Friday, 13 January 2017

Short Attention Span Record Reviews, Jan 2017


AARON LEE TASJAN – Silver Tears
From the swampy bayou scream of “Ready To Die” to the psychedelic pop gem “Little Movies”, from the nostalgic country rock of “Memphis Rain” to the jokey loser anthem “Hard Life”, Tasjan mixes is up like a glammier, funnier Sturgill Simpson. Love this! (9)

AFI – AFI (The Blood Album)

I successfully managed to avoid any contact whatsoever with AFI for 20 years. A couple of spins of this unspectacular goth-tinged pop-punk by 40-year olds pretending to be teenagers proves I was probably right. (6)

BANGLES – Ladies And Gentlemen... The Bangles!

Vinyl release of compilation initially released in digital format a couple of years ago, includes all the early stuff before the band got signed to Columbia Records and turned pop, when they still were a kick-ass Paisley Underground-associated garage band. (9)

DROPKICK MURPHYS – 11 Short Stories Of Pain & Glory

Toned down, slower tempos, more real singing rather than the usual beloved “drunks screaming in your face”, lackluster songwriting, overall rather disappointing. At least there’s a fun cover of “You’ll Never Walk Alone”. (6)

GONE IS GONE – Echolocation

Metal supergroup featuring members of Mastodon, At The Drive-In, Queens Of The Stone Age and a soundtrack composer (!). Heavy, ambient and well-executed but going nowhere, really. Includes a Portishead cover. (6)

KATE TEMPEST – Let Them Eat Chaos

Tempest’s spoken word is not exactly hip hop, it’s poetry with beats and it perfectly encapsulates what it’s like to be young and angry in London today. (8)

KLEZMATICS – Apikorsim

Klezmer revivalists still going strong after 30 years of Jewish party tunes and gorgeous melancholic ditties. (8)

NINE INCH NAILS – Not The Actual Events

Short but certainly not sweet, this 21-minute EP is gnarly and aggressive and leaves the listener wanting more. Reznor’s got more stuff coming out in 2017, we’re looking forward. (7)

RUN THE JEWELS – Run The Jewels 3

RTJ drops new album unexpectedly on Christmas day and suddenly makes all year-end “best of” lists obsolete. (9)

RYAN ADAMS – Prisoner

I love “Heartbreaker” and “Gold”, I really like a lot of other stuff this guy has done over the years, but “Prisoner” is a bit boring and lacking in the hooks department. (6)

THE DEVIL MAKES THREE – Redemption & Ruin

Fantastic covers album – the band combines bluegrass, country, Delta blues, rockabilly, ragtime and jug music to transform classics by Muddy Waters, Hank Williams, Robert Johnson, Willie Nelson, Kris Kristofferson, Townes Van Zandt etc. Also featuring A-list guests like Emmylou Harris, Duane Eddy, Tim O’Brien and Jerry Douglas. (8)

THE HOLD STEADY – Boys And Girls In America (Deluxe Edition Reissue)

Because this, now with bonus tracks. (10)

Wednesday, 11 January 2017

Οι Καλύτεροι Δίσκοι Που Δεν Άκουσες Το 2016

Κάθε χρόνο τα ίδια - επί δώδεκα μήνες ακούς ψυχαναγκαστικά νέες κυκλοφορίες, κρατάς σημειώσεις, κρίνεις, συγκρίνεις και φτιάχνεις την Απόλυτη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Και μετά βλέπεις τις λίστες των άλλων και περιλαμβάνουν πράγματα των οποίων την ύπαρξη αγνοούσες, πέρασαν κάτω από το ραντάρ σου, τα ακούς και παθαίνεις πλάκα και αρχίζεις να βλαστημάς.

Αυτό που ακολουθεί λοιπόν είναι μια σύντομη καταγραφή γαμάτων δίσκων του 2016 που ο Music Geek δεν άκουσε εγκαίρως μέσα στο 2016. Οι δίσκοι προέρχονται κυρίως από ιδιώματα στα οποία δεν θεωρώ εαυτόν ειδικό, πράγμα λογικό καθώς εκεί που γνωρίζω περισσότερα είναι πιο δύσκολο να μου ξεφύγουν σημαντικά πράγματα, και η σειρά είναι αλφαβητική γιατί αν προσπαθήσω να μπω σε διαδικασία να τους βάλω σε σειρά αξιολόγησης θα αρχίσω να σκέφτομαι ποιος είναι αρκετά δυνατός για να αξίζει μία θέση στην επίσημη λίστα, και ποια θα ήταν αυτή η θέση, και θα μου στρίψει τελείως. Εξερευνήστε, αξίζει τον κόπο.



AARON LEE TASJAN - Silver Tears
Ώραια, τώρα που μάθατε όλοι τον Sturgill Simpson πάμε να βρούμε το επόμενο next great thing από το χώρο της country. Λέω "great" που υπονοεί ποιότητα και όχι "big" γιατί το δεύτερο εμπεριέχει το στοιχείο της εμπορικής επιτυχίας και δυσκολεύομαι να φανταστώ τον Tasjan στα Grammys με χρυσούς δίσκους - όχι γιατί τα τραγούδια του "Silver Tears" δεν είναι κορυφαία, αλλά διότι το σαρδόνιο χιούμορ, το χασικλίδικο attitude και ο σταρχιδισμός του Tasjan μάλλον δεν θα κάτσουν καλά με αυτούς που μοιράζουν βραβεία. Κατά τα άλλα ο Tasjan είναι εξίσου καλός συνθέτης και τραγουδιστής με τον Simpson, εξίσου "αιρετικός" εμπλουτίζοντας τον ήχο του με στοιχεία από άλλες μουσικές, και πιθανότατα καλύτερος κιθαρίστας. Πραγματική αποκάλυψη.


ADIA VICTORIA - Beyond The Bloodhounds
Ένας φοβερός συνδυασμός garage-punk-blues-folk στο ντεμπούτο μιας πιτσιρίκας από το Nashville που εξερευνά θέματα θρησκετικά και φυλετικά, πανανθρώπινα και ταυτόχρονα βαθιά προσωπικά. Περιμένουμε το επόμενο βήμα της με κομμένη την ανάσα.






 
 

ANDERSON .PAAK - Malibu
Μιλώντας για μουσική το 2016, εκτός από χρονιά που χαρακτηρίστηκε από τον θάνατο και την επίδραση αυτού στη δημιουργικότητα, ήταν και η χρονιά απόλυτης κυριαρχίας της μαύρης μουσικής: Beyonce, Solange, Danny Brown, Frank Ocean, Kanye West, A Tribe Called Quest, Childish Gambino ήταν τα ονόματα (ζωντανών) που συζητήθηκαν περισσότερο, και στη λίστα αυτή θα πρέπει μάλλον να προσθέσουμε και τον Anderson .Paak - ανήκει στην ίδια συνομοταξία με τον Kendrick Lamar αλλά είναι πιο 70's funk και δεν rap-άρει μόνο, αλλά τραγουδάει κιόλας επαρκέστατα. Θυμηθείτε το όνομα.



KATE TEMPEST - Let Them Eat Chaos
To spoken word ως ιδίωμα ελλοχεύει παγίδες, οι στίχοι απογυμνωμένοι από τις πιασάρικες ενορχηστρώσεις και τις διασκεδαστικές ρίμες του hip hop απαιτούν την προσήλωση του ακροατή - βασικά είναι μια πιο "δύσκολη" και λιγότερο δημοφιλής μέθοδος έκφρασης, για τους ίδιους λόγους που η ποίηση είναι πιο "δύσκολη" και λιγότερο δημοφιλής από τη λογοτεχνία. Ελάχιστοι είναι αυτοί που επιδίδονται στο σπορ με επιτυχία, ειδικά στην Ευρωπαϊκή πλευρά του Ατλαντικού, όπου τα πλησιέστερα σημεία αναφοράς για το "Let Them Eat Chaos" θα ήταν το ντεμπούτο των Streets και ίσως η Anne Clark. Όπως και να 'χει το φετεινό πέρασμα της Tempest από την ποίηση στη μουσική υπήρξε συναρπαστικό.


KLEZMATICS - Apikorsim
Klezmer λέγεται η παραδοσιακή μουσική των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης και οι Klezmatics, με έδρα τη Νέα Υόρκη, αναβιώνουν αυτό τον ήχο εδώ και 30 χρόνια. Στο νέο τους άλμπουμ "Apikorsim" (σημαίνει "Αιρετικοί" στα Εβραϊκά) προσθέτουν και πάλι στο ύφος τους στοιχεία τζαζ και βαλκανικής μουσικής με τραγούδια που κινούνται από uptempo χορευτικούς δυναμίτες σε απόλυτα θλιμμένες μπαλάντες που κουβαλούν μέσα τους τον πόνο αιώνων. Εξαιρετικό.



ROKIA TRAORE - Ne So
Μια υπέροχη κυρία από το Mali, κοσμοπολίτισσα κόρη διπλωμάτη που παντρεύει την Δυτικοαφρικανική μουσική παράδοση με "Ευρωπαϊκές" ποπ αναφορές με εξαιρετικά αποτελέσματα. Σε παραγωγή John Parish (PJ Harvey) και με special guest τον Devendra Banhart για bonus hipster points, το "Ne So" θα μπορούσε κάλλιστα να διεκδικήσει τον τίλο του world music album της χρονιάς.




RUN THE JEWELS - Run The Jewels 3
ΟΚ, εδώ δεν ήταν αμέλεια εκ μέρους μου, δεν είναι ότι μου ξέφυγε αυτό, απλά το κυκλοφόρησαν απροειδοποίητα σε ψηφιακή μορφή ανήμερα παραμονή Χριστουγέννων αφού η κανονική λίστα είχε ήδη δημοσιευθεί. Επιπλέον, καθώς η ημερομηνία κυκλοφορίας σε βινύλιο/CD είναι τον Ιανουάριο, ίσως και να μην έχει θέση εδώ αλλά στις λίστες του 2017. Το καλύτερο rap ντουέτο του πλανήτη στο καλύτερο ίσως άλμπουμ της καριέρας του, με καλεσμένους όπως ο Danny Brown (βλ. Λίστα) και ο Kamasi Washington και με φανταστικά/εθιστικά beats & hooks που θα ενθουσιάσουν ακόμα και όσους δεν ακούνε rap.
Υ.Γ. Αλλά είστε σοβαροί;;; Είναι δυνατόν ένα album να κυκλοφορεί ψηφιακά Δεκέμβριο 2016 και συμβατικά Ιανουάριο 2017;;; Σε ποια χρονιά θα το συμπεριλάβουμε δηλαδή εμείς οι ψυχαναγκαστικοί λιστόβιοι;;; Mindfuck.

Sunday, 11 December 2016

20 Albums Για Το 2016

Άντε γαμήσου 2016. Άντε γαμήσου. Δεν είναι μόνο ότι φέτος χάσαμε τον David Bowie, τον Prince, τον Leonard Cohen, τον Merle Haggard, τον Alan Vega και τόσους άλλους. Θα πρέπει εξάλλου να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι το rock ‘n’ roll έχει κλείσει τα 62, το heavy metal έχει κλείσει τα 46 άρα οι πρωτοπόροι του κοντεύουν τα 70 ενώ το punk έχει κλείσει τα 40 άρα οι πρωτοπόροι του είναι ήδη εξηντάρηδες: Καθώς όλοι αυτοί οι τύποι επί δεκαετίες δεν έκαναν ακριβώς υγιεινή ζωή, αυτό που συμβαίνει είναι λίγο-πολύ αναμενόμενο. Το 2017 θα έχουμε τα ίδια ή και χειρότερα, στο τέλος θα μείνουν μόνο ο Keith Richards και η Ζωζώ Σαπουντζάκη.

Το πρόβλημα είναι αλλού – Ο θάνατος ουσιαστικά αποτέλεσε την έμπνευση για αρκετούς από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, τουλάχιστον τρεις της δεκάδας. Φυσικά ούτε αυτό είναι κάτι καινούργιο, ο θάνατος πάντα ενέπνεε τους καλλιτέχνες από αρχαιοτάτων χρόνων, αυτή τη φορά όμως ήταν too close to home που λένε και στο χωριό μου: Άλλο να γράφει ο Ευριπίδης για κόρες μυθικών βασιλιάδων που θυσιάζονται για την πατρίδα ή αγιογράφοι να ζωγραφίζουν Εσταυρωμένους σε τοίχους εκκλησιών, κι άλλο το “Blackstar” όπου ένας από τους ήρωες της εφηβείας σου περιγράφει τη διαδικασία του δικού του επερχόμενου θανάτου τη στιγμή που δικοί σου άνθρωποι παλεύουν με την ίδια ασθένεια, πώς να το κάνουμε.

Εν πάση περιπτώσει, κατά τα άλλα φέτος ήταν μια πολύ καλή χρονιά για το άλμπουμ ως ιδέα: Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το άλμπουμ πεθαίνει, ότι όλοι πλέον κάνουν streaming ή παίζουν στο youtube μεμονωμένα τραγούδια, η πραγματικότητα όμως είναι ότι φέτος βγήκαν πολλά εξαιρετικά ΑΛΜΠΟΥΜ, που ακούγονται ολόκληρα και λειτουργούν καλύτερα (ή και αποκλειστικά) ως ενιαίο σύνολο. Ούτε οι αδελφές Knowles, ούτε ο Sturgill Simpson, ούτε οι Drive-By Truckers, ούτε οι μακαρίτες Bowie και Cohen, ούτε πολλοί άλλοι θα μπορούσαν να πουν αυτά τα σημαντικά που είχαν να πουν φέτος μέσα από 1-2 τραγούδια, χρειάζονταν ολόκληρα άλμπουμ, σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα διπλά.

Πριν πάμε να δούμε όμως ποια ήταν τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, πάντα σύμφωνα με το εξαιρετικό γούστο και το αλάνθαστο κριτήριο του I Was A Teenage Music Geek, ας δούμε την Εναλλακτική-Λίστα-Με-Τα-Άλμπουμ-Που-Δεν-Είναι-Στη-Λίστα-Αλλά-Θα-Τα-Δείτε-Σίγουρα-Σε-Άλλες-Λίστες. Ο Music Geek λοιπόν ΔΕΝ συμπεριέλαβε στη λίστα του:
  • BON IVER διότι αποφάσισα να κηρύξω ανένδοτο στο σιχαμένο πράμα που λέγεται Auto-Tune.
  • CAR SEAT HEADREST διότι είναι αναβίωση του κιθαριστικού indie rock τύπου Pavement / Yo La Tengo / Guided By Voices που δεν είχε καταφέρει να με κερδίσει ούτε στην αυθεντική του εκδοχή στα 90’s.
  • CHILDISH GAMBINO διότι ναι μεν το άλμπουμ είναι διασκεδαστικό, αλλά στην πραγματικότητα αναμασά πράγματα που ο George Clinton έκανε πριν από 45 χρόνια.
  • FRANK OCEAN διότι τελικά ψιλοβαρέθηκα.
  • HISS GOLDEN MESSENGER διότι δεν ξέρω γιατί, αν έκανα τη λίστα άλλη μέρα μπορεί αυτό να ήταν στην εικοσάδα και να ήταν έξω οποιοδήποτε από τα άλμπουμ στις θέσεις 16-20 παρακάτω.
  • KANYE WEST διότι παραείναι χαοτικό, χύμα, ημιτελές.
  • LAMBCHOP διότι είπαμε, αποφάσισα να κηρύξω ανένδοτο στο σιχαμένο πράμα που λέγεται Auto-Tune.
  • MARGO PRICE διότι παρόλο που είναι μια χαρά άλμπουμ, θεωρώ πως η σφραγίδα "πρώτη country καλλιτέχνις που υπογράφει στη δισκογραφική του Jack White" οδήγησε αρκετούς δισκοκριτικούς στο να επιδείξουν υπερβάλλοντα ζήλο.
  • METΑLLICA διότι αν το είχαν "μαζέψει" λίγο θα ήταν ακόμα καλύτερο.
  • PAUL SIMON διότι πιάσαμε ήδη το quota από υπερήλικες στη φετεινή λίστα και δεν χώραγε άλλος.
  • PJ HARVEY διότι το φετεινό της είναι το χειρότερο της σπουδαίας καριέρας της.
  • RADIOHEAD διότι, καλώς ή κακώς, τελικά φέτος άκουσα περισσότερες φορές και το “The Bends” και το “OK Computer” από το “A Moon Shaped Pool”.
  • ROLLING STONES διότι διασκευές.
  • ΤΗΕ LAST SHADOW PUPPETS διότι δεν μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός ότι το όνομά τους στα Ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί και ως «οι τελευταίοι καραγκιόζηδες».
  • ZEAL & ARDOR διότι παρόλο που βρήκα τις ιδέες του εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και πολύ διασκεδαστικές, το drum machine τελικά το κάνει να ακούγεται ερασιτεχνικό σαν demo. Αν βρει έναν παιχταρά ντράμερ, σαν αυτόν των Liturgy ας πούμε, την επόμενη φορά θα κάνει παπάδες.
ΟΚ λοιπόν, έφτασε η στιγμή και για τη Λίστα: Τα 20 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ανεξαρτήτως μουσικού ιδιώματος. Έχετε κάθε δικαίωμα να διαφωνήσετε με τις επιλογές μου, καθώς κι εγώ ενδέχεται αύριο να διαφωνήσω με τις σημερινές επιλογές μου.
 
20. KYLE CRAFT – Dolls Of Highland
Τη χρονιά που χάσαμε τον Bowie, ο πιο αναπάντεχος φόρος τιμής ήρθε από ένα outsider βλαχαδερό που ξεφύτρωσε από το πουθενά: Ο Kyle Craft ακούγεται σαν Ziggy Stardust από τη Louisiana και χωρίς να απαρνιέται τις αμιγώς southern ρίζες του πατάει ξεδιάντροπα στη glam rock περίοδο του Bowie, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά με τους χαρακτήρες που περιγράφει. Παρακμιακή λαμέ ατμόσφαιρα και τραγουδάρες, μάλλον το κορυφαίο ντεμπούτο της χρονιάς.

 

19. KVELERTAK – Nattesferd
Κομμένες οι βλακείες περί black metal, ΟΚ; Rock ‘n’ roll παίζουν οι άνθρωποι. Το “Nattesferd” είναι πρώτου βαθμού συγγενής των Motorhead, των Turbonegro και των Van Halen, ενώ η όποια σχέση με τους Immortal ή τους Mayhem είναι πολύ μακρινή και εξ αγχιστείας. Δεν ξέρω γρι Νορβηγικά αλλά δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν μάθω ότι όλα αυτά τα τραγούδια μιλάνε για την αίσθηση του να οδηγάς ένα κάμπριο νύχτα στη λεωφόρο με μια ξανθιά στο κάθισμα του συνοδηγού, τους μπάτσους στο κατόπι σου και τον Όντιν προστάτη-άγγελο καθώς κατευθύνεσαι προς ένα άγριο πάρτι στο εξοχικό του Σατανά.



18. BEACH SLANG – A Loud Bash Of Teenage Feelings
Ο James Alex είναι ένας έφηβος 42 ετών. Αφελώς πιστεύει ακόμα ότι το rock ‘n’ roll σώζει ζωές και ευτυχώς κανείς δεν τον έχει ενημερώσει ότι αυτά είναι μαλακίες, ειδικεύεται στο να γράφει και να τραγουδάει έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο κομματιού που δίνει στους έφηβους ακροατές του τσιτάτα για τατουάζ και στους ενήλικες ακροατές του μια γλυκόπικρη αίσθηση νοσταλγίας για τα χαμένα τους νιάτα, και ατενίζει τον Bruce Springsteen του “Born To Run” μέσα από ένα punk πρίσμα φορώντας κονκάρδες Replacements και Big Star. Αγαπώ τον James Alex.



17. A TRIBE CALLED QUEST – We Got It From Here, Thank You 4 Your Service
Δεν είναι εύκολο να κάνεις comeback 18 χρόνια μετά την τελευταία σου εμφάνιση αν είχες status πρωτοπόρου κάποτε – οι προσδοκίες κατά κανόνα παραείναι υψηλές για να τις εκπληρώσεις. Οι ATCQ όμως τα κατάφεραν: Εδώ έχουμε ένα album που στηρίζεται μεν στην κλασική 90’s συνταγή τους παντρεύοντας το East Coast hip hop με την τζαζ, καταφέρνει όμως να ακούγεται φρέσκο και καινοτόμο δύο δεκαετίες και έναν Kendrick Lamar αργότερα, και κυρίως περιέχει υπέροχα κομμάτια. Έξτρα πόντοι για το τρελό χώσιμο στον Τραμπ. 



16. SOLANGE – A Seat At The Table
Η μικρή αδελφή της Beyonce δεν είναι πια μικρή. Επίσης δεν είναι απλώς "αυτή που έδειρε τον γαμπρό της τον Jay-Z μέσα στο ασανσέρ". Είναι καιρός να την αντιμετωπίσουμε σοβαρά για την καλλιτεχνική της αξία και το τρίτο προσωπικό της album αποτελεί αδιάσειστο επιχείρημα – ένα soul/r’n’b κομψοτέχνημα όπου η Solange Knowles έχει γράψει ή συν-γράψει όλα τα τραγούδια και τα οποία περιστρέφονται γύρω από μια κοινή θεματική: Το τι σημαίνει να είσαι έγχρωμη γυναίκα στις ΗΠΑ σήμερα. Αέρινες μελωδίες, εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και στίχοι που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν, αν όλη η ποπ ήταν τόσο καλή θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς ροκ.



15. GOJIRA – Magma
O Joe Duplantier δίνει πλέον μεγαλύτερη έμφαση στη μελωδία, δεν ουρλιάζει μόνο αλλά τραγουδάει "συμβατικά" κιόλας, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι το “Magma” περιέχει λιγότερη οργή ή πόνο από τις προηγούμενες δουλειές των Gojira – το αντίθετο μάλλον. Επιπλέον, οι νέες συνθέσεις τους διαθέτουν μια επική χροιά και επιβεβαιώνουν το status των Γάλλων ως μια από τις κορυφαίες metal μπάντες σήμερα, στο ίδιο επίπεδο με τους Mastodon για παράδειγμα, ενώ το drumming του Mario Duplantier είναι κυριολεκτικά για σεμινάριο. Σπουδαίος δίσκος.   



14. NOURA MINT SEYMALI – Arbina
H μουσική παράδοση της Μαυριτανίας αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από την οικογένεια Seymali: O πατέρας της Noura έχει γράψει τον εθνικό ύμνο της χώρας, η μητέρα της ήταν γνωστή ως "η ντίβα της ερήμου" και ο σύζυγος της (και μέλος της μπάντας της, μαζί με μια φοβερή rhythm section) είναι ένας εξαίρετος κιθαρίστας που φιλτράρει τις τεχνικές του Jimi Hendrix μέσα από αλλόκοτες δυτικοαφρικανικές κλίμακες. Η ίδια η Noura είναι μια griot, φωνάρα και βιρτουόζος μιας εννιάχορδης λύρας που λέγεται ardin και στο “Arbina” παρουσιάζεται έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο με ένα άκρως εθιστικό κράμα από desert blues, funk, dub, αμανέδες, trance και ψυχεδέλεια. Τι κι αν φοράει μαντήλα, η Noura είναι πιο ροκ από εσένα.



13. STURGILL SIMPSON – A Sailor's Guide to Earth
Δεν είναι εύκολο να έχεις στάτους Μεσσία σε οποιοδήποτε μουσικό ιδίωμα και οι απαιτήσεις από τον Simpson μετά το “Metamodern Sounds In Country Music” του 2014 είχαν ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη. Στα παπάρια του όμως: Αντί να συνεχίσει με το acid trip των ψυχεδελικών εξερευνήσεων του προηγούμενου άλμπουμ σε μια προσπάθεια να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτές ο Simpson κάνει στροφή 180 μοιρών (ή 360 μοιρών, θα έλεγα αν ήμουν ο Τσίπρας), πειραματίζεται με νέα ηχοχρώματα, θυμάται τη 60’s soul της Stax Records, διασκευάζει Nirvana και δημιουργεί τον πλέον πολυποίκιλο (και καλύτερο) country δίσκο του 2016.



12. VEKTOR – Terminal Redux
Άλμπουμ ειδικού ενδιαφέροντος αφού όποιος δεν είναι οπαδός του technothrash δεν ξέρει καν τι στο διάολο σημαίνει “technothrash”. Όπως και να ‘χει οι Vektor δεν έχουν καν ανταγωνισμό σε αυτό που κάνουν και βάζοντας το “Terminal Redux” να παίζει, στην αρχή μπορεί μεν να κολλάς στον τοίχο από το ανελέητο κοπάνημα και τις εναλλαγές των χεβιμεταλλικών riffs, αλλά εκεί γύρω στο έβδομο λεπτό όταν μπαίνει αυτό το κουλό "ο-ε-ο-ε-ο-ε-ο-α-ι-α-ι-α" συνειδητοποιείς ότι εδώ παίζει κάτι πολύ βαθύτερο από απλή, αγνή, πορωτική καφρίλα.



11. DANNY BROWN – Atrocity Exhibition
Ο τίτλος δανεισμένος από Joy Division δεν είναι τυχαίος και ο ίδιος ο Brown έχει δηλώσει ότι αυτή τη φορά άντλησε την έμπνευσή του από πηγές τόσο διαφορετικές όσο o Raekwon, οι Talking Heads,  η πρώιμη Bjork και το “Toxicity”: Στο τρίτο του άλμπουμ ο rapper από το Detroit χρησιμοποιεί μια εξαιρετικά πλούσια παλέτα ηχοχρωμάτων πάνω στην οποία ξεδιπλώνει τις άρρωστες ρίμες του με ζηλευτή ευφράδεια, στεκόμενος ως ίσος προς ίσο απέναντι σε εκλεκτούς guests όπως ο Kendrick Lamar.


 

10. SWANS – The Glowing Man
Ολοκληρώνοντας την τριλογία που ξεκίνησε με το “The Seer” και συνεχίστηκε με το “To Be Kind” οι Swans μας εγκαταλείπουν, τουλάχιστον με τη σημερινή τους μορφή, και μας προσφέρουν οι ίδιοι το μνημειώδες soundtrack του αποχαιρετιστήριου πάρτι που τους αξίζει: Μιας παγανιστικής γιορτής όπου όλοι γυμνοί υπό την επήρρεια παραισθησιογόνων μανιταριών και πασαλειμμένοι με λάσπες χορεύουν γύρω από μια μεγάλη φωτιά στην οποία καίγονται flat-screen τηλεοράσεις, θρησκευτικά σύμβολα, και φωτογραφίες του ζεύγους Πατούλη από διακοπές στη Μύκονο.



9. SAVAGES – Adore Life
Βρίσκοντας την τέλεια ισορροπία μεταξύ στυλ και ουσίας το hip Λονδρέζικο post-punk κουαρτέτο εδώ κάνει την υπέρβασή του. Οι δεδομένες επιρροές από Siouxsie και Joy Division εμπλουτίζονται πλέον με στοιχεία που ξεκινούν από την PJ Harvey και φτάνουν μέχρι τους Swans και επιπλέον διαθέτουν χαρισματική τραγουδίστρια με άφθονο sex appeal, μια απίστευτη ντραμάρα, και μπόλικα μαύρα T-shirts. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;


8. DILLINGER ESCAPE PLAN – Dissociation
Από το 1999 όταν το “Calculating Infinity” έσκασε από το πουθενά πάνω στα ανυποψίαστα κεφάλια μας, οι Dillinger Escape Plan δεν έχουν σταματήσει να μας γαμάνε το μυαλό και να σπρώχνουν τον σκληρό ήχο πέρα από τα όριά του. Το “Dissociation” μάλλον είναι ο τελευταίος τους δίσκος πριν να το διαλύσουν και πιθανότατα είναι και ο καλύτερός τους, ή τουλάχιστον ο πιο ολοκληρωμένος, με τον Puciato να δίνει την ερμηνεία της ζωής του κινούμενος με χαρακτηριστική άνεση από απάνθρωπα ουρλιαχτά σε μελωδικά περάσματα ενώ η μπάντα από πίσω παίζει τα άπαιχτα. Δυσαναπλήρωτο το κενό που αφήνουν πίσω τους, τουλάχιστον στο πιο psycho άκρο του χεβιμεταλικού φάσματος.



7. BEYONCE – Lemonade
Πραγματικά δε με νοιάζει καθόλου αν το “Lemonade” είναι μία ευθεία επίθεση της Beyonce κατά του συζύγου της για τα υποτιθέμενα κέρατα που της έχει φορέσει, ή αν απλά σχεδιάστηκε να δείχνει ως κάτι τέτοιο για λόγους hype. Προτιμώ να το αντιμετωπίζω ως ένα concept album γύρω από την απιστία και τη θέση της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία και να επικεντρώνομαι στα τραγούδια που είναι πραγματικά εξαιρετικά – συμπεριλαμβανομένων πειραμάτων γενναίων για μια pop ντίβα αυτού του βεληνεκούς, όπως το σκληρό ροκ “Don’t Hurt Yourself” με τη συμμετοχή του Jack White και το Americana/country “Daddy Lessons”.



 6. LEONARD COHEN – You Want It Darker
Δεν χρειαζόταν καν να προηγηθεί το αντίο του Bowie για να καταλάβει κανείς ότι ο Cohen μας αποχαιρετούσε με το “You Want It Darker”, το καλύτερο άλμπουμ του από το “I’m Your Man” του ’88 κι έπειτα. “I’m ready my Lord” είναι ο στίχος-κλειδί στο ομώνυμο τραγούδι, “I’m leaving the table, I’m out of the game” ξεκινάει ένα άλλο, “I’m traveling light, it’s au revoir” λίγο παρακάτω, ΟΚ το πιάσαμε το υπονοούμενο. Αναμενόμενο άλλωστε, για τι άλλο να τραγουδήσει κανείς στα 82 του; Αυτό όμως που κάνει το “You Want It Darker” να ξεχωρίζει είναι η λιτότητα των  ενορχηστρώσεων η οποία επιτρέπει στην απόγνωση που χαρακτηρίζει αυτά τα τραγούδια να αναδειχθεί σε όλο της το μεγαλείο και να χαράξει ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη σου ακόμα και μετά την επιβεβαίωση των φόβων σου. It can’t get any darker.



5. DAVID BOWIE – Blackstar
Tony Visconti – Υπόλοιπο Σύμπαν 1-0. Είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για την ιδιοφυία του Bowie και το πώς μετέτρεψε ακόμα και το θάνατό του σε έργο τέχνης, έχεις σκεφτεί όμως το ρόλο που έπαιξε ο Visconti σ’αυτή την ιστορία; Ο έμπιστος κολλητός και συνοδοιπόρος, πάντοτε διαθέσιμος κάθε φορά που το εκάστοτε όραμα του Bowie κούμπωνε με τα δικά του ταλέντα, πάντοτε συγχωρώντας τις "απιστίες" του επιστήθιου φίλου με άλλους παραγωγούς όπως o Ken Scott, o Eno, o Nile Rodgers, o David Richards ή o Reeves Gabrels, κλήθηκε να υλοποιήσει ένα εξωγήινο άλμπουμ υπό άκρα μυστικότητα όντας ο μόνος που γνώριζε την αλήθεια για την υγεία του Bowie, κουβαλώντας σιωπηλά αυτή την τρομερή γνώση μέχρι το τέλος. Τούτο το αριστούργημα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτόν.



4. DRIVE-BY TRUCKERS – American Band
Εσύ πώς φαντάζεσαι ότι ηχεί ένας δίσκος που τιτλοφορείται “American Band” κι έχει μια σημαία μεσίστια στο εξώφυλλο; Να σου πω εγώ: Πολλές κιθάρες που καλύπτουν όλο το φάσμα από τους Rolling Stones μέχρι τον Neil Young (που κανένας από τους δύο δεν είναι “American”, οι μεν Βρετανοί και ο δε Καναδός αλλά δεν πειράζει), μελωδίες και storytelling που γεφυρώνουν τον Springsteen με τους Pearl Jam, επιρροές country και όλα αυτά να καταλήγουν σε ένα τελικό αποτέλεσμα που θυμίζει περισσότερο μια southern rock εκδοχή του (αποφοίτου των Truckers) Jason Isbell παρά ο,τιδήποτε άλλο. Επίσης, έντονα πολιτικοποιημένος σε χρονιά εκλογών και ρισκάροντας να αποξενώσει μέρος του (Νοτίου και «Νοτίου») κοινού της μπάντας με τραγούδια υπέρ των μεταναστών και του κινήματος Black Lives Matter. Μια κραυγή αγωνίας που πρέπει να ακουστεί, για έναν κόσμο που πάει στο διάολο.



3. ESPERANZA SPALDING – Emily’s D+Evolution
Tony Visconti – Υπόλοιπο Σύμπαν 2-0. Άλλη μια παραγωγή του Visconti μέσα στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, αυτή τη φορά παραλαμβάνει μια ταλαντούχα jazz μπασίστρια/τραγουδίστρια και τη βοηθά να ξεδιπλώσει τις ιδέες της σε άλλα επίπεδα, από το α-λα Living Colour στριφνό proggy funk metal του “Good Lava” στο Kurt-Weill-in-Broadway “I Want It Now” και από το “Change Us” με τους Hendrix απόηχους στην ποιητική και αρμονικά απρόβλεπτη pop των “Unconditional Love” και “Judas” που ακούγονται σαν η Kate Bush να συνεργάζεται με τον Jaco Pastorius ή κάτι τέτοιο – με τη διαφορά ότι η Spalding είναι ΚΑΙ η Bush ΚΑΙ ο Pastorius ταυτόχρονα.


Friday, 9 December 2016

Short Attention Span Record Reviews, Dec 2016


A TRIBE CALLED QUEST – We Got It From Here, Thank You 4 Your Service
Swan song by jazz-rap pioneers, a highly political anti-Trump funky double album. (8)

ASH BORER – The Irrepassable Gate

This one’s released on Profound Lore Records so you already know it sounds like you’re trapped inside a coffin and being buried alive in some forest or something. (7)

CHILDISH GAMBINO – Awaken, My Love!

Fun to listen to anyway, but the best thing about this album is that Donald Glover might hopefully lead some young people into discovering Funkadelic and other great 70’s funk/soul artists. (8)

COASTERS – The Complete Singles A’s & B’s, 1954-62

The most complete of literally dozens of Coasters compilations out there, the perfect Christmas present for every early rock ‘n’ roll/doo-wop aficionado. (10)

ENUFF Z’NUFF – Clowns Lounge

Unfairly labeled as hair metal back in the day, Enuff Z’Nuff basically always was a power-pop band in the Cheap Trick vein. This album features mostly archival recordings from 1988-89 and some fantastic songwriting. (8)

GARTH BROOKS – Gunslinger

The Music Geek’s friends know that I’ve become quite the country fan in the last few years but it wasn’t thanks to albums like Brooks’ latest – this is pedestrian, boring paint-by-numbers stuff, no fire in the belly. (5)

HORSE – For Twisted Minds Only (Reissue)

Rise Above Records does it again with rare UK proto-metal gem from 1970, officially re-released for the first time. Great booklet. (8)

JOHN LEGEND – Darkness And Light

First of all, that stage name is highly annoying. Second, he ain’t no D’Angelo – this is well-produced, competent soul/r’n’b but ultimately disposable. (7)

KAIA KATER – Nine Pin

22-year old Canadian folkie takes us through the Appalachian music tradition and sounds surprisingly genuine on her debut. Watch out for this one. (7)

MOS GENERATOR – Abyssinia

Better than 93.5% of all stoner rock bands out there. Slightly proggier too. (7)

ROLLING STONES – Blue & Lonesome

Featuring just covers of obscure blues tunes, this is the most exciting Stones album since 1981’s “Tattoo You”. (8)

Saturday, 19 November 2016

Short Attention Span Record Reviews, Nov 2016 Vol.II



ANTAEUS – Condemnation
In-your-face, relentless blastbeaten black/death metal, no trendy shit, no holds barred, only for the sick. (8)

BALKAN BEAT BOX – Shout It Out

Danceable Jewish/Eastern European/dub musical hybrid by Firewater & Gogol Bordello musical collaborators. (7)

CHELLE ROSE – Blue Ridge Blood

You don’t mess around with this tough Tennessee chick, she sounds like she’s actually chewing you right now and is about to spit you out. (7)

LAMBCHOP – FLOTUS

Writes a couple of decent tunes but ruins them with that fucking Auto-Tune shit all over the vocals, adds some filler, makes hipster critics go ecstatic for some reason. (6)

METALLICA – Hardwired… To Self-Destruct

For a band that knows it passed the point where its past will always be more important than its future 20+ years ago, this is a fine album. (8)

MIRANDA LAMBERT – The Weight Of These Wings

Ambitious double album by Lambert, arguably country music’s biggest contemporary female star since Taylor Swift went pop. It’s her break-up record and it’s beautiful. (8)

NAIM AMOR & JOHN CONVERTINO – The Western Suite And The Siesta Songs

Not so much actual songs but more like musical vignettes with a distinctly spaghetti western flavor, from Calexico drummer and French-born Calexico friend. (7)

OTROS AIRES – Perfect Tango

I first discovered this band on a trip to Argentina in the 00’s when electrotango was all the rage and I quite liked them back in the day, but their sound hasn’t aged well. (6)

SOLANGE – A Seat At The Table

The younger Knowles releases stunning, brave R&B album addressing issues of race, gender and empowerment with aural nods to classic 70’s soul. This is not “Beyonce’s kid sister”, this is Solange. This is better than Frank Ocean’s album. (8)

SPIRITUS MORTIS – The Year Is One

Doom metal. The best riffs ever. Really annoying vocals. (7)

SUPERJOINT – Caught Up In The Gears Of Application

Competent, aggressive sludgy hardcore from Anselmo’s other other band. (7)

THE HOLD STEADY – Almost Killed Me/Separation Sunday (Remastered Deluxe Editions)

I’ve said it again and again that this is the greatest rock band of their generation. If you missed them the first time around, their first two albums were just re-released with bonus tracks. (8) / (8)

THE PACK A.D. – Positive Thinking

Canadian female garage rock duo blend White Stripes-style enthusiasm with Nirvanaesque melodies. (7)

UMPHREY’S McGEE – Zonkey

Prog band has fun with mashup album blending Radiohead with Beck and Phil Collins, Metallica with Gorillaz, Motorhead with Ween, Ted Nugent with the Beastie Boys etc. And it works! (8) 

VARIOUS ARTISTS – Rockabye Baby! Lullaby Renditions Of Iron Maiden

It’s funny for about two songs. (5)

Friday, 4 November 2016

Short Attention Span Record Reviews, Nov 2016


THE LOUDER STUFF

ADMIRAL SIR CLOUDESLEY SHOVELL – Keep It Greasy!

I played this back-to-back with a compilation titled “I’m A Freak Baby: A Journey Through British Heavy Psych And Hard Rock Underground Scene 1968-72”, and couldn’t tell the difference. (8)

CROWBAR – The Serpent Only Lies

Crushingly heavy sludge/doom, no surprises. (7)

DEATHSPELL OMEGA – The Synarchy Of Molten Bones

The sound of demons unleashed from the fiery depths of hell ripping your flesh to shreds. (8)

KORN – The Serenity Of Suffering

Maybe it’s a generational thing but I never managed to fully appreciate what these guys do. That being said, this is probably the heaviest Korn record ever and it’s actually listenable. (7)

MOBY & THE VOID PACIFIC CHOIR – These Systems Are Failing

20 years after “Animal Rights” Moby revisits his punk rock side with an album chock-full of relentless drum machine beat programming, distorted guitars, old-school synths and gang vocals. (7)

PELANDER – Time

https://www.youtube.com/watch?v=8V_hCqO6UQs (6)

TESTAMENT – Brotherhood Of The Snake

With Hoglan-DiGiorgio-Skolnick in the fold Testament have completed the circle to become THE sanctuary for unemployed thrash metal virtuosos and with their best line-up ever they release another high-class album. (8)

ULCERATE – Shrines Of Paralysis

Cataclysmic, dissonant technical death metal makes for truly uneasy listening. (7)

Ψ.Χ. – Το Φως Το Αληθινό

Part of the appeal is trying to figure out if this is funny or scary. (7)


THE OTHER STUFF

ALEJANDRO ESCOVEDO – Burn Something Beautiful

What is this guy? Is he alternative rock? Is he country/americana? He’s collaborated with Ryan Adams, Tony Visconti and Chuck Prophet, he’s Sheila E.’s uncle, his backing band on this album includes REM’s Peter Buck and assorted members of the Young Fresh Fellows, the Decemberists and the Fastbacks. Oh yeah, and this rules. (8)

DEFUNKT – Live At Channel Zero

Underground sexagenarian jazz/funk/punk heroes and major influence on the Red Hot Chili Peppers and Living Colour still kick it on live album. (7)

KACEY MUSGRAVES – A Very Kacey Christmas

The only Christmas album you’ll need this year is by country music’s nerdy semi-star Musgraves – some standards wonderfully executed, some originals that deserve to become standards, some fun weird cover choices (Alvin & the Chipmunks, Gayla Peevey’s 1953 novelty track “I Want A Hippopotamus For Christmas”), and a reggae duet with Willie Nelson. (8)

LEONARD COHEN – You Want It Darker

He’s 82 and he sounds like he’s saying goodbye, with his best album in decades no less. (9)

MAVERICKS – All Night Live Vol. 1

Picture the best poolside party ever – you’re in Miami and there’s an awesome live band playing a kind of wild, kick-ass rockabilly/country/latin/ska hybrid, it’s 1:00am and you’re drinking margaritas and dancing the night away with a gorgeous Mexican girl who whispers in your ear that she likes you. The Mavericks are that band. (8)

MIKE DOUGHTY – The Heart Watches While the Brain Burns

Soul Coughing mainman moves from New York to Memphis and this reflects on his sound, now more singery-songwritery than hipstery. (7)

NOURA MINT SEYMALI – Arbina

Gritty kick-ass desert funk from Mauritanian songstress on what is possibly the World Music album of the year. (8)

PAOLO FRESU & OMAR SOSA – Eros

Sardinian trumpeter Fresu is obviously a Miles Davis disciple but seasons his jazz with a distinctly Mediterranean twist. “Eros” is a collaboration with Cuban pianist Sosa and a nice after-hours soundtrack. The centerpiece of the album is a fantastic cover of Massive Attack’s “Teardrop” featuring Natacha Atlas. (7)

SARAH McLACHLAN – Wonderland

 Sorry Sarah, I love you but Kacey’s Christmas album is much better than this sentimental fodder. (6)

VARIOUS ARTISTS – Lazarus (Original Cast Recording)

 Bowie classics re-imagined as Broadway musical and sung by theater pros for a sequel to “The Man Who Fell To Earth”. Also includes the master’s own last recordings, three unreleased tracks from the “Blackstar” sessions. (8)
 

Saturday, 15 October 2016

Short Attention Span Record Reviews, Oct 2016


 THE LOUDER STUFF

BRANT BJORK – Tao Of The Devil

Warning: This album will cause your bong to spontaneously combust. (7)

CANDIRIA – While They Were Sleeping

An offspring of New York’s early 90’s hardcore scene and best known for flawlessly incorporating free jazz elements into their sonic mayhem, Candiria return with fascinating proggy concept album. Frontman Carley Coma is particularly impressive on this one, showcasing a vocal range to rival Mike Patton’s. (8)

DILLINGER ESCAPE PLAN – Dissociation

DEP say farewell with another strong effort, a schizo album mapping out their progress from “Calculating Infinity” onwards and pushing metal’s technical limits to the extreme. (8)

EVERY TIME I DIE – Low Teens

Metalcore veterans sound chaotic and fun as usual. One for the mosh pit. (8)

GREEN DAY – Revolution Radio

Green Day’s in top form on this one, an explosive pop-punk gem that manages to channel The Who via the usual suspects Ramones/Clash/Buzzcocks. (8)

KHEMMIS – Hunted

Second album by solid traditional epic doom metal band firmly rooted in the Candlemass tradition. (8)

MESHUGGAH – The Violent Sleep of Reason

If metal was a high-security prison, every djent band would be Meshuggah’s bitch. (8)

OPETH – Sorceress

Adding quite a bit of British psych-folk to their post-2010 progressive rock sound and allowing the metal to slowly creep back in, Opeth come up with a strong album. I still sort of miss the growls though. (8)

PALLBEARER – Fear And Fury

Short and sweet EP featuring one new song and a couple of covers (Black Sabbath’s “Over And Over” and Type O Negative’s “Love You To Death”, both duly nailed). (8)

TEMPLE OF THE DOG – Temple Of The Dog (25th Anniversary Reissue)

Legendary, hard to find one-off album by Seattle supergroup (call them Pearl Garden or Soundjam) re-released with extra goodies. It’s fucking awesome. (10)

VARIOUS ARTISTS – I’m A Freak Baby: A Journey Through The British Heavy Psych And Hard Rock Underground Scene 1968-72

The title of this 3-CD set is self-explanatory. Fantastic edition, great booklet, basically what you get is a handful of hits (Deep Purple, Uriah Heep, “Brontosaurus”, “Race With The Devil”, the original “Green Manalishi”) plus a whole bunch of bands you’ve never heard before or you’d forgotten they ever existed, including but not limited to Hellmet (not Helmet), The Kult (not The Cult), Skid Row (not “the” Skid Row) and The Iron Maiden (not the The-less Iron Maiden). (10)

WATCHTOWER – Concepts Of Math Book One

Christ, it’s been 27 years since “Control And Resistance”? Any of those who bought that one (i.e. practically nobody) still alive will love this EP. For the rest of you youngsters let’s just say if you like Protest The Hero and/or Dillinger Escape Plan then you should probably check this one out. (8)


THE OTHER STUFF

BON IVER – 22, A Million

Just when you decide you don’t get this pretentious bearded pop futurism hipster shit, a song like “8 (Circle)” comes along and makes you seriously reconsider. (8)

BRENT COBB – Shine On Rainy Day

He’s the cousin of Nashville producer du jour Dave Cobb (who lends a helping hand here) but sounds like the long lost son of Kris Kristofferson. (8)

DANNY BROWN – Atrocity Exhibition

Quite possibly the best rap album of the year, and as dark and claustrophobic as you’d expect from an album named after a Joy Division song. (8)

DRIVE-BY TRUCKERS – American Band

Exactly what an American band should sound like, at least one from a southern state. (9)

GOAT – Requiem

This is Goat’s “folk” album, i.e. they’ve added pan flutes to the expected afrobeat/krautrock/Funkadelic freakout madness. Fucking pan flutes. (7)

GRUMBLING FUR – Furfour

UK psychedelic pop studio masters release highly enjoyable fourth album. By the way one of these guys has also been playing with the likes of Ulver and SunnO)))) for the past 6-7 years. (8)

HISS GOLDEN MESSENGER – Heart Like A Levee

Country rock as re-imagined by someone like Van Morrison. (8)

MARISSA NADLER – Bury Your Name EP

Marissa still does her gothic folk chanteuse thing on companion EP to album released earlier this year. (7)

NORAH JONES – Day Breaks

Jones returns to her jazz roots, records with Wayne Shorter and John Patitucci, creates what is quite possibly her strongest record to date. (8)

TODD SNIDER – Eastside Bulldog

Ten fun throwaway rock ‘n’ roll tunes flying by in 26 minutes. Great party album but you’re probably better off checking out Snider’s Hard Working Americans album, also out in 2016. (7)