ALKALINE TRIO – Blood, Hair, And Eyeballs Pop-punk veterans keep doing what they do. (7)
DOGMA – Dogma A blatant attempt to capitalize on Ghost’s success, it gets the sound and the visuals right but totally misses out on the humor and the subtle subversion. (6)
GREEN DAY – Saviors Their most political album since “American Idiot”, and among their top-5 (probably #4). That’s quite a feat for a band that has been going on since 1987 on their 14th outing. (8)
ESCUELA GRIND – DDEEAATTHHMMEETTAALL 4-song EP tribute to one of their favorite genres, and they absolutely nail it. Katerina Economou is not intimidated by Barney Greenway’s guest slot, and that tells you something. (8)
HEALTH – Rat Wars Dancefloor-friendly industrial with NIN as the most obvious reference point but not enough hooks. (6)
GREG PUCIATO – FC5N (EP) Ηe’s turning into Mike Patton, with all these different projects and all of them good. 5 tracks here, most of them previously available as bonus tracks, it’s high-quality modern heavy rock. (8)
THE OTHER STUFF
RYAN DAVIS & THE ROADHOUSE BAND – Dancing On The Edge Literate southern gentleman with a sound often utilizing Americana/country-ish signifiers (e.g. pedal steel guitars, Joan Shelley guesting) but a dense lyric sheet of weird poetry and oddball humor that, as a songwriter, positions him closer to someone like Craig Finn. (8)
JOHNNY DOWD – Is Heaven Real? How Would I Know Legendary country music weirdo on 19th album, which sounds like all things Memphis combined. His voice is a bit off, but that’s actually part of the charm of this record. (8)
GLASS BEACH – Plastic Death “OK Computer” as done by Yes. (8)
THE SMILE – Wall Of Eyes Radiohead spin-off sounds quite a bit like a cross between 1999 Radiohead and 2015 Radiohead so, with all due respect to Tom Skinner, I really don’t understand why it’s not a Radiohead album. (8)
VARIOUS ARTISTS – She’s Got the Power! Female Power Pop, Punk & Garage Is Blondie “power pop”? Lydia Loveless? Girlschool??? Is “power pop” even a genre? And if it is, do “power pop” artists exist or only “power pop” songs? I dunno but this is an extremely fun, joyous compilation of adrenaline-fueled party tunes. (11)
Έφτασε Δεκέμβριος και ω, τι πρωτότυπο, οι βλαμμένοι μουσικόφιλοι κάνουν λίστες. Ο Music Geek το κάνει δεκαετίες τώρα δημοσίως, πρώτα σε περιοδικά και μετά online, και αναπόφευκτα συχνά υπήρχαν αντιδράσεις: Πώς τολμάς να αφήσεις εκτός το τάδε; Μα είναι δυνατόν να σου άρεσε αυτή η μαλακία; Ξέρετε τώρα. Οπότε φέτος θέλω να ξεκινήσω τη λίστα με ένα disclaimer:
Οι παρακάτω επιλογές δεν είναι σε καμία περίπτωση "αντικειμενικές", και εκφράζουν μόνο το προσωπικό μου γούστο. Ο βασικός λόγος που τις παρουσιάζω είναι γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι τις μουσικές με τις οποίες παθιάζομαι με άλλους, γνωστούς και αγνώστους, ελπίζοντας να συστήσω κάποιους καλλιτέχνες που αγαπώ σε λίγα άτομα που μπορεί να ανακαλύψουν κάτι καινούργιο για αυτούς. Ο δευτερεύων λόγος που τις παρουσιάζω είναι γιατί ο καλοπροαίρετος διάλογος (και "καλοπροαίρετος" δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν εμπεριέχει και κάνα μπινελίκι που και που) γύρω από δίσκους έχει πλάκα.
ΟΚ πάμε παρακάτω. Πριν δούμε την Εικοσάδα, ή για την ακρίβεια Εικοσιτριάδα, Εύφημος Μνεία σε κάποιους πολύ καλούς δίσκους που "έπαιξαν" κάποια στιγμή για τη Λίστα αλλά τελικά έμειναν απ' έξω: Φέτος ακούσαμε εξαιρετικές δουλειές metal από Danava, Kvelertak, Mutoid Man, Green Lung, Dodheimsgard, punk από Dwarves, Poison Ruin, Americana από Margo Price, Shana Cleveland, Lucinda Williams, Lydia Loveless, garage rock από Olivia Jean, R&B από Janelle Monae... για hip-hop και τέτοια μη με ρωτάτε, όχι ότι είμαι ιδεολογικά αντίθετος ή κάτι τέτοιο, απλά είμαι άσχετος.
Επίσης πριν δούμε τη Λίστα του Music Geek, ας δούμε την καθιερωμένη πλέον εναλλακτική λίστα με Δίσκους Που Θα Δείτε Σε Άλλες Πιο Trendy Λίστες, Αλλά Όχι Εδώ:
100 GECS διότι σόρι αλλά αυτό το πράμα δεν είναι μουσική.
ANDRE3000 διότι ο τύπος σας τρολάρει και δεν πήρατε χαμπάρι.
ANOHNI & THE JOHNSONS διότι πολύ κατώτερο του "I Am A Bird Now".
CAROLINE POLACHEK διότι δεν ξέρω, υποψιάζομαι ότι αν το είχα ακούσει θα μου άρεσε πολύ, αλλά για αδιευκρίνιστους λόγους δεν το άκουσα.
FEIST διότι με πήρε ο ύπνος.
JESSIE WARE διότι μισώ την italo disco.
MITSKI διότι δεν έχω TikTok.
NIECY BLUES διότι πού είναι τα τραγούδια, οεο;
OLIVIA RODRIGO διότι δεν είμαι έφηβος.
NONAME διότι βρίσκω το εξώφυλλο απωθητικό.
PAUL SIMON διότι είναι πολύ καλό, αλλά τελικά δεν μου "κόλλησε".
PJ HARVEY διότι αγαπώ την Polly, αλλά το φετεινό δεν είναι από τα καλύτερά της.
QUEENS OF THE STONE AGE διότι αγαπώ τον Josh, αλλά το φετεινό δεν είναι από τα καλύτερά του.
ROLLING STONES διότι και μόνο το ότι υπάρχουν ακόμα και κυκλοφόρησαν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές ειναι αξιοθαύμαστο, αλλά όχι και Εικοσάδα.
SBT διότι είναι καλό, αλλά δεν χρειαζόταν να είναι διπλό.
SLOWDIVE διότι και αυτό καλό είναι, αλλά δεν χώρεσε.
SUFJAN STEVENS διότι έχω αλλεργική αντίδραση στην καθολική λατρεία που του δείχνουν μουσικοκριτικοί που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα όταν άρχισα να γράφω δισκοκριτικές, πείτε με δεινόσαυρο.
SZA διότι δεν είμαι εγώ για αυτά.
WEDNESDAY διότι στην πραγματικότητα ανήκει στην κατηγορία "Εύφημος Μνεία" παραπάνω, απλά το βλέπω σε πολλές λίστες.
WILCO διότι ποτέ δεν με κέρδισαν, και το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν κέρδισε καν τους ορκισμένους οπαδούς.
Πάμε
τώρα λοιπόν να δούμε και την Εικοσάδα/Εικοσιτριάδα του Music Geek για το 2023. Αν
έχω καταφέρει να σας βοηθήσω να ανακαλύψετε ένα ή δύο άλμπουμ που σας
ξέφυγαν και που θα σας αρέσουν, έχω πετύχει τον στόχο μου. Περιμένω τις δικές σας εισηγήσεις στα comments από κάτω κι επειδή απέχω συνειδητά εδώ και χρόνια από τα Social, κάντε τη δουλειά μου - Spread the word, share the love:
20. BUGGIN – Concrete Cowboys / CODE ORANGE – The Above Το 2023 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για το hardcore με αυτά τα δύο περίπου ισάξια άλμπουμ να αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου – το μεν Buggin πιο παραδοσιακό με άφθονες NYHC αναφορές, το δε Code Orange φέρνοντας έναν αέρα ανανέωσης στο ιδίωμα εμπλουτίζοντάς το με ηλεκτρονικά και industrial στοιχεία, αμφότεροι δίσκοι ιδανικοί για άφθονα κλωτσομπουνίδια και επιβεβαιώνοντας ότι ο σκληρός ήχος θα είναι πάντα εδώ.
19. PETER GABRIEL – I/O Δεν βγαίνουν πια τέτοιοι δίσκοι: Μεγάλο budget, τέλεια παραγωγή, βιρτουόζοι μουσικοί (η rhythm section των Tony Levin και Manu Katche παραμένει από άλλο πλανήτη), συνθέσεις που δεν χρειάζονται ηλεκτρονικά glitches, auto-tune ή άλλα gimmicks για να σου σφηνωθούν στο μυαλό. Και η φωνή του αναλλοίωτη στο χρόνο, λες και είναι 1986 και ακούμε το “So”. Θεός.
18. MARTY STUART AND HIS FABULOUS SUPERLATIVES – Altitude Βετεράνοι country παιχταράδες με κάτι ούμπαλα ΝΑ, με το συμπάθειο, βρίσκουν τη χρυσή τομή ανάμεσα στη Bakersfield Sound βλαχιά του Merle Haggard και το αέρινο ψυχεδελικό country rock των Byrds περιόδου “Sweetheart Of The Rodeo”. Πώς θα μπορούσε να μη μου αρέσει;
17. JEFF ROSENSTOCK – Hellmode Φοβερός πάνκης που κάτω από το DYI attitude, τις υπερηχητικές ταχύτητες και τα φωναχτά φωνητικά κρύβει ένα απίστευτο ταλέντο να σκαρφίζεται κορυφαία pop hooks. Τώρα που για πρώτη φορά έχει και αξιοπρεπή παραγωγή θα περάσει ελπίζω και σε ευρύτερο ακροατήριο, γιατί με τέτοια τραγούδια ο τύπος είναι για αρένες, όχι για υπόγες.
16. FUCKED UP – One Day Οι Καναδοί NoMeansNo υπήρξαν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα όλων των εποχών, με έναν μοναδικό (πίστευα) συνδυασμό punk, prog, υψηλότατου δείκτη ευφυίας, και σουρεαλιστικού χιούμορ. Όταν συνταξιοδοτήθηκαν προφανώς παρέδωσαν τη σκυτάλη σε αυτούς εδώ τους συμπατριώτες τους οι οποίοι, χωρίς να ακούγονται καθόλου σαν τους NoMeansNo, επιτυγχάνουν τον ίδιο ακριβώς (μοναδικό, σχεδόν) συνδυασμό. Το συγκεκριμένο άλμπουμ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΚΑΙ ΗΧΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ μέσα σε μία μέρα, από το μηδέν, αλλά δεν του φαίνεται. Καθόλου. Είναι τεράστιο.
15. THE NECKS – Travel Δεν ξέρω πόσα άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει στην καριέρα τους, η Wikipedia λέει 17, το Uncut λέει 19, ξέρω όμως ότι από το 2013 που τους ανακάλυψα έχουν κυκλοφορήσει 6 και πως τα μισά από αυτά έχουν μπει στη Λίστα, γεγονός που πιθανότατα κάνει αυτό το Αυστραλέζικο, πειραματικό, μινιμαλιστικό jazz τρίο το αγαπημένο μου συγκρότημα των τελευταίων δέκα ετών, κάτι που ούτε ο ίδιος δεν θα πίστευα. Ζεν.
14. BOYGENIUS – The Record / The Rest Τρεις από τις πιο ταλαντούχες indie rock singer-songwriters της γενιάς τους, άγνωστες ακόμα, καλλιεργούν μια ειλικρινή φιλία στα παρασκήνια σκοτεινών κλαμπ μέσω της κοινής αγάπης τους για τη λογοτεχνία. Όσο η δημοφιλία τους ως solo καλλιτέχνιδες αυξάνεται τόσο η φιλία τους βαθαίνει, και κάποια στιγμή αποφασίζουν να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ. Μερικούς μήνες αργότερα και ακολουθώντας μια θριαμβευτική sold-out συναυλία στο Madison Square Garden έρχεται κι ένα EP ακόμα, εξίσου φανταστικό. Τον Φεβρουάριο του 2024 κερδίζουν 2 Grammys και το μέλλον προβλέπεται λαμπρό... Σύντομα στους κινηματογράφους σε σκηνοθεσία Cameron Crowe.
13. MYRKUR – Spine Η Amalie Bruun, υπό το όνομα Myrkur, ξεκίνησε από μέτριο black metal τύπου 90’s Ulver το 2015, για να μεταμορφωθεί σταδιακά ως το 2020 σε αξιοπρεπή neofolk παρουσία. Στο φετεινό άλμπουμ της όμως για πρώτη φορά επιτυγχάνει απόλυτα να παντρέψει αρμονικά αυτές τις δύο κατευθύνσεις, και όχι μόνο: Το “Spine” εμπεριέχει επίσης γοτθική dream pop τύπου 4AD και dance/electronica στοιχεία, συχνά όλα τα παραπάνω μέσα στα 4 λεπτά του ίδιου τραγουδιού, με το τελικό αποτέλεσμα να ακούγεται όχι σαν συνονθύλευμα αλλά σαν κάτι ομοιογενές και φρέσκο. Hats off.
12. THE LEMON TWIGS – Everything Harmony Όλα τα σημάδια έδειχναν ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν, αργά ή γρήγορα: Στο δεύτερο άλμπουμ τους, ηχογραφημένο όταν το αδέλφια D’Addario ήταν μόλις 19 και 21 ετών αντίστοιχα, συμμετείχαν ο Todd Rundgren και ο Jody Stephens των Big Star. Το τρίτο άλμπουμ τους ήταν η καλύτερη power pop κυκλοφορία του 2020 κι έμεινε εκτός Λίστας στην παράταση. Με το τέταρτο άλμπουμ, πιο ώριμοι πλέον, τα κατάφεραν. Με εκπληκτικές μελωδίες, απίστευτες φωνητικές αρμονίες, ευφυείς ενορχηστρώσεις και αμέτρητα hooks, το τελικό αποτέλεσμα συμπυκνώνει μισό αιώνα έξυπνης pop (Beach Boys, Big Star, Wings, Jellyfish, Posies, Broadway musicals…) σε ένα απολαυστικό κοκτέιλ.
11. CORY HANSON – Western Cum Ο Geek είχε φάει κόλλημα με το προηγούμενο άλμπουμ του Hanson, περιγράφοντάς το ως «οι Radiohead ηχογραφούν tribute στον Gram Parsons». Το φετεινό του άλμπουμ είναι εξίσου καλό αλλά εντελώς διαφορετικό, με τον Hanson να οργιάζει στις κιθάρες με έναν indie rock αλλά σχεδόν metal τρόπο που θα έκανε τον J Mascis περήφανο και να ψιθυρίζει σουρεαλιστικούς στίχους που δεν θα έπρεπε να βγάζουν κανένα νόημα αλλά βγάζουν απόλυτο νοημα. Τον τίτλο του δίσκου τον αφήνουμε ασχολίαστο.
10. JOHN FRANCIS FLYNN – Look Over The Wall, See The Sky / LISA O'NEILL – All Of This Is Chance Κάτι γίνεται στην Ιρλανδία. Δεν είναι μόνο οι Lankum (βλ. παρακάτω) αλλά μια ολόκληρη σκηνή που βράζει, καλλιτέχνες που τιμούν μια μουσική παράδοση αιώνων αλλά είναι αποφασισμένοι να της αλλάξουν τα φώτα προσθέτωντας post-rock δυναμικές και μια “fuck you” στάση απέναντι στις καπιταλιστικές δυνάμεις που έχουν μετατρέψει το Δουβλίνο σε μία από τις ακριβότερες πόλεις της Ευρώπης, με τις παραδοσιακές pubs να δίνουν τη θέση τους σε πεντάστερα boutique ξενοδοχεία και πολυτελή lofts για τα μεγαλοστελέχη των εταιριών τεχνολογίας. Όπως ο Flynn που παίρνει τη θέση του στα προπύργια της σκηνής αυτής με το εξαιρετικό δεύτερο άλμπουμ του, ή η O’Neill που αν ζούσε τον 17ο αιώνα μάλλον θα την είχαν κάψει στην πυρά ως μάγισσα.
9. WITCH RIPPER – The Flight After The Fall Η μεταλλική αποκάλυψη της χρονιάς ήταν αυτή η μπάντα από το Seattle και το ΦΟΒΕΡΟ δεύτερο prog-sludge (?) άλμπουμ τους, όπου οι Mastodon συναντούν τους Queen και οι Baroness παίζουν σφαλιάρες με τους Muse – το “The Flight After The Fall” ακούγεται τόσο larger than life που δεν μπορείς παρά να βγάλεις το καπέλο στους Witch Ripper για το θάρρος, το θράσος, και τα cojones τους. Σε έναν τέλειο κόσμο, κι αυτοί θα γέμιζαν αρένες.
8. THE BATHERS – Sirenesque Αυτούς τους Σκωτσέζους δεν τους ήξερα, ΟΚ; Ποτέ δεν έγιναν household name που λεν και στο χωριό μου και ηχογραφούσαν τότε που εγώ άκουγα Αμερικάνους, όχι Βρετανούς. Οπότε όταν υπέπεσε στην αντίληψή μου το φετεινό τους άλμπουμ, το πρώτο τους με αποκλειστικά νέο υλικό από το 1999, το σοκ ήταν τεράστιο: Υπέροχα τραγούδια, πανέμορφες ενορχηστρώσεις, συγκινητικοί στίχοι, μια φωνή σπασμένη και τρυφερή μα συνάμα εγέρωχη, ένα chamber pop κόσμημα που έμεινε σε rotation στα ηχεία του Geek εβδομάδες ολόκληρες.
7. JOE HENRY – All The Eye Can See O Henry είναι εξαιρετικός παραγωγός της συνομοταξίας T-Bone Burnett/Daniel Lanois, με Americana ρίζες κι έχοντας δουλέψει με αμέτρητους A-Listers από τον Elvis Costello μέχρι τη Bonnie Raitt, οι δικοί του δίσκοι όμως ποτέ δεν ήταν «εμπορικοί» και δεν προσπάθησε ποτέ να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι η κουνιάδα του είναι η Madonna (αλήθεια). Και αυτό το άλμπουμ είναι το πιο αντιεμπορικό και σκοτεινό σε όλη τη δισκογραφία του: Γράφτηκε και ηχογραφήθηκε όχι απλά σε συνθήκες lockdown, αλλά επίσης μόλις ο Henry είχε διαγνωστεί με καρκίνο του προστάτη σε τέταρτο στάδιο. How’s that for subtext? Επειδή όμως είμαι μίζερος μπάσταρδος, η θλίψη του “All The Eye Can See” μου ταιριάζει 100%.
6. VENOMOUS CONCEPT – The Good Ship Lollipop Από ένα project αποτελούμενο από ισοβίτες κάφρους (μέλη των Napalm Death και Brutal Truth) θα περίμενε κανείς να ακούσει grindcore, death metal, τέτοια. O Shane Embury και τα φιλαράκια του όμως εδώ ακούγονται τη μία σαν Melvins, την άλλη σαν Killing Joke, την παράλλη σαν Poison Idea, και πάντα πιασάρικοι, πορωτικοί, και πάνω απ’ όλα fun. Riff-άρες, ρεφρεν-άρες, τραγουδάρες.
5. LANA DEL REY – Did You Know That There’s A Tunnel Under Ocean Blvd H Lana Del Rey δείχνει το δρόμο σε όλες τις υπόλοιπες «έντεχνες», αφού έχει επηρεάσει μέχρι και κοτζάμ Taylor Swift. Παρόλα αυτά ο Geek ήταν για αρκετά χρόνια επιφυλακτικός απέναντί της, θεωρώντας ότι τα πέντε πρώτα της άλμπουμ είχαν εξαιρετικές στιγμές μεν, αλλά και κάμποσο filler δε. Το “Normal Fucking Rockwell” του 2019 όμως ήταν ΤΕΛΕΙΟ από κάθε άποψη, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του 21ου αιώνα – ένας από αυτούς τους δίσκους που ο δημιουργός τους δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει. Με το φετεινό “Did You Know…” όμως η Lana έφτασε κοντά. Πολύ κοντά.
4. FOO FIGHTERS – But Here We Are Όλοι συμφωνούν ότι ο Dave Grohl είναι συμπαθέστατος κι επίσης ότι είναι ο Δήμαρχος του Ροκ εκλεγμένος με ποσοστά Μπέου, η αλήθεια όμως είναι ότι μετά τα τρία πρώτα άλμπουμ των Foo Fighters, αν δεν έχεις ακούσει τίποτα από τους δίσκους που έβγαλαν από το 2002 μέχρι το 2021 δεν χάνεις και σπουδαία πράγματα. Δυστυχώς χρειαζόταν μία τραγωδία για να αλλάξει αυτό – ο θάνατος του καλύτερου φίλου και συνεργάτη του, Taylor Hawkins, οδήγησε τον Grohl στο να γράψει κάποια από τα καλύτερα, βαθύτερα, συναισθηματικά πιο φορτισμένα τραγούδια της καριέρας του. Ελπίζουμε η έμπνευση να μείνει ακόμα και όταν η θλίψη σιγά-σιγά ξεθωριάσει.
3. GRIDLINK – Coronet Juniper Όταν μιλάμε για grindcore είμαι βέβαιος πως η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό δεν είναι «μελωδικό», για την ακρίβεια θα στοιχημάτιζα ότι δεν είναι καν μέσα στις πρώτες 17 χιλιάδες λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό. Και όμως, κάτω από τα 200+ bpm blastbeats και τα υστερικά τσιριχτά, το “Coronet Juniper” κρύβει ιδιαίτερα εκλεπτυσμένες μελωδίες και προχωρημένες συνθετικά δομές: Αν συμφωνήσουμε ότι το “Powerslave” των Iron Maiden ήταν η καλύτερη metal κυκλοφορία του 1984, δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω ότι ένας δίσκος που ακούγεται σαν το “Powerslave” παιγμένο στη διπλάσια ταχύτητα είναι η καλύτερη metal κυκλοφορία του 2023.
2. LANKUM – False Lankum / ØXN – Cyrm Υποτίθεται ότι αυτά τα δύο γκρουπ, που μοιράζονται κάποια μέλη, παίζουν παραδοσιακή Ιρλανδική μουσική, οπότε εμένα γιατί μου φέρνουν στο μυαλό την ένταση των Swans; Και τις ατμόσφαιρες των Godspeed You Black Emperor; Και, κυρίως, γιατί ενώ δεν είναι καθόλου metal μου φαίνονται τόσο, μα τόσο metal; Ακούστε τους και πείτε μου αν θα σας φαινόταν παράξενο, ενώ παίζουν τα ίδια όργανα (και, κάποιες φορές, τα ίδια τραγούδια) με τους Chieftains και τους Dubliners, τα επόμενα άλμπουμ τους να κυκλοφορούσαν από την Southern Lord ή την Profound Lore ξέρω ‘γω.
1. JASON ISBELL & THE 400 UNIT – Weathervanes Ο Geek εκθειάζει τον Isbell από το 2007 όταν το ντεμπούτο solo άλμπουμ του είχε φτάσει στα γραφεία του Metal Hammer για κριτική (προφανώς κατά λάθος), και πλέον φέτος αυτός ο τύπος ήταν πανταχού παρών: Σούπερ επετειακή επανακυκλοφορία του “Southeastern”, του δίσκου που τον καθιέρωσε στο ευρύτερο κοινό, σούπερ επανακυκλοφορία κι ενός άλμπουμ των Drive-By Truckers στους οποίους έπαιζε τότε, ένα ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ό ντοκιμαντέρ γι’ αυτόν στο HBO, ρόλος στην ταινία του Martin Scorcese, ένας πολύ ενεργός λογαριασμός στο Twitter πάντα στη σωστή πλευρά ως φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή... Με άλλα λόγια το 2023 θα ήταν η χρονιά του Isbell ακόμα κι αν δεν είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ της χρονιάς, το σκεπτόμενο ροκ κομψοτέχνημα “Weathervanes” που θα μνημονεύεται εσαεί.
THE BATHERS – Sirenesque This is fucking gorgeous, best orchestral pop album of the year, why have I never heard of these guys before. (8)
DANNY BROWN – Quaranta One of the best rappers out there hits 40, slows down the beats and the flow, and doubles up on the intensity. (8)
LILA DOWNS – La Sanchez Another fantastic vocal performance from Downs on the most personal album of her career, written during a turbulent time in her personal life and with her partner/producer/manager/saxophonist dying midway through the recording process. If you want a quick taste of Regional Mexican, the most popular music genre you probably never even heard of, you might as well start here. (8)
DUSK – Glass Pastures Like CCR for indie rock kids. (8)
THE DWARVES – Concept Album Juvenile humor combined with stoopid punk rock riffs and catchy choruses? Bring it on! Nick Oliveri’s on bass and this is better than QOTSA’s 2023 album, so he wins. (8)
PETER GABRIEL – I/O Literally two decades in the making, I/O rewards the listener with a texturally rich aural experience (including two different mixes) and some of Gabriel’s best songwriting – and for a guy who wrote “Solsbury Hill”, “Games Without Frontiers”, and “In Your Eyes”, this says quite a lot. (8)
GHOST WOMAN - Hindsight is 50/50 What if The White Stripes were actually The Cramps but played psychedelic goth? (8)
HARP – Albion Former Midlake frontman Tim Smith in Robert Smith (no relation) worship mode. (7)
DOLLY PARTON – Rockstar After being indicted into the Rock Hall Of Fame despite her protests that she’s not a rock musician, she releases a rock album as a response and invites what feels like the entire Rock Hall of Fame to be on it – the guest list is more stacked that Dolly herself, with everyone from McCartney to Miley Cyrus to Stevie Nicks to Rob Halford showing up. As for the songs? Her own compositions are fine, the covers are essentially so close to the originals that they can be considered karaoke (with a couple of notable exceptions, e.g. a fantastic gospel-flavoured version of CCR’s “Long As I Can See The Light” featuring John Fogerty), but it’s all good, clean, stupid fun. (7)
VARIOUS ARTISTS – The Faithful: A Tribute to Marianne Faithfull A great team of mainly female artists on a benefit album for Marianne, who’s been struggling with health issues and unable to perform. Excellent job covering Faithfull (or covering Faithfull covers) by the likes of Tanya Donelly, Josie Cotton, Shirley Manson with Peaches, Bush Tetras, Lydia Lunch, and, ummm, Iggy Pop? (8)
While the Music Geek is putting the final touches on his annual genre-agnostic and quite Epic "Best Albums Of the Year" List, here's a quick one: 2023's 20 favorite metal and metal-friendly releases. The order is alphabetical, to keep the suspense going on which ones will end up on the other List as well.
Feel free to share suggestions in the "Comments" area on what I might have missed out on. No, Baroness are not in my top-20 this time, Metallica barely cracked the top-40, and Sleep Token can go fuck themselves.
THE ABBEY – Word Of Sin BEARTOOTH – The Surface BLOOD CEREMONY – The Old Ways Remain BUGGIN – Concrete Cowboys CODE ORANGE – The Above DANAVA – Nothing But Nothing DODHEIMSGARD – Black Medium Current THE DWARVES – Concept Album FUCKED UP – One Day GREEN LUNG – This Heathen Land GRIDLINK – Coronet Juniper KATATONIA – Sky Void Of Stars KVELERTAK – Endling MUTOID MAN – Mutants MYRKUR – Spine NETHERLANDS – Severance POISON RUIN – Harvest PRIMORDIAL – How It Ends VENOMOUS CONCEPT – The Good Ship Lollipop WITCH RIPPER – The Flight After The Fall
NIECY BLUES – Exit Simulation One of those albums that get a “Best New Music” tag and an 8.7 from Pitchfork but I’m too thick to understand, like FKA Twigs or Bjork, where whatever fragments of actual songs exist are hidden as much as possible by all the “experimental” stuff going on around them. Just give me the fucking songs. (-)
JESSI COLTER – The Edge Of Forever The “First Lady of Outlaw Country”, widow of Waylon Jennings and an acclaimed singer/songwriter in her own right, celebrates her 80th birthday with a new album produced by the “new Jessi Colter”, Margo Price. But neither her singing nor her songwriting are what they used to be. (6)
JOHN FRANCIS FLYNN – Look Over The Wall, See The Sky This is music from another universe, an otherworldy transformation of 100-year old traditional Irish songs into a distorted lament about a Dublin long lost to gentrification. (8)
GREEN LUNG – This Heathen Land Queen (first three albums) meets Uriah Heep meets Ghost for infinite awesomeness. (8)
LENHART TAPES – Dens This guy’s from Belgrade and labels his music “ethno noise”. In essence this means he’s taking traditional Balkan sounds and giving them the sort of treatment 80’s industrial groups from ex-Yugoslavia, like Laibach and SCH, might have come up with. (8)
JEFFREY MARTIN – Thank God We Left The Garden This album is a not-so-distant cousin of Joe Henry’s “All The Eye Can See” from earlier this year, in both sound and vibe. If you like really bleak, dark records you should definitely check this out and also remind me to never invite you to a party because you’re a miserable bastard. (8)
MELLOW CANDLE – Swaddling Songs (reissue) A holy grail f0r 70’s prog-rock vinyl junkies, the sole album/lost masterpiece of this Irish progressive folk band was recently reissued by Decca at 1% the US$3,000 price tag people are paying for the original version on Discogs. (9)
TODD SNIDER – Crank It, We’re Doomed World-class stoner and Nashville’s favorite underachiever finally got around to releasing a great album he recorded 16 years ago, I guess he couldn’t remember where he put it. Funny and sharp as always, and featuring guest spots by legends Kris Kristofferson and Loretta Lynn. (8)
CHRIS STAPLETON – Higher Often grouped together with Jason Isbell but a very different animal, Stapleton is much more “traditional” in his approach to Southern-rock infused country music. Also, Isbell goes much deeper lyrically, but Stapleton’s got a voice for the ages! (8)
LOL TOLHURST X BUDGIE X JACKNIFE LEE – Los Angeles Post-punk royalty with vocals provided by fans of their original bands like Bobby Gillespie and LCD Soundsystem’s James Murphy. It sounds more like their guests’ bands than like The Cure or The Banshees. (7)
CIRITH UNGOL – Dark Parade I love Cirith Ungol, always did, despite Baker’s voice being more of an acquired taste than Marmite, and “Dark Parade” is the best REAL heavy metal album from a bunch of 70-year- olds you’ll hear in 2023. (8)
ORA COGAN – Formless A fascinating “under the radar” release, Cogan’s compositions often have a gothic cinematic vibe that brings to mind Cocteau Twins whilst her voice has a Sharon Van Etten-y quality. And she covers a Lhasa De Sela song, which is a big plus in my book. (8)
ROBERT FINLEY – Black Bayou Septuagenarian Black Keys protégé is having a blast belting highly entertaining stories over some great funky blues tunes. (8)
THE GASLIGHT ANTHEM – History Books The Springsteen influence was always there for these New Jersey punks, and on their comeback album they got the Boss himself to sing with them on the title track. Not an all-time classic like “The ’59 Sound”, but a very welcome return. (8)
MYRKUR – Spine Amalie Bruun’s Magnum Opus, she finally nailed that perfect marriage between Nordic folk and black metal she’s been aiming for since 2015. (8)
ISRAEL NASH – Ozarker I described his previous album as “Chris Stapleton meets My Morning Jacket, music-wise and hair & beard-wise”. On the new album both the sound and the hair & beard can be more accurately described as Bob Seger. (8)
ØXN – Cyrm Featuring members of Lankum and Percolator, this experimental dark folk/post-rock/with-shades-of-drone-and black-metal supergroup of sorts releases an excellent, startling debut. (8)
MARGO PRICE – Strays II Her psilocybin-fueled and very good country rock album from earlier this year, now expanded with 9 unreleased tracks from the same sessions that are bit more traditional country-ish. (8)
REVEREND KRISTIN MICHAEL HAYTER – Saved! Kristin Hayter kills off her Lingua Ignota persona, gets ordained, and releases something that sounds like Diamanda Galas doing a Nick Cave impression inside a Pentecostal church. (7)
THE ROLLING STONES – Hackney Diamonds They’ve been a legacy act for 40 years already and everyone still goes to their gigs only to hear “Satisfaction” and “Paint It Black”, but they are Artists so they have an intrinsic need for new music. And there’s some really good stuff on this, too. Truly the greatest rock ‘n’ roll band on Earth. (8)
VARIOUS ARTISTS – If There’s Hell Below A compilation of 13 tracks by totally unknown/forgotten black rock groups from the 70’s, drenched in fuzz and wah-wah like the illegitimate offspring of Funkadelic and Hendrix. You can give it anything between 10 and 6 depending on how much you value history and effort Vs. quality and talent. (-)
BEARTOOTH – The Surface A couple of years ago they made The List with their previous album, probably the biggest surprise on that list: I loved the catchy choruses, and the brutal breakdowns, and the darkness. This time around, the darkness is missing. I assume this means the guy’s in a happier place now and more power to him, but it does make him sound like a metalcore Taylor Swift sometimes. (8)
BETTER LOVERS – God Made Me An Animal This is essentially Every Time I Die with Dillinger Escape Plan’s Greg Puciato on vocals, and this 4-track EP fucking rules, like a ETID/DEP hybrid should. (8)
CODE ORANGE – The Above Their mixture of brutal hardcore and industrial/electronics is becoming better and better. This one also features catchier melodies than the last one, a new drummer (Portnoy’s kid), Steve Albini on the console, and… Billy Corgan??? (8)
CREEPER – Sanguivore The Misfits produced by Jim Steinman. (7)
GRAVEYARD – 6 Mellower than previous efforts. Less exciting too. Bring back the Rock please. (7)
GRIDLINK – Coronet Juniper Nine years after “Longhena” which had made The List and after making us think we’d never hear from them again, they’re back with another grindcore masterpiece, like Iron Maiden’s “Powerslave” played at three times the original speed. (9)
THE MENZINGERS – Some Of It Was True 2012’s “On The Impossible Past” is one of those albums that mean a LOT to some people, and this fact alone puts The Menzingers on a different level than most of their pop-punk peers. Their new album is a bit mellower than usual, drenched in purely American heartland imagery like cousins of the Gaslight Anthem. (8)
PRIMORDIAL – How It Ends If Bathory had tried to make a U2 record in 1989, it might have sounded something like this. (8)
TWIN TEMPLE – God Is Dead I have to admit that when the first track started playing and it sounded like a Phil Spector production from 1963 and then I realized that the chorus goes “Burn your Bible with me tonight” in a Ronettes voice I LOL’ed. Musically it’s a surprisingly accurate recreation of the feel of pre-Beatles pop, but lyrically at some point in the near future they’ll have to come up with a new joke because the cartoon satanism will only carry you so far. (7)
THE OTHER STUFF
BOYGENIUS – The Rest Self-mythologizing companion EP to their album from earlier this year, it’s just as good and confirms their status as indie rock royalty. (8)
MIKE DOUGHTY’S GHOST OF VROOM – 3 As a former resident of New York in the mid-90’s I, of course, have a special place in my heart for Soul Coughing, and this is the closest Doughty has come in his post-SC career to recapturing that weird white-boy art-funk magic. (8)
GOAT – Medicine The Swedes are back, darker and more psychedelic than ever, with their most stoner-friendly album to date. (8)
JOLIE HOLLAND – Haunted Mountain A collaboration with Big Thief’s guitarist Buck Meek, who also rather confusingly released an album in collaboration with Holland titled “Haunted Mountain” earlier this year, this is a dark, experimental folk album that becomes quite uncomfortable once you’re aware of Holland’s biography (a religious cult survivor who lived homeless for years). Other reviewers say she sounds like a cross between Norah Jones and Lucinda Williams, but the Geek believes she has a closer kinship with Nina Nastasia. (7)
JASON ISBELL – Southeastern (10-Year Anniversary Edition) The album that introduced the new, sober Isbell to a wider audience and launched a thousand Americana copycats has aged really well. This excellent edition includes a crisp remaster of the original, the demos, and the whole album performed live. (10)
STEVEN WILSON – The Harmony Codex I love the guy but at this point he’s at serious risk of getting a restraining order from David Gilmour’s lawyer. (8)
