Monday, 11 August 2014

Short Attention Span Record Reviews - August 2014

BON JOVI – New Jersey 25th Anniversary Edition
Right! Now I’ve got me enough “Oh-oh-oh”’s and “Na-na-na-na”’s to last me for another 25 years. (7)

DR. JOHN - Ske-Dat-De-Dat...The Spirit Of Satch
Look Doc, you know I love you and everything, but a funk version of “Mac The Knife” with a guest rapper? Bad, bad idea. Horrible idea. Louis Armstrong would’ve hated that. But at least the Bonnie Raitt and Blind Boys of Alabama collaborations are pretty cool. (6)

DUB COLOSSUS – Addis To Omega
Fourth release by the Anglo-Ethiopian dub reggae project. OK as a soundtrack to drinking Pina Coladas on the beach, if you’re the kind of person that drinks Pina Coladas on the beach. (6)

FKA Twigs – LP1
As an eclectic music critic I’m supposed to like this Bjork-y, triphoppy, overproduced R'n'B poptronica, but as a matter of fact I find it fucking annoying. Where are the damn tunes? (4)

GOAT – Commune
Pseudo-world music, faux-psychedelic charlatans, probably just a bunch of stoner rockers under those masks but still lots of fun. (8)

GRUMBLING FUR – Preternaturals
Almost, but not quite, as annoying as FKA Twigs. (5)

JANDEK – Ghost Passing
An autistic six-hour drone-athon that consists entirely of seemingly random piano doodling and guitar effects until the first (and last) words are mumbled around the 4-hour, 35-minute mark, this makes the full SunnO))) discography roll by like a Ramones outtake. And yes I did listen to the whole thing from start to finish, twice. (?)

JOHN GARCIA – John Garcia
Nothing really exciting happens during the 46 minutes of this album, but then again this is stoner rock so perhaps that’s the whole point. (6)

What a great album! Original folk/blues with an attitude, I love it. But how old is this kid anyway, he sounds ancient and he’s probably 20 or something. (8)

LAZER/WOLF – The Beast Of Left And Right
Interesting debut by this almost instrumental, sort of prog, post-metal band, but if you have to spell out to people just how smart your album is then it’s probably not as smart as you think. (7)

Wonderful old-school, stripped-down church soul/blues music from a genre veteran and her band. The best thing about it? You don’t have to be a believer to enjoy it. (7)

PAUL GILBERT – Stone Pushing Uphill Man
Better than 99% of the guitar heroes out there but just as boring when he gives the muso instrumental treatment to a bunch of classic tunes that were meant to be sung. This is nothing more than muzak for the elevators at Berklee. (5)

SOMI – The Lagos Music Salon
A fascinating mix of afro-jazz and western pop, “The Lagos Music Salon” could’ve been a true masterpiece if it was more laconic – at 18 tracks and 71 minutes it’s a bit too much. Still, expected to get plenty of airplay on this writer’s stereo. (8)

THE DWARVES – The Dwarves Invented Rock And Roll
Y’ know, for a while there while listening to stupid/genius tracks like “Trailer Trash”, “Sluts Of The USA” and “Get Up & Get High”, I almost believed the album title? (8)

It’s so disappointing when a band you really liked and invested your hopes in replaces the Springsteen/Clash hybrid sound which was what attracted you to it in the first place with this sub-par, sub-Nickelback shit. (5)

Still in pretty good shape at 63, Petty delivers his hardest rockin’ album in decades. Well written, superbly played. (7)

VARIOUS ARTISTS – Country Funk II 1967-1974
Second fantastic compilation of songs from a totally non-existent genre. Apparently Vol. I sold well because this second time around they got rights to some bigger names: At your next party play this and let Dolly and Willie and Kenny and JJ and Townes and the rest get down and funky! (8)

ZZ TOP – The Very Baddest
Double CD, 40 songs, it’s got all the hits from all eras. Great, comprehensive compilation for whoever wants to (re)discover one of the great southern blues rock bands of the last 45 years. (9)

Tuesday, 29 July 2014


E ναι λοιπόν, δε μπορώ να το αρνηθώ: Μ’ αρέσουν οι Foreigner. Και οι Journey. Και οι Loverboy. Γουστάρω τις φασολάδες (για τους μη μυημένους, τραγούδια που στηρίζονται στα ακόρντα φα ματζόρε / σολ ματζόρε / λα μινόρε), λατρεύω τα vintage αναλογικά synths Oberheim όταν παίζουν στακάτα τέταρτα ή όγδοα, τρελλαίνομαι για τον ήχο της χωρίς μεσαίο μαγνήτη Gibson Les Paul περασμένης από αρχαίο πεταλάκι Overdrive της Boss πριν φτάσει στον λαμπάτο ενισχυτή Marshall, και αν είχα κότσια (και κοιλιακούς) θα φορούσα στενό αμάνικο T-shirt με χοντρές οριζόντιες ρίγες. Καλά, αυτό το τελευταίο ίσως όχι.

Η επίσημη δικαιολογία για αυτή την αγάπη μου προς το παλιό AOR είναι ότι ανήκω σε μια γενιά που άρχισε να ακούει μουσική πριν από το thrash και το hair metal. Τότε δεν υπήρχαν ταμπέλες και υποκατηγορίες κι έτσι οτιδήποτε σκληρότερο από Steely Dan, είτε επρόκειτο για τους Boston είτε για τους Motorhead, χαρακτηριζόταν αυτομάτως ως «χέβι μέταλ». Για του λόγου το αληθές ανοίξτε ένα μουσικό περιοδικό της εποχής εκείνης, θα εκπλαγείτε από το τι σήμαινε «χέβι μέταλ» το 1981: Στην ίδια σελίδα με τους Iron Maiden θα βρείτε την Pat Benatar.

Off the record όμως, πραγματικά πιστεύω ότι οι καλύτερες από εκείνες τις παλιές AOR μπάντες, πιστές στο ορθόδοξο songwriting, δημιουργούσαν ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, όχι ασκήσεις ύφους. Ακούς τo ρεφρέν και θες να τo τραγουδήσεις. Μπαίνει το σόλο και θες να χτυπηθείς με air guitar. Παίζει η (υποχρεωτική) μπαλάντα και φαντασιώνεσαι μπαλαμούτια. Παίζει ο (επίσης υποχρεωτικός) ύμνος στην κραιπάλη του Σαββατόβραδου και θες να ανοίξεις μια μπύρα. Μισό λεπτό να ανοίξω μια μπύρα.
ΟΚ επέστρεψα, ξέχασα να αναφέρω ότι γράφω αυτές τις λέξεις με μουσική υπόκρουση το “Foreigner 4” στο shuffle/repeat και μόλις είχε μπει το “Night Life”. Έπρεπε να ανοίξω μια μπύρα. 

“Foreigner 4” λοιπόν. Μεγάλη δισκάρα, αν πεις ότι δεν σου αρέσει είσαι κουφός. Πάμε ένα track by track για να σου το αποδείξω:
  1. “Night Life” – Ο ύμνος στην κραιπάλη που λέγαμε νωρίτερα. Εκρηκτικό ξεκίνημα 4/4 (μα τι λέω τώρα, όλα 4/4 είναι) με άπαιχτη ριφφάρα που τονίζεται πανέξυπνα από πλήκτρα στο κλείσιμο των μέτρων στο ρεφρέν και στη θεϊκή γέφυρα. Όσο για το σόλο του Mick Jones μόκο όλοι, ο τύπος ΓΑΜΗΣΕ. Και ο Lou Gramm; Wake up in time to see the sun goin’ down, reelin’ through the night like a wolf on the prowl, caught up in the action, hooked up on the neon, it’s time to separate the men from the boys και τέτοια. Ύμνος. Ύμνος; Ύμνος!
  2. “Juke Box Hero” – Ε μα είναι δυνατόν να ήσουν 13 όταν άκουσες αυτό το τραγούδι για πρώτη φορά και να ΜΗ θέλησες να φτιάξεις ροκ συγκρότημα; Που να παίζει σαν Foreigner; Πού είναι η ψυχή σου ρε; Άλλη μια ΦΟΒΕΡΗ σολάρα από τον Jones.
  3. “Break It Up” – Το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών. Επική εισαγωγή. Τέλεια πλήκτρα. Τέλεια δεύτερα φωνητικά. Τέλεια rhythm section. Τέλεια ενορχήστρωση. Τέλειο ρεφρέν. Αν το “Separate Ways” των Journey είναι το «Αποκάλυψη Τώρα» του AOR, τότε το “Break It Up” είναι ο «Πολίτης Κέην» του.
  4. “Waiting For A Girl Like You” – Ώρα για μπαλαμούτι. Όπως οι μπαλάντες των Scorpions στο “Lovedrive” είναι κλάσεις ανώτερες από το δημοφιλέστερο “Wind Of Change”, έτσι και αυτό είναι κλάσεις ανώτερο από το “I Want To Know What Love Is”.
  5. “Luanne” – Χαρωπό, ευχάριστο filler για να κλείσει η Α’ πλευρά. Η κιθάρα του Jones εδώ θυμίζει Andy Summers στους πρώιμους Police (“Outlandos D’ Amour”: Άλλη τρελή δισκάρα, θυμίστε μου να σας μιλήσω γι’ αυτό). Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει «Α’ πλευρά»: Μιλάμε για άλμπουμ που κυκλοφόρησε πριν από την εφεύρεση του CD, πόσο μάλλον του MP3. Τότε ακούγαμε μουσική από κάτι πράγματα που λέγονταν δίσκοι και κασέτες και είχαν δύο πλευρές.
  6. “Urgent” – Μεγάλη χιτάρα, λατρεμένο early 80’s beat, φανταστικά πλήκτρα. Και τώρα που το σκέφτομαι είναι η ΤΡΙΤΗ φορά που το I Was A Teenage Music Geek αναφέρεται σε αυτό το τραγούδι: Η πρώτη ήταν όταν θυμήθηκα που μπέρδεψα τους στίχους, η δεύτερη ήταν για το εκπληκτικό σόλο σαξόφωνο. Τρεις αναφορές στο Blog για το “Urgent”, καμία για το “Smells Like Teen Spirit”. Αυτό τι σας λέει; Εμένα τι μου λέει;
  7. “I’m Gonna Win” – Όταν είσαι έφηβος γιος υγιούς μεσοαστικής οικογένειας, ας μην κρυβόμαστε, δεν έχεις σοβαρά προβλήματα. Όπως και να ΄χει όμως την επανάστασή σου πρέπει να την κάνεις και κάθε επανάσταση χρειάζεται τον ύμνο της. Θα ξεπεράσω τις αντιξοότητες! Θα φανώ δυνατός! Δεν θα αφήσω τη Φιλόλογο να με λυγίσει! Με ατσαλένια θέληση θα πείσω τους γονείς μου να μου επιτρέψουν να μείνω έξω ως τις 11 το Σάββατο βράδυ! Θα συνέλθω από τη χυλόπιτα που μου έριξε η Βάσω! I’m gonna win!
  8. “Woman In Black” – Εισαγωγή με κιθαριστικό σόλο, πόσο μα πόσο γαμάτο είναι αυτό; Γιατί δεν το κάνει κανείς σήμερα άραγε; Τρομερό mid-tempo σεξοτράγουδο, άλλη μια επίδειξη δύναμης από τον Mick Jones, άλλη μια τέλεια ενορχήστρωση στα πλήκτρα, άλλο ένα απίστευτο ρεφρέν.
  9. “Girl On The Moon” – Κάτι ανάμεσα σε μπαλάντα και mid-tempo, εξαιρετική σύνθεση. Και για να γεφυρώσουμε το χάσμα ανάμεσα στο “lowbrow” ροκ που γουστάρουν οι πληβείοι και το “highbrow” ροκ που γουστάρουν οι εστέτ μουσικοκριτικοί: Σοβαρά τώρα, φανταστείτε αυτό το τραγούδι με λίγο πιο «προχώ» στίχους, δεν θα ταίριαζε μια χαρά στους Roxy Music της ιδίας περιόδου; (“Avalon”: Άλλη τρελή δισκάρα, θυμίστε μου να σας μιλήσω γι’ αυτό).
  10. “Don’t Let Go” – Χαρωπό, ευχάριστο filler για να κλείσει η B’ πλευρά. Με την εξής διαφορά: Τα fillers του “Foreigner 4” είναι πολύ καλύτερα τραγούδια από τα χιτ σχεδόν οποιουδήποτε mainstream ροκ δίσκου κυκλοφόρησε μετά το 1981.
Αυτά. Ελπίζω να σας έπεισα για το μεγαλείο του AOR, ειδάλλως θα ακολουθήσουν 1800 λέξεις για το “Caught” της Teri DeSario.