Thursday, 4 February 2016

Confessions Of An Obsessive-Compulsive Music Fan (Pt. IΙ)

Προσπαθήστε να θυμηθείτε έναν κόσμο χωρίς youtube, χωρίς τη δυνατότητα να βρεις ο,τιδήποτε θες να ακούσεις online. Σε αυτό τoν κόσμο λοιπόν υπήρχε ένα MTV που αντί να στηρίζει το πρόγραμμά του σε χαζά reality shows επέβαλλε μουσικές τάσεις, οδηγούσε τις εξελίξεις στη μουσική βιομηχανία, έφτιαχνε καριέρες (ρωτήστε τους Duran Duran), κατέστρεφε καριέρες (ρωτήστε τον Billy Squier) και εξέλεγε Πλανητάρχες (ρωτήστε τον Bill Clinton).

Δεν θα αναφερθώ όμως στις δημοφιλείς εκπομπές του MTV όπως το "120 Minutes" και το "Headbanger's Ball", ούτε στα classic πράγματα που παίζονταν σε heavy rotation: Υπάρχουν φοβερά μουσικά βίντεο που πιθανότατα παίχθηκαν μόνο μία φορά, σε ανύποπτη στιγμή, και όποιον πάρει ο Χάρος. Υπήρχε ας πούμε μία εκπομπή που λεγόταν "Chill Out Zone", μόνο μουσική, χωρίς παρουσιαστή. Ξεκινούσε κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα κι έπαιζε μέχρι τα χαράματα. Και καθώς η ώρα που σήμερα σηκώνομαι να πάω στη δουλειά ήταν στα 90's η ώρα που συχνά πήγαινα στο κρεβάτι, οι επιλογές του καναλιού εκείνες τις ώρες με συντρόφευαν αρκετά συχνά.

Φανταστείτε λοιπόν σκηνή: Η ώρα είναι 4:30 το πρωί ή κάτι εξίσου παράλογο, μόλις έχεις επιστρέψει σπίτι κροκόδειλος από τρελή κραιπάλη, μέσα στο σκοτάδι του σαλονιού σου πατάς μηχανικά το κουμπί του τηλεκοντρόλ να ανοίξει η τηλεόραση και το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ΑΥΤΟ:



Λιγότερα από 200 δευτερόλεπτα και πάει, έφυγε. Δεν θα ξαναπαιχθεί ποτέ. Δεν πρόλαβες καν να συγκρατήσεις το όνομα του καλλιτέχνη. Rewind η τηλεόραση δεν έχει, δεν μπορείς να το βάλεις να ξαναπαίξει για να σιγουρευτείς τι άκουσες και να το εμπεδώσεις, απλά έχεις μείνει αποσβολωμένος να χαζεύεις το κενό υποψιαζόμενος ότι μόλις άκουσες το καλύτερο πράγμα ever και δεν έχεις ιδέα τι είναι και πού μπορείς να το βρεις.

Μετά από (κυριολεκτικά) εβδομάδες επίπονης αναζήτησης σε ένα πρωτόγονο τότε Internet, ούτε καν στο Web αλλά σε Usenet newsgroups, καταφέρνεις και μαθαίνεις το όνομα του δημιουργού και τον τίτλο του άλμπουμ. Φυσικά δεν το έχουν καν ακουστά σε κανένα δισκοπωλείο στην Αθήνα. Δεν υπάρχει ούτε καν στο νεοϊδρυθέν Amazon.com. Εσύ ζεις μήνες με την ανάμνηση της μίας και μοναδικής ακρόασης.

Χρόνια αργότερα πας μια βδομάδα διακοπές στο Λονδίνο με ένα φίλο σου. Ε του πούστη δηλαδή, δεν θα το βρεις; Αμ δε. Γυρνάς όλα τα μεγάλα δισκάδικα καθημερινά σέρνοντας παρέα και τον κολλητό σου ο οποίος, καλά να 'ναι, άντεξε 4 μέρες πριν αρχίσει να σε βρίζει, το "Fire Requiem" πουθενά. Απελπίζεσαι αλλά επιμένεις. Τελευταία μέρα, τελευταία βόλτα λίγες ώρες πριν ξεκινήσετε για το αεροδρόμιο και το ταξίδι της επιστροφής, μικροσκοπικό καταχωνιασμένο σκονισμένο υπόγειο δισκάδικο, μπαίνεις μέσα για λόγους τιμής παρόλο που έχεις χάσει κάθε ελπίδα και παρά τις Χριστοπαναγίες του κολλητού, και ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΜΙΑ ΚΟΠΙΑ. Μεταχειρισμένη. Ευτυχία.

Fast-forward στο 2016: Μου πήρε μόλις μερικά δευτερόλεπτα να βρω το βίντεο με ένα απλό Google search και δεν πάει πουθενά, και αύριο εκεί θα 'ναι. Σίγουρα και το άλμπουμ υπάρχει κάπου για κατέβασμα, τα πράγματα μέσα σε 20 χρόνια έχουν αλλάξει πολύ. Έχει όμως την ίδια αξία κάτι που είναι τόσο εύκολα προσβάσιμο; Θα αγαπούσα με τόσο πάθος ένα κομμάτι μουσικής που ζει μόνο στο σκληρό μου δίσκο; Το 2036 θα γράφω στο blog μου για κάτι που κατέβασα από τον Τούρκο ή τον Ρώσο τρεις μέρες πριν κυκλοφορήσει;

Δεν είμαστε Homo Sapiens, είμαστε Homo Narrans: Επικοινωνούμε, ερμηνεύουμε και κατανοούμε τον κόσμο γύρω μας, τους εαυτούς μας, μέσα από τις ιστορίες που διηγούμαστε. Και όταν πλέον υπάρχει app στο κινητό που σου λέει ποιο είναι το τραγούδι που ακούς αυτή τη στιγμή, η παραπάνω ιστορία δεν θα ξαναειπωθεί. Ναι, φυσικά υπάρχουν πλέον νέες ιστορίες να ειπωθούν, αυτή όμως με το κορίτσι που είδες μια φορά στο τραίνο και δεν ξέχασες ποτέ μου φαίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Saturday, 30 January 2016

Short Attention Span Record Reviews, Feb 2016 Preview

THE LOUDER STUFF

BLACK SABBATH – The End

EP only available for sale at venues on the band’s final (?) tour, includes 4 outtakes from the “13” sessions plus 4 songs recorded live on the previous tour. (7)

CONAN – Revengeance

Barbaric, monolithic stoner doom by UK media darlings. It’s definitely the heaviest thing you’ll hear this month but the truth of it is, when it comes to substance this stuff is quite predictable and Americans like Yob do it better. (6)

DREAM THEATER – The Astonishing

More pompous than Kansas on amphetamines, impossibly complex, ridiculously overorchestrated and spreading over two CDs and a stupefying 130 minutes, what’s astonishing is that this album still manages to include the first truly entertaining new music these guys have put out since 2002. (8)

ORANSSI PAZUZU – Varahtelija

Cosmicspacerockthrashers from Finland create some seriously fucked-up evil sounds. (8)

STEVEN WILSON – 4 1/2

5 songs that didn’t make it onto his last two albums (mostly for good reason) plus a re-working of Porcupine Tree’s “Don’t Hate Me”. For hardcore Wilson fanboys only. (6)

ULVER – ATGCLVLSSCAP

Sorry but listening to this is like sitting through a Theo Angelopoulos retrospective after first being force-fed seven double espressos and a line of speed. (5)


THE OTHER STUFF

BRUCE SPRINGSTEEN – Chicago, January 19 2016

Official bootleg, the full concert. It’s a Springsteen gig so it’s 3+ hours long and it rules. (9)

HANK WILLIAMS JR – It’s About Time

God is great and guns are good: Rockin’ country and redneck barroom boogie from an old Master who’s still got the swagger and sounds like he’s having too much fun to retire. (8)

LUCINDA WILLIAMS – The Ghosts Of Highway 22

Her slurred delivery is an acquired taste but the songwriting powers of this Americana pioneer are undeniable. (7)

MASSIVE ATTACK – Ritual Spirit EP

Four songs featuring guests like Tricky and Roots Manuva. Sounds fresh but unmistakably Massive Attackish as the same time, a welcome treat for the fans until a proper album drops. (7)

SAINKHO NAMTCHYLAK –Like A Bird Or Spirit, Not A Face

Tuvan (it’s somewhere near Mongolia) throat signer jams with Tinariwen members, blends the eerie and weird sounds of the steppe with those of the Sahara. (7)

SAVAGES – Adore Life

The controlled chaos of the Savages’ scorching post-punk attack on this second album is sexy as hell and Jehnny Beth does a great Siouxsie. (8)

THE I DON’T CARES – Wild Stab

80’s alternative icon Paul Westerberg and 90’s alternative icon Juliana Hatfield join forces for a highly enjoyable low-fi pop gem of an album. (8)

Friday, 15 January 2016

Short Attention Span Record Reviews - 2016 Kick-off

ANTHRAX – For All Kings
Not exactly for ALL Kings, I’m pretty sure that Kerry King for one would scoff at this. (6)

COLIN LINDEN – Rich In Love

Mentored by Howlin’ Wolf and a sideman for Bob Dylan, Gregg Allman and Diana Krall, Linden occasionally releases his own exciting, fun Americana albums like “Rich In Love”. Check it out if you like T-Bone Burnett and Tom Russell. (7)

DAVID BOWIE – Blackstar
(10)


ELEANOR FRIEDBERGER – New View
Is she this year’s Julia Holter? Or is she this year’s Sharon Van Etten? (8)

IRONING BOARD SAM – Super Spirit

Swampy Mississippi soul ‘n’ blues from Sam Moore (who earned his nickname from years of using an ironing board as a keyboard stand), backed by a band including Jimbo Mathus (see #2 on last year’s Best Of list) and Screaming Tree Barrett Martin. (7)

IGNITE – A War Against You

If Disturbed = metal, then Ignite = punk. Auto-Tuned but catchy. (7)

JESU/SUN KIL MOON – Jesu/Sun Kil Moon

Genius post-rock godfather meets genius folkie asshole. (8)

JOHN ZORN – Inferno

Mind-blowing, eyeball-melting metal/jazz fusion from Zorn’s latest ensemble featuring John Medeski’s smokin’ hot Hammond organ, a metal shredder on guitar and an octopus on drums, makes Dream Theater sound like Venom. (8)

MAMAK KHADEM – The Road

Discovered this with a 4-month delay, definitely a contender for 2015’s best world music album: Iranian singer with otherworldy voice accompanied by virtuoso musicians from all over the world blends musical influences from Persia, North Africa, the Balkans and Southeast Asia with stunning results. (8)

PETER CASE – Hwy 62

Another talented but underrated American singer/songwriter, I seem to discover at least a couple of these every month (thank you, Internet). If you’re into stuff from Tom Petty to Jason Isbell you’ll certainly enjoy this record. (7)

SKUNK ANANSIE – Anarchytecture

A somewhat awkward attempt at revisiting 90’s glories. (6)

THE THING – Chase

Epic sax skronk from Swedish free-jazz power trio, guaranteed to make your cat climb up the curtains. (8)

TINDERSTICKS – The Waiting Room

Cinematic late night melodies, also featuring a duet with the late great Lhasa de Sela. (8)

VARIOUS ARTISTS – Truckers, Kickers, Cowboy Angels The Blissed-Out Birth of Country Rock, Volume 6 1973

If I haven’t convinced you to invest in this great compilation series when I raved about the first 5 volumes then it ain’t gonna happen now, is it? Doug Sahm, Willie Nelson, Gram Parsons, Townes Van Zandt, JJ Cale, New Riders Of The Purple Sage, The Band, Little Feat, Allman Brothers, Asleep At the Wheel, Commander Cody, Kinky Friedman, Sir Douglas Quintet, what else do you need? (9)

WITCHCRAFT – Nucleus

A couple of 15-minute long tracks and lots of flutes, don’t say we didn’t warn you. (7)

Wednesday, 6 January 2016

Still In Hollywood

 Σε γενικές γραμμές προτιμώ το ροκ μου σκληρούτσικο, ειδικά όταν συνδυάζεται με μια στιβαρή αίσθηση της μελωδίας. Έχω μια αδυναμία στις μαγκιόρικες γυναικείες φωνές, εκτιμώ την συνθετική λιτότητα αλλά δε λέω όχι σε ένα καλό κιθαριστικό solo και δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στους στίχους που έχουν κάτι να πουν σε σχέση με τον πραγματικό κόσμο και όλα τα σκατά που παρατηρώ γύρω μου. Γι' αυτό και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν, κατά βάθος, οι Concrete Blonde είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα όλων των εποχών. Ακολουθεί απροκάλυπτη προπαγάνδα για να γίνει και το δικό σας.

Παράξενη περίπτωση οι Concrete Blonde: Κολλητοί φίλοι και συνοδοιπόροι τους στο ξεκίνημα υπήρξαν νιουγουεηβάδες και εναλλακτικοί όπως οι REM (το φανταστικό όνομα του συγκροτήματος προήλθε από εισήγηση του Michael Stipe εξάλλου), οι Dream Syndicate και οι Wall Of Voodoo, οι ίδιοι όμως έπαιζαν πιο δυνατά απ' όλους κι εξέπεμπαν L.A.-street attitude χωρίς καν να προσπαθούν. Οι διασκευές που έχουν κάνει στην καριέρα τους, όλες εξαιρετικές, ξεκινούν από τους Thin Lizzy και τον Jimi Hendrix και φτάνουν μέχρι τον James Brown, περνώντας από το Nick Cave, τους Roxy Music και τον Leonard Cohen: Αν μη τι άλλο έχουν εξαιρετικό γούστο, αν όμως η πρώτη σου γνωριμία μαζί τους ήταν αυτή η εκρηκτική πανκιά από το ομώνυμο ντεμπούτο τους, δεν θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς την ποικιλία που κρύβει η δισκογραφία τους:



Κι όμως: Ακόμα και σ' αυτό το άγουρο πρώτο άλμπουμ του 1986, πλάϊ σε σφηνάκια αδρεναλίνης όπως το "Still In Hollywood" και το "Over Your Shoulder" θα βρεις στιγμές σπάνιας ποπ ευαισθησίας σαν το "Dance Along The Edge" και το "Beware Of Darkness" - η χαμαιλεοντική φωνή της Johnette Napolitano ελίσσεται με χαρακτηριστική ευκολία ανάμεσα στα δύο άκρα και κλέβει την παράσταση.

Για το δεύτερο άλμπουμ "Free" (1989) οι Concrete Blonde αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό από το κλασικό power trio format τους προσλαμβάνοντας δεύτερο κιθαρίστα. Τζάμπα κόπος: Τώρα που έχεις πλέον ξεπεράσει τη φωνάρα της Johnette αρχίζεις να παρατηρείς πόσο ξεχωριστός κιθαρίστας είναι ο James Mankey και ότι ο ήχος και το στυλ του είναι τόσο πλούσια που η δεύτερη κιθάρα δεν προσθέτει απολύτως τίποτα. Αν δεν με πιστεύεις άκου τα γεμίσματά του στο "God Is A Bullet", πώς γκαβλώνει διασκευάζοντας το "It's Only Money" του Lynott, τους αρπισμούς του στο σπαρακτικό "Carry Me Away". A. Και το ιδιοφυές μέσα στην απλότητά του solo του "Happy Birthday" (κάθε φορά που κάποιος σε μπαρ έχει γενέθλια και ο D.J. επιλέγει να παίξει το "Happy Birthday" του Stevie Wonder αντί αυτό των Concrete Blonde, ένα χαριτώμένο κουτάβι πεθαίνει. D.J's, σταματήστε! Αν δεν λυπάστε εμένα, λυπηθείτε τα κουτάβια!). 


Στο τρίτο άλμπουμ "Bloodletting" (1990) επέστρεψαν στο trio format, αλλάζοντας και ντράμερ καθώς ο αρχικός ντράμερ, Harry Rushakoff, ένα θεματάκι με τα ναρκωτικά το είχε το παιδί. Στη θέση του εδώ βρίσκουμε rock royalty, τον Paul Thompson των Roxy Music, και οι Concrete Blonde αγγίζουν για πρώτη (και τελευταία) φορά την εμπορική επιτυχία: Το άλμπουμ γίνεται χρύσο στις ΗΠΑ κυρίως χάρη στο single "Joey", ένα συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό τραγούδι που αναφέρεται στη σχέση της Napolitano με έναν αλκοολικό, τον Marc Moreland (κιθαρίστα των Wall Of Voodoo). 

 

Το "Bloodletting" όμως δεν είναι μόνο το "Joey": Είναι και το "Bloodletting (The Vampire Song)" (ρε μπας και είναι μέταλ μπάντα;;;), είναι και το "The Sky Is A Poisonous Garden" (ε ναι, μέταλ μπάντα είναι), είναι και το "Darkening Of The Light" (α, είπα κι εγώ, προς στιγμήν νόμισα ότι είναι μέταλ μπάντα), είναι και το ονειρικό "Caroline", είναι και το Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α "Tomorrow, Wendy"... Δεκάρι, ακατέβατο.

Στο "Walking In London" (1992) o Rushakoff επιστρέφει από την αποτοξίνωση καθώς ο (Βρετανός) Thompson είχε πρόβλημα με την άδεια παραμονής του στις ΗΠΑ. Τέταρτο σερί εξαιρετικό άλμπουμ, περιέχει μερικές από τις καλύτερες, τις πιο άγριες και πιο ερωτικές ερμηνείες της Napolitano ever, αλλά οι πωλήσεις του "Joey" δεν επαναλαμβάνονται. Μην πτοείσαι όμως, εδώ έχει το gothic spaghetti western "Ghost Of A Texas Ladies' Man", το επικό "Walking In London", το τέλειο ρεφρέν του "Woman To Woman" και το υπέροχο "Someday?". Δισκάρα, το είπαμε;



Το "Mexican Moon" (1993) είναι κάπως σκληρότερο και αρκετά πιο φιλόδοξο. Mε Thompson πάλι στα ντραμς, πολύ μεγαλύτερη διάρκεια αλλά χωρίς fillers, έντονα πολιτικοποιημένο, με τραγουδάρες όπως το ομώνυμο, το "Heal It Up", το "Jesus Forgive Me (For The Things I'm About To Say)", "When You Smile", "One Of My Kind", όλα βασικά, είναι το πέμπτο και τελευταίο πραγματικά απαραίτητο άλμπουμ των Concrete Blonde για κάθε δισκοθήκη που σέβεται τον εαυτό της, ή τουλάχιστον για κάθε δισκοθήκη που σέβομαι τον εαυτό της. Λίγο μετά την κυκλοφορία του, η Napolitano διαλύει το συγκρότημα απογοητευμένη από την έλλειψη εμπορικής απήχησης. Ντροπή σας.



(Παρένθεση: Λίγο πριν τη διάλυσή τους είχα την ευκαιρία να δω τους Concrete Blonde live στη Νέα Υόρκη. Βγαίνουν στη σκηνή, αρχίζουν να παίζουν, στη μέση του πρώτου κομματιού σβήνουν όλα τα φώτα και τα πρόσωπα των τριών μελών του συγκροτήματος ξαφνικά μεταμορφώνονται σε νεκροκεφαλές που φωσφορίζουν - προφανώς ήταν βαμμένοι με αόρατο make-up που φαίνεται μόνο κάτω από black light. Πόσους extra points for coolness να δώσω; Πόσους;;; Κλείνει η παρένθεση)

Ακουλουθεί μια ενδιαφέρουσα συλλογή με B-sides, σπάνια, ακυκλοφόρητα κλπ. με τίτλο "Still In Hollywood" (1994) την οποία αξίζει να τσεκάρετε κυρίως για την σπουδαία διασκευή τους στο "Everybody Knows" του Leonard Cohen η οποία είχε πρωτοακουστεί στο sountrack της ταινίας "Pump Up The Volume", μία συνεργασία των Napolitano-Mankey με τους Μεξικανικής καταγωγής punk rockers Los Illegals το 1997, επίσημη επανασύνδεση το 2002 για το άλμπουμ "Group Therapy", τρίτη απόλυση για ναρκωτικά του Rushakoff, ένα τελευταίο άλμπουμ με τίτλο "Mojave" το 2004 (του οποίου την ύπαρξη οφείλω να ομολογήσω πως αγνοούσα μέχρι πρόσφατα), εκ νέου διάλυση το 2006, και εκ νέου επανασύνδεση το 2010 κυρίως για κάποιες συναυλίες, αφού από τότε έχουν κυκλοφορήσει μόνο ένα single με τίτλο "Rosalie" το 2012. Όλα αυτά όμως είναι για τους βλαμμένους: Εσύ, ως casual ακροατής, οφείλεις να ακούσεις ΤΩΡΑ το υλικό τους της περιόδου 1986-1993: Θα με ευχαριστήσεις.



Sunday, 20 December 2015

Short Attention Span Record Reviews - Holiday Shopping Guide Edition


AMY BLASHKE – Opaline
Not really country but an unusual combination of country rock, folk and soul, Blashke somehow ends up in Lee Halzewood territory. This is a thing of beauty. (8)

ARCS – The Arcs Vs. The Inventors, Vol.1

The Black Keys’ Dan Auerbach’s got a new band and he invites his musical heros to jam on limited edition 10-inch LPs. The first one features Dr. John and David Hidalgo (Los Lobos). (8)

BARONESS – Purple

Sort of like Mastodon with pop hooks after hiring Brian May as their guitar tech. (8)

KAMASI WASHINGTON – The Epic

It’s not that I was late in discovering the best jazz album of 2015, I actually started listening to it when it was released but the album duration is about 7 months. (9)

RIHANNON GIDDENS – Factory Girl EP

Songs that didn’t make it onto 2015’s excellent Americana album “Tomorrow Is My Turn”, just as good as those that did. (8)

SOUTHSIDE JOHNNY & THE ASBURY JUKES – Soultime!

The inventor of the New Jersey sound, Nikola Tesla to Springsteen’s Thomas Edison, Southside Johnny pays tribute to the golden age of soul with an album’s worth of original material that sounds just like a Junior Walker / Sam & Dave / Isaac Hayes / Curtis Mayfield party mixtape. (8)

TENEMENT – Predatory Headlights

Really good old school alt-rock/pop-punk album. At 78 minutes long some filler is inevitable but come on, let’s party like it’s 1995. (7)

TINARIWEN – Live In Paris

Trance-inducing desert rock jams from our favorite Tuaregs, recorded live in front of a raucous Parisian audience gone wild. Must hear. (8)

THORBJORN RISAGER & THE BLACK TORNADO – Songs from the Road

Hard rockin’ blues growler from Copenhagen backed by a band featuring a kick-ass guitarist, a funky rhythm section and a couple of awesome brass players, recorded live and having a blast. (7)

VARIOUS ARTISTS – Bobby Gillespie Presents Sunday Morning Comin' Down

Excellent moody mixtape put together by Primal Scream frontman: The Byrds, John Barry, Tim Buckley, Gram Parsons, even three in a row from the Beach Boys, all blend seamlessly. (8)

Thursday, 10 December 2015

20+1 Albums Για Το 2015

Πολύ πράμα φέτος.

Το I Was A Teenage Μusic Geek είχε να ακούσει τόσο πολλή μουσική μαζεμένη από τα 90’s όταν πληρωνόταν για να ακούει μουσική: Έχουμε το παράδοξο της κατακρήμνισης της παραδοσιακής μουσικής βιομηχανίας η οποία κρέμεται απεγνωσμένα από το φουστάνι της Adele σε μια ύστατη προσπάθεια να αποφύγει το «σπλατ» στον πάτο του γκρεμού, και ταυτόχρονα εκεί έξω να κυκλοφορεί περισσότερη καινούργια μουσική από ποτέ. Το πώς φτάσαμε ως εδώ σηκώνει πολλή κουβέντα, το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι αυτοί που πεθαίνουν είναι οι δισκογραφικές εταιρείες και το απαρχαιωμένο business model τους, όχι οι δημιουργοί και οι καλλιτέχνες.

Εν πάση περιπτώσει φέτος κατάφερα να ακούσω σοβαρά περί τις 270-280 νέες κυκλοφορίες για τις οποίες έχω άποψη (επίσης έχω άποψη για αρκετές κυκλοφορίες που δεν έχω ακούσει, επειδή είμαι τέτοιος τύπος). Μετά από ώριμη σκέψη λοιπόν καταθέτω προς επιμόρφωση/ενημέρωση των πολυάριθμων fans μου την καθιερωμένη ετήσια λίστα με τα 20+1 αγαπημένα άλμπουμ της χρονιάς για το I Was A Teenage Music Geek, αλλά πρώτα μία γενική παρατηρήση: 


Οι τακτικοί επισκέπτες του blog γνωρίζουν ότι τα τελευταία χρόνια ακούω πολλή country, η οποία όμως απουσιάζει από τη φετινή λίστα. Αυτό δεν ήταν συνειδητή απόφαση, απλά φτιάχνοντας τη λίστα συνειδητοποίησα ότι το 2015 δεν ήταν ιδιαίτερα καλή χρονιά για την country, σίγουρα κατώτερη από τις δύο-τρεις προηγούμενες χρονιές. Οπότε φέτος η λίστα μας βγήκε πιο ροκάδικη (εκτός από τα hip hop. Και τα soul. Και τα pop. Και τα folk. Και τα avant garde).

Τέλος, πριν περάσουμε στην εικοσάδα που έπαιξε πιο πολύ στο στερεοφωνικό μου φέτος και που προτείνω να τσεκάρετε ΤΩΡΑ, πάμε να δούμε μια εναλλακτική λίστα με 20 άλμπουμ που έμειναν εκτός λίστας και τους λόγους πίσω από την απουσία τους:

  • BARONESS διότι μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει κυκλοφορήσει, διαρρεύσει ή stream-άρει. Ημερομηνία κυκλοφορίας 18/12, οι μέχρι στιγμής ενδείξεις είναι ότι θα χτυπούσε εικοσάδα με αξιώσεις, αλλά...
  • BELLE AND SEBASTIAN διότι δεν είναι συνεργασία της Patty La Belle με τον Sebastian Bach.
  • BJORK διότι σιχτίρ με το γαμω-ξωτικό σας πια.
  • BLUR διότι 25 χρόνια αχώνευτοι.
  • CHRIS STAPLETON διότι ο καλύτερος φετεινός country δίσκος είναι καλός αλλά όχι αρκετά καλός.
  • DEAFHEAVEN διότι δεν σοκάρει όσο το Sunbather.
  • DEATH GRIPS διότι έλα τώρα, υπερβολές.
  • DR. DRE διότι έχει χαθεί το edge.
  • FAITH NO MORE διότι οι προσδοκίες ήταν τόσο υψηλές που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ανταποκριθούν σε αυτές.
  • FATHER JOHN MISTY διότι και μόνο που βλέπω τη χιπστεροφάτσα του αρκεί για να αποφασίσω να μην ακούσω ούτε νότα από δαύτον.
  • FKA TWIGS διότι σόρι παιδιά αλλά δεν το ‘χω με αυτά τα μπλιμπλίκια, εγώ μέταλ και κάντρι ακούω.
  • GRIMES διότι όταν πήγαινα σχολείο αυτούς που ακούγανε electropop τους δέρναμε.
  • JOANNA NEWSOM διότι η φωνή της είναι για τα ηχοχρώματα ό,τι τα λαχανάκια Βρυξελλών για τα λαχανικά.
  • KACEY MUSGRAVES διότι δεν πήρε κανένα απολύτως ρίσκο και απλώς ακολούθησε τη φόρμουλα του Same Trailer Different Park.
  • LAURA MARLING διότι αυτή τη φορά την είδε PJ Harvey, αλλά Polly είναι μόνο μία.
  • MUMFORD & SONS διότι αλήθεια; Σοβαρά τώρα; ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;
  • MUSE διότι το Kerrang! έπαψε να εκφράζει τα μουσικά μου γούστα πριν από 25 χρόνια.
  • MYRKUR διότι έτσι λένε τη Μερκούρη στη Λάρισα.
  • SUFJAN STEVENS διότι αυτό ακριβώς.
  • TAME IMPALA διότι μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 250 Αυστραλέζικα συγκροτήματα καλύτερα από αυτούς.
Αυτά. Πάμε επιτέλους και στην λίστα με τα 20+1 καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς:


20. D’ANGELO & THE VANGUARD – Black Messiah / KENDRICK LAMAR – To Pimp A Butterfly
Το πρώτο, γλυκό και πρόστυχο ταυτόχρονα με τα φωνητικά του D’Angelo σε αρκετά σημεία να αρκούνται σε δευτερεύοντα ρόλο ώστε να αναδειχθεί η θεϊκή neo-soul/R&B ενορχήστρωση, κανονικά ανήκει στη λίστα της περασμένης χρονιάς αφού κυκλοφόρησε 15/12/14. Κάνει όμως τέλειο set με το δεύτερο που κυκλοφόρησε μερικούς μήνες αργότερα και το οποίο, αν και περισσότερο hip-hop, είναι εξίσου πολιτικοποιημένο και βαθύ - ακόμα και τα εξώφυλλα δείχνουν ότι αύτα τα δύο albums πάνε σετάκι. O Sly Stone, o Prince και ο Gil-Scott Heron θα έχουν καλή παρέα στο Μαύρο Πάνθεον. 





19. VHOL – Deeper Than Sky
Supergroup με μέλη από Hammers Of Misfortune, Yob και Agalloch, καλύτεροι και από τα τρία βασικά groups των μελών του. Ακραίο prog-thrash με χαρντκοράδικα beats, υστερικά shredding solos και τίγκα metal φωνητικά. Σπέρνει.





18. ANNA VON HAUSSWOLFF – The Miraculous
Στο Miraculous η Von Hausswolff (χαραμίζεται στη μουσική η κοπέλα, με αυτό το όνομα θα μπορούσε να κάνει μεγάλη καριέρα ως λυκάνθρωπος) χρησιμοποιεί ένα τερατώδους μεγέθους εκκλησιαστικό όργανο με 9.000 αυλούς – πιο gothic πεθαίνεις. Πέρα από το novelty της υπόθεσης όμως, η ουσία εδώ είναι ότι μιλάμε για ένα μεγαλειώδες folk/νεοκλασικό έργο ερμηνευμένο σε ένταση που κανονικά συναντάς μόνο στο heavy metal, ενώ η φωνή της είναι εξωπραγματική. Σκιάχτηκα. 

 

17. STEVEN WILSON – Hand. Cannot. Erase.
Από το δεκάλεπτο “3 Years Older” που είναι το καλύτερο κομμάτι που δεν έχουν γράψει ποτέ οι Rush στο ομώνυμο pop κομψοτέχνημα και από την υπνωτική electronica του “Perfect Life” στο σπαρακτικό “Routine” ο Wilson αυτή τη φορά μεγαλουργεί, και είμαστε μόλις στη μέση του άλμπουμ – δεν περιγράφω άλλο! Ένα μικρό αριστούργημα, ή και μεγάλο. 




16. GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR – Asunder, Sweet and Other Distress
Μη σας ξεγελούν οι τέσσερις τίτλοι κομματιών στο tracklisting, το “Asunder” είναι ουσιαστικά μία ενιαία σύνθεση διάρκειας 41 λεπτών την οποία πριν ηχογραφήσουν οι GY!BE είχαν ήδη παίξει live καμιά εκατοστή φορές. Φανταστείτε το: Συγκρότημα με τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό του κάνει περιοδεία όπου σε πολλές από τις εμφανίσεις το setlist αποτελείται αποκλειστικά από ένα μόνο ακυκλοφόρητο instrumental κομμάτι! Για να τολμήσεις κάτι τέτοιο πρέπει α) η συγκεκριμένη σύνθεση να είναι ΕΠΟΣ και β) να έχεις τεράστια @@, και οι αναρχο-post rockers από το Μοντρεάλ τσεκάρουν και τα δύο κουτιά. Ακούστε το, είναι σοκαριστικά καλό. 





15. BEACH SLANG – The Things We Do To Find People Who Feel Like Us
Παίξτο δυνατά, τραγούδα μαζί με τον James Alex τα υμνικά ρεφρέν υψώνοντας τη γροθιά σου στον αέρα, άραξε με τους φίλους στην πλατεία ως τα χαράματα πίνοντας μπύρες από το περίπτερο. Ανεξαρτήτως του πόσων χρονών είσαι, δίσκοι σαν αυτόν σε κάνουν να χαίρεσαι που είσαι νέος. 




14. KILLING JOKE – Pylon
Soundtrack για το τέλος του κόσμου. Οι Killing Joke 35 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους εξακολουθούν να ακούγονται αρχαίοι, επίκαιροι και φουτουριστικοί ταυτόχρονα, μετα-Αποκαλυπτικοί θα έλεγα, προκαλώντας στον ακροατή μια αδιόρατη επιθυμία να σπάσει κάτι και να χορέψει γυμνός γύρω από τα συντρίμμια. Το “Pylon” είναι από τις κορυφαίες στιγμές μιας σπουδαίας καριέρας, σίγουρα το καλύτερο άλμπουμ τους από το ομώνυμο του 2003 κι έπειτα.

  


13. THE SONICS – This Is The Sonics
“Strychnine”, “Psycho”, “The Witch”: Εκεί στις αρχές των 60’s στις ΗΠΑ όταν το πρώτο κύμα του rock ‘n’ roll είχε ατονήσει και αντικατασταθεί από διάφορους crooners ονόματι Bobby και λίγο πριν οι Stones εισβάλουν από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, οι Sonics ήταν άρχοντες παίζοντας το πιο εξωφρενικά άγριο, εκκωφαντικό garage punk που ακούστηκε ποτέ. Μισό αιώνα μετά επέστρεψαν, εβδομηντάρηδες (!), και τα σπάνε με αυτή τη ΔΙΣΚΑΡΑ παίζοντας live σε ιδρωμένα κλαμπ με άτομα στην ηλικία των εγγονιών τους να ξεσαλώνουν στο χορό.




12. J.D. McPHERSON – Let The Good Times Roll
Rock ‘n’ roll αναβιωτής που παίρνει το αρχέγονο ροκαμπίλι των 50’s και του δίνει ένα φρέσκο twist ώστε να αποφύγει τις παγίδες της ρετρολαγνείας, αν και η όποια κουβέντα περί αυθεντικότητας είναι ούτως ή άλλως απόλυτα περιττή όταν έχουμε να κάνουμε με ένα τόσο μυώδες party άλμπουμ όσο το “Let The Good Times Roll”: Αν δεν κουνηθείς ακούγοντάς το, είσαι κλινικά νεκρός. 




11. TITUS ANDRONICUS – The Most Lamentable Tragedy
Οι Titus Andronicus είναι πανκ μπάντα αλλά πανκ δεν είναι μόνο οι Exploited, είναι και οι Husker Du και η μπάντα σαφώς ανήκει στο στρατόπεδο των τελευταίων. Φέτος κυκλοφόρησαν το δεύτερο πιο γελοιωδώς φιλόδοξο άλμπουμ της χρονιάς μετά το “The Rose Of Roscrae” με τίτλο “The Most Lamentable Tragedy” – μια εξαιρετική ροκ όπερα σε 5 μέρη που, αν κατάλαβα καλά, έχει ως κεντρικό θέμα τη μανιοκατάθλιψη. Αν το είχαν «μαζέψει» από τα 93 του λεπτά σε περίπου 65, θα μιλούσαμε για τον δίσκο της χρονιάς. 




10. TOM RUSSELL – The Rose Of Roscrae
Βιογραφικό: Ο 68-χρονος Russell έχει μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία, έχει εργαστεί ως δάσκαλος στη Νιγηρία κατά τη διάρκεια του πολέμου της Μπιάφρα το 1969, σε τσίρκο στο Πόρτο Ρίκο και ταξιτζής στη Νέα Υόρκη, έχει ζήσει στην Ισπανία και τη Νορβηγία, τα πρώτα του gigs ως επαγγελματίας μουσικός ήταν παίζοντας live σε στριπτιζάδικα στο Βανκούβερ, έχει εκδώσει τρία βιβλία (το ένα εκ των οποίων είναι η αλληλογραφία του με τον Τσαρλς Μπουκόφσκι), και εκθέτει τους πίνακες που ζωγραφίζει σε γκαλερί ανά τον κόσμο. Μέσα σε όλα αυτά έχει προλάβει να ηχογραφήσει και 32 άλμπουμ, το τελευταίο εκ των οποίων είναι διπλό και επικά επικό έπος, μία φολκ όπερα (!) διάρκειας διόμισι ωρών σε 52 κομμάτια που μας πάει πίσω στην Άγρια Δύση του 1880. Συμμετέχουν guests όπως η Gretchen Peters, ο Joe Ely και (μέσω αρχειακών ηχογραφήσεων) οι Walt Whitman, Leadbelly, Johnny Cash κλπ. 

 

9. REFUSED – Freedom
Ίσως το άλμπουμ που δίχασε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο φέτος. Όμως παρά τα αμφιλεγόμενα σχόλια κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει πως από τον thrash καταιγισμό του “Dawkins Christ” στο “Franqafrique” με την παιδική χωρωδία να φωνάζει “exterminate the brutes!” και από τα πνευστά του “War On The Palaces” (το “Bitch” των Rolling Stones ανάποδα;) στο παρανοϊκό “Destroy The Man” οι Refused βαδίζουν στο δικό τους, μοναχικό δρόμο που κανείς άλλος δεν τόλμησε να ακολουθήσει τα τελευταία 17 χρόνια. Ταπεινή προσωπική άποψη: Οι Refused ξαναγράφουν (και πάλι) τους κανόνες του hardcore, όπως είχαν κάνει με το “The Shape Of Punk To Come”.




8. JESSICA PRATT – On Your Own Love Again
Ω, Τζέσικα! Οι αρπισμοί της ακουστικής σου κιθάρας κάνουν τις χορδές της καρδιάς μου να πάλλονται, η ερωτική μα συνάμα αθώα φωνή σου χαράσσει ανεξίτηλα στο μυαλό μου τους μυστηριώδεις στίχους σου, τα παράξενα ακόρντα σου γαργαλούν τα αυτιά μου με πρωτόγνωρους τρόπους, η λέξη “Love” δε θα μπορούσε να λείπει από τον τίτλο αυτού του άλμπουμ. 




7. NAPALM DEATH – Apex Predator / Easy Meat
Το 16ο studio album τους παίζει να είναι και το καλύτερό τους, και αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα: Αν μη τι άλλο το να μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου και σε αναμενόμενες μανιέρες αλλά να ρισκάρεις και να ανανεώνεσαι διαρκώς, ακόμα και μετά από 30 χρόνια καριέρας, ακόμα και στα πλαίσια ενός τόσο ακραίου μουσικού ιδιώματος όπως το grindcore, είναι το σημάδι του πραγματικά σπουδαίου καλλιτέχνη. 




6. JULIA HOLTER – Have You In My Wilderness
Ολοκληρώνοντας μια απίστευτη μετάβαση από avant garde weirdo σε pop star η Holter κυκλοφόρησε φέτος την καλύτερη δουλειά της, ένα πλούσιο άλμπουμ γεμάτο ευφυείς μελωδίες και ονειρικές ενορχηστρώσεις, διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο άκουσες φέτος.





5. LIGHTNING BOLT – Fantasy Empire
Ένας ντράμερ με, πιθανολογώ, πέντε χέρια και τρία πόδια που τραγουδάει κιόλας, κι ένας μπασίστας που παίζει σαν lead κιθαρίστας, οι δυο τους καταφέρνουν να ακούγονται σαν τέσσερις παράγοντας τον πιο ανίερο θόρυβο που θα ακούσεις φέτος. Όταν παίζει το “Fantasy Empire” δεν ξέρεις αν πρέπει να ξεκινήσεις circle pit του ενός ατόμου τρέχοντας γύρω από την ουρά σου στο σαλόνι σου ή να σκάσεις στα γέλια, ή και τα δύο. 




4. GOATSNAKE – Black Age Blues
Θα προσπαθήσω να το θέσω επιστημονικά και αντικειμενικά: Αυτός ο συνδυασμός doom metal και βαλτώδους southern rock είναι σκέτη κάβλα. Με βάση ισοπεδωτικά riffs που παραπέμπουν στους cult ήρωες Saint Vitus, οι Goatsnake εμπλουτίζουν τον ήχο τους με φυσαρμόνικα και γυναικεία gospel φωνητικά και αφήνουν χώρο στον τραγουδιστή Pete Stahl να «κάνει παιχνίδι» προσφέροντας τις ερμηνείες της ζωής του. 




3. JOHN GRANT – Grey Tickles, Black Pressure
Gay Τεξανός εμιγκρές στην Ισλανδία ξορκίζει δαίμονες με Pop Ύμνους Στη Μιζέρια που κρύβουν μια πλούσια φλέβα μαύρου χιούμορ. Πραγματικά δεν ξέρω πώς τα κατάφερε ο Grant να φτιάξει ένα album που ακούγεται τόσο ευχάριστα ενώ πονάει τόσο πολύ, το γαμημένο. 




2. JIMBO MATHUS – Blue Healer
Ωμό, χωρίς φτιασίδια. Αληθινό, οργανικό, συναισθηματικό, αστείο. Από το παράνομο αποστακτήριο του Mathus, κρυμμένο κάπου στους βάλτους του Μισσισιπή, περνά μισός αιώνας Αμερικανικής μουσικής παράδοσης, το southern rock, τα blues, η folk, η ψυχεδέλεια, η country, και το αποτέλεσμα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις καλύτερες στιγμές του Tom Petty και του Steve Earle. Απαραίτητο. 




1. GHOST – Meliora
Οι περισσότερες κριτικές για το album μοιάζουν σα να γράφτηκαν πριν από 5 χρόνια εξακολουθώντας να έχουν τους Blue Oyster Cult ως βασικό σημείο αναφοράς. Στην πραγματικότητα όμως οι Ghost έχουν αφήσει πολύ πίσω τις B.O.C. ρίζες τους, η προ διετίας διασκευή στο “I’m A Marionette” ήταν απλώς η αρχή της μεταμόρφωσής τους σε μια heavy rock εκδοχή των Abba, και η πεμπτοφαλαγγίτικη λογική της χρήσης θεϊκών pop μελωδιών για να περάσει το παιχνιδιάρικα σαρδόνιο μήνυμά τους στις μάζες είχε ως αποτέλεσμα το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς. 



Tuesday, 8 December 2015

Short Attention Span Record Reviews - Dec 2015


ATLANTA RHYTHM SECTION – Ten Best
Harder than the Doobie Brothers and cooler than a southern rock Toto, ARS was one of those great Tier-2 70’s bands truly epitomizing the post-hippy, pre-punk spirit. This greatest hits package is so good it’ll make you dive into the deep album cuts next. (8) 

DANIEL MENCHE & MAMIFFER – Crater

I love you Aaron Turner but you’ve just given me a migraine. (6)

DANZIG – Skeletons

Glenn turned 60 this year and he can’t pull his shtick off very well anymore. This covers album is not among the highlights of his career. (6)

ERYKAH BADU – But You Caint Use My Phone

The soul diva describes this as a “mixtape”, it’s basically a telephone-themed sexy R’n’B album combining cover versions with remixes of her own songs. (7)

FRANK TURNER – Ten For Ten

“The First Ten Years” is a 4-disc box set with non-album tracks and rarities. “Ten For Ten” is that box set’s Disc 4 but it’s also released as a separate digital download and contains, well, non-album tracks and rarities. (7)

NATALIE PRASS – Side By Side: Live at Spacebomb Studios

EP featuring live versions of 2 tracks from her Dusty Springfield-influenced debut album plus covers of songs by Anita Baker, Grimes and Simon & Garfunkel originals, deliberate choices for that extra WTF oomph. (7)

SHYE BEN TZUR, JONNY GREENWOOD & THE RAJASTAN EXPRESS – Junun

Radiohead guitarist Greenwood and Israeli composer Tzur team up, pull a Page/Plant and go all exotic on your ass. The only difference is they choose Northern India instead of Northern Africa. (8)

SUNNO))) – Kannon

Scary bearded dudes in hooded robes continue their never-ending quest for that elusive shit-in-your-pants-inducing low frequency. (7)

TOM WAITS – Transmission Impossible

Live radio performances from the 70s and 80s. Not really a bootleg but not exactly Waits-approved either, hardcore fans will love it nevertheless. (8)

THE YAWPERS – American Man

Sons of Springsteen, younger and rowdier cousins of the Hold Steady. Good stuff. (7)