Sunday, 16 September 2012

The Best Band in Australia

No, not that one. Even though the parallels you can draw are so many it's ridiculous: I mean, come on, if you were playing Trivial Pursuit and the question was "name the band, formed in Australia in the early 70's, played blues-influenced hard rock, featured a pair of brothers on guitar and a charismatic lead singer, the three of them wrote most of the material, their early albums were produced by Vanda/Young for Albert Productions", honestly, what would your answer be?

Well, I'm not talking about AC/DC. This is about a band that was probably just as good as AC/DC, and quite possibly even more successful in their native Australia back in the day, but who never managed to conquer the rest of the world due to a combination of wrong timing, bad luck, and horrendous business decisions. This is the story of The Angels, AKA Angel City, AKA The Angels From Angel City. The Thinking Man's AC/DC. The Best Band in Australia.

Led by the Brewster brothers and vocalist Doc Neeson, after moving from Adelaide to Sydney and kicking ass as the support act on the 1975 South Australian AC/DC tour, the Angels impressed Malcolm Young and Bon Scott so much that the band was offered a recording contract with AC/DC's label. They soon released their first single, "Am I Ever Gonna See Your Face Again", a simple rock 'n' roll love song that achieved something remarkable: Nobody remembers how this tradition started, not even the band, but suddenly everywhere the Angels played live, during this song, every time Doc Neeson sang the line "am I ever gonna see your face again?" everyone in the crowd (and I mean everyone) would respond shouting back "no way, get fucked, fuck off!". The fans still do it today. An American or a European band might have been insulted by this, but in Australia this kind of highbrow comedy is the highest form of compliment a rock band can hope for.

This song was re-recorded for the eponymous Australian debut album which had a strong country influence, and then re-recorded again in a harder version for their first international release, and then re-recorded about a thousand times more, and this is only the beginning of the chaos that is the Angels discography: They have done everything in their power to confuse existing and potential fans. They have released the same album under different names (fearing legal consequences because of Gregg Giuffria's American pomp rock band Angel, outside Australia they released their records as Angel City or The Angels From Angel City). They have released albums with the same title but with different track listings. They have released albums with different titles featuring the same songs. They have released at least 5 different "greatest hits" collections and at least 3 different live albums. Trying to collect their full discography is truly an exercise in futility.

It was on the second Australian full-length, 1978's "Face To Face", that the Angels nailed it: Gone were the country influences, their pub rock transforming into a manic hard rockin' boogie with a punk attitude. This album kills and so does 1979's "No Exit". Both were big hits in Australia. Their first international release in 1980, also titled "Face To Face" but released under the name Angel City, is a compilation of these two fantastic records plus "Am I Ever Gonna See Your Face Again" and is probably the best place to start on your way to the Angels fandom.




Alternatively, another great place to start with this band is the next album, "Dark Room", either the Australian version or the American one which replaces two of the original songs with re-recorded versions of a couple of tracks off the Australian albums "Face To Face" and "No Exit" that were not included on the international version of "Face To Face". Confused yet? Don't say I didn't warn you. Anyway, both versions of "Dark Room" rule. But after one more solid record, "Night Attack" (once again released under the name "The Angels" for Australia and "Angel City" for the rest of the world, with different track listings), something happened.

It's 1983 and the band is huge in Australia. However, after three international releases the Angels remain virtually unknown in America and Europe, as they haven't invested in a decent international tour and the Angels Vs. Angel City name issue is confusing the hell out of everyone. Probably frustrated by this, Doc Neeson is thinking of quitting the band and pursuing an acting career (well, he did have that crazy Aussie "Lethal Weapon"-era Mel Gibson stare, didn't he?). He stays, but the band release a really weird record called "Watch the Red" featuring saxophone solos by the bass player, silly keyboards, a lady announcing something incomprehensible with a heavy Spanish accent, material edited from a 40-minute jam session and some improvised stream-of-consciousness lyrics. I really know nothing about their personal habits and vices, but listening to this I can totally picture band members on cocaine binges in black limousines during this particular phase of their career. This WTF album still reached No. 6 on the Australian charts: At least in the homeland they could do no wrong.

Back on track the next year, "Two Minute Warning" is another excellent heavy rock album. Recorded in Los Angeles and seriously aiming at the American market, this time it was screwed over by internal problems at their U.S. record label, MCA, which caused the album to receive zero support. Another lost opportunity for the world to hear awesome songs like this:



Ironically the next album, 1986's "Howling", their most "American"-sounding (i.e. AOR) record, was never released in the States because MCA sucks cock.

Earlier on we described the Angels as "the thinking man's AC/DC". Don't get me wrong, I'm probably the biggest fan of Bon Scott's lyrics in the northern hemisphere, but AC/DC's songs were always about bad boys, parties and blow jobs. I like a party and a blow job as much as the next guy but the Angels went deeper than that: They were tough on the outside but sensitive on the inside, and their lyrics showed that they cared about the world around them. Well, now it was time for a last desperate effort to make it in America, so fuck that: Let's dumb down the lyrics and hire Alan Niven, manager of Guns N' Roses and Great White. The result: 1989's U.S. release of "Beyond Salvation" (released on the Chrysalis label under the name "The Angels From Angels City", as if two different band names were not enough already). Featuring four AC/DC-esque new songs generally about fucking and AC/DC-esque reworkings of five old Australian hits it went nowhere commercially, which is a shame because even dumbed down the Angels did much better than 99% of the era's hair metal bands. The Australian version of "Beyond Salvation", however (different track listing, naturally), went to No. 1 in Australia.

Alan Niven bailed out soon after and that was pretty much the end of the Angels' attempts to go global. His major contribution to the band was having them cover Great White's "Once Bitten Twice Shy" on the 1992 album "Red Back Fever", which I assume was his idea since Great White had already covered a couple of Angels songs in the past. Great White. Of all the amazing bands on Niven's roster, he chose to associate the Angels with Great fucking White. It makes me sick to the stomach.

By the mid-90's the momentum was gone. It was six years before another Angels album was released and 1998's "Skin And Bone" adds little to the band's legacy. A few months later Doc Neeson was involved in a car accident that left him with serious spinal and neck injuries and quit the band. It was all over.

But was it? A few years later the original line-up minus Neeson started touring as the Angels, while a healthier Neeson formed a band called Doc Neeson's Angels and sued the others for the name. A brief truce was called in 2008 for a reunion tour celebrating the 30th anniversary of the release of "Face To Face", then Neeson took off again. The others recruited Dave Gleeson, singer of the Screaming Jets, and on August 31, 2012 the first Angels album in 14 years was released, titled "Take It To the Streets". It's a decent hard rock record and Gleeson does a great job singing for the heroes of his teenage years, but is it really the Angels we love without Neeson?

No way. Get fucked. Fuck off.



Sunday, 2 September 2012

We Make Our Own Movies

Το πλουσιοκόριτσο στη μικρή φοιτητούπολη βαριέται. Και όταν βαριέται, κάνει παρέα με τους ντόπιους που οι συμφοιτήτριές της σνομπάρουν. 

Έναν από αυτούς τους "άξεστους χωριάτες" η μικρή τον γουστάρει κι ένα βράδυ πηδιέται μαζί του στα όρθια, σε ένα σκοτεινό σοκάκι πίσω από ένα μπαρ. Λίγη ώρα αργότερα όμως αυτός μπλέκει σε ένα μεθυσμένο καυγά και μαχαιρώνει κάποιον, ο οποίος πέφτει νεκρός. Ο εραστής της μικρής, πανικόβλητος και καλυμμένος με τα αίματα του θύματος, ζητά τη βοήθειά της και αυτή γίνεται συνεργός στο έγκλημα: τον πάει με το αμάξι της μέχρι τη γειτονική πόλη για να κρυφτεί. Η αστυνομία τον συλλαμβάνει δύο εβδομάδες αργότερα.

Στη δίκη η μικρή καλείται ως μάρτυρας, προσφέρει άλλοθι στο νεαρό και οι μεγαλοδικηγόροι του μπαμπάκα της φροντίζουν ώστε αυτός να αθωωθεί για να αποφευχθεί η εμπλοκή της μικρής σε σκάνδαλο. Θα πρέπει όμως να ζήσει με το βάρος ενός φόνου στη συνείδησή της. Αν ήταν ταινία, πιθανότατα θα πρωταγωνιστούσε η Rose McGowan στο ρόλο του πλουσιοκόριτσου. Guest star στο ρόλο του μπαμπά της ο Gene Hackman. 

Δεν είναι όμως ταινία. Ποτέ δεν θα ξεπεράσω το πώς ένα τραγούδι μπορεί, σε τέσσερα λεπτά και σαράντα δευτερόλεπτα, να με κάνει να βιώσω μια τέτοια ιστορία πιο ολοκληρωμένα και πιο βαθιά από μια δίωρη χολυγουντιανή υπερπαραγωγή. Μόνο ένα τραγούδι μπορεί.


THE HOLD STEADY - One for the Cutters

When there weren't any parties she'd park by the quarry
Walk into the woods until she came to a clearing
Where townies would gather and drink until blackout
Smoke cigs 'till they're sick, pack bowls and then pass out

Windows wide open to let the hard rock in
Theirs was a rage that didn't need much convincing
The girls gave her glares but the boys were quite pleasant
To be perfectly honest, they didn't seem much different

When there weren't any parties
Sometimes she'd party with townies

Out on the parkways after the parties
It was always arousing when they'd rev up their engines
It's hard to describe so she kept it a secret
The girls that she lived with, they knew nothing about it

The night with the fight and the butterfly knife
Was the first night she spent with that one guy she liked
She gave him a ride to some kid's house in Cleveland
He stayed there for two weeks, the cops finally found him

He didn't seem that different except for that blood on his jacket
He didn't seem that different except for maybe his haircut
He didn't seem much different

They didn't seem that different up until this one little incident
They didn't seem much different

Now the cops want to question everyone present
They parade every townie in town through the station
But no one says nothing and they can't find the weapon
The girl takes the stand and she swears she was with him
Her father's lawyers do most of the talking

She's sick of the questions, sick of the concept
Of justice and fairness, who the hell cares
Who gets caught in the middle?
She smokes and she ponders this riddle

When one townie falls in the forest, can anyone hear it?
When one townie falls
When one townie falls in the forest, does anyone notice?

One drop of blood on immaculate Keds
Mom, do you know where your girl is?
Sophomore accomplice in a turtleneck sweater
Dad, do you know where your kids are?

Sniffing at crystal in cute little cars
Getting nailed against dumpsters behind townie bars
It's a cute little town with streets and cafes
Her friends all seemed nice, she was getting good grades

But when she came home for Christmas
She just seemed distant and different


Friday, 17 August 2012

Haiku Album Reviews Part II

Στο προηγούμενο blog post μου, εδώ, δοκίμασα να γράψω δισκοκριτικές σε μορφή ποιημάτων χαϊκού. Πιθανότατα δεν τα διάβασε κανείς καθώς όλοι ήταν διακοπές, παρόλα αυτά εγώ διασκέδασα και λέω να το επαναλάβω.

Πάμε λοιπόν, κριτικές σε κάποιες ακόμα πρόσφατες κυκλοφορίες, προσπαθώντας να μείνω πιστός στην "κλασική" δομή των χαϊκού: 17 συλλαβές, 3 στίχοι 5-7-5. Ναι, εξυπνάκια λάτρη της Ιαπωνικής κουλτούρας, μη γίνεσαι σπασαρχίδης, ξέρω ότι δεν είναι 17 συλλαβές αλλά 17 on, ξέρω και για το kiru και το kireji και ξέρω και για τους ρεβιζιονιστές σύγχρονους δημιουργούς χαϊκού (χαϊκούκα; χαϊκέκα;) που σνομπάρουν τον κανόνα των 17 on, έχω Wikipedia. Εγώ με 17 συλλαβές τα ξέρω, με 17 συλλαβές θα τα κάνω. ΟΚ;



DEAD CAN DANCE – Anastasis
Μυσταγωγία
βαθιά η απουσία
δεκάξι χρόνια


DR. JOHN – Locked Down
Από funk ΚΑΠΗ
oι Black Keys τον έστειλαν
πίσω στον βάλτο


GOJIRA – L' Enfant Sauvage
Death metal ρίζες
Άγρια παιδιά indeed
ψαγμένα όμως


NORAH JONES – Little Broken Hearts
Δίσκος χωρισμού
η Norah τρώει φρίκη
στάζει φαρμάκι


TOM JONES – Spirit In The Room
Άσπρα πια μαλλιά
Στροφή ρεπερτορίου
Σεβασμός. He rules.


KATATONIA – Dead End Kings
Η μελωδία
σε ξεγελά κρύβοντας
σάπια ψυχή. Μπρρ.


LINKIN PARK – Living Things
To "Α Thousand Suns"
ήταν καλό, έκπληξη
αυτό μπα, χάλια


ELENI MANDELL – I Can See The Future
Σα νανούρισμα
η Eleni τρυφερά
σου τραγουδάει


OLD MAN GLOOM – NO
Ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ
ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ ουουργκ
ουργκ ουργκ ουργκ ουργκ. Αργκ.  
 

BRUCE SPRINGSTEEN – Wrecking Ball
Απυρόβλητο
όλοι εγέρθητι ρε
the Boss is back. Yeah. 


Περιμένω τους αναγνώστες να απαντήσουν με δικά τους χαϊκού για άλμπουμ της επιλογής τους!

Sunday, 12 August 2012

Haiku Album Reviews

Πίστευα ότι η ιδέα μου ήταν πρωτότυπη, αλήθεια: Όντας οπαδός των σύντομων κριτικών του Αργύρη Ζήλου στο παλιό Αθηνόραμα και παρατηρώντας τη νέα μόδα των reviews 140 χαρακτήρων που λάνσαρε το Αμερικανικό μουσικό περιοδικό SPIN στο Twitter, σκέφτηκα να το πάω ένα βήμα παραπέρα και να αρχίσω να γράφω δισκοκριτικές σε μορφή ποιημάτων χάϊκου.

Η απογοήτευση ήταν μεγάλη όταν ένα απλό google search αποκάλυψε ότι το έχουν ήδη κάνει άλλοι (π.χ. http://haikualbumreview.tumblr.com/), η ιδέα όμως με διασκεδάζει τόσο που αποφάσισα τελικά να το δοκιμάσω κι εγώ. Θα το επιχειρήσω με μερικές πρόσφατες κυκλοφορίες, και θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν κάποιος αναγνώστης του blog απαντούσε με δικά του χάϊκου σε άλμπουμ της επιλογής του. Για να πάμε να δούμε τι θα βγει:




FIONA APPLE - The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do
Φωνή αγγέλου
τίτλος σιδηρόδρομος
η ψυχή σφίγγεται


BARONESS - Yellow & Green
Queens Of The Stone Age
Ήχος και στάση 90's
hipsters, μα σούπερ


THE CULT - Choice Of Weapon
Φωνή καμπάνα
πάλαι ποτέ τζόβενου
και top συνθέσεις


GASLIGHT ANTHEM - Handwritten
Ήταν καλοί πριν
αγαπήσουν Tom Petty
ξεχνώντας το πανκ


HUNTRESS - Spell Eater
Metal της σειράς
μια μετριότητα, όμως
πω πω βυζάρες


JAPANDROIDS - Celebration Rock
Βαράν' οι χίπστερ
χαράς ευαγγέλια
λέει το Pitchfork


SCOTT KELLY, STEVE VON TILL, WINO - Songs Of Townes Van Zandt  
Μόνο κιθάρα
σαν hippies, στα Μάταλα
βράδυ, φωτιά. Μπλιαχ.


REDD KROSS - Researching The Blues
Pop βετεράνοι
αγαπάνε κιθάρες
δυνατό comeback


SWANS - The Seer
Δυο ώρες πόνου
τρέλα, σκότος, θάνατος
ναι, Θεός ο Gyra


OTIS TAYLOR - Contraband
Blues ίσον θλίψη
μα τούτος κόβει φλέβες
το παράκανε

Saturday, 28 July 2012

5 Δίσκοι για τις Διακοπές

Ως ανώριμος τύπος κολλημένος στην εφηβεία, η αιώνια φαντασίωση των καλοκαιρινών διακοπών είναι εξωτικές αμμουδιές με φοινικόδεντρα, beach bars με μπαρμαν τύπου Τομ Κρουζ στο "Κοκτέηλ" και σερβιτόρες σαν το προσωπικό στο "Coyote Ugly", καμπριολέ Cadillac με τέσσερις γκόμενες με μπικίνι στο πίσω κάθισμα κλπ.

Φυσικά στην πραγματικότητα οι εξωτικές παραλίες είναι γεμάτες κάγκουρες με ρακέτες και μαμάδες με ταπεράκια, το beach bar το έχει ο Μήτρος που μέχρι πέρσι βόσκαγε τα πρόβατα και στο μαγαζί βάζει Πλούταρχο και το αυτοκίνητο είναι Hyundai με δύο παιδάκια που τσακώνονται και ουρλιάζουν στο πίσω κάθισμα αλλά αυτό δεν έχει σημασία, η φαντασίωση είναι φαντασίωση. Γι' αυτό λοιπόν προτείνουμε 5 όχι ιδιαίτερα γνωστά άλμπουμ που ταιριάζουν γάντι ως soundtrack της φαντασίωσης, αν τα πάρετε μαζί σας στο i-Pad. Ή, ακόμα καλύτερα, σε CD για να τα ακούτε δυνατά και στην Cadillac.



ENUFF Z'NUFF - Welcome To Blue Island
Πρωτοεμφανίστηκαν δισκογραφικά το 1989, στο απώγειο του hair metal, με ανδρόγυνο image και παρατσούκλια τύπου Chip Z'Nuff και Vik Foxx, υπογράφοντας έτσι την καλλιτεχνική θανατική τους καταδίκη ως τελειωμένοι ποζεράδες. Στην πραγματικότητα όμως ο ήχος των EZ οφείλει πολύ περισσότερα στους Cheap Trick και τους Beatles παρά στους Poison. Το "Welcome To Blue Island" είναι ένας καταπληκτικός power pop δίσκος που δυστυχώς ελάχιστοι άκουσαν όταν κυκλοφόρησε το 2003.




VARIOUS ARTISTS - Tropicalia: A Brazilian Revolution In Sound
Μια εξαιρετική συλλογή με υπέροχα τραγούδια και υπερπλήρες booklet με την ιστορία του κινήματος Tropicalia, τη μουσική του πορεία από τις bossa nova ρίζες μέχρι τις ψυχεδελικές ροκ απολήξεις, και τις πολιτικές του προεκτάσεις. Gilberto Gil, Caetano Veloso, Gal Costa, Os Mutantes και παγωμένες καϊπιρίνιες στην αμμουδιά.




THE J.B.'S - DOING IT TO DEATH
Το καλοκαίρι σηκώνει funk, και πιο funk από τους J.B.'s δεν έχει. Η μπάντα του James Brown τα κατάφερνε μια χαρά και χωρίς το Νονό, όπως φαίνεται περίτρανα σε αυτό το κλασικό άλμπουμ του 1973.




VINTAGE TROUBLE - The Bomb Shelter Sessions
Πρόσφατα τους μάθαμε αυτούς, και χαίρομαι που βγαίνουν ακόμα τέτοιες μπάντες για να κάνουν τα καλοκαιρινά μας βράδια καλύτερα. Φανταστικό χαρμάνι από ροκ, soul και blues με frontman-αποκάλυψη και τρομερό κιθαρίστα. 





MOON MARTIN - The Very Best Of
Αν έλεγα ότι οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι πλήρεις χωρίς μια συλλογή του Moon Martin θα σκεφτόσασταν "μα τι λέει ο μαλάκας", αλλά οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι πλήρεις χωρίς μια συλλογή του Moon Martin. Κοιτάξτε, δεν εννοώ τον Moon Martin συγκεκριμένα, εννοώ την ιδέα του Moon Martin: Ενός ροκ τραγουδοποιού της παλαιάς σχολής με απλά, όμορφα, αγαπημένα κομμάτια. Αν δεν πάρετε Moon Martin πάρτε Van Stephenson, ή Bob Seger, ή Tom Petty.


(εδώ κανονικά θα έμπαινε youtube βίντεο του "Bad News" ή κάποιας άλλης επιτυχίας του Moon Martin που πιθανότατα θα έκανε κάποιον αναγνώστη του blog να ενδιαφερθεί και να αγοράσει το album, αλλά μέσα στην απέραντη σοφία της η ΕΜΙ αποφάσισε να εξαφανίσει όλα τα τραγούδια του M.M. από το youtube "on copyright grounds". Ιδιοφυές. Μπράβο παιδιά, το να εμποδίζετε κάποιον να συστήσει ξεχασμένους καλλιτέχνες σας σε ένα καινούργιο κοινό που ίσως ενδιαφερθεί να αγοράσει κάνα δίσκο, χωρίς μάλιστα να σας κοστίσει σεντ, αποτελεί επανάσταση στο μάρκετινγκ. Πάντα τέτοια.)


Ωραία, και τώρα που τέλειωσα το γράψιμο για τη φαντασίωση, πάω να φορτώσω στο MP3 Player τα καινούργια Baroness, Swans και Hot Water Music που θα πάρω μαζί μου στις διακοπές στην πραγματικότητα.

Wednesday, 27 June 2012

We had joy, we had bliss, we had Seasons In The Abyss

Αποφεύγω να γράφω για metal στο "I Was A Teenage Music Geek". Εδώ πλασάρω ένα πιο σοφιστικέ και αυτοσαρκαστικό προφίλ για να εντυπωσιάσω ανθρώπους που δεν με ξέρουν, κι εξάλλου όταν με πιάνει να γράψω περί metal έχω πού να το κάνω. Θα κάνω όμως μια εξαίρεση γιατί οι Slayer είναι θεοί, το "Seasons In The Abyss" είναι ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών, και στο κάτω-κάτω δικό μου είναι το blog, ό,τι γουστάρω κάνω και σε όποιον αρέσει.

Λοιπόν που λέτε, ως μεταλλάς έφηβος στα 80's ήμουν σχετικά ενημερωμένος αλλά μάλλον συντηρητικός.  Άκουγα AC/DC, Purple-Rainbow-Whitesnake, Dio, Maiden, Scorpions, Manowar, Accept, WASP, Queensryche, αλλά και αμερικανιές που σήμερα δεν θεωρούνται metal αλλά το 1982 έμπαιναν σε αυτή την κατηγορία: Billy Squier, Pat Benatar, Joan Jett... Δεν γούσταρα όμως thrash: To "Kill 'Em All" το είχα ακούσει στο σπίτι του κιθαρίστα της πρώτης μου "μπάντας" (αυτός στην απομίμηση Flying V, εγώ σε ένα αρμονιάκι Casio, ο Μήτσος στα τάπερ και τα κατσαρολικά) και δεν είχα εντυπωσιαστεί, οι Anthrax μου άρεσαν αλλά φοράγανε βερμούδες οπότε δεν πιάνονταν για metal, και Slayer απέφευγα να ακούσω γιατί ήμουν σίγουρος ότι δεν θα μου αρέσουν. Ούτε καν σε μαγαζί δεν είχα ακούσει Slayer: Στην Όμπρε πηγαίναμε τις Παρασκευές που έπαιζε ποζεράδικα μπας και γνωρίσουμε καμιά γκόμενα και η Crazy στο Χαλάνδρι ήταν ούτως ή άλλως πιο παλαιοροκάδικη, Γκάλαχερ κι έτσι.

Και μετά ως φοιτητής, καινούργιες παρέες, διευρυμένοι ορίζοντες, νέα στέκια: Όχι πια μόνο Όμπρε, τέλη 80's αρχίσαμε να πηγαίνουμε και στο Maze, ένα μπαρ στην Πανόρμου όπου έβαζε μουσική ο Γρηγόρης ο Βαϊος ("We Care A Lot"! Chili Peppers! The Creeps! "Σαβαρακατρανέμια"!) και για πιο μοδάτες καταστάσεις στο Booze που μόλις είχε ανοίξει στην Κολοκοτρώνη. Ε λοιπόν, μια Κυριακή βράδυ στο Booze, το πιο χιπστεράδικο μαγαζί της πόλης, άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου Slayer. Αυτό εδώ, και χέστηκα πάνω μου:


Αν θυμάμαι καλά μουσική εκείνο το βράδυ έβαζε ο Παντελής που δούλευε σε δισκογραφική, είχε το promo του "Seasons In The Abyss" πριν κυκλοφορήσει και είπε να δοκιμάσει αντιδράσεις (θυμίστε μου μια άλλη φορά να σας πω για το μεταφυσικό φαινόμενο να πέφτω πάνω στον Παντελή στα πιο κουφά μέρη κάθε φορά που ταξίδευα στο Λονδίνο. ΚΑΘΕ φορά όμως). Έχωσε λοιπόν o Παντελής το "Blood Red" σε ανύποπτη στιγμή κάπου ανάμεσα σε Inspiral Carpets και Happy Mondays, και τα είδα όλα. Ντρίμπλαρα καμιά εκατοστή χίπστερ που λικνίζονταν αδιάφορα κρατώντας ποτήρια με βότκα λεμόνι (τα μοχίτο δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα) για να φτάσω στο DJ και να ρωτήσω τι στο διάολο ήταν αυτό που έβαλε, αυτομουτζώθηκα για τα χρόνια που απέφευγα τους Slayer και την επόμενη μέρα το πρωί πήγα και αγόρασα δισκογραφία.

Μερικά χρόνια αργότερα είχα την ευκαιρία να δω τους Slayer live στο Webster Hall της Νέας Υόρκης. Είχαν για support τους Biohazard και τους Machine Head. Τα support πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Την ώρα που έπαιζαν οι Slayer ΟΛΟΚΛΗΡΟ το club είχε μετατραπεί σε mosh pit. Κάποιος έκανε βουτιά από τον εξώστη. Στο κοινό ήταν 1.980 άνδρες και 20 γυναίκες, όλες τους πιο άσχημες από τους άνδρες. Ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου. Και το "Seasons In the Abyss", 22 χρόνια αργότερα, παραμένει το πιο πορωτικό, καταιγιστικό, απειλητικό album που μπορεί να παιχτεί σε χιπστεράδικο μαγαζί.

Saturday, 9 June 2012

No Guitar! Top-10 Καλύτερων Solos

Το ροκ είναι εξ ορισμού το κατ' εξοχήν κιθαριστικό μουσικό ιδίωμα: Ροκ συγκροτήματα χωρίς κιθάρα στην ιστορία της μουσικής έχουν υπάρξει ελάχιστα και είναι είτε απλώς οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, είτε έχουν ως βασική τους αξία και λειτουργία το καινοτομικό του πράγματος.

Μοναδική ίσως ουσιαστική πραξικοπηματική απόπειρα κατά της κιθαριστικής κυριαρχίας ήταν η ομαδική επίθεση από πληκτράδες στο πρώτο μισό των 70's, τότε που την ώρα του σόλο ο Jon Lord μοιραζόταν ισότιμα τον προβολέα με τον Blackmore και ο Keith Emerson διέλυε το Hammond του επί σκηνής σε μια (θλιβερή) απομίμηση Hendrix/Townshend: Keith, άστο αγόρι μου, καλώς ή κακώς το όργανο που διάλεξες μοιάζει περισσότερο με μπουφέ σαλοτραπεζαρίας παρά με φαλλό, ποτέ δεν θα γίνει cool. Γι' αυτό άλλωστε τα πλήκτρα γρήγορα υποχώρησαν ξανά στον υποστηρικτικό ρόλο που τους ταιριάζει καλύτερα, τουλάχιστον μέχρι την άνοδο της ηλεκτρονικής μουσικής που δημιουργήθηκε και κυριαρχήθηκε από διανοούμενους nerds και στην οποία το "coolness factor" ποτέ δεν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο.

Παρόλα αυτά, στο ροκ έχουν υπάρξει εκατοντάδες εξαιρετικοί παικταράδες πληκτροφόρων, πνευστών ή κρουστών οργάνων, καθώς και εγχόρδων με λιγότερες από 6 χορδές, που κατά καιρούς έβγαιναν μπροστά για να σολάρουν και να κλέψουν τη δόξα από τους κιθαρίστες. Παρακάτω καταγράφουμε μερικούς από τους καλύτερους στις κορυφαίες στιγμές τους, βάσει του κλασικού και απόλυτα αντικειμενικού κριτηρίου του ποιος θα μου πρωτοέρθει στο μυαλό. Πάμε λοιπόν.

10. Vincent Crane (Atomic Rooster) - Breakthrough

Οι πληκτράδες με τα Hammond που λέγαμε; Ε, ο Crane ήταν ένας από τους καλύτερους. Ίσως ο πιο παραγνωρισμένος. Σίγουρα ο πιο άσχημος. Εν πάσει περιπτώσει, επέλεξα το "Breakthrough" για τον ιδανικό τρόπο που ο Crane παντρεύει το Hammond με το πιάνo, όχι ακριβώς σε solo αλλά παραμένοντας σε πρώτο πλάνο σε όλο το κομμάτι με συνεχόμενα μικρά γυρίσματα και μίνι φράσεις-σολίδια. Στο youtube υπάρχουν 3-4 διαφορετικές εκρηκτικές live εκτελέσεις του κομματιού, εγώ πάντως προτιμώ την πιο υποχθόνια studio εκτέλεση.


9. ? (Gary Moore) - Empty Rooms

Τα καθήκοντα του μπασίστα στην ΤΡΕΛΗ ΔΙΣΚΑΡΑ που λέγεται "Victims Of the Future" τα μοιράζονται ο Neil Murray, ο Bob Daisley και κανά-δυο ακόμα, οπότε δεν είμαι σίγουρος ποιος παίζει το άταστο solo που ξεκινάει στο 3:13, αλλά είναι ΘΕΟΣ. Δεν κάνει τίποτα το πρωτοποριακό, απλώς επαναλαμβάνει το κιθαριστικό σόλο του ίδιου του Moore που προηγήθηκε, αλλά και μόνο η ιδέα του να κάνει κάτι τέτοιο και μάλιστα με άταστο μπάσο, σε αυτό το σημείο αυτού του τραγουδιού, είναι ιδιοφυής. A, επιμένω, μιλάμε για την εκτέλεση από το "Victims Of the Future" έτσι; Όχι την κατά 2 λεπτά συντομότερη και πιο γυαλισμένη επανεκτέλεση που ακολούθησε στο "Run For Cover"!




8. Junior Walker (Foreigner) - Urgent

Ε λοιπόν το παραδέχομαι, είμαι φλώρος και AOR-ας, αλλά το "4" των Foreigner το γουστάρω πολύ. Ένα album από τη χρυσή εποχή του βινυλίου, όταν οι δίσκοι διαρκούσαν 40 λεπτά το πολύ και περιείχαν 10 τραγούδια που ήταν ένα κι ένα, χωρίς fillers. Από τις κορυφαίες στιγμές ενός έτσι κι αλλιώς κορυφαίου δίσκου είναι το solo που εμπνεύστηκε ο καλεσμένος session-ας Junior Walker, ένας θρύλος της Motown και της soul, για το "Urgent": Ακούστε πώς το σαξόφωνο του Walker απογειώνεται στο 2:56 και πώς δίνει τέλεια ασίστ στο Lou Gramm για το ρεφρέν:




7. Billy Joel - Don't Ask Me Why

Για το "Glass Houses" τα λέγαμε στο προηγούμενο blog post. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι μια από τις πιο ήρεμες, τρυφερές στιγμές ενός κατά τα άλλα ειρωνικού και μάλλον θυμωμένου δίσκου, και παρόλο που πιανιστικά δεν είναι η πιο εντυπωσιακή στιγμή της καριέρας του Joel, αποτελεί ιδανικό δείγμα της μουσικής του ιδιοφυίας. Προσέξτε πώς, εκεί που το τραγούδι πάει να εκτροχιαστεί προς το γλυκανάλατο, ο Joel δίνει μια χιουμοριστική νότα με το απόλυτα μετρημένο, απέριττο σόλο του.




6. Daniel Sadownick (Screaming Headless Torsos) - Smile In A Wave

Ας μην κρυβόμαστε, τo πειραματικό jazz/funk rock των Screaming Headless Torsos δεν είναι παρά το όχημα για τις εκτυφλωτικές κιθαριστικές επιδείξεις του David Fiuczynski. Παρόλα αυτά, έχοντας δει τη μπάντα live, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αν δεν είχε από πίσω του τον περκασιονίστα Daniel Sadownick, η μπάντα του "Fuze" θα ήταν μισή. Κοιτάξτε πώς ο Daniel τιμωρεί τα κρουστά του:




5. Charlie Daniels (Charlie Daniels Band) - The Devil Went Down To Georgia

Δε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που δεν έχει ακούσει αυτό το τραγούδι, έτσι δεν είναι; Διηγείται την ιστορία του Johnny, o οποίος παίζει βιολί και ο οποίος προκαλεί τον Οξαποδώ σε μια μουσική μονομαχία με έπαθλο είτε το χρυσό βιολί του Διαβόλου αν κερδίσει ο Johnny, είτε την ψυχή του Johnny σε αντίθετο αποτέλεσμα. Φυσικά κερδίζει ο Johnny. Τα solos και των δύο τα παίζει ο Charlie. Αλλά ρε παιδιά για πείτε μου, είμαι ο μόνος που πιστεύει ότι το σόλο του Διαβόλου είναι καλύτερο και το αποτέλεσμα είναι άδικο;



4. King Curtis? (Coasters) - Baby That Is Rock 'n' Roll

Παιδιά, εδώ έχουμε τη Μητέρα Όλων των Sax Solos. Δεν είμαι σίγουρος ποιος παίζει το σαξόφωνο αφού πίσω από τους τραγουδιστές στα 50's έπαιζαν απρόσωποι studio μουσικοί, το στυλ πάντως μου θυμίζει King Curtis και πιθανότατα είναι αυτός, αφού σίγουρα έχει παίξει σε αρκετές άλλες ηχογραφήσεις των Coasters. Ακούστε τον, το σόλο του είναι Τ Ε Λ Ε Ι Ο: 30 δευτερόλεπτα που ως σήμερα, 53 χρόνια μετά, αποτελούν το μέτρο σύγκρισης για οποιονδήποτε επιχειρεί να παίξει σόλο σαξόφωνο σε ροκ κομμάτι. Μέχρι τώρα κανείς δεν το έχει ξεπεράσει.




3. Jon Lord (Deep Purple) - Burn

Στη θέση αυτή θα μπορούσε να βρίσκεται οποιοδήποτε από τουλάχιστον 30 άλλα τραγούδια των Deep Purple ή των παλιών Whitesnake, αφού ο Lord είχε πάντα σημαντικό ρόλο με το Hammond του και ποτέ δεν έκανε κάτι λιγότερο από άψογη δουλειά. Επέλεξα όμως το "Burn" και μάλιστα στην εκτέλεση του "California Jam" επειδή, εεεε, είναι το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών και όποιος διαφωνεί είναι βλάκας. Αυτά.



2. Brian Eno (Roxy Music) - Editions Of You

Το συγκεκριμένο κομμάτι θα άξιζε μια θέση στη λίστα, σε οποιαδήποτε λίστα, για το κοστούμι του Brian Eno και μόνο. Πέρα όμως από τη glam υπερβολή, ακούστε πώς ο Eno βιάζει το Moog synthesizer του από το 1:40 μέχρι το 2:13 (το 1971) και μετά ελάτε να μου μιλήστε για punk, noise, avant garde ή ο,τιδήποτε άλλο. Και προσπαθήστε να μη γελάσετε με τα ρούχα.




1. Magic Dick (J. Geils Band) - Whammer Jammer 

Με όνομα όπως "Magic Dick" του αξίζει η πρώτη θέση στη λίστα και με το παραπάνω. Όμως το Magnum Οpus του φυσαρμονικίστα αυτής της σπουδαίας blues μπάντας θα σας τινάξει τα μυαλά, με τον ίδιο εκρηκτικό τρόπο που ο ίδιος ο Magic τινάζει στον αέρα τα πνευμόνια του. Ακούστει τι κάνει! Ακούστε πώς χώνει! Από την αρχή ως το τέλος, ένα ατελείωτο solo! Φυσαρμόνικας! Και πώς τον στηρίζει η υπόλοιπη μπάντα! Οι J. Geils Band είναι μια μπάντα για την οποία τρέφω απεριόριστη εκτίμηση και όποιος δεν τους ξέρει θα καταλάβει αμέσως γιατί:



Bonus track: David Rosenthal (Rainbow) - Spotlight Kid

Δεν έχω λόγια. Τον γνώρισα κάποτε, όταν έπαιξε στην Αμερικανική πόλη που σπούδαζα με τη μπάντα του προαναφερθέντα Billy Joel, και του το είπα. Χαμογέλασε.