Saturday, 15 October 2016

Short Attention Span Record Reviews, Oct 2016


BRANT BJORK – Tao Of The Devil

Warning: This album will cause your bong to spontaneously combust. (7)

CANDIRIA – While They Were Sleeping

An offspring of New York’s early 90’s hardcore scene and best known for flawlessly incorporating free jazz elements into their sonic mayhem, Candiria return with fascinating proggy concept album. Frontman Carley Coma is particularly impressive on this one, showcasing a vocal range to rival Mike Patton’s. (8)


DEP say farewell with another strong effort, a schizo album mapping out their progress from “Calculating Infinity” onwards and pushing metal’s technical limits to the extreme. (8)


Metalcore veterans sound chaotic and fun as usual. One for the mosh pit. (8)

GREEN DAY – Revolution Radio

Green Day’s in top form on this one, an explosive pop-punk gem that manages to channel The Who via the usual suspects Ramones/Clash/Buzzcocks. (8)

KHEMMIS – Hunted

Second album by solid traditional epic doom metal band firmly rooted in the Candlemass tradition. (8)

MESHUGGAH – The Violent Sleep of Reason

If metal was a high-security prison, every djent band would be Meshuggah’s bitch. (8)

OPETH – Sorceress

Adding quite a bit of British psych-folk to their post-2010 progressive rock sound and allowing the metal to slowly creep back in, Opeth come up with a strong album. I still sort of miss the growls though. (8)

PALLBEARER – Fear And Fury

Short and sweet EP featuring one new song and a couple of covers (Black Sabbath’s “Over And Over” and Type O Negative’s “Love You To Death”, both duly nailed). (8)

TEMPLE OF THE DOG – Temple Of The Dog (25th Anniversary Reissue)

Legendary, hard to find one-off album by Seattle supergroup (call them Pearl Garden or Soundjam) re-released with extra goodies. It’s fucking awesome. (10)

VARIOUS ARTISTS – I’m A Freak Baby: A Journey Through The British Heavy Psych And Hard Rock Underground Scene 1968-72

The title of this 3-CD set is self-explanatory. Fantastic edition, great booklet, basically what you get is a handful of hits (Deep Purple, Uriah Heep, “Brontosaurus”, “Race With The Devil”, the original “Green Manalishi”) plus a whole bunch of bands you’ve never heard before or you’d forgotten they ever existed, including but not limited to Hellmet (not Helmet), The Kult (not The Cult), Skid Row (not “the” Skid Row) and The Iron Maiden (not the The-less Iron Maiden). (10)

WATCHTOWER – Concepts Of Math Book One

Christ, it’s been 27 years since “Control And Resistance”? Any of those who bought that one (i.e. practically nobody) still alive will love this EP. For the rest of you youngsters let’s just say if you like Protest The Hero and/or Dillinger Escape Plan then you should probably check this one out. (8)


BON IVER – 22, A Million

Just when you decide you don’t get this pretentious bearded pop futurism hipster shit, a song like “8 (Circle)” comes along and makes you seriously reconsider. (8)

BRENT COBB – Shine On Rainy Day

He’s the cousin of Nashville producer du jour Dave Cobb (who lends a helping hand here) but sounds like the long lost son of Kris Kristofferson. (8)

DANNY BROWN – Atrocity Exhibition

Quite possibly the best rap album of the year, and as dark and claustrophobic as you’d expect from an album named after a Joy Division song. (8)


Exactly what an American band should sound like, at least one from a southern state. (9)

GOAT – Requiem

This is Goat’s “folk” album, i.e. they’ve added pan flutes to the expected afrobeat/krautrock/Funkadelic freakout madness. Fucking pan flutes. (7)


UK psychedelic pop studio masters release highly enjoyable fourth album. By the way one of these guys has also been playing with the likes of Ulver and SunnO)))) for the past 6-7 years. (8)


Country rock as re-imagined by someone like Van Morrison. (8)


Marissa still does her gothic folk chanteuse thing on companion EP to album released earlier this year. (7)

NORAH JONES – Day Breaks

Jones returns to her jazz roots, records with Wayne Shorter and John Patitucci, creates what is quite possibly her strongest record to date. (8)

TODD SNIDER – Eastside Bulldog

Ten fun throwaway rock ‘n’ roll tunes flying by in 26 minutes. Great party album but you’re probably better off checking out Snider’s Hard Working Americans album, also out in 2016. (7)

Friday, 23 September 2016

Short Attention Span Record Reviews, Sep. 2016 Vol. 2

AGAINST ME! – Shape Shift With Me
Probably their catchiest album to date “Shape Shift With Me” completes the band’s transformation to pop-punk juggernaut but lacks its predecessor’s sense of urgency. (7)

BEACH SLANG – A Loud Bash 0f Teenage Feelings

Y'all know I’m an Against Me! fan but THIS is the superior punk record of the month. (8)


The best live band in the universe releases covers EP, probably a good idea since their own material has been a bit hit-and-miss after losing genius songwriter Tony Fate. Explosive versions of tunes by Cheap Trick, AC/DC, Led Zep, The Seeds, Black Sabbath and Stevie Wonder. (8)


An audio companion to Springsteen’s autobiography chronicling his career from 1966 garage bands to 2012’s “Wrecking Ball”, it sounds more personal than a “greatest hits”-type thing and includes 5 unreleased early tracks. (8)


Supergroup including members of Mastodon, Dillinger Escape Plan, Alice In Chains and the Mars Volta. Don’t get too excited. (7)

GHOST – Popestar

Swedish saviors of heavy metal explore their inner (desmond) child on lead track, fill the rest of EP with predictably provocative covers of songs by Echo & The Bunnymen, Eurythmics etc. (8)


Husband and wife duo best known for providing the theme song to True Detective’s Season 1 return with 10th album. Nice, not great. (7)

MOMUS – Public Intellectual: An Anthology, 1986-2016

At this point I could tell you a story about a certain strange week of my life that had Momus as its soundtrack, but the statute of limitations hasn’t expired yet. So instead I recommend you get this excellent 3-CD compilation of quirky songs by the smartest, most literate, most British pop artist you’ve never heard of. The liner notes by Momus himself are a delight too. (9)

MY CHEMICAL ROMANCE – The Black Parade: Living With Ghosts

10th anniversary edition including demos, rarities and outtakes. The extra stuff is not particularly impressive but if you don’t already have the proper album, what are you waiting for? (10)

NEUROSIS – Fires Within Fires

Theoretically a doom metal band but coming across much more like Swans than Black Sabbath, Neurosis unleash yet another apocalyptic tsunami of heaviness. (8)

THE SWORD – Low Country

Not too exciting acoustic version of their “High Country” album. (6)

TEEBEE – TeeBee Archives

Norwegian drum & bass producer compiles 13 of his hard-to-find tracks from 2000-2005. This is excellent, dark stuff and if you like this then you should check out his turn-of-the century masterpiece album “Black Science Labs”. (8)


Unnecessary remake of 4 songs from “Polaris” re-imagined as Steven Wilson outtakes. (6)

VARIOUS – Rock Sound Presents: The Black Parade Tribute

The obvious choices for a My Chemical Romance tribute (Escape The Fate, Crown The Empire, Against The Current, Asking Alexandria etc.) cover you-know-which album in its entirety, slightly embarrass themselves. (5)

Saturday, 17 September 2016

Angry Young Men With Skinny Ties

Αν σου πω "70's - μουσική!", τι θα σκεφτείς; Αναλόγως του ποιος είσαι η ενστικτώδης απάντησή σου μάλλον θα είναι κάτι σχετικό με progressive rock, disco, punk ή hard rock, σίγουρα πάντως δεν θα είναι "nerds με σακάκια και στενές γραβάτες". Και όμως, φίλε αναγνώστη, εκεί γύρω στο 1978-79, άντε 1980, ένα μάτσο τύποι που έμοιαζαν στον φύτουλα που ήταν απουσιολόγος στη Β' Λυκείου και που μια φορά μετά από bullying έπαθε βίαιη υστερική κρίση κι έσπασε το κεφάλι του νταή της τάξης με μια καρέκλα στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο, έφτιαχναν μερικές από τις πιο συναρπαστικές μουσικές του 20ου αιώνα.

Δεν είμαι καν σίγουρος αν μπορεί να τους γκρουπάρει κάποιος κάτω από την ίδια ταμπέλα όλους αυτούς παρά τα κοινά ηχητικά και στυλιστικά χαρακτηριστικά τους, θα κάνω όμως μια προσπάθεια κι ελπίζω να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω. Στη χειρότερη περίπτωση απλά αγνοείστε τις μπούρδες που γράφω και δείτε τα βιντεάκια, πιστεύω πως θα εκτιμήσετε τις τραγουδάρες.

Υποθέτω ότι οι ρίζες αυτού του ήχου που έχω στο μυαλό μου βρίσκονται στο Βρετανικό pub rock και σε μπάντες όπως οι Dr. Feelgood που προηγήθηκαν του punk και του έδωσαν τα φώτα. Οι Dr. Feelgood λοιπόν του μακαρίτη Lee Brilleaux και του σχεδόν μακαρίτη Wilko Johnson από το 1974 κιόλας ξεχώριζαν σαν τη μύγα μες το γάλα από τους μακρυμάλληδες μετα-hippies παίζοντας με πρωτοφανές νεύρο και μοιάζοντας με τύπους τους οποίους δεν θα ήθελες να συναντήσεις μεθυσμένους πίσω από την pub. Πιθανότατα ΗΤΑΝ τύποι τους οποίους δεν θα ήθελες να συναντήσεις μεθυσμένους πίσω από την pub.

To pub rock λοιπόν έδωσε στο punk την ενέργεια, την αμεσότητα, και... τον Joe Strummer; Ναι, ο Strummer πριν τους Clash έπαιζε στο pub rock σχήμα των 101ers και με τη συνολική του προσφορά αποτέλεσε πρότυπο για τους angry young men with skinny ties.

 Όπως και ο Graham Parker άλλωστε, o αρχετυπικός post-punk angry young man with skinny tie. O ήχος του Parker ήταν βασικά ευθύ, χορευτικό, στακάτο rock 'n' roll μπολιασμένο με την ενέργεια που το punk είχε δανειστεί από το pub rock και τώρα την επέστρεφε ως αντιδάνειο σε μία νέα γενιά καλλιτεχνών. 

Και αν οι παραπάνω βγήκαν μέσα από τα λαϊκά στρώματα και τις pubs, αρκετοί άλλοι από τους angry young men with skinny ties βγήκαν μέσα από τα ωδεία με σοβαρές σπουδές μουσικής θεωρίας. Η επίδραση των conservatoires έγινε εμφανής στις μεταγενέστερες, πιο ώριμες και φιλόδοξες δουλειές τους, τα πρώτα τους βήματα όμως είχαν ΑΥΤΟ τον ήχο. Και ΑΥΤΑ τα ρούχα. Δείτε ας πούμε τον Elvis Costello:

Ή τον Joe Jackson - ο άνθρωπος είχε σπουδάσει μουσική σύνθεση στο Royal Academy of Music του Λονδίνου με υποτροφία αλλά το 1978 φορούσε στενή μαύρη γραβάτα και προσπαθούσε να σώσει το rock 'n' roll. Σχεδόν τα κατάφερε.

Ακόμα και παλιές καραβάνες δεν είχαν ανοσία απέναντι στο σύνδρομο της στενής γραβάτας που σάρωνε τα πάντα στο περασμά του για τα περίπου 15 λεπτά ανάμεσα στον κυκλώνα του πανκ και τη μουσική έρημο των 80's. Η μεταμόρφωση του Billy Joel στο "Glass Houses" άλμπουμ ας πούμε ήταν απόλυτα αψυχολόγητη αλλά απολαυστικά μνημειώδης.

Θα μπορούσα να ακούω τέτοια κομμάτια όλο το βράδυ. Για την ακρίβεια, αυτό ακριβώς σκοπεύω να κάνω τώρα. Πάω να σκάψω στη ντουλάπα, κάπου θα βρω ελπίζω τη στενή μαύρη δερμάτινη γραβάτα που είχα αγοράσει (με 4-5 χρόνια καθυστέρηση) στην Τρίτη Γυμνασίου.

Bonus track:

Saturday, 10 September 2016

Short Attention Span Record Reviews, Sep 2016 - Back To School

Country band unleashes their inner Led Zeppelin and comes up with solid straight-up southern rock album. Fantastic facial hair. (8)

DIVINE COMEDY – Foreverland

The album sticks to Hannon’s well-tested formula of funny, intelligent chamber pop. The deluxe edition’s second disc is a studio recording of Hannon and Frank Alva Buecheler’s opera “In May” which explores the relationship between a dying son and his absent father through a series of letters and will fuck you up for good. (8)


Definitely not an album for short attention spans, “Blonde” demands multiple, careful, deep listens to reveal its beauty and certainly lives up to its hype as the most anticipated R&B album of the year. (8)

HORSEBACK – Dead Ringers

Jencks Miller goes krautrock. I liked him more when he sounded like Earth. (7)


During the course of her career Lydia has effortlessly moved from punk to country to rock and now to pop to dress her confessional/confrontational lyrics and she always excels. “Real” sometimes sounds like Taylor Swift doing a Stevie Nicks tribute album but more, you know, real. (8)

M.I.A. – Aim

Antifa ethno-pop. At 17 tracks it takes longer than the revolution’s coming, or at least feels like it does. (6)

MYRKUR – Mausoleum

Much subtler than her studio work and recorded live inside a mausoleum (duh) for that extra gothic touch it features just Myrkur’s soprano voice, a piano and a girls’ choir replacing the screeching guitars. (7)


It’s quite sad when you realize that one of your all-time most important musical heroes has nothing truly relevant to offer you anymore. (6)


I’m speechless. (9)


Cave & longtime collaborator Ellis score Western movie, great tracks by Townes Van Zandt, Waylon Jennings, Chris Stapleton etc. perfectly complement the duo’s own haunting Southern Gothic compositions. This guy’s on a roll! (9)

OK I’m done, I’ve played the Nick Cave, the Divine Comedy bonus CD and the Wovenhand today already, I just can’t take any more depression. I’m taking this off now and blasting some Van Halen. (7)

PROPHETS OF RAGE – The Party’s Over

Basically a totally unnecessary rap Audioslave, with three members of Rage Against The Machine plus Public Enemy’s Chuck D and Cypress Hill’s B-Real on vocals. (6)


Criminally underrated, amped-up power pop quartet slays it live. Too bad there’s no version here of “She’s Got A Way” which is, like, the best song ever written by anyone, anywhere. (8)

SUBROSA – For This We Fought the Battle of Ages

Back in the late 80’s I was in a band called SubRosa, really. We weren’t as heavy as these guys since we wanted to be Bon Jovi, not Neurosis, and we weren’t nearly as good as this SubRosa. (8)

TARDIVE DYSKINESIA – Harmonic Confusion

Djenty modern progressive metal for fans of the Ocean, Mastodon and Textures by a Greek band that’s been maturing in leaps and bounds. (7)

VARIOUS ARTISTS – Running the Voodoo Down: Explorations in Psychrockfunksouljazz 1967-1980

Miles Davis, Sly Stone, Jimi Hendrix, George Clinton and their cross-racial offspring in the best compilation of the year featuring awesome sounds, groovy artwork and excellent liner notes. (10)

WOVENHAND – Star Treatment

He still sounds like he hasn’t had a laugh in the last one thousand years. Dude, will you lighten up already? (7)

Sunday, 7 August 2016

Short Attention Span Record Reviews, August 2016


Pop-punk veterans still love to pogo. (7)

DESCENDENTS – Hypercaffium Spazzinate
These guys  are not pop-punk veterans – they’d have to be 15 years younger to be called veterans. But 34 years after their debut they still sound fun, silly, and wild, you can’t help but feel like a teenager listening to this. (8)

DUNSMUIR – Dunsmuir
Featuring Clutch’s Neil Fallon and Black Sabbath’s Vinnie Appice this sounds just like Fallon fronting Dio-era Sabbath and it’s so good that everytime I play it it makes me alternate between laughing maniacally and crying. (8)

Thin Lizzy-influenced NWOBHM riffs, Deep Purplish keyboards, just a touch of prog, a 19th century folk song, and a fantastic bunch of songs by Cobbett & Co. Good stuff! (8)

PERIPHERY – Periphery III: Select Difficulty
Kicking off the album with a couple of their heaviest tracks ever Periphery display an affection for Slipknot this time around but as the album progresses they settle into their usual djent style with more prominent keyboards. The clean vocals are pretty weak and sort of ruin a good thing. (7)

If you can’t dig these lunatics and their combination of Clutch riff-o-rama, Rollins Band aggression and “Powerage”-era AC/DC-esque attitude then you’re a lost cause for rock ‘n’ roll, give it up now. (8)


AUGUSTINES – This Is Your Life
Brooklynite indie-rockers go all U2 on your ass with bombastic production, huge drums, keyboard flourishes and arena-ready anthemic choruses. (7)

ELOUISE – Deep Water
Elouise Walker and her band call their music “blackgrass” – it’s supposed to be a dark, cinematic subgenre of bluegrass but to my ears this sounds like the Geraldine Fibbers unplugged. Nobody under 40 will get that last reference. Now that I think about it neither will anybody over 40. (7)

JONAH TOLCHIN – Thousand Mile Night
Whether you call this folk blues or Americana, it all boils down to stripped-down roots music that makes for cool summer evening listening. (7)


Yet another good folk/nu-bluegrass band. Great songwriting, virtuoso playing on acoustic instruments, interesting vocal harmonies. If you’re into the Avett Brothers, Nickel Creek etc. you’ll certainly enjoy this. (7)

Scotland’s favorite jangly indie rockers return with a new set of low-key, Big Star-inspired tunes. (7)

VARIOUS – Back In Blue: A Blues Tribute To AC/DC
It’s fun the first time you play it. (6)

Thursday, 4 August 2016

9 Λόγοι Που το "Outlandos D' Amour" Είναι Ο Καλύτερος Δίσκος Που Βγήκε Το 1978

Γενικά δεν θεωρώ εαυτόν fan του Sting, Police δεν πολυακούω, και ακόμα περισσότερο τα προσωπικά άλμπουμ του συγκεκριμένου Νταλαροειδούς δεν τα παλεύω με τίποτα. Γιατί; Πολύ απλά διότι απολύτως τίποτα από όσα έκανε ο Sting καλλιτεχνικά από το 1979 κι έπειτα δεν πλησιάζει το μεγαλείο του "Outlandos D' Amour", του καλύτερου δίσκου που βγήκε το 1978.

"Ωχ", σας ακούω να σκέφτεστε, "τον έπιασε πάλι το βιωματικό του και θα αρχίσει να μας λέει για εκείνο το πάρτι στη δευτέρα γυμνασίου όταν πρωτοάκουσε το "Roxanne" κι έπιασε τον κώλο της Άννας." Ε λοιπόν είστε τελείως λάθος, για τόσο προβλέψιμο με έχετε; Χα! Ε λοιπόν όχι. Το πάρτι ήταν στην πρώτη γυμνασίου, το κομμάτι ήταν το "Can't Stand Losing You" και τον κώλο της Άννας δεν κατάφερα ποτέ να τον πιάσω.

ΟΚ, το παραδέχομαι. Το έχω πει επανηλειμμένως ότι οι καλύτεροι δίσκοι όλων των εποχών είναι αυτοί που πρωτάκουσες στα 13-14 κι έτυχε το "Outlandos D' Amour" να είναι ένα από τα πρώτα άλμπουμ που απέκτησα. Έλιωσα την κασέτα (κυριολεκτικά), την αντικατέστησα με βινύλιο το οποίο επίσης έλιωσα (κυριολεκτικά) και αντικατέστησα με το CD που παίζει την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, για εκατομμυριοστή φορά. Το "Outlandos D' Amour" είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στον ψυχισμό μου με άλλες, αθώες εποχές που δεν γυρνάνε πίσω, μου έχει γίνει βίωμα από τις πολλές ακροάσεις στο εφηβικό δωμάτιο γιατί δεν είχα τότε εκατοντάδες επιλογές τι να ακούσω ή εκατοντάδες άλλα πράγματα να κάνω, ξέρω κάθε νότα και κάθε λέξη απ' έξω, ακόμα και σήμερα τραγουδάω φωναχτά μαζί με το Sting όταν το ραδιόφωνο παίζει κάποιο κομμάτι του άλμπουμ. Είμαι βέβαιος όμως ότι δεν είναι μόνο οι προσωπικές μου περιστάσεις - το εννοώ ότι είναι ο καλύτερος δίσκος του 1978. Και εξηγώ γιατί:

1. Έχει περισσότερη πλάκα από το "Easter" της Patti Smith, χορεύεται πιο εύκολα από το ντεμπούτο των Van Halen, και τα τρία μέλη του συγκροτήματος είναι πιο ξανθά από τη Debbie Harry των Blondie. To "Powerage" των AC/DC από το 1978 δε μετράει γιατί μου γαμάει το επιχείρημα.

2. Χωρίς πλάκα τώρα, το 1978 ήταν μια παράξενη, μεταβατική χρονιά: Το punk είχε ήδη ξεφουσκώσει έχοντας προλάβει πρώτα να σκοτώσει το progressive rock ενώ το new wave δεν είχε γεννήσει ακόμα τα αριστουργήματά του, οι metal πρωτοπόροι τύπου Black Sabbath διένυαν περίοδο παρακμής ενώ οι διάδοχοι τύπου Iron Maiden δεν είχαν σκάσει ακόμα μύτη, η μαύρη μουσική είχε προ πολλού εκφυλιστεί στη disco που κι αυτή ήταν στα τελειώματά της, οπότε τι μας μένει; Μια υγιής, τίμια αλλά λίγη pub rock σκηνή, κάτι middle of the road hits όπως το "Baker Street" και το "Copacabana" και δευτεράντζες τύπου Jefferson Starship, April Wine και Foghat. H ποιότητα των Police ξεχωρίζει ακόμα περισσότερο το 1978 λόγω χαμηλού ανταγωνισμού.

3. Το άλμπουμ, παρά τα εμφανή reggae και pop στοιχεία που σε μεταγενέστερες δουλειές τους θα κυριαρχούσαν στον ήχο των Police, είναι κατά βάση punk. Και όχι μόνο επειδή ξεκινάει με μια εκρηκτική ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ όπως το "Next To You" (το οποίο, παρεμπιπτόντως, έχουν διασκευάσει και οι Anthrax και οι Foo Fighters και οι Offspring κι ένα κάρο άλλοι): Το punk ήθος είναι διάχυτο παντού, ξεκινώντας από το "Peanuts" όπου ο Sting τα χώνει σε ξεπουλημένους δεινόσαυρους τύπου Rod Stewart (άσχετα αν ζήτησε συγνώμη πολλά χρόνια μετά, όντας δεινόσαυρος πλέον ο ίδιος) και καταλήγοντας στο γεγονός ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε με μηδαμινό budget - βασικά με 1,500 λίρες Αγγλίας δανεικές από το αδελφό του ντράμερ.

4. Και μια που αναφέραμε το ντράμερ, σε περίπτωση που δεν το ξέρατε ο Stewart Copeland είναι ίσως ένας από τους 10 καλύτερους ροκ ντράμερ όλων των εποχών, σίγουρα ένας από τους πιο επιδραστικούς, μάλλον ο κορυφαίος στα syncopated beats, και με ταμπούρο που ξεχωρίζει από χιλιόμετρα. To παίξιμο του Copeland είναι πραγματικά η ραχοκοκκαλιά του "Outlandos D' Amour" - ακούστε το "Roxanne" ξανά κι ας το 'χετε ακούσει χιλιάδες φορές. Προσέξτε κάθε χτύπημα του Copeland. Κανείς άλλος δεν θα το έπαιζε έτσι.

5. Αμ ο Andy Summers; 10 χρόνια μεγαλύτερος από τους Sting και Copeland, ήδη 38 ετών όταν κυκλοφόρησε το "Outlandos D' Amour" κι έχοντας στο βιογραφικό του συνεργασίες με Soft Machine, Animals και Jon Lord, φέρνει σε αυτό το άλμπουμ έναν άλλο αέρα, μια ποιότητα που οι υπόλοιπες μπάντες εκείνης της σκηνής δεν μπορούσαν να φανταστούν ούτε στα όνειρά τους κι έναν ήχο ξεχωριστό. Άκου πως χρωματίζει ένα απλό reggae κομμάτι όπως το "So Lonely", βασικά ένα rip-off του "No Woman No Cry" του Marley, δίνοντάς του προσωπικότητα μοναδική:

6.  To "Born In The 50s" είναι ο απόλυτος teen ύμνος. OK, όχι της δικής μου γενιάς, πάμε δυο γενιές πίσω, αλλά όπως και να 'χει ήταν ενδιαφέρον παιχνίδι να προσπαθώ να σκαρφιστώ νέους στίχους που να διατηρούν το πνεύμα του original και μετονομάζοντάς το σε "Born In The 60s" για διασκευή με το συγκρότημα που σκόπευα να φτιάξω μια μέρα. Όχι, δεν ξέρω πού είναι εκείνοι οι στίχοι και όχι, η διασκευή δεν έγινε ποτέ - οι υπόλοιποι στο συγκρότημα που έφτιαξα αργότερα θα με κοιτάγανε σαν λεπρό αν τους πρότεινα να διασκευάσουμε Police.

7. Tι είναι ακριβώς αυτό το "Be My Girl - Sally"; Μπορείτε να φανταστείτε την επίδραση ενός ποιήματος για μια φουσκωτή κούκλα του σεξ στο μυαλό και την αίσθηση του χιούμορ ενός δεκατριάχρονου; Νομίζω ότι το "Outlandos D' Amour" μου έχει καταστρέψει τη ζωή.

8. Είπαμε για τον Copeland και τον Summers αλλά κακά τα ψέμματα, το "Outlandos D' Amour" είναι αυτό που είναι χάρη στον αχώνευτο: Ο Sting εδώ είναι αναμφισβήτητα χαρισματικός, σπουδαίος συνθέτης, οι ερμηνείες του παθιασμένες, και μην ξεχνάς ότι ήταν και μπασισταράς - το groove του σχεδόν instrumental "Masoko Tanga" που κλείνει το δίσκο το αποδεικνύει.

9. Και, φυσικά, πάντα θα υπάρχει το "Can't Stand Losing You" να μου θυμίζει τον κώλο της Άννας όταν ήμασταν 14.

Tuesday, 12 July 2016

Short Attention Span Record Reviews, July 2016


BIG BUSINESS – Command Your Weather

Anthemic and absolutely epic heavy rock from everyone’s favorite power duo. (8)

HEART – Beautiful Broken

A solid combination of new songs and reworkings of older ones proving that the Wilson sisters remain relevant. Features a duet with James Hetfield on the title track. (7)

KAYO DOT – Plastic House On Base Of Sky

The guy says his influences are Gorguts, Bjork, The Cure and Scott Walker and I think that’s a fairly accurate description. (6)

LORD VICAR – Gates Of Flesh

The expected Black Sabbath worship. (7)

PLANET OF ZEUS – Loyal To The Pack

As the only Greek to have never seen the Athenian leaders of the stoner rock pack play live, I admit I’m not among the ranks of the converted as their previous albums sounded sort of derivative. On this one however they’ve kicked their songwriting up a notch or three. (8)


Ambitious triple album by Swiss extreme metal band, a bit too long for its own good. Disc 1 sounds like a dissonant Behemoth, disc 2 sounds like Celtic Frost doing Pink Floyd in the style of My Dying Bride, disc 3 sounds like SunnO))) on acid. (7)


Rick Rubin-produced folk rock band experiments with a “modern” sound, which thankfully doesn’t always get in the way of their great songwriting. (7)

BRIGID MAE POWER – Brigid Mae Power

Cinematic, sparse orchestration with ethereal vocals, sort of like Grails does 4AD. (8)


Look, everybody has their guilty pleasures and it’s time to get out of the closet. I don’t usually listen to Adult Contemporary stuff so I’m either no adult or not contemporary but I do love Chantal, she’ll always remind me of “Dawson’s Creek” which I also loved in the closet, “Colour Moving And Still” is a desert island disc, and now she’s got a new album. (7)

CODY DICKINSON – Leeway For The Freeway

North Mississippi Allstars drummer and son of late great producer Jim Dickinson releases solo album with guests such as his brother Luther, John Medeski, Duane Betts and Robert Randolph. The problem is, Cody’s singing is worse than my cat's drumming. (5)

SARA WATKINS – Young In All The Wrong Ways

Nickel Creek violinist/singer/bluegrass icon lays her soul bare on post-break up album. (7)

SARAH JAROSZ – Undercurrent

Dark Americana blues from a talented multi-instrumentalist and singer. (7)