Saturday, 18 February 2017

Short Attention Span Record Reviews, Feb 2017


FRANK TURNER – Sleep Is For The Week (10th Anniversary Edition)
Turner’s debut album, his folkiest, re-released with bonus disc featuring demos and live recordings. (7)

GRAILS – Chalice Hymnal

Progressive in the truest sense of the word and a bit more playful than their masterpiece “Deep Politics”, “Chalice Hymnal” once again sounds like the soundtrack to a great desert road movie. (8)

JESCA HOOP – Memories Are Now

Quirky, weird and wonderful songs that often sound like children’s ditties but with a dark edge, sort of like the aural equivalent of “Alice In Wonderland”. She’s probably sick and tired of people mentioning the fact that she used to work as nanny to Tom Waits’ children instead of talking about her art but, remarkably, she sounds exactly like the nanny to Tom Waits’ children. (8)

LIFT TO EXPERIENCE – The Texas-Jerusalem Crossroads (2017 remix)

The very definition of a lost almost-classic, the sole album by this Texan trio was originally released in 2001 and heard by very few. Now remixed (the band was unhappy with the original no-budget mix) and re-released, it will hopefully attract more people to LTE’s majestic, shoegaze-y, psychedelic universe. (9)

MENZINGERS – After The Party

If you like the whole Japandroids/Beach Slang/Titus Andronicus/The Hold Steady punks-who-want-to-be-Bruce-Springsteen thing as much as I do, then this one’s for you. (8)

MIRRORS FOR PSYCHIC WARFARE – Mirrors For Psychic Warfare

Another Neurosis side project, this one coupling Scott Kelly with Sanford Parker (Buried At Sea, Minsk, Nachtmystium, Unearthly Trance and three gazillion other bands), it’s a drone-y electronic/doom hybrid that seriously tests the listener’s attention span but ultimately rewards him. (7)

NECKS – Unfold

This is not post-jazz, this is post-everything. (7)

NIKKI LANE – Highway Queen

Nikki lives on the crossroads between country and rock ‘n’ roll, her husky voice and kick-ass band pumping out some great tunes. She should be a star. (8)

OLD CROW MEDICINE SHOW – Best Of

Not really a “best of” as it includes songs from only three studio albums released between 2004-2008 on Nettwerk (they’ve released four more studio albums on other labels), still an enjoyable listen. (7)

OTIS TAYLOR – Fantasizing About Being Black

After 15 albums Taylor has mastered his craft and his “trance blues” is a truly haunting experience, especially on this semi-concept album about the history of racial injustice. If you’ve never heard his stuff, you’re in for a big shock. (8)

RHIANNON GIDDENS – Freedom Highway

After a debut album based mostly on cover versions of songs made famous by other female artists, Giddens now sets out to prove that she’s not just a fantastic singer/interpreter but a talented writer too, with original material covering everything from folk to funk. (8)

ROBERT RANDOLPH & THE FAMILY BAND – Got Soul

“Sacred steel” is not just the name of a God-awful German heavy metal band, it’s also a steel guitar-based subgenre of gospel music and Randolph is the Yngwie Malmsteen of sacred steel – a virtuoso backed by a smokin’-hot band whose songs are mainly used as vehicles for solos. This is one of his better albums, bringing on some serious funk chops. (7)

SADIES – Northern Passages

As always impossible to pigeonhole, on their 10th album The Sadies keep shifting from garage punk to country to folk rock to psychedelia, sometimes within the same song. (8)

STRAND OF OAKS – Hard Love

Noisy psychedelic folk rock with stadium rock ambitions, like a drugged-out War On Drugs with more facial hair. (6)

THIEVERY CORPORATION – The Temple Of I And I

I’ve somehow ended up owning Thievery Corporation’s entire discography even though I’m not a beach bar DJ. The new album’s a bit heavier on the reggae/dub than previous efforts, somewhat lacking in hooks but still well within their “exclusive nightclub playlist” comfort zone. (6)

TINARIWEN – Elwan

How many artists do you know that have singlehandedly launched an entire music genre from a strange place into the stratosphere? In terms of importance Tinariwen is up there with Fela Kuti, Bob Marley and Ravi Shankar, bringing the funky, hypnotic sound of the Sahara to the West. (8)

Sunday, 29 January 2017

10 Λόγοι Που Οι Krokus Είναι Το Πιο Γαμάτο Συγκρότημα Όλων Των Εποχών

Για τους κάτω των 40 το όνομα των Krokus πιθανότατα δεν σημαίνει τίποτα - φαντάζει απίθανο, εν έτει 2017, να σκεφτεί κανείς ότι στις αρχές των 80's οι Ελβετοί, που σήμερα ούτε καν cult δεν μπορούν να θεωρηθούν, ήταν μία από τις μεγαλύτερες heavy metal μπάντες του πλανήτη. Και μία από τις πιο γαμάτες. Ναι ρε, τις πιο γαμάτες. Και θα στηρίξω την παραπάνω δήλωση με επιχειρήματα.

1. Όταν ξεκίνησαν το 1975 οι Krokus έπαιζαν progressive rock, μέχρι που είδαν τους AC/DC live με τον Bon Scott και είπαν, "ΑΥΤΟ!". ΟΚ; Καλά ξεκινάμε ως εδώ;

2. Επέλεξαν το όνομά τους, που στα Γερμανικά σημαίνει κρόκος (το λουλούδι, όχι του αυγού), με βασικό κριτήριο το ότι περιέχει τη λέξη ΡΟΚ. Beat that.

3. Τα μέλη του συγκροτήματος έχουν καταπληκτικά αληθινά ονόματα όπως Chris Von Rohr και Fernando Von Arb. Μέχρι κι εγώ θα είχα κάνει καριέρα ροκ σταρ αν λεγόμουν Chris Von Rohr ή Fernando Von Arb.

4. Έχουν γράψει το καλύτερο reggae/metal υβρίδιο όλων των εποχών. Οι Led Zeppelin έβαλαν τον πήχυ ψηλά με το "D'Yer Maker", οι Scorpions προσπάθησαν φιλότιμα με το "Is There Anybody There", αλλά το "Tokyo Nights" των Krokus τα ξεπερνάει όλα. Όλα, σας λέω. Το οποίο "Tokyo Nights", σημειωτέον, συμπεριλήφθηκε σε άλμπουμ με τίτλο "Metal Rendez-Vous", έτσι για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

  
5. Ανακάλυψαν τα ριγέ κολάν παντελόνια πάνω-κάτω την ίδια εποχή με τους Iron Maiden. Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται.

6. Και μια που λέμε για Maiden, στο κομμάτι των Krokus "I'm On The Run" του 1982 δεύτερα φωνητικά κάνει κάποιος Bruce Dickinson.

7. Έχουν τραγούδι με τίτλο "Long Stick Goes Boom", ηχητικά καρακλεμμένο από AC/DC, το οποίο περιέχει τους εξής ανυπέρβλητους στίχους: "My stick is tight, my blood is hot / let's do it here, right on the spot". Ένα Νόμπελ στον κύριο παρακαλώ. Α, και το τραγούδι σπέρνει, σοβαρά.

8. Τότε στα 80's κάνανε γούτσου-γούτσου με τη Metal Queen, τη Lee Aaron. Αυτό από μόνο του θα αρκούσε για μια θέση στο Πάνθεον.






9. Ο τραγουδιστής της μπάντας Marc Storace εκμεταλλεύθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το γεγονός ότι μοιάζει με neanderthal, αποδεχόμενος να παίξει το ρόλο ενός neanderthal στο ντεμπούτο του ως ηθοποιός το 2006 στην ταινία "Anuk".

10. Αλλά, κυρίως: Το ακατέβατο δεκάρι "Headhunter" του 1983. Χωρίς ένα filler, με θεϊκές τραγουδάρες όπως το ομώνυμο, ή το μυθικό mid-tempo "Screaming In The Night", ή το riff-άτο "Ready To Burn", ή το μεγαλειώδες 'Night Wolf", ή το ΕΠΟΣ "Russian Winter", αυτό το άλμπουμ εκφράζει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο (με μόνες πιθανές εξαιρέσεις τα "Screaming For Vengeance" και "Restless And Wild" τα οποία, πιστέψτε με, κοιτάζει άφοβα στα μάτια) την κατάσταση του metal στη Γηραιά Ήπειρο σε εκείνο το μικρό χρονικά παράθυρο ανάμεσα στην πτώση του NWOBHM και τη γέννηση του thrash.


H Krokus φλασιά μου ήρθε χάρη στη νέα τους κυκλοφορία, ένα αρκετά διασκεδαστικό άλμπουμ διασκευών με τίτλο "BIG ROCKS". Το αυτοκόλλητο στο εξώφυλλο γράφει "No fillers, no ballads, no bullshit" - αν είχαν προσθέσει κι ένα "no irony" θα ήταν ακόμα ακριβέστερο, εδώ δεν υπάρχει χώρος για χιπστεριές, οι τύποι φέρνουν στα μέτρα τους classics των The Who, Neil Young, Animals, Queen κλπ. παίζοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια γιατί μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν, κι ας μην αφορούν πλέον σχεδόν κανέναν. Αυτό τους κάνει ακόμα πιο γαμάτους.

Friday, 27 January 2017

Short Attention Span Record Reviews, Jan 2017 Vol. II


AMIRA MEDUNJANIN – Damar
On the follow-up to 2015's excellent “Silk And Stone”, Bosnian singer Medunjanin continues to explore and expand her country’s rich musical sevdah tradition by adding jazz elements from pianist/producer Bojan Z and flamenco flourishes from guitarist Bosko Jovic. Beautiful. (8)

BAND OF HEATHENS – Duende

Folky, roots-rock band experiments with poppier formats, sometimes succeeds. (6)

BLACKIE & THE RODEO KINGS – Kings And Kings

Canadian country/roots rock band releases collaborative album featuring guests such as Rodney Crowell, Eric Church, Raul Malo, Nick Lowe etc. Fun! (7)

DONALD NALLY, THE CROSSING, PRISM QUARTET – Gavin Bryars: The Fifth Century

Bryars is better known for his minimalist work, especially the masterpiece “Jesus’ Blood Never Failed Me Yet”, but this is quite different – haunting choral music written specifically for the wonderful choir heard here and based on a series of mystical poems by Thomas Traherne. By the way, it’s on ECM so you know it has to be good. (8)

HORISONT – About Time

I’ve written a sort of proper review for this in the February issue of Metal Hammer Greece magazine, go out and buy it next week please. (8)

JAPANDROIDS – Near To The Wild Heart Of Life

Do you miss Husker Du? These guys do. I do too. (8)

KROKUS – Big Rocks

I decided to listen to this album of covers in the midst of a nostalgia crisis. It could’ve been worse, it’s 100% dated but at least it rocks like a decent backwoods hard rock jukebox. (6)

PRODIGY – Hegelian Dialectic: The Book Of Revelation

Unfortunately this doesn’t start any fires, nor does it smack up any bitches. (6)

QSP – QSP

Supergroup power-trio consisting of glam rock legends Suzi Quatro, Andy Scott (Sweet) and Don Powell (Slade). The three of them added up are 204 years old but they don’t give up, bless ‘em. (6)

SLEAFORD MODS – English Tapas

Sounds like you’re in the pub and a drunk punk asshole is yelling in your face, so it’s a good Sleaford Mods record. (7)

Friday, 13 January 2017

Short Attention Span Record Reviews, Jan 2017


AARON LEE TASJAN – Silver Tears
From the swampy bayou scream of “Ready To Die” to the psychedelic pop gem “Little Movies”, from the nostalgic country rock of “Memphis Rain” to the jokey loser anthem “Hard Life”, Tasjan mixes is up like a glammier, funnier Sturgill Simpson. Love this! (9)

AFI – AFI (The Blood Album)

I successfully managed to avoid any contact whatsoever with AFI for 20 years. A couple of spins of this unspectacular goth-tinged pop-punk by 40-year olds pretending to be teenagers proves I was probably right. (6)

BANGLES – Ladies And Gentlemen... The Bangles!

Vinyl release of compilation initially released in digital format a couple of years ago, includes all the early stuff before the band got signed to Columbia Records and turned pop, when they still were a kick-ass Paisley Underground-associated garage band. (9)

DROPKICK MURPHYS – 11 Short Stories Of Pain & Glory

Toned down, slower tempos, more real singing rather than the usual beloved “drunks screaming in your face”, lackluster songwriting, overall rather disappointing. At least there’s a fun cover of “You’ll Never Walk Alone”. (6)

GONE IS GONE – Echolocation

Metal supergroup featuring members of Mastodon, At The Drive-In, Queens Of The Stone Age and a soundtrack composer (!). Heavy, ambient and well-executed but going nowhere, really. Includes a Portishead cover. (6)

KATE TEMPEST – Let Them Eat Chaos

Tempest’s spoken word is not exactly hip hop, it’s poetry with beats and it perfectly encapsulates what it’s like to be young and angry in London today. (8)

KLEZMATICS – Apikorsim

Klezmer revivalists still going strong after 30 years of Jewish party tunes and gorgeous melancholic ditties. (8)

NINE INCH NAILS – Not The Actual Events

Short but certainly not sweet, this 21-minute EP is gnarly and aggressive and leaves the listener wanting more. Reznor’s got more stuff coming out in 2017, we’re looking forward. (7)

RUN THE JEWELS – Run The Jewels 3

RTJ drops new album unexpectedly on Christmas day and suddenly makes all year-end “best of” lists obsolete. (9)

RYAN ADAMS – Prisoner

I love “Heartbreaker” and “Gold”, I really like a lot of other stuff this guy has done over the years, but “Prisoner” is a bit boring and lacking in the hooks department. (6)

THE DEVIL MAKES THREE – Redemption & Ruin

Fantastic covers album – the band combines bluegrass, country, Delta blues, rockabilly, ragtime and jug music to transform classics by Muddy Waters, Hank Williams, Robert Johnson, Willie Nelson, Kris Kristofferson, Townes Van Zandt etc. Also featuring A-list guests like Emmylou Harris, Duane Eddy, Tim O’Brien and Jerry Douglas. (8)

THE HOLD STEADY – Boys And Girls In America (Deluxe Edition Reissue)

Because this, now with bonus tracks. (10)

Wednesday, 11 January 2017

Οι Καλύτεροι Δίσκοι Που Δεν Άκουσες Το 2016

Κάθε χρόνο τα ίδια - επί δώδεκα μήνες ακούς ψυχαναγκαστικά νέες κυκλοφορίες, κρατάς σημειώσεις, κρίνεις, συγκρίνεις και φτιάχνεις την Απόλυτη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Και μετά βλέπεις τις λίστες των άλλων και περιλαμβάνουν πράγματα των οποίων την ύπαρξη αγνοούσες, πέρασαν κάτω από το ραντάρ σου, τα ακούς και παθαίνεις πλάκα και αρχίζεις να βλαστημάς.

Αυτό που ακολουθεί λοιπόν είναι μια σύντομη καταγραφή γαμάτων δίσκων του 2016 που ο Music Geek δεν άκουσε εγκαίρως μέσα στο 2016. Οι δίσκοι προέρχονται κυρίως από ιδιώματα στα οποία δεν θεωρώ εαυτόν ειδικό, πράγμα λογικό καθώς εκεί που γνωρίζω περισσότερα είναι πιο δύσκολο να μου ξεφύγουν σημαντικά πράγματα, και η σειρά είναι αλφαβητική γιατί αν προσπαθήσω να μπω σε διαδικασία να τους βάλω σε σειρά αξιολόγησης θα αρχίσω να σκέφτομαι ποιος είναι αρκετά δυνατός για να αξίζει μία θέση στην επίσημη λίστα, και ποια θα ήταν αυτή η θέση, και θα μου στρίψει τελείως. Εξερευνήστε, αξίζει τον κόπο.



AARON LEE TASJAN - Silver Tears
Ώραια, τώρα που μάθατε όλοι τον Sturgill Simpson πάμε να βρούμε το επόμενο next great thing από το χώρο της country. Λέω "great" που υπονοεί ποιότητα και όχι "big" γιατί το δεύτερο εμπεριέχει το στοιχείο της εμπορικής επιτυχίας και δυσκολεύομαι να φανταστώ τον Tasjan στα Grammys με χρυσούς δίσκους - όχι γιατί τα τραγούδια του "Silver Tears" δεν είναι κορυφαία, αλλά διότι το σαρδόνιο χιούμορ, το χασικλίδικο attitude και ο σταρχιδισμός του Tasjan μάλλον δεν θα κάτσουν καλά με αυτούς που μοιράζουν βραβεία. Κατά τα άλλα ο Tasjan είναι εξίσου καλός συνθέτης και τραγουδιστής με τον Simpson, εξίσου "αιρετικός" εμπλουτίζοντας τον ήχο του με στοιχεία από άλλες μουσικές, και πιθανότατα καλύτερος κιθαρίστας. Πραγματική αποκάλυψη.


ADIA VICTORIA - Beyond The Bloodhounds
Ένας φοβερός συνδυασμός garage-punk-blues-folk στο ντεμπούτο μιας πιτσιρίκας από το Nashville που εξερευνά θέματα θρησκετικά και φυλετικά, πανανθρώπινα και ταυτόχρονα βαθιά προσωπικά. Περιμένουμε το επόμενο βήμα της με κομμένη την ανάσα.






 
 

ANDERSON .PAAK - Malibu
Μιλώντας για μουσική το 2016, εκτός από χρονιά που χαρακτηρίστηκε από τον θάνατο και την επίδραση αυτού στη δημιουργικότητα, ήταν και η χρονιά απόλυτης κυριαρχίας της μαύρης μουσικής: Beyonce, Solange, Danny Brown, Frank Ocean, Kanye West, A Tribe Called Quest, Childish Gambino ήταν τα ονόματα (ζωντανών) που συζητήθηκαν περισσότερο, και στη λίστα αυτή θα πρέπει μάλλον να προσθέσουμε και τον Anderson .Paak - ανήκει στην ίδια συνομοταξία με τον Kendrick Lamar αλλά είναι πιο 70's funk και δεν rap-άρει μόνο, αλλά τραγουδάει κιόλας επαρκέστατα. Θυμηθείτε το όνομα.



KATE TEMPEST - Let Them Eat Chaos
To spoken word ως ιδίωμα ελλοχεύει παγίδες, οι στίχοι απογυμνωμένοι από τις πιασάρικες ενορχηστρώσεις και τις διασκεδαστικές ρίμες του hip hop απαιτούν την προσήλωση του ακροατή - βασικά είναι μια πιο "δύσκολη" και λιγότερο δημοφιλής μέθοδος έκφρασης, για τους ίδιους λόγους που η ποίηση είναι πιο "δύσκολη" και λιγότερο δημοφιλής από τη λογοτεχνία. Ελάχιστοι είναι αυτοί που επιδίδονται στο σπορ με επιτυχία, ειδικά στην Ευρωπαϊκή πλευρά του Ατλαντικού, όπου τα πλησιέστερα σημεία αναφοράς για το "Let Them Eat Chaos" θα ήταν το ντεμπούτο των Streets και ίσως η Anne Clark. Όπως και να 'χει το φετεινό πέρασμα της Tempest από την ποίηση στη μουσική υπήρξε συναρπαστικό.


KLEZMATICS - Apikorsim
Klezmer λέγεται η παραδοσιακή μουσική των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης και οι Klezmatics, με έδρα τη Νέα Υόρκη, αναβιώνουν αυτό τον ήχο εδώ και 30 χρόνια. Στο νέο τους άλμπουμ "Apikorsim" (σημαίνει "Αιρετικοί" στα Εβραϊκά) προσθέτουν και πάλι στο ύφος τους στοιχεία τζαζ και βαλκανικής μουσικής με τραγούδια που κινούνται από uptempo χορευτικούς δυναμίτες σε απόλυτα θλιμμένες μπαλάντες που κουβαλούν μέσα τους τον πόνο αιώνων. Εξαιρετικό.



ROKIA TRAORE - Ne So
Μια υπέροχη κυρία από το Mali, κοσμοπολίτισσα κόρη διπλωμάτη που παντρεύει την Δυτικοαφρικανική μουσική παράδοση με "Ευρωπαϊκές" ποπ αναφορές με εξαιρετικά αποτελέσματα. Σε παραγωγή John Parish (PJ Harvey) και με special guest τον Devendra Banhart για bonus hipster points, το "Ne So" θα μπορούσε κάλλιστα να διεκδικήσει τον τίλο του world music album της χρονιάς.




RUN THE JEWELS - Run The Jewels 3
ΟΚ, εδώ δεν ήταν αμέλεια εκ μέρους μου, δεν είναι ότι μου ξέφυγε αυτό, απλά το κυκλοφόρησαν απροειδοποίητα σε ψηφιακή μορφή ανήμερα παραμονή Χριστουγέννων αφού η κανονική λίστα είχε ήδη δημοσιευθεί. Επιπλέον, καθώς η ημερομηνία κυκλοφορίας σε βινύλιο/CD είναι τον Ιανουάριο, ίσως και να μην έχει θέση εδώ αλλά στις λίστες του 2017. Το καλύτερο rap ντουέτο του πλανήτη στο καλύτερο ίσως άλμπουμ της καριέρας του, με καλεσμένους όπως ο Danny Brown (βλ. Λίστα) και ο Kamasi Washington και με φανταστικά/εθιστικά beats & hooks που θα ενθουσιάσουν ακόμα και όσους δεν ακούνε rap.
Υ.Γ. Αλλά είστε σοβαροί;;; Είναι δυνατόν ένα album να κυκλοφορεί ψηφιακά Δεκέμβριο 2016 και συμβατικά Ιανουάριο 2017;;; Σε ποια χρονιά θα το συμπεριλάβουμε δηλαδή εμείς οι ψυχαναγκαστικοί λιστόβιοι;;; Mindfuck.

Sunday, 11 December 2016

20 Albums Για Το 2016

Άντε γαμήσου 2016. Άντε γαμήσου. Δεν είναι μόνο ότι φέτος χάσαμε τον David Bowie, τον Prince, τον Leonard Cohen, τον Merle Haggard, τον Alan Vega και τόσους άλλους. Θα πρέπει εξάλλου να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι το rock ‘n’ roll έχει κλείσει τα 62, το heavy metal έχει κλείσει τα 46 άρα οι πρωτοπόροι του κοντεύουν τα 70 ενώ το punk έχει κλείσει τα 40 άρα οι πρωτοπόροι του είναι ήδη εξηντάρηδες: Καθώς όλοι αυτοί οι τύποι επί δεκαετίες δεν έκαναν ακριβώς υγιεινή ζωή, αυτό που συμβαίνει είναι λίγο-πολύ αναμενόμενο. Το 2017 θα έχουμε τα ίδια ή και χειρότερα, στο τέλος θα μείνουν μόνο ο Keith Richards και η Ζωζώ Σαπουντζάκη.

Το πρόβλημα είναι αλλού – Ο θάνατος ουσιαστικά αποτέλεσε την έμπνευση για αρκετούς από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, τουλάχιστον τρεις της δεκάδας. Φυσικά ούτε αυτό είναι κάτι καινούργιο, ο θάνατος πάντα ενέπνεε τους καλλιτέχνες από αρχαιοτάτων χρόνων, αυτή τη φορά όμως ήταν too close to home που λένε και στο χωριό μου: Άλλο να γράφει ο Ευριπίδης για κόρες μυθικών βασιλιάδων που θυσιάζονται για την πατρίδα ή αγιογράφοι να ζωγραφίζουν Εσταυρωμένους σε τοίχους εκκλησιών, κι άλλο το “Blackstar” όπου ένας από τους ήρωες της εφηβείας σου περιγράφει τη διαδικασία του δικού του επερχόμενου θανάτου τη στιγμή που δικοί σου άνθρωποι παλεύουν με την ίδια ασθένεια, πώς να το κάνουμε.

Εν πάση περιπτώσει, κατά τα άλλα φέτος ήταν μια πολύ καλή χρονιά για το άλμπουμ ως ιδέα: Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το άλμπουμ πεθαίνει, ότι όλοι πλέον κάνουν streaming ή παίζουν στο youtube μεμονωμένα τραγούδια, η πραγματικότητα όμως είναι ότι φέτος βγήκαν πολλά εξαιρετικά ΑΛΜΠΟΥΜ, που ακούγονται ολόκληρα και λειτουργούν καλύτερα (ή και αποκλειστικά) ως ενιαίο σύνολο. Ούτε οι αδελφές Knowles, ούτε ο Sturgill Simpson, ούτε οι Drive-By Truckers, ούτε οι μακαρίτες Bowie και Cohen, ούτε πολλοί άλλοι θα μπορούσαν να πουν αυτά τα σημαντικά που είχαν να πουν φέτος μέσα από 1-2 τραγούδια, χρειάζονταν ολόκληρα άλμπουμ, σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα διπλά.

Πριν πάμε να δούμε όμως ποια ήταν τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, πάντα σύμφωνα με το εξαιρετικό γούστο και το αλάνθαστο κριτήριο του I Was A Teenage Music Geek, ας δούμε την Εναλλακτική-Λίστα-Με-Τα-Άλμπουμ-Που-Δεν-Είναι-Στη-Λίστα-Αλλά-Θα-Τα-Δείτε-Σίγουρα-Σε-Άλλες-Λίστες. Ο Music Geek λοιπόν ΔΕΝ συμπεριέλαβε στη λίστα του:
  • BON IVER διότι αποφάσισα να κηρύξω ανένδοτο στο σιχαμένο πράμα που λέγεται Auto-Tune.
  • CAR SEAT HEADREST διότι είναι αναβίωση του κιθαριστικού indie rock τύπου Pavement / Yo La Tengo / Guided By Voices που δεν είχε καταφέρει να με κερδίσει ούτε στην αυθεντική του εκδοχή στα 90’s.
  • CHILDISH GAMBINO διότι ναι μεν το άλμπουμ είναι διασκεδαστικό, αλλά στην πραγματικότητα αναμασά πράγματα που ο George Clinton έκανε πριν από 45 χρόνια.
  • FRANK OCEAN διότι τελικά ψιλοβαρέθηκα.
  • HISS GOLDEN MESSENGER διότι δεν ξέρω γιατί, αν έκανα τη λίστα άλλη μέρα μπορεί αυτό να ήταν στην εικοσάδα και να ήταν έξω οποιοδήποτε από τα άλμπουμ στις θέσεις 16-20 παρακάτω.
  • KANYE WEST διότι παραείναι χαοτικό, χύμα, ημιτελές.
  • LAMBCHOP διότι είπαμε, αποφάσισα να κηρύξω ανένδοτο στο σιχαμένο πράμα που λέγεται Auto-Tune.
  • MARGO PRICE διότι παρόλο που είναι μια χαρά άλμπουμ, θεωρώ πως η σφραγίδα "πρώτη country καλλιτέχνις που υπογράφει στη δισκογραφική του Jack White" οδήγησε αρκετούς δισκοκριτικούς στο να επιδείξουν υπερβάλλοντα ζήλο.
  • METΑLLICA διότι αν το είχαν "μαζέψει" λίγο θα ήταν ακόμα καλύτερο.
  • PAUL SIMON διότι πιάσαμε ήδη το quota από υπερήλικες στη φετεινή λίστα και δεν χώραγε άλλος.
  • PJ HARVEY διότι το φετεινό της είναι το χειρότερο της σπουδαίας καριέρας της.
  • RADIOHEAD διότι, καλώς ή κακώς, τελικά φέτος άκουσα περισσότερες φορές και το “The Bends” και το “OK Computer” από το “A Moon Shaped Pool”.
  • ROLLING STONES διότι διασκευές.
  • ΤΗΕ LAST SHADOW PUPPETS διότι δεν μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός ότι το όνομά τους στα Ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί και ως «οι τελευταίοι καραγκιόζηδες».
  • ZEAL & ARDOR διότι παρόλο που βρήκα τις ιδέες του εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και πολύ διασκεδαστικές, το drum machine τελικά το κάνει να ακούγεται ερασιτεχνικό σαν demo. Αν βρει έναν παιχταρά ντράμερ, σαν αυτόν των Liturgy ας πούμε, την επόμενη φορά θα κάνει παπάδες.
ΟΚ λοιπόν, έφτασε η στιγμή και για τη Λίστα: Τα 20 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ανεξαρτήτως μουσικού ιδιώματος. Έχετε κάθε δικαίωμα να διαφωνήσετε με τις επιλογές μου, καθώς κι εγώ ενδέχεται αύριο να διαφωνήσω με τις σημερινές επιλογές μου.
 
20. KYLE CRAFT – Dolls Of Highland
Τη χρονιά που χάσαμε τον Bowie, ο πιο αναπάντεχος φόρος τιμής ήρθε από ένα outsider βλαχαδερό που ξεφύτρωσε από το πουθενά: Ο Kyle Craft ακούγεται σαν Ziggy Stardust από τη Louisiana και χωρίς να απαρνιέται τις αμιγώς southern ρίζες του πατάει ξεδιάντροπα στη glam rock περίοδο του Bowie, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά με τους χαρακτήρες που περιγράφει. Παρακμιακή λαμέ ατμόσφαιρα και τραγουδάρες, μάλλον το κορυφαίο ντεμπούτο της χρονιάς.

 

19. KVELERTAK – Nattesferd
Κομμένες οι βλακείες περί black metal, ΟΚ; Rock ‘n’ roll παίζουν οι άνθρωποι. Το “Nattesferd” είναι πρώτου βαθμού συγγενής των Motorhead, των Turbonegro και των Van Halen, ενώ η όποια σχέση με τους Immortal ή τους Mayhem είναι πολύ μακρινή και εξ αγχιστείας. Δεν ξέρω γρι Νορβηγικά αλλά δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν μάθω ότι όλα αυτά τα τραγούδια μιλάνε για την αίσθηση του να οδηγάς ένα κάμπριο νύχτα στη λεωφόρο με μια ξανθιά στο κάθισμα του συνοδηγού, τους μπάτσους στο κατόπι σου και τον Όντιν προστάτη-άγγελο καθώς κατευθύνεσαι προς ένα άγριο πάρτι στο εξοχικό του Σατανά.



18. BEACH SLANG – A Loud Bash Of Teenage Feelings
Ο James Alex είναι ένας έφηβος 42 ετών. Αφελώς πιστεύει ακόμα ότι το rock ‘n’ roll σώζει ζωές και ευτυχώς κανείς δεν τον έχει ενημερώσει ότι αυτά είναι μαλακίες, ειδικεύεται στο να γράφει και να τραγουδάει έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο κομματιού που δίνει στους έφηβους ακροατές του τσιτάτα για τατουάζ και στους ενήλικες ακροατές του μια γλυκόπικρη αίσθηση νοσταλγίας για τα χαμένα τους νιάτα, και ατενίζει τον Bruce Springsteen του “Born To Run” μέσα από ένα punk πρίσμα φορώντας κονκάρδες Replacements και Big Star. Αγαπώ τον James Alex.



17. A TRIBE CALLED QUEST – We Got It From Here, Thank You 4 Your Service
Δεν είναι εύκολο να κάνεις comeback 18 χρόνια μετά την τελευταία σου εμφάνιση αν είχες status πρωτοπόρου κάποτε – οι προσδοκίες κατά κανόνα παραείναι υψηλές για να τις εκπληρώσεις. Οι ATCQ όμως τα κατάφεραν: Εδώ έχουμε ένα album που στηρίζεται μεν στην κλασική 90’s συνταγή τους παντρεύοντας το East Coast hip hop με την τζαζ, καταφέρνει όμως να ακούγεται φρέσκο και καινοτόμο δύο δεκαετίες και έναν Kendrick Lamar αργότερα, και κυρίως περιέχει υπέροχα κομμάτια. Έξτρα πόντοι για το τρελό χώσιμο στον Τραμπ. 



16. SOLANGE – A Seat At The Table
Η μικρή αδελφή της Beyonce δεν είναι πια μικρή. Επίσης δεν είναι απλώς "αυτή που έδειρε τον γαμπρό της τον Jay-Z μέσα στο ασανσέρ". Είναι καιρός να την αντιμετωπίσουμε σοβαρά για την καλλιτεχνική της αξία και το τρίτο προσωπικό της album αποτελεί αδιάσειστο επιχείρημα – ένα soul/r’n’b κομψοτέχνημα όπου η Solange Knowles έχει γράψει ή συν-γράψει όλα τα τραγούδια και τα οποία περιστρέφονται γύρω από μια κοινή θεματική: Το τι σημαίνει να είσαι έγχρωμη γυναίκα στις ΗΠΑ σήμερα. Αέρινες μελωδίες, εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και στίχοι που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν, αν όλη η ποπ ήταν τόσο καλή θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς ροκ.



15. GOJIRA – Magma
O Joe Duplantier δίνει πλέον μεγαλύτερη έμφαση στη μελωδία, δεν ουρλιάζει μόνο αλλά τραγουδάει "συμβατικά" κιόλας, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι το “Magma” περιέχει λιγότερη οργή ή πόνο από τις προηγούμενες δουλειές των Gojira – το αντίθετο μάλλον. Επιπλέον, οι νέες συνθέσεις τους διαθέτουν μια επική χροιά και επιβεβαιώνουν το status των Γάλλων ως μια από τις κορυφαίες metal μπάντες σήμερα, στο ίδιο επίπεδο με τους Mastodon για παράδειγμα, ενώ το drumming του Mario Duplantier είναι κυριολεκτικά για σεμινάριο. Σπουδαίος δίσκος.   



14. NOURA MINT SEYMALI – Arbina
H μουσική παράδοση της Μαυριτανίας αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από την οικογένεια Seymali: O πατέρας της Noura έχει γράψει τον εθνικό ύμνο της χώρας, η μητέρα της ήταν γνωστή ως "η ντίβα της ερήμου" και ο σύζυγος της (και μέλος της μπάντας της, μαζί με μια φοβερή rhythm section) είναι ένας εξαίρετος κιθαρίστας που φιλτράρει τις τεχνικές του Jimi Hendrix μέσα από αλλόκοτες δυτικοαφρικανικές κλίμακες. Η ίδια η Noura είναι μια griot, φωνάρα και βιρτουόζος μιας εννιάχορδης λύρας που λέγεται ardin και στο “Arbina” παρουσιάζεται έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο με ένα άκρως εθιστικό κράμα από desert blues, funk, dub, αμανέδες, trance και ψυχεδέλεια. Τι κι αν φοράει μαντήλα, η Noura είναι πιο ροκ από εσένα.



13. STURGILL SIMPSON – A Sailor's Guide to Earth
Δεν είναι εύκολο να έχεις στάτους Μεσσία σε οποιοδήποτε μουσικό ιδίωμα και οι απαιτήσεις από τον Simpson μετά το “Metamodern Sounds In Country Music” του 2014 είχαν ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη. Στα παπάρια του όμως: Αντί να συνεχίσει με το acid trip των ψυχεδελικών εξερευνήσεων του προηγούμενου άλμπουμ σε μια προσπάθεια να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτές ο Simpson κάνει στροφή 180 μοιρών (ή 360 μοιρών, θα έλεγα αν ήμουν ο Τσίπρας), πειραματίζεται με νέα ηχοχρώματα, θυμάται τη 60’s soul της Stax Records, διασκευάζει Nirvana και δημιουργεί τον πλέον πολυποίκιλο (και καλύτερο) country δίσκο του 2016.



12. VEKTOR – Terminal Redux
Άλμπουμ ειδικού ενδιαφέροντος αφού όποιος δεν είναι οπαδός του technothrash δεν ξέρει καν τι στο διάολο σημαίνει “technothrash”. Όπως και να ‘χει οι Vektor δεν έχουν καν ανταγωνισμό σε αυτό που κάνουν και βάζοντας το “Terminal Redux” να παίζει, στην αρχή μπορεί μεν να κολλάς στον τοίχο από το ανελέητο κοπάνημα και τις εναλλαγές των χεβιμεταλλικών riffs, αλλά εκεί γύρω στο έβδομο λεπτό όταν μπαίνει αυτό το κουλό "ο-ε-ο-ε-ο-ε-ο-α-ι-α-ι-α" συνειδητοποιείς ότι εδώ παίζει κάτι πολύ βαθύτερο από απλή, αγνή, πορωτική καφρίλα.



11. DANNY BROWN – Atrocity Exhibition
Ο τίτλος δανεισμένος από Joy Division δεν είναι τυχαίος και ο ίδιος ο Brown έχει δηλώσει ότι αυτή τη φορά άντλησε την έμπνευσή του από πηγές τόσο διαφορετικές όσο o Raekwon, οι Talking Heads,  η πρώιμη Bjork και το “Toxicity”: Στο τρίτο του άλμπουμ ο rapper από το Detroit χρησιμοποιεί μια εξαιρετικά πλούσια παλέτα ηχοχρωμάτων πάνω στην οποία ξεδιπλώνει τις άρρωστες ρίμες του με ζηλευτή ευφράδεια, στεκόμενος ως ίσος προς ίσο απέναντι σε εκλεκτούς guests όπως ο Kendrick Lamar.


 

10. SWANS – The Glowing Man
Ολοκληρώνοντας την τριλογία που ξεκίνησε με το “The Seer” και συνεχίστηκε με το “To Be Kind” οι Swans μας εγκαταλείπουν, τουλάχιστον με τη σημερινή τους μορφή, και μας προσφέρουν οι ίδιοι το μνημειώδες soundtrack του αποχαιρετιστήριου πάρτι που τους αξίζει: Μιας παγανιστικής γιορτής όπου όλοι γυμνοί υπό την επήρρεια παραισθησιογόνων μανιταριών και πασαλειμμένοι με λάσπες χορεύουν γύρω από μια μεγάλη φωτιά στην οποία καίγονται flat-screen τηλεοράσεις, θρησκευτικά σύμβολα, και φωτογραφίες του ζεύγους Πατούλη από διακοπές στη Μύκονο.



9. SAVAGES – Adore Life
Βρίσκοντας την τέλεια ισορροπία μεταξύ στυλ και ουσίας το hip Λονδρέζικο post-punk κουαρτέτο εδώ κάνει την υπέρβασή του. Οι δεδομένες επιρροές από Siouxsie και Joy Division εμπλουτίζονται πλέον με στοιχεία που ξεκινούν από την PJ Harvey και φτάνουν μέχρι τους Swans και επιπλέον διαθέτουν χαρισματική τραγουδίστρια με άφθονο sex appeal, μια απίστευτη ντραμάρα, και μπόλικα μαύρα T-shirts. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;


8. DILLINGER ESCAPE PLAN – Dissociation
Από το 1999 όταν το “Calculating Infinity” έσκασε από το πουθενά πάνω στα ανυποψίαστα κεφάλια μας, οι Dillinger Escape Plan δεν έχουν σταματήσει να μας γαμάνε το μυαλό και να σπρώχνουν τον σκληρό ήχο πέρα από τα όριά του. Το “Dissociation” μάλλον είναι ο τελευταίος τους δίσκος πριν να το διαλύσουν και πιθανότατα είναι και ο καλύτερός τους, ή τουλάχιστον ο πιο ολοκληρωμένος, με τον Puciato να δίνει την ερμηνεία της ζωής του κινούμενος με χαρακτηριστική άνεση από απάνθρωπα ουρλιαχτά σε μελωδικά περάσματα ενώ η μπάντα από πίσω παίζει τα άπαιχτα. Δυσαναπλήρωτο το κενό που αφήνουν πίσω τους, τουλάχιστον στο πιο psycho άκρο του χεβιμεταλικού φάσματος.



7. BEYONCE – Lemonade
Πραγματικά δε με νοιάζει καθόλου αν το “Lemonade” είναι μία ευθεία επίθεση της Beyonce κατά του συζύγου της για τα υποτιθέμενα κέρατα που της έχει φορέσει, ή αν απλά σχεδιάστηκε να δείχνει ως κάτι τέτοιο για λόγους hype. Προτιμώ να το αντιμετωπίζω ως ένα concept album γύρω από την απιστία και τη θέση της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία και να επικεντρώνομαι στα τραγούδια που είναι πραγματικά εξαιρετικά – συμπεριλαμβανομένων πειραμάτων γενναίων για μια pop ντίβα αυτού του βεληνεκούς, όπως το σκληρό ροκ “Don’t Hurt Yourself” με τη συμμετοχή του Jack White και το Americana/country “Daddy Lessons”.



 6. LEONARD COHEN – You Want It Darker
Δεν χρειαζόταν καν να προηγηθεί το αντίο του Bowie για να καταλάβει κανείς ότι ο Cohen μας αποχαιρετούσε με το “You Want It Darker”, το καλύτερο άλμπουμ του από το “I’m Your Man” του ’88 κι έπειτα. “I’m ready my Lord” είναι ο στίχος-κλειδί στο ομώνυμο τραγούδι, “I’m leaving the table, I’m out of the game” ξεκινάει ένα άλλο, “I’m traveling light, it’s au revoir” λίγο παρακάτω, ΟΚ το πιάσαμε το υπονοούμενο. Αναμενόμενο άλλωστε, για τι άλλο να τραγουδήσει κανείς στα 82 του; Αυτό όμως που κάνει το “You Want It Darker” να ξεχωρίζει είναι η λιτότητα των  ενορχηστρώσεων η οποία επιτρέπει στην απόγνωση που χαρακτηρίζει αυτά τα τραγούδια να αναδειχθεί σε όλο της το μεγαλείο και να χαράξει ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη σου ακόμα και μετά την επιβεβαίωση των φόβων σου. It can’t get any darker.



5. DAVID BOWIE – Blackstar
Tony Visconti – Υπόλοιπο Σύμπαν 1-0. Είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για την ιδιοφυία του Bowie και το πώς μετέτρεψε ακόμα και το θάνατό του σε έργο τέχνης, έχεις σκεφτεί όμως το ρόλο που έπαιξε ο Visconti σ’αυτή την ιστορία; Ο έμπιστος κολλητός και συνοδοιπόρος, πάντοτε διαθέσιμος κάθε φορά που το εκάστοτε όραμα του Bowie κούμπωνε με τα δικά του ταλέντα, πάντοτε συγχωρώντας τις "απιστίες" του επιστήθιου φίλου με άλλους παραγωγούς όπως o Ken Scott, o Eno, o Nile Rodgers, o David Richards ή o Reeves Gabrels, κλήθηκε να υλοποιήσει ένα εξωγήινο άλμπουμ υπό άκρα μυστικότητα όντας ο μόνος που γνώριζε την αλήθεια για την υγεία του Bowie, κουβαλώντας σιωπηλά αυτή την τρομερή γνώση μέχρι το τέλος. Τούτο το αριστούργημα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτόν.



4. DRIVE-BY TRUCKERS – American Band
Εσύ πώς φαντάζεσαι ότι ηχεί ένας δίσκος που τιτλοφορείται “American Band” κι έχει μια σημαία μεσίστια στο εξώφυλλο; Να σου πω εγώ: Πολλές κιθάρες που καλύπτουν όλο το φάσμα από τους Rolling Stones μέχρι τον Neil Young (που κανένας από τους δύο δεν είναι “American”, οι μεν Βρετανοί και ο δε Καναδός αλλά δεν πειράζει), μελωδίες και storytelling που γεφυρώνουν τον Springsteen με τους Pearl Jam, επιρροές country και όλα αυτά να καταλήγουν σε ένα τελικό αποτέλεσμα που θυμίζει περισσότερο μια southern rock εκδοχή του (αποφοίτου των Truckers) Jason Isbell παρά ο,τιδήποτε άλλο. Επίσης, έντονα πολιτικοποιημένος σε χρονιά εκλογών και ρισκάροντας να αποξενώσει μέρος του (Νοτίου και «Νοτίου») κοινού της μπάντας με τραγούδια υπέρ των μεταναστών και του κινήματος Black Lives Matter. Μια κραυγή αγωνίας που πρέπει να ακουστεί, για έναν κόσμο που πάει στο διάολο.



3. ESPERANZA SPALDING – Emily’s D+Evolution
Tony Visconti – Υπόλοιπο Σύμπαν 2-0. Άλλη μια παραγωγή του Visconti μέσα στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, αυτή τη φορά παραλαμβάνει μια ταλαντούχα jazz μπασίστρια/τραγουδίστρια και τη βοηθά να ξεδιπλώσει τις ιδέες της σε άλλα επίπεδα, από το α-λα Living Colour στριφνό proggy funk metal του “Good Lava” στο Kurt-Weill-in-Broadway “I Want It Now” και από το “Change Us” με τους Hendrix απόηχους στην ποιητική και αρμονικά απρόβλεπτη pop των “Unconditional Love” και “Judas” που ακούγονται σαν η Kate Bush να συνεργάζεται με τον Jaco Pastorius ή κάτι τέτοιο – με τη διαφορά ότι η Spalding είναι ΚΑΙ η Bush ΚΑΙ ο Pastorius ταυτόχρονα.


Friday, 9 December 2016

Short Attention Span Record Reviews, Dec 2016


A TRIBE CALLED QUEST – We Got It From Here, Thank You 4 Your Service
Swan song by jazz-rap pioneers, a highly political anti-Trump funky double album. (8)

ASH BORER – The Irrepassable Gate

This one’s released on Profound Lore Records so you already know it sounds like you’re trapped inside a coffin and being buried alive in some forest or something. (7)

CHILDISH GAMBINO – Awaken, My Love!

Fun to listen to anyway, but the best thing about this album is that Donald Glover might hopefully lead some young people into discovering Funkadelic and other great 70’s funk/soul artists. (8)

COASTERS – The Complete Singles A’s & B’s, 1954-62

The most complete of literally dozens of Coasters compilations out there, the perfect Christmas present for every early rock ‘n’ roll/doo-wop aficionado. (10)

ENUFF Z’NUFF – Clowns Lounge

Unfairly labeled as hair metal back in the day, Enuff Z’Nuff basically always was a power-pop band in the Cheap Trick vein. This album features mostly archival recordings from 1988-89 and some fantastic songwriting. (8)

GARTH BROOKS – Gunslinger

The Music Geek’s friends know that I’ve become quite the country fan in the last few years but it wasn’t thanks to albums like Brooks’ latest – this is pedestrian, boring paint-by-numbers stuff, no fire in the belly. (5)

HORSE – For Twisted Minds Only (Reissue)

Rise Above Records does it again with rare UK proto-metal gem from 1970, officially re-released for the first time. Great booklet. (8)

JOHN LEGEND – Darkness And Light

First of all, that stage name is highly annoying. Second, he ain’t no D’Angelo – this is well-produced, competent soul/r’n’b but ultimately disposable. (7)

KAIA KATER – Nine Pin

22-year old Canadian folkie takes us through the Appalachian music tradition and sounds surprisingly genuine on her debut. Watch out for this one. (7)

MOS GENERATOR – Abyssinia

Better than 93.5% of all stoner rock bands out there. Slightly proggier too. (7)

ROLLING STONES – Blue & Lonesome

Featuring just covers of obscure blues tunes, this is the most exciting Stones album since 1981’s “Tattoo You”. (8)