Friday, 27 February 2015

Short Attention Span Record Reviews - March 2015

BLACKBERRY SMOKE – Holding All The Roses
The metamorphosis from rock-tinged country band to southern rock juggernaut has now been completed. This is truly enjoyable “meat and potatoes” stuff, albeit a bit weaker and more polished than their magnificent previous album. (8)


This is some seriously weird evil shit: Deeply rooted in black metal but boldly moving into progressive rock, avant garde, even jazz territory, “A Umbra Omega” sort of sounds like a John Zorn-produced satanic version of Voivod and will blow the minds of those brave enough to dive in. (9)

FRANZ NIKOLAI – To Us, The Beautiful!

Former The Hold Steady keyboard player manages to come across like an inverted cross between Meatloaf and Gogol Bordello. (7)


Gretchen wrote “Independence Day” for Martina McBride which is one of the 20 best country songs of all time, so I gotta love her. On her own latest album she gives as a bunch of fantastic, delicate, dark songs about mortality and I gotta love her even more. (9)

J. GEILS BAND – House Party Live In Germany

Everything you need to know about the J. Geils Band being the greatest live band in the known universe has already been written by Nick Hornby in his book “31 Songs”, and this concert DVD/CD package recorded in 1979 is the first visual proof ever commercially released so go get it now. (10)

LITURGY – The Ark Work

Pretty sure this is going to be the most divisive album of the year with 70% saying it’s a pile of shit, 20% swearing it’s a masterpiece and 10% thinking Hunter Hunt-Hendrix is just trolling everyone, and after the third listen I still haven’t made up up my mind about where I stand. But it’s definitely not black metal and it definitely has nothing to do with “Aesthetica”. (?)


Imagine a carnival in Florida. A band’s on stage playing a wild country/rockabilly/tex-mex/ska hybrid while big-haired gorgeous girls in sundresses and cowboy boots dance about, laughing. Then the band plays a touching ballad and a redneck gets on one knee and proposes to his sweetheart while the full moon above shines on the happy, smiling crowd. The Mavericks are THAT band. (8)

PELICAN – The Cliff

Three different remixes of a song off their last album, plus an outtake. Meh. (5)

RHIANNON GIDDENS – Tomorrow Is My Turn

If you’re wondering who’s the best breakout vocalist of 2015, just play Giddens’ cover of Odetta’s “Waterboy” from this excellent folk-blues album and be prepared to pick your jaw up from the floor. (8)

SONGHOY BLUES – Music In Exile

Tinariwen started it but now “desert blues” is a full-blown genre, and these guys from Mali deservedly are its latest stars. (8)

STEVEN WILSON – Hand. Cannot. Erase.

I’ve heard pretty much everything that Wilson has ever released and can safely say that this album is the one I enjoyed the most since Procupine Tree’s “Stupid Dream” in 1999. (9)

SUMAC – The Deal

It’s Aaron Turner from Isis with his mates, so if you’re a Hydraheadhead you’ll piss your pants listening to this sludgy post-metal rifforama. (8)

TORCHE – Restarter

High On Fire meets Jane’s Addiction. (7)

Tuesday, 3 February 2015

Short Attention Span Record Reviews: Feb 2015

ALASDAIR ROBERTS – Alasdair Roberts
Roberts’ Scottish folk music is VERY Scottish and VERY folk and a bit too pastoral for my tastes, but I’m sure it makes a very romantic soundtrack to shagging sheep on the highlands if you’re into that sort of thing. (7)


More than 50 years into her career as a soul and blues singer, Bettye’s voice still sends chills down my spine and makes the hair stand on the back of my neck. Fans of Solomon Burke’s “Don’t Give Up On Me”, check this out ASAP. (8)

BJORK – Vulnicura

I feared we’d just get another 60 minutes of fax-machine gurgling noises but this one actually contains powerful, emotionally charged songs. An uncomfotable listen despite the lush strings, compelling nevertheless. (8)

BOB DYLAN – Shadows In The Night

“Dylan doing Sinatra songs” seems like a counterintuitive, bad, bad idea, but it works surprisingly well: This is actually the most enjoyable Dylan record since 1997’s “Time Out Of Mind”. (8)

CHIP Z’NUFF – Strange Time

Enuff Z’Nuff mainman explores his psychedelic side on a solo effort featuring original G’n’R drummer Steven Adler. Now don’t get me wrong, sometimes I truly believe that Enuff Z’Nuff’s “Welcome To Blue Island” is the greatest album ever made in the history of mankind, but this stuff is meh. (5)

HAYSEED DIXIE – Hair Down To My Grass

Yes it’s a one-trick pony and it’s lowbrow but somehow this joke never gets old, their bluegrass cover versions of hard rock anthens still make for lots of good clean fun. (7)

HOWLIN’ RAIN – Mansion Songs

Ethan Miller (ex-Comets On Fire) continues on his psychedelic folk rock trip with another one of those deep albums he always comes up with, the ones that slowly creep up on you. (8)

JELLYFISH – Bellybutton (Deluxe Edition)

Re-issue of the greatest pop debut of the 90’s that people never heard of, because people are idiots. This double-CD edition’s chock-full of extras such as live recordings and demos that only serve to reinforce the fact that Jellyfish is sorely missed today. (9)

JELLYFISH – Spilt Milk (Deluxe Edition)

Their second album re-issued, this one adds an extra dose of Queen to the band’s Beatles meets Cheap Trick approach. Also full of fantastic extras. (9)

JESSICA PRATT – On Your Own Love Again

There’s something almost magical about Pratt’s deceptively simple melodies and child-like voice. Fans of Anais Mitchell and Joanna Newsom will absolutely fall in love with this. (8)

KID ROCK – First Kiss EP

Oh god, this is worse than Nickelback. (3)

NAPALM DEATH – Apex Predator / Easy Meat

Skull-crushing, face-melting and extreme to the extreme, this is definitely going to be one of the year’s best metal albums, quite a feat for a band that’s been around for 34 years – longer than most of its fans. (9)

NATALIE PRASS – Natalie Prass

Wait a second, are you telling me that Jessica Pratt and Natalie Prass are two different persons? OK, I know I’m being unfair, I’m not sure if Pratt owns “Dusty In Memphis” whereas Prass definitely does. (7)

PERIPHERY – Juggernaut Alpha / Juggernaut Omega

Whoa. Huge step forward, caught me off-guard. This is quite excellent progressive metal and the singer finally testosteroned it up a notch or two. (8)


Minneapolis radio station The Current releases split 10” record of in-studio live performances to celebrate its tenth birthday. The Hold Steady side is mostly acoustic versions, but the Suicide Commandos side (a proto-punk Minneapolis band formed in 1974 that I’d never heard of before) is the real revelation, a full-on adrenaline blast that really blew me away. (9)

WHITEY MORGAN & THE 78’s – Born Raised And Live From Flint

Morgan’s songs are honky-tonk country but, being from Michigan, his attitude is pure high energy rock ‘n’ roll and so’s his facial hair. (8)

WILLIE NILE – If I Was A River

Cult Springsteen-esque rocker trades his guitar in for a piano and releases an album of touching ballads, the silliness of “Lullaby Loon” notwithstanding. (7)

Saturday, 17 January 2015

10 Λόγοι που το "The Black Parade" Είναι ο Καλύτερος Δίσκος του 21ου Αιώνα

Θα πω πάλι το προφανές, αλλά όταν περάσεις μια συγκεκριμένη ηλικία οι δίσκοι που σου «μένουν» γίνονται όλο και σπανιότεροι. 

Κατ’ αρχάς, όταν είσαι έφηβος που μόλις έχεις ανακαλύψει τη μουσική όλα σου φαίνονται φρέσκα και σπουδαία και γαμάτα διότι δεν έχεις κάτι άλλο με το οποίο να τα συγκρίνεις. Και όταν είσαι έφηβος, με λιγότερα βιώματα και ακούσματα, είναι ευκολότερο να σου αποτυπωθεί κάτι και να μείνει μαζί σου για πάντα. Οι σημερινοί πιτσιρικάδες ενθουσιάζονται με τη Nicki Minaj κι έχουν κάθε δικαίωμα να μην έχουν ιδέα ποια είναι η Missy Elliott ή (Θεός φυλάξοι!) η Diana Ross, οι έφηβοι αναγνώστες του Kerrang! τo 1998 ψήφιζαν Reef και Terrorvision σε λίστα με τα 100 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών αφήνοντας απ’ έξω π.χ. το “Are You Experienced” του Jimi Hendrix, κι εγώ εν έτει 2015 ακούω ακόμα το “Emotions In Motion” του Billy Squier τουλάχιστον 3-4 φορές το χρόνο επειδή αυτό έτυχε να ακούσω όταν ήμουν 14. Να μου το θυμηθείτε, το 2040 θα υπάρχουν ορδές σαραντάρηδων που θα ακούνε με νοσταλγία παλιά τραγούδια της Nicki Minaj ενώ τα παιδιά τους θα τους κοιτάνε με μισό μάτι αναρωτώμενα γιατί η μαμά γουστάρει αυτή την αρχαία χοντροκώλα. Πάντα έτσι ήταν τα πράγματα, αυτή είναι η φυσιολογική ροή των πραγμάτων.

Δεύτερον, μεγαλώνοντας έχεις κι άλλες δουλειές να κάνεις πέρα από το να κάθεσαι κλεισμένος στο δωμάτιό σου ακούγοντας δίσκους πιστεύοντας ότι θα αλλάξεις τον κόσμο και χαζεύοντας το ταβάνι, όπως ας πούμε να εξασφαλίσεις ότι εσύ και 2-3 άλλοι που αποκαλείς οικογένειά σου θα έχουν ταβάνι πάνω από το κεφάλι τους to begin with. Ακούς λιγότερα πράγματα, τα ακούς λιγότερο συχνά και πιο επιφανειακά γιατί συνήθως έχεις ένα βουνό έγνοιες στο μυαλό σου, οπότε τι να σου μείνει από αυτά που γκαρίζει περί επανάστασης ο κατά 20 χρόνια νεώτερός σου τραγουδιστής της τάδε hip και hot νέας πανκ μπάντας;

Διάφορες τέτοιες παράμετροι οδηγούν άτομα της ηλικίας μου σε μία στάση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως κυνική απέναντι σε κάθε τι νέο στη μουσική. Αν είναι έτσι, ζητώ συγνώμη. Ταυτόχρονα όμως αυτό δίνει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στο χαρακτηρισμό «αριστούργημα» όταν τον αποδίδεις σε δίσκο που άκουσες μετά τα 35 κι εξακολουθείς να τον ακούς τακτικά σχεδόν μια δεκαετία αργότερα. Ε ναι λοιπόν, το “The Black Parade” των My Chemical Romance είναι αριστούργημα και μία από μόλις 7 (επτά) ροκ κυκλοφορίες από το 2000 κι έπειτα που μου έχουν «μείνει» με ΑΥΤΟ τον τρόπο. Για τους εξής 10 λόγους:

1. Ανερχόμενη μπάντα με δύο albums στο ενεργητικό της, θεωρείται μεγάλη ελπίδα για το μέλλον από μία μεγάλη μερίδα των εφήβων που αποτελούν τους πιο ενθουσιώδεις καταναλωτές μουσικής, έχει αποκτήσει γερά πατήματα κάτω από την ιδιαίτερα δημοφιλή εκείνη την εποχή ταμπέλα “emo” και αυτοί τι κάνουν; Αντί να στήσουν ένα δίσκο-εγγυημένη επιτυχία πάνω σε δύο πιασάρικα τρίλεπτα singles, το τρίτο τους album είναι ένα ξεδιάντροπα 70’s classic rock concept album. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ούμπαλα, και τα ούμπαλα εδώ βγαίνουν και στη μουσική αυτή καθεαυτή.

2. Και τι concept ε; Καταπιάνεσαι με το πιο unsexy θέμα που θα μπορούσες, με ένα από τα ελάχιστα ταμπού που έχουν απομείνει όρθια και που θα μπορούσε να απωθήσει μέρος του κοινού σου, και γράφεις ένα album για κάποιον που πεθαίνει από καρκίνο. Και το κάνεις με σπάνια ευαισθησία, βγάζοντας πόνο και οργή και ματαίωση και μου σφίγγει την ψυχή αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να το ακούω ξανά και ξανά και να σκέφτομαι για αυτή την κωλοαρρώστια και δικούς μου ανθρώπους που έχασα και δικούς μου ανθρώπους που τη γλύτωσαν και αν προβλέπεται κάποια στιγμή και για μένα στο πρόγραμμα...

3. Αυτό δεν είναι ένα album των My Chemical Romance, οι My Chemical Romance εξαφανίστηκαν το 2005 και επανεμφανίστηκαν το 2007. Αυτό είναι ένα album των Black Parade, της περσόνας που δημιούργησαν οι My Chemical Romance για το συγκεκριμένο album. Και είναι ιδίαιτερα πειστικοί, επιπέδου method acting σχολής Στανισλάφσκι – ή τουλάχιστον επιπέδου David Bowie όταν είχε μεταμορφωθεί σε Ziggy Stardust. Μου λείπουν οι Black Parade, σχεδόν όσο και ο Ziggy.

4. Οι ερμηνείες του Gerard Way, σε όλο το album, είναι εξαιρετικές. Ο άνθρωπος τα ζει τα τραγούδια του “Black Parade” με πάθος που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τεράστιους ερμηνευτές επιπέδου Peter Gabriel και Geoff Tate και που δυστυχώς ποτέ ξανά δεν κατάφερε να επαναλάβει.

5. Κανείς άλλος δεν πέτυχε ποτέ να βγάλει τέτοια πομπώδη ατμόσφαιρα και πολυμορφία ηχοχρωμάτων μέσα στο ίδιο album, τύπου Queen, από την εποχή των, εχμμ, Queen: Μέσα σε 50 λεπτά έχεις και straightforward rockers όπως το ΥΠΕΡΓΑΜΑΤΟ one-two punch των “This Is How I Disappear” και “The Sharpest Lives”, και επικά έπη όπως το “Welcome To The Black Parade”, και tongue-in-cheek μπουρλέσκ καμπαρέ όπως το εντελώς Mercury-κό hidden track “Blood”, και ανατριχιαστικές μπαλάντες όπως το “Disenchanted”, και όλα δένουν τέλεια χωρίς το πράγμα να καταντάει γελοίο.

6. Και μια που λέμε για Queen, οι κιθαρίστες εδώ αποτίουν απροκάλυπτα φόρο τιμής στο Μεγάλο Brian May σε περισσότερες από μία περιστάσεις: Άκου π.χ τη φράση στο solo του “I Don’t Love You” στο 2:53, και μετά άκου και το 2:53 στο solo του “Bohemian Rhapsody”. Καλό ε; Ε; Ε; 

7. Για να μη μιλήσουμε για το “Mama” με guest vocals από τη… Liza Minnelli, εντελώς συμπτωματικά την αγαπημένη τραγουδίστρια του Freddie Mercury, nudge nudge wink wink say no more.

8. Ακόμα κι όταν οι κιθαρίστες κάνουν πράγματα πολύ «μοντέρνα» για έναν Brian May, όπως π.χ. αυτό το γύρισμα με τις αρμονικές στο κουπλέ του “Welcome To The Black Parade”, η δουλειά τους παραμένει ιδιοφυής, χωρίς υπερβολές και φιοριτούρες.

9. Η παραγωγή του album είναι, απλά, τέλεια. Μακάρι όλοι οι mainstream ροκ δίσκοι να ακούγονταν τόσο κρυστάλλινοι και θελκτικοί.

10. Τα βίντεο για τα singles του album είναι μικρά αριστουργήματα. Εγώ έτσι ανακάλυψα το album, τη μπάντα τη σνόμπαρα (επειδή ήταν emo) μέχρι που είδα το “Welcome To The Black Parade” κι έκανα κακάκια πάνω μου. Δυστυχώς οι μέρες που τα budgets των δισκογραφικών εταιρειών και των συγκροτημάτων επέτρεπαν τη δημιουργία τέτοιων βίντεο-υπερπαραγωγών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, και ως μέλος μιας γενιάς που μεγάλωσε στα 80s με ένα αλλιώτικο MTV αυτό με στεναχωρεί: Πέρα από την ηλικία, την έλλειψη χρόνου, την αλλαγή προτεραιοτήτων, τον κυνισμό, υποθέτω πως για τη γενιά μου κάτι τέτοια μικρά πραγματάκια όπως τα βίντεο έπαιζαν το ρόλο τους στο να σου «μένουν» κάποια albums για πάντα. Αυτό ίσως δεν είναι τόσο προφανές και είναι κάτι που έχει χαθεί, και μάλιστα στην εποχή του youtube: Υποψιάζομαι ότι οι Black Parade θα αναγνώριζαν την ειρωνία. 


Friday, 16 January 2015

Short Attention Span Record Reviews - Jan 2015

Haunting voice sings updated interpretations of Bosnian folk songs. This is probably the saddest thing I’ve heard in months. (8)


She’s the pedal steel guitarist in Jack White’s band and she’s got a lot of famous friends, many of which appear on this album: Members of Portishead, PJ Harvey’s band, Lambchop and Calexico, the latter being the closest point of reference for this beautiful, ethereal, twangy collection of tunes. (8)

MARILYN MANSON – The Pale Emperor

Like most people I gave up on this guy 14-15 years ago but I have to admit that, surprisingly, this is a killer album: Forget industrial, this is Manson in glam/QOTSA/classic rock mode and he RULES. All Hail the Pale Emperor. (8)

PUNCH BROTHERS – The Phosphorescent Blues

Progressive bluegrass. Proggrassive? Bluegressive? Whatever, sounds good anyway. (7)

SLEATER-KINNEY – No Cities To Love

The angular punk guitars/urgent pop hooks combo still works like a charm a decade later, on this most welcome comeback by a leading riot-grrrl act we thought we’d never hear from again. (8)

SWAMP DOGG – The White Man Made Me Do It

Veteran soul/funk eccentric lunatic who’s been around for 45 years but whom you’ve never heard of, unless you read the liner notes on Kid Rock albums to figure out where the badass samples come from. On this album he tackles politics and race and he actually sounds saner than you. (7)

THE HOLD STEADY – Live At Horseshoe Tavern

Good quality bootleg (soundboard recording), semi-official since apparently it was leaked by the band themselves. World-class performance rocking a legendary Toronto live venue, next best thing to actually being there. I do miss the Springsteen piano on “Stuck Between Stations” though. (8)

VARIOUS ARTISTS – Funky Soul Brothers and Sisters: Ghetto Funk Classics & Southern Fried Soul Killers

Stylistically it’s a bit all over the place but at 38 tracks long and mixing unknown funk soul gems with hits by Gil-Scott Heron, Curtis Mayfield, Ike & Tina, Maceo Parker, Mavis Staples, Bettye LaVette, Aaron Neville, The Meters and Bobby Womack, it’s an instant party! (8)

VARIOUS ARTISTS – Native North America Vol.1 Aboriginal Folk, Rock & Country 1966-1985

Amazing 3-LP collection of folk and country by the folk who used to own the country, including 34 ultra-rare songs, lengthy essays and fantastic photos. Musically the main influences are Woody Guthrie, Phil Ochs, Neil Young and Hank Williams, but lyrically the themes are uniquely Native American. (10 for the release package, 7 for the actual music)

VARIOUS ARTISTS – Truckers Kickers Cowboy Angels: The Blissed-Out Birth Of Country Rock, Vol 2, 1969

Volume 2 in this great series documenting the birth and development of country rock. Featuring The Byrds, Flying Burrito Brothers, Bob Dylan, The Band, Dillard & Clark, Poco, Linda Rondstadt, Townes Van Zandt, even Elvis Presley. (8)

Tuesday, 6 January 2015

Mixtape #3 - The Other 90s

Αν ζητήσεις από έναν οποιοδήποτε τυχαίο music nerd (εμένα, τυχαία, ας πούμε) να παίξετε ένα free association game, ξέρετε, αυτό που ο ένας λέει μια λέξη-κλειδί και ο άλλος πρέπει να απαντήσει με το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό, αν πείτε "90s", 9 φορές στις 10 η αυτόματη απάντηση θα είναι "grunge", "Νirvana" ή κάτι αντίστοιχο. 

Εκτός αν είναι φλώρος οπότε η αυτόματη απάντηση θα είναι "britpop", "Blur" ή κάτι αντίστοιχο. Ή αν είναι μαύρος οπότε η αυτόματη απάντηση θα είναι "hip hop", "2Pac" ή κάτι αντίστοιχο. Ή αν είναι μεταλλάς οπότε η αυτόματη απάντηση θα είναι "SLAYEEEEEER ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ" ή κάτι αντίστοιχο.

Είμαι ακόμα στον πρόλογο και ολόκληρο το επιχείρημά μου έχει ήδη καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, πριν καν να αναφέρω ποιο ήταν αυτό. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που ήθελα ήταν να πω και να αποδείξω ότι τα 90s ήταν πολύ παραπάνω από το grunge και τους Nirvana και ότι κατά τη διάρκεια εκείνης της δεκαετίας βγήκε περισσότερη καλή μουσική παρά κατά τη διάρκεια οποιαδήποτε άλλης δεκαετίας.

Εκτός αν ως γεννημένος το 1968 απλώς είχα περισσότερο χρόνο για να ακούω μουσική στα 90s, δεκαετία κατά τη διάρκεια της οποίας τελείως συμπτωματικά εργαζόμουν στη μουσική βιομηχανία, κάτι που σημαίνει ότι κάποιος γεννημένος το 1958 μπορεί να πει ακριβώς το ίδιο πράγμα για τα 80s και κάποιος γεννημένος το 1978 για τα 00s και να έχουν και οι δύο δίκιο.

ΟΚ, αυτό που είχα σκοπό να γράψω μόλις πήγε στο διάολο οριστικά και αμετάκλητα, οπότε άστο. Σας έφτιαξα πάντως μια κασέτα 90s και δεν έχει μέσα καθόλου grunge.

1. CHEMICAL BROTHERS - Block Rockin' Beats
Οι Nirvana του big beat σε μια χορευτική κομματάρα που κάνει τα τζάμια να τρίζουν, τα πατώματα να ιδρώνουν και ναι, οικοδομικά τετράγωνα να σείονται.

2. PORTISHEAD - Sour Times
Καλοκαίρι του '94, 40 βαθμοί με 90% υγρασία στη Νέα Υόρκη, ψωνίζουμε δίσκους, πάμε καταϊδρωμένοι στο σπίτι του S. να τους ακούσουμε, βάζουμε αυτό. Δεν θυμάμαι ποιος από τους τέσσερεις μας το είχε αγοράσει, επιτόπου όμως ξαναβγήκαμε στους 40 βαθμούς και επιστρέψαμε στο δισκάδικο για να το πάρουν και οι άλλοι τρεις.

3. MASSIVE ATTACK - Protection
Οι Nirvana του trip hop (OK το παράχεσα, το ξέρω). Αν πεις ότι δεν σου αρέσει αυτό το τραγούδι, άλλαξε αυτιά.

4. TUATARA - Saturday Night Church
Μέλη των REM και Screaming Trees παίζουν "κινηματογραφικά" instrumentals με έντονες world music επιρροές. Καλύτερο απ' όσο φαντάζεστε. Πολύ καλύτερο.

5. BALLY SAGOO - Tum Bin Jiya
Ινδοβρετανός μουσικός και παραγωγός, παντρεύει πολύ πετυχημένα τη Δυτική electronica των 90's με το Bollywood.

Εκείνο τον χορό της κοιλιάς της Natacha Atlas δε νομίζω ότι μπορώ να τον ξεχάσω ποτέ.

7. DEFINITION OF SOUND - Mama's Not Coming Home
Είχαν κάποιες χορευτικές επιτυχίες στις αρχές των 90s, αυτό πάτωσε και αδυνατώ να καταλάβω γιατί, σήμερα δεν βρίσκεται καν στο youtube. Είμαι σίγουρος πάντως ότι οι Faithless το έχουν στη δισκοθήκη τους, και χάρη στο I Was A Teenage Music Geek τώρα το έχετε κι εσείς (βλ. link στο τέλος του ποστ).

Οι χίπστερ σήμερα λατρεύουν τους Shabazz Palaces, o Ishmael Butler όμως είχε ήδη καθιερωθεί ως γκουρού του εναλλακτικού hip hop 20 χρόνια νωρίτερα.

9. MESHELL NDEGEOCELLO - Leviticus: Faggot
Φοβερή funk μπασίστρια, δηλωμένη bisexual, γνωστή ακτιβίστρια, ο πρώτος της δίσκος ήταν και ο καλύτερος.

10. MEDESKI, MARTIN & WOOD - The Lover
Funk jazz trio με δύο πρόσωπα, ένα πιο pop κι ένα πιο avant garde. Αυτό το κομμάτι ανήκει στα πρώτα και κλείνει ωραία το 90s mixtape. Που δεν έχει μέσα grunge.

Κατεβάστε το mixtape εδώ.

Saturday, 20 December 2014

Short Attention Span Record Reviews - Merry Christmas Version

The Louder Stuff

AC/DC – Rock Or Bust
Brian Johnson will probably tell you that AC/DC is like a football team and that after Captain Alan Shearer retired Newcastle United stayed in the Premier League for another three seasons. But Brian, it was never the same without Shearer, was it? (7) 

CARCASS – Surgical Remission: Surplus Steel
Outtakes as a reminder of how fucking good their reunion album was. Kicks the ass of every new metal band on the block. (8) 

JUCIFER – District Of Dystopia
Husband and wife noise rock duo. And let me tell you, this couple can really make some noise. (6) 

SOUNDGARDEN – Echo of Miles: Scattered Tracks Across the Path
The serious fan will cream his shorts with this 3-CD collection containing unreleased tracks, rarities, cover versions, b-sides and assorted weirdness. Minus one point for the (very few) omissions from “Alternative NRG” and the precambrian Various Artists compilations “Pyrrhic Victory” and “Deep Six”. (9) 

VOICES – London
Out of the ashes of Akercocke rises Voices and I don’t think it’s a coincidence they chose a band name that starts with a “V” , since I hear strong Voivod/Ved Buens Ende/Virus influences in their black metal. Quite ambitious, a bit pretentious. (7) 

The Other Stuff

ANGALEENA PRESLEY – American Middle Class
The third and lesser known member of the Pistol Annies releases her own solo album, and it’s just as enjoyable as Miranda Lambert’s and Ashley Monroe’s if you like your country music sexy and slightly subversive. (7) 

Kovac releases another “Balkan tango” album that is virtually indistiguishable from his last 3 albums. It’s a good album though, all of them. (7) 

CALEB CAUDLE – Paint Another Layer On My Heart
Got this because it includes a couple of duets with Lydia Loveless who does a great Stevie Nicks, but it’s a wonderful record in its own right. It’s labeled “americana” but you can feel free to call it “country rock”. (8) 

The first serious contender for our “Best Of 2015” list a year down the road, almost definitely 2015’s Best Music To Have Sex To, D’Angelo’s fantastic new album is a soulful affair that puts every modern-day r’n’b diva to shame. (9) 

HISS GOLDEN MESSENGER – Lateness of Dancers
Another pretty decent country rock record. Uncut magazine favorites by the way, but generally speaking don’t trust Brits to talk to you about country rock. (7) 

JOAN SHELLEY – Electric Ursa
Haunting melodies and a voice as pure and fresh as water from a mountain spring, Shelley could have easily made my “Best of 2014” list if I had heard this album earlier. She could have been Sharon Van Etten if she lived in Brooklyn instead of Kentucky. (8) 

LUCINDA WILLIAMS – Down Where The Spirit Meets The Bone
Why any fan of American music would choose to listen to that cheesy War On Drugs crap over Lucinda’s fantastic new album is truly beyond my comprehension. (8) 

MONIKA – Secret In The Dark
I loved her when she was doing the Manos Hadjidakis-influenced sad girl thing, but all this electropop and pseudo-disco sounds confused, aimless and just plain bad. (4) 

THE EMPTY HEARTS – The Empty Hearts
Supergroup consisting of members of The Romantics, The Cars, Blondie and The Chesterfield Kings, The Empty Hearts created this catchy, infectious gem of a powerpop record that will rock your socks off. (8) 

Missed this when it first came out a few months ago, just listened to it after a friend insisted I had to. I believe the right word to describe it is “cinematic”, sort of like Nick Cave meets Grails. Good stuff! (8) 

WU-TANG CLAN – A Better Tomorrow
True game-changers back in the 90’s, then the greatest in hip-hop since Public Enemy, but 20 years is a long time and time took some of the edge off. (7)