εβδομηντάχρονος Νεοϋορκέζος cult ήρωας διδάσκει σε όλους τους πιτσιρικάδες πώς πρέπει να παίζεται το ροκ το σωστό, το πρόστυχο: Uptempo ύμνοι για υψωμένες στον αέρα γροθιές (“Seeds Of A Revolution”). Ποίηση του δρόμου στα πρότυπα των Reed/Springsteen (“All Dressed Up And Nowhere To Go”). Απλοϊκά σλόγκαν που, τοποθετημένα πάνω σε οργισμένα punk-rocking riffs, φαντάζουν τη στιγμή της ροκάδικης γκάβλας σου από Μαρκούζε και πάνω (“Don’t”). Κι όσο για τον στίχο “I love you more than anything, even more than rock ‘n’ roll”: η ζωή μου όλη σε δώδεκα λέξεις.

Saturday, 24 November 2018

Short Attention Span Record Reviews, Before The List Edition

Dr. Dre executive produces, Kendrick Lamar guests, so .Paak is officially G-Funk/hip-hop royalty now. (7)

CHRIS CORNELL – Chris Cornell

Comprehensive posthumous 4-disc box set featuring tracks by Soundgarden, Temple Of The Dog, Audioslave, his solo career, rarities and 11 unreleased tracks proving that this guy’s voice was the ultimate rock ‘n’ roll weapon. A must-have even if you already own most of this stuff. (9)

CONCEPTION – My Dark Symphony

Well we don’t really have Queensryche anymore, do we? (7)


Four new songs and four old hits re-recorded live in the studio by a band once described as “Bon Jovi meets Prince”, but here sounds more like “Chic meets King’s X”. (7)


Fun Christmas-themed rockabilly originals by McPherson will surely bring a smile to your face. (7)

LARKIN POE – Venom & Faith

This is not your father’s blues record, it’s a wild stomp through the muddy banks of the Mississippi river with Dr Martens on. (9)


Against Me! leader’s side project releases fantastic album combining her day’s job’s emotional punk with 70’s Bowie/Reed glam rock elements and her complicated personal life. Funny and devastating at the same time. (8)

MUSE – Simulation Theory

In case you ever wondered what would’ve happened if Giorgio Moroder had produced a Queen album between “The Game” and “Hot Space”. (7)


Classical music for people who don’t listen to classical music, Serbian star violinist takes us on a wonderful Eastern-flavored journey featuring compositions by Khachaturian, Rimsky-Korsakov etc. (8)

REO SPEEDWAGON – The Early Years 1971-1977

I have a soft spot for these guys and this 8-disc box set is a treasure for all classic rock fans – the band’s first 6 studio albums, some of them hard to find, plus 1977’s double live. Forget the 80’s ballads, this is the meat ‘n’ potatoes rock you cannot not love. (8)


Vastly underrated and presumably sadly missed since Pat DiNizio’s death, The Smithereens’ likely swan song has the power-pop quartet covering its favorite songs. Previously available on iTunes, first time on CD, plays like the coolest jukebox ever. (8)

Monday, 5 November 2018

Short Attention Span Record Reviews, November 2018

BLACKBERRY SMOKE – The Southern Ground Sessions
Acoustic versions of five songs off their last album “Find A Light”, plus a cover of Tom Petty’s “You Got Lucky”. Amanda Shires guests. Fans will love this. (7)


A worthy addition to this great band’s discography, closer to 1998’s “Spiritchaser” than to any of their other albums. Oh, and it’s a concept album. (8)


Legendary pub rockers in early-career live recording that just saw the light of day. It does capture their manic on-stage energy but if you’re a Dr. Feelgood newbie you’re probably better off checking out “Stupidity” first, their legendary hit live album recorded a couple of years down the road in 1976. (7) 


The beautiful orchestral chamber pop of 2015’s excellent “Have You In My Wilderness” gives way to an impressionistic, complex, cacophonous 90-minute epic representation of the chaotic world we live in. An album much easier to admire than to actually enjoy. (7)

MARIANNE FAITHFULL – Negative Capability

She’s lived the fullest life possible and now at 71 she releases an album of meditations on death, eerily reminiscent of Leonard Cohen’s swan song. It’s fantastic, but the main reason I’m reviewing it is to point out that Warrior Soul’s Kory Clarke has always sounded EXACTLY like Faithfull. (8)

MAVERICKS – Hey! It’s Christmas!

Eight originals and a couple of covers on a very happy-sounding Christmas album blending country, swing, rockabilly and latin music, this will definitely put you in a festive mood. (7)

PISTOL ANNIES – Interstate Gospel

Top-notch songwriting, sometimes funny, sometimes sad, sometimes both at the same time. These ladies just released the finest country record of 2018. (9)

RODNEY CROWELL – Christmas Everywhere

This is not a happy Christmas album like the one by the Mavericks. This is a realistic Christmas album by one of country music’s lesser known true heroes, starring dysfunctional couples, depressed loners and drunken idiot relatives. (7)

STEVEN WILSON – Home Invasion: In Concert at the Royal Albert Hall

145 minutes of Steven Wilson live with a great track listing and amazing sound quality from the guy who, whether you like it or not, singlehandedly keeps progressive rock alive in the 21st century. (8)

THE OCEAN – Phanerozoic I: Paleozoic

Like a prog Neurosis but with a degree in Paleontology and less facial hair. (7)

TY SEGALL – Fudge Sandwich

Garage rocker covers an eclectic bunch of his favorite songs (War, Spencer Davis Group, John Lennon, Funkadelic, Neil Young, Gong, Amon Duul II etc.) and truly makes them his own. (8)

WARREL DANE – Shadow Work

Closer to the Nevermore sound than anyone would’ve hope for but it’s not the same without Jeff Loomis, is it? (7)

WHITEY MORGAN & THE 78’S – Hard Times And White Lines

Whitey Morgan sounds like he was born in a roadhouse, or at least like he'll die in one. (7)

Sunday, 21 October 2018

Short Attention Span Record Reviews, October 2018


BEHEMOTH – I Loved You At Your Darkest

Probably the most despicably evil-sounding thing you’ll hear all year. (8)

DISTURBED – Evolution

David Draiman said that this is their own “Black Album” and I guess he means there’s ballads this time around. The heavier songs on “Evolution” are solid but the aforementioned ballads sort of suck, and unfortunately there’s too many of ‘em. (6)

HIGH ON FIRE – Electric Messiah

If you like Motorhead, Black Sabbath, Slayer, and smoking dope, then your favorite album for 2018 has just been released. (8)

SACRAL RAGE – Beyond Celestial Echoes

Excellent second effort from Greek tech-speed metal quartet, sort of a cross between Watchtower and Helstar that ends up sounding like Annihilator but better than Annihilator has sounded in 25 years. (8)

SATAN’S SATYRS – The Lucky Ones

Some ties to Electric Wizard but sounding more like Fu Manchu on this one. (7)

SHINING – Animal

WTF moment of the month is when you put on an album by an artist you know really well and love, and within seconds you wonder if this is a different band that just happens to have the same name. Saxophone gone, brutal vocals gone, experimental blackjazz gone, this is basically a party rock record. And a good one too. (8)


Legendary Journey frontman returns a quarter of a century after falling off the face of the planet, but the songwriting simply does not deliver. Good to see however that the apostrophes in the song titles are still in place (Erasin’, Cryin’, Somethin’ etc.) (6)

THE BLACK QUEEN – Infinite Games

Dillinger Escape Plan’s Greg Puciato in Depeche Mode cosplay. (6)

TOM MORELLO – The Atlas Underground

RATM guitarist ventures out of his comfort zone with a strange EDM/rock hybrid featuring gazillions of guests from DJ Steve Aoki to Marcus Mumford to Gary Clark Jr. to Killer Mike. It works, sometimes. (7)

TOURNIQUET – Gazing At Medusa

Self-described as “Beethoven meets Frankenstein”, this Christian prog-thrash band has deservedly earned a rabid cult following and releases another great album. (8)


Everything is vastly improved on the occult/vintage hard rock band’s new album, their best, except the guy’s vocals and the crap production which are just as annoying as ever. Nods to early Maiden welcome. (7)


ARETHA FRANKLIN – The Atlantic Singles Collection 1967-1970


Best southern/country rock band around at the moment alongside Blackberry Smoke. (8)

COLIN STETSON – The First: Original Soundtrack Vol. 1

On the heels of “Hereditary”, yet another excellent soundtrack work from avant-garde saxophonist Colin Stetson – this time for a new TV series developed by the team behind “House Of Cards” and starring Sean Penn. (8)


A mostly welcome return to the chamber pop sound of 1982’s “Imperial Bedroom”. (7)

ERIC CHURCH – Desperate Man

A country star who grew up on rock ‘n’ roll, Church releases throwback to 70’s country rock from the Allman Brothers to Jackson Browne and it’s probably his best album to date. (8)


I’ve previously said that Esperanza Spalding is like Kate Bush and Jaco Pastorius rolled into one. Well, you can add Kurt Weill and Prince into that equation. Wow. (9)

JOHN GRANT – Love Is Magic

Grant goes full-on electropop and most of the time sounds like he’s taking the piss. Certainly less satisfying than 2015’s excellent “Grey Tickles, Black Pressure”. (6)


You’ll like Marissa Nadler if you like Sharon Van Etten, but probably not as much. (7)

NENEH CHERRY – Broken Politics

Cherry goes political, singing about gun violence and the global refugee crisis over a soundtrack of mostly ambient electronic beats that sound like a cross between Massive Attack (whose 3D collaborates here) and Four Tet (whose Kieran Hebden produces). (7)


You’ll like Phosphorescent if you like The War On Drugs, but probably not as much. (7)

SAM PHILLIPS – World On Sticks

You’ve heard Sam Phillips even if you don’t know it as her music is all over the best TV series ever. Her “Martinis & Bikinis” album is a Desert Island Disc for this writer, and her new one is another delightful slice of Americana. Oh, and “Different Shades Of Light” is the best song you’ll hear this year. (8)


Very late-90’s sounding electronica, RYIL the Chemical Brothers, Fatboy Slim etc. (7)


Ambient jazz trio discover their inner rockers on their 20th studio album consisting of one 57-minute long piece. Listening to the whole thing, feel the tension build up until the glorious motorik post-rock orgasm comes somewhere around the middle. (8)

Saturday, 22 September 2018

Short Attention Span Record Reviews: Back To School 2018-19

AARON LEE TASJAN – Karma For Cheap
His previous album, 2016’s Gram Parsons-informed “Silver Tears”, might as well be my favorite record of the last 5 years. “Karma For Cheap” rocks a bit harder in Tom Petty mode, and it’s a solid effort compared to practically anything except its predecessor. (8)


A fantastic concept album about immigrants in the USA. Now 67, Escovedo manages to release what is probably the best album in his distinguished, long career, coming across as a Tex-Mex Springsteen. Guests include Joe Ely and Wayne Kramer. (8)

EMINEM – Kamikaze

When did everyone start to hate this guy? I think he’s OK and in any case his flow is flawless. (7)

FUCKED UP – Dose Your Dreams

Ridiculously ambitious double concept album featuring strings, saxophones, choirs and J. Mascis. The verdict’s still out on this one as I need a few more spins, but it’s certainly bonkers. (anything from 6 to 9)

JOAN SHELLEY – Rivers And Vessels

One of the most interesting folkies currently around covers Nick Drake, J.J. Cale, Dolly Parton etc. on this EP also featuring guest duets with Bonnie “Prince” Billy and Julia Purcell. (7)

MARC RIBOT – Songs Of Resistance 1942-2018

Adventurous journeyman guitarist plus guest vocalists attack Trump through protest songs from the US Civil Rights Movement, anti-fascist WWII tunes etc., also some originals. Tom Waits sings “Bella Ciao”. (8)


Mark Lanegan once released an album titled “Blues Funeral”. I’m officially launching an Internet campaign to demand that all Mark Lanegan albums are retitled “Blues Funeral”, it works for every single one including this one. (7)

ODETTA HARTMAN – Old Rockhounds Never Die

Plenty of artists today are trying to push the boundaries of Americana with production experiments but none is as out there as Hartman, whose songs manage to maintain a hypnotic quality while often sounding like snippets of genius ideas rather than finished tracks. (7)

PAUL SIMON – In The Blue Light

Simon revisits/reimagines 10 overlooked deep cuts from his back catalogue to coincide with his farewell tour. Fans will love this. (8)


An extraordinarily impressive return to his rock persona, on “13 Rivers” Thompson sounds more like Bob Mould’s twice-as-talented dad (and you know I’m a huge Bob Mould fan) than like Fairport Convention’s guitarist. A fantastic set of songs. (9)

SPIRITUALIZED – And Nothing Hurt

Sounds like a middle-aged version of “Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space” but that’s not a bad thing for a middle-aged reviewer such as yours truly. Space rocker Jason Pierce fought death and came out triumphant, and if this is (as rumored) his last album then it’s a perfect epilogue to his career. (8)


Not even cancer can stop Eddie Spaghetti – the Supersuckers are back with another excellent Motorhead-meets-Steve Earle rock ‘n’ roll juggernaut. Very funny lyrics too. (8)


Peruvian Latin music diva meets Cuban Latin music diva on wonderful jazz-tinged easy listening album. I could listen to this on repeat for hours. (8)


Yee-haw! The Devil makes four, actually, now that they have a full-time drummer on board, and their rockabilly-flavored Americana has never been as fun as it is on this album. (8)


WTF rock musical about a chimpanzee raised by humans. Features Todd Rundgren as the chimp’s father, Jody Stephens from Big Star on drums, and a couple of jokes about bananas. (7)

THRICE – Palms

Album #10 by post-hardcore Californians shifts the sound towards a more melodic approach. Can you imagine a cross between the Deftones and Hot Water Music? (7)

Friday, 14 September 2018

Short Attention Span Record Reviews, Heavy Edition

Grunge by proxy, metalheads deep down, on new release that will keep the fanbase happy. (7)

ALKALINE TRIO – Is This Thing Cursed

Pop-punk veterans still in pretty good shape. (7)


One-man industrial metal band Author & Punisher and his handmade robot noisemakers return with yet another skull-crushing collection of Godflesh-meets-NIN tracks. (7)

CLUTCH – Book Of Bad Decisions

Textbook definition of what hard rock should sound like. A couple of songs too long though. (8)

ENUFF ZNUFF – Diamond Boy

Cult power-pop heroes erroneously marketed as glam metal back in the day provide another set of catchy Cheap Trick-esque ditties. Guitarist Chip also assumes vocal duties as singer Donnie is M.I.A. Not bad, but do yourself a favor and listen to their fantastic 1989-2003 albums. (7)

NASHVILLE PUSSY – Pleased To Eat You

It’s a Nashville Pussy album so what did you expect? Of course it’s about dope, guns, and fucking in the streets. (7)


Imagine someone drilling a hole in your cranium with a Black+Decker but instead of, say, a normal speed of 1000 RPM, this drill operates at 4 RPM. (666)

SATAN – Cruel Magic

A combination of great guitar work and piss-poor production gives this album an air of NWOBHM authenticity, not that they need it. Jump right in if you’re into old-school heavy metal. (7)

SUICIDAL TENDENCIES – Still Cyco Punk After All These Years

I wonder what Dave Lombardo’s salary is, if Mike Muir is using him as the only selling point for rehashing old material. (6)

SUMAC – Love In Shadow

Crushingly heavy yet strangely melodic this will certainly appeal to fans of previous bands these guys have been in, the most prominent of which was Isis. (8)