Όπως έχουν καταλάβει οι τακτικοί μας αναγνώστες, η εύκολη λύση όποτε ξεμένω από ιδέες για την ενημέρωση του blog είναι να παρουσιάζω μια παρτίδα δισκοκριτικές σε μορφή ποιημάτων χαϊκού (17 συλλαβές σε 3 στίχους δομής 5-7-5). Ας πάμε λοιπόν να σχολιάσουμε κάποιες κυκλοφορίες που ήδη συζητήθηκαν για το 2013:
ATOMS FOR PEACE – Amok
Εννιά τραγούδια Όλα ίδια, μπλιμπλίκια και μουρμουρητά
AUDREY HORNE – Youngblood Ροκάρει σαν Kiss Πιασάρικο, πορώνει κι ας είναι lowbrow
BAD RELIGION – True North
Σηματοδοτεί Επιστροφή στη φόρμα; Ίσως. Τα σπάει.
BEN HARPER & CHARLIE MUSSELWHITE – Get Up! Woke up this morning
Found Charlie in my studio
And we jammed the blues
DROPKICK MURPHYS – Signed And Sealed In Blood Μία απ' τα ίδια Μπύρες κλώτσοι και τατού Αγαπάμε όμως
NICK CAVE & THE
BAD SEEDS – Push The Sky Away Mick Harvey quit, but there's a bush on the cover So Nick's still cool, man
PINNICK, GALES & PRIDGEN – Pinnick, Gales & Pridgen Μεγάλες μπάλες αυτό το power trio Jimi, Cream, Led Zep
ROTTING CHRIST – Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού 25 χρόνια
κι ακόμα πρωτοπόροι
δείξτε σεβασμό
THE BRONX – IV
Μελωδικό punk σπουδαίοι στο σανίδι, φέρτε τους live. Please?
VARIOUS ARTISTS – Son Of Rogues Gallery: Pirate Ballads, Sea Songs & Chanteys Τίγκα στ' αστέρια Waits, Iggy, Stipe, Faithfull, Depp.
Δώσε ρούμι. Arrrr.
Όπως πάντα, ενθαρρύνουμε τους αναγνώστες μας να συμμετάσχουν υποβάλλοντας τις δικές τους χαϊκού δισκοκριτικές σε κυκλοφορίες της επιλογής τους!
Έχω φάει τρελό κόλλημα λέμε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά εδώ και αρκετές εβδομάδες ακούω μόνο country. Και μ' αρέσει. Θα έπρεπε να έχω δει τα σημάδια βέβαια εδώ και καιρό, η βουτιά στο βούρκο ήταν σταδιακή: Από τους Dillinger Escape Plan πέρασα στους Clutch, από τους Clutch πέρασα στον Bob Seger, ε, από τον Bob Seger μέχρι τον Kris Kristofferson είναι πολύ μικρό το βηματάκι, μέχρι και το ίδιο μούσι έχουν.
Η country λοιπόν είναι ένα μουσικό είδος με το οποίο ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις και στο οποίο τώρα ανακαλύπτω φοβερή πολυμορφία. Από όλα τα καταπληκτικά country άλμπουμ που ακούω αυτές τις μέρες, σχεδόν κανένα δεν είναι ακριβώς "country": Το "The Whippoorwill" των Blackberry Smoke, ας πούμε, είναι μάλλον southern rock. Tο "Voyageur" της Kathleen Edwards είναι folk. Tο "Who's Feeling Young Now" των Punch Brothers είναι progressive bluegrass (ε;). Tο τρομερό "Ghost Of Browder Holler" της Chelle Rose είναι κατά βάση blues, Rolling Stones style. To "Big Station" του Alejandro Escovedo είναι ΚΑΙ country, αλλά είναι και rock και soul και punk και funk. Tο "Red" της Taylor Swift είναι pop. Το "100 Proof" της Kellie Pickler και το "Cigarettes & Truckstops" της Lindi Ortega (φωτο) ΕΙΝΑΙ cοuntry έτσι όπως αντιλαμβάνεται τον όρο η πλειοψηφία, αλλά η μία ξυρίζει το κεφάλι της και η άλλη περιοδεύει ως support στους Social Distortion οπότε ακόμα κι εδώ έχουμε νεωτερισμούς, αν όχι σε ήχο, τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας.
Για ρίχτε μια αυτιά στη Chelle Rose και θα καταλάβετε γιατί γουστάρω:
Και μπορεί μεν η country με την οποία έχω κολλήσει να μη μοιάζει με "country", μιλάμε όμως για πολύ βλαχαδερά και ο αστός μέσα μου δυσανασχετεί, θέλει να επιστρέψει στα φυσιολογικά του ακούσματα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ξορκίσω τους country δαίμονες που με έχουν καταλάβει, και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει κανείς αυτό είναι προσέχοντας τι ακριβώς τραγουδάνε αυτοί οι rednecks και αποδομώντας τους στίχους.
Ας πάρουμε λοιπόν τις δύο πρώτες στροφές από το "Pretty Little Lie" των Blackberry Smoke:
Come over here and sit by me
Tell me everything I wanna hear
I'll pretend that I don't see
The reason you're back over here
You look cold, I'll build a fire
There's a box full of wine in the fridge
We won't talk about what's his name
That's just water under the bridge
Ο οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος θα έγραφε "There's a bottle of wine" αλλά όχι αυτός. Aυτός έγραψε "box full of wine", έτσι του βγήκε αβίαστα: Έχει έρθει η γκόμενα στο σπίτι του για να τα ξαναφτιάξουν και αυτός της προσφέρει κρασί σε συσκευασία tetrapak! Το άτομο φιλοδοξεί να πηδήξει με κοκκινέλι από την Ένωση Πεζών Κρήτης! Τραγικός.
Ουφ, ήδη νιώθω καλύτερα. Πάω να ανοίξω ένα Merlot Falesco Monitano του 1997 και να ακούσω occult rock.
Καθώς οι πρώτες σοβαρές κυκλοφορίες του 2013 έχουν αρχίσει να απασχολούν τους βλαμμένους ψυχάκηδες ροκ μουσικοφύτουλες που αποκαλώ φίλους μου, αποφάσισα να κλείσω οριστικά το κεφάλαιο "2012" με ένα τελευταίο σχετικό post.
Σε συνέχεια λοιπόν της λίστας με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που έφυγε, αποφάσισα να γράψω μερικές αράδες για 6 ακόμα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους άλμπουμ του 2012 που δεν είχαν μπει στη λίστα εκείνη είτε γιατί δεν τα είχα ακούσει εγκαίρως, είτε γιατί δεν τα είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε όταν έπρεπε. Και είναι τα εξής, χωρίς αξιολογική πλέον σειρά για να μην το χέσουμε τελείως ("αυτό θα έπρεπε να μπει ανάμεσα στο Frank Ocean και στο Goat, άρα θα ήταν #16 και ίσως θα έπρεπε να βγουν από τη λίστα οι Spiders, αλλά δεν θέλω να βγάλω από τη λίστα τους Spiders οπότε τους κρατάω στο #20 και βγάζω το Author & Punisher..."):
BLACKBERRY SMOKE - The Whippoorwill
Αυτό τώρα υποτίθεται πως είναι country. Ε τότε, εμένα γιατί μου ακούγεται σαν ΡΟΚ; Έτσι, με κεφαλαία; Μην είναι τα μαλλιά; Μην είν' τα μούσια και τα χαϊμαλιά; Μην είναι οι διπλές κιθάρες και το Hammond (αχ, αυτό το Hammond!); Μην είναι το ATTITUDE; Έτσι, με κεφαλαία; Μεγάλο κόλλημα αυτός ο δίσκος. Και bonus πόντοι για το τρελό μωρό στο βίντεο, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το τέλειο "girl next door", αν ζούσα δίπλα στον Παράδεισο. Ή την Κόλαση.
Jackson was an actor; at least he was when he was well.
Stephanie was good to me, but not so much to herself.
We were holed up in a hotel room from August to November.
It was Jackson, me, and Stephanie and the rest I don't remember.
Stephanie appeared to me in the back half of the theater.
We met up with Jackson on the strand a few days later.
Pooled our funds and made a run, we were foolproof when it counted.
It was Jackson, me, and Stephanie and it didn't seem all that crowded.
Now, why you askin' about Jackson?
It was a long time ago
And nothing really happened.
Why you askin' about Jackson?
Jackson just got restless; couldn't take the lack of action.
He was sorta like a shark; just had to keep on swimmin'.
The sailors kept on coming off the boats down at the harbor.
It was difficult to stop; it was easy to get started.
Stephanie came on strong, but suddenly went weak.
She seemed a little speedy and her tongue worked at her teeth.
The sirens came behind us, it was a bit before we heard it.
It was Jackson, me, and Stephanie and for a while it felt just perfect.
Now why you askin' about Jackson?
It was a long time ago.
Nothing really happened.
Someone said he ended up in Denver.
Someone said he went to Kansas City.
Someone said he went off the deep end.
Some said he was livin' there already.
One day Jackson just didn't show up to the party.
One day Jackson just didn't show up to the party.
Stephanie was long on looks and short on mental health.
Said "Depression is an ocean, and it's prone to tides and swells.
Anxiety's persistent - it's an ambitious politician.
It keeps knocking at your door,
Until you come and let it in.
I think that Jackson let it in.
I think that Jackson let it in."
Περαστικά σας.
GALACTIC - Carnivale Electricos
Παίρνοντας τη μουσική της Νέας Ορλεάνης και του Mardi Gras και φέρνοντάς την στον 21ο αιώνα με guest rappers, στοιχεία electronica κι έναν δολοφονικό funky ντράμερ, οι Galactic δημιούργησαν το party album της χρονιάς! Απόκριες έρχονται και καλά θα κάνετε φέτος να αφήσετε τις τετριμμένες disco μαλακίες στην άκρη, τις βαρεθήκαμε πια. Το μόνο soundtrack που χρειάζεστε για να σκίσει το πάρτυ σας είναι το "Carnivale Electricos" στο repeat.
NAPALM DEATH - Utilitarian
Έχετε δει σε κάτι ντοκιμαντέρ (ή, επειδή σας ξέρω, πιθανότερα σε κάποια ταινία Ιντιάνα Τζόουνς) πώς οι αρχαιολόγοι μπορεί να μαζεύουν από το εύρημα της ανασκαφής τους, προσεκτικά-προσεκτικά, τη σκόνη αιώνων επί ώρες με ένα μικρό πλαστικό κουταλάκι; Ε, κάπως έτσι μάζευαν οι δικοί μου τα μυαλά μου από τον τοίχο όταν άκουσα το σαρωτικό grinding death metal του "Utilitarian" για πρώτη φορά. Πόσα συγκροτήματα ξέρετε που το 15ο άλμπουμ τους να είναι ένα από τα 3 καλύτερα της καριέρας τους; Περισσότερα από 2;
NENEH CHERRY & THE THING - The Cherry Thing
Επειδή οι λίστες του teenmusicgeek θεωρούνται λειψές αν δεν περιέχουν ένα κουφό avant garde άλμπουμ που δεν έχει ακούσει κανένας άλλος, για το 2012 προτείνουμε αυτή την απρόσμενη συνεργασία ανάμεσα σε ένα Σουηδικό free jazz σχήμα και την ξεχασμένη soul τραγουδίστρια που το 1989 έκανε trip hop πριν εφευρεθεί το trip hop. Χωρίς πλάκα πάντως, αυτός ο δίσκος γαμάει.
NIGHT FLIGHT ORCHESTRA - Internal Affairs
Ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά μ' αρέσουν αυτά. Πάντα μου άρεσαν. Και Foreigner γουστάρω και τα πιο εμπορικά των Kansas και REO Speedwagon, ακόμα και 10cc, γενικά αυτές τις λαϊκές, meat & potatoes mainstream-ιές τις πάω ρε παιδί μου. Το τελευταίο πράγμα που περίμενα βεβαίως ήταν να ακούσω τελειωμένο AOR/yacht rock από μέλη των Arch Enemy και Soilwork, μια χαρά τα καταφέρνουν όμως. Βάζω το "Ιnternal Affairs" και μου 'ρχεται να φορέσω το λευκό σακάκι με σηκωμένα τα μανίκια και να οδηγήσω στην παραλιακή με το κάμπριο ανοικτό ακούγοντας Christopher Cross στη διαπασών.
1980, Πρώτη Γυμνασίου, τα πρώτα πάρτι, οι ορμόνες βράζουν. Κι ενώ οι ροκάδες με τους καρεκλάδες της παρέας τσακώνονταν για το αν το επόμενο τραγούδι που θα βάζαμε θα ήταν το "Rock 'N' Roll" των Led Zeppelin ή το "Electricity" των Orchestral Manoeuvres In The Dark, στην πραγματικότητα όλα τα αγόρια περίμεναν την ώρα των slow τραγουδιών, των "μπλουζ" όπως τα λέγαμε τότε, για να ζητήσουν από τα κορίτσια ένα χορό-εξερεύνηση αγκαλιά.
Το ρεπερτόριο των slow στα πάρτυ αποτελείτo από στανταράκια, οι ροκάδες επικρατούσαν των καρεκλάδων κατά κράτος: "Nights In White Satin", "Angie", "Catch The Rainbow" και, φυσικά, SCORPIONS, "Holiday" και "Always Somewhere", οι δύο μπαλάντες από το "Lovedrive". Αυτή ήταν και η πρώτη μου γνωριμία με τούτο το άλμπουμ, οι καθαροί αρπισμοί του Rudolf Schenker, τα ονειρικά solos του Mathias Jabs και η αγγελική φωνή με τη βαριά τευτονική προφορά του Klaus Meine ως το soundtrack για τις πρώτες αδέξιες, αποτυχημένες προσπάθειες μπαλαμουτιάσματος. Οι Scorpions με το "Lovedrive" καθιερώθηκαν ως οι αδιαφιλονίκητοι βασιλιάδες της ροκ μπαλάντας, πολύ πριν μετατρέψουν το πράγμα στην paint-by-numbers φόρμουλα που οδήγησε στο απεχθές "Wind Of Change": Τα "Holiday" και "Always Somewhere" είναι απείρως καλύτερα τραγούδια από τις μπαλάντες που ακολούθησαν, και όχι μόνο επειδή θυμίζουν στους σημερινούς σαραντάρηδες άβολες εφηβικές στύσεις.
Σ' αυτό το σημείο όμως, I'd like to set the record straight: Στο μυαλό των περισσότερων η καριέρα των Scorpions χωρίζεται σε δύο φάσεις, στη γαμάτη πρωτο-metal περίοδο των 70's με τον Uli Jon Roth και στην ξενερουά μπαλαντέ περίοδο των 80's. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι, αφού το "Lovedrive" γεφυρώνει το χάσμα παίρνοντας τα καλύτερα στοιχεία από την κάθε φάση και παντρεύοντάς τα αρμονικά: Δεν είναι μόνο οι μπαλάντες του που υπερτερούν των μεταγενέστερων, αλλά και τα πιο σκληρά κομμάτια του που σου καρφώνονται στο δόξα πατρί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ας πούμε την πρώτη φορά που άκουσα το "Another Piece Of Meat" όταν τελικά απέκτησα τo album στην τρυφερή ηλικία των 13: Γιατί ουρλιάζει αυτός; Tρελός είναι; Μα τι θόρυβος Θεέ μου! Θέλω να το ακούσω ξανά! Πρέπει να το άκουσα 20 συνεχόμενες φορές, πατώντας συνέχεια "Rewind" στο κασετόφωνο με το που τελείωνε το τραγούδι. Ή το "Is There Anybody There", με τον ψευδο-reggae ρυθμό του και το φανταστικό ρεφρέν. Τέλειο.
Πολλά από τα άλμπουμ που αγαπήσαμε μικροί δεν άντεξαν στη δοκιμασία του χρόνου και μαζεύουν σκόνη σε κάποιο ράφι. Όχι αυτό. Ακόμα και το 2012, κάθε φορά που ακούω το "Lovedrive" νιώθω 30 χρόνια νεώτερος και θυμάμαι να αγκαλιάζω, με το πιο ελαφρύ μου άγγιγμα, την κοκκαλιάρικη μέση της Τ. κατά τη διάρκεια του "Always Somewhere" στο πρώτο μου Γυμνασιακό πάρτι. Για τέτοιες αναμνήσεις τους συγχωρούμε και για το "Rock You Like A Hurricane", και για τα κακόγουστα εξώφυλλα, ακόμα και για τις ηλίθιες γκριμάτσες με τα ορθάνοικτα στόματα σε όλες τις φωτογραφήσεις τους.
Έφτασε λοιπόν πάλι η στιγμή της Λίστας (με "Λ" κεφαλαίο): Όλη τη χρονιά παρακολουθούσαμε κυκλοφορίες, ακούγαμε μουσικές, κρατούσαμε σημειώσεις σε Excel, με τελικό στόχο να προσφέρουμε στους αναγνώστες μας την Top-20 Λίστα για το 2012, ανεξαρτήτως μουσικού ιδιώματος. Γενικά ήταν μια πολύ καλή χρονιά με πληθώρα δίσκων που γουστάραμε, πριν όμως πάμε στη Λίστα αυτή καθεαυτή, ας δούμε κάποια από τα πράγματα που ΔΕΝ περιέχει αυτή:
Soundgarden, Melvins, The Cult, Bob Mould, Bruce Springsteen, Neil Young, Kiss. Όλοι οι ήρωες της νιότης μου το 2012 έβγαλαν albums από ενδιαφέροντα μέχρι εξαιρετικά, όμως κακά τα ψέματα, οι δισκογραφίες τους δεν θα θεωρούνταν λιγότερο θρυλικές χωρίς αυτά.
Jack White. Όχι επειδή λείπει η Meg, κουλή και διακοσμητική ήταν έτσι κι αλλιώς, αλλά το (καλό) solo album του Jack υστερεί σε σχέση με τις κορυφαίες στιγμές των White Stripes.
Muse. Μαλακία δίσκος.
Nude Beach και Gaslight Anthem. Γουστάρω punk, γουστάρω και Tom Petty, αυτοί προσπαθούν σκληρά να παντρέψουν τους δύο αταίριαστους κόσμους. Πιο low-fi και πηγαίοι οι Nude Beach, πιο λαμέ και βεβιασμένοι οι Gaslight Anthem, αμφότεροι ξεκινούν σωστά μα κάπου στην πορεία το χάνουν.
Bob Dylan και Leonard Cohen. Χέστε με πια με τα ιερά σας τέρατα.
Dead Can Dance. Στην αρχή με παρέσυρε ο ενθουσιασμός της επιστροφής, το album όμως είναι μάλλον μέτριο τελικά.
Peripheract, Animals As Textures και λοιπά νεομεταλλάδικα. Όλοι εσείς οι μοντερνομεταλλάδες που εκστασιάζεστε με αυτά τα Djent τύπου Periphery και Tesseract πείτε μου, χωρίς πλάκα και με το χέρι στην καρδιά: Αν σας έβαζα να ακούσετε ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι από κάποια από αυτές τις μπάντες, θα μπορούσατε με 100% βεβαιότητα να πείτε "α, είναι οι Τάδε!"; Με την ίδια βεβαιότητα που θα το λέγατε ακούγοντας ένα ακυκλοφόρητο των Machine Head; Των Katatonia; Των Hammerfall γαμώ το κέρατό μου; That's what I thought. Τι μας λέει λοιπόν αυτό για την προσωπικότητα (ή, ακριβέστερα, την απουσία αυτής) των ηγετών της συγκεκριμένης μεταλλικής υποσκηνής;
Grimes. Χίπστερ είσαι και φαίνεσαι.
Lana Del Rey. Έλα τώρα, σοβαρέψου.
Ωραία, πάμε λοιπόν τώρα να δούμε και την εικοσάδα. Δεν ξέρω αν τα παρακάτω ήταν τα "καλύτερα" της χρονιάς, βασικά δεν έχει καν νόημα να μιλάμε για "καλύτερα", ήταν πάντως τα albums που εγώ ευχαριστήθηκα περισσότερο:
20. SPIDERS – Flash Point / GRAVEYARD – Lights Out
Εντάξει, το ξέρω ότι κάνω ζαβολιά βάζοντας δύο albums μαζί σε μια θέση, αλλά το έχω εκλογικεύσει: Πρόκειται για αδελφά συγκροτήματα, προέρχονται από την ίδια μικρή Σουηδική πόλη του Orebro και κατάγονται από κοινό γενεαλογικό δέντρο, στο οποίο ανήκουν και οι Witchcraft & Troubled Horse (οι οποίοι επίσης κυκλοφορήσαν εξαιρετικούς δίσκους φέτος), ηχητικά είναι πολύ κοντά μεταξύ τους αφού και οι δύο παίζουν παλιακό, λαμπάτο, μπομπάτο ροκ με ψυχή και όρχεις, περιοδεύουν παρέα, ενώ τα albums τους κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα κι έχουν τόσο μικρή διάρκεια (28 λεπτά το Spiders, 36 το Graveyard) που θα μπορούσαν άνετα να είναι ένα split LP. Βonus πόντοι στην Ann-Sofie των Spiders για το catsuit.
19. TAYLOR SWIFT - Red Δε με πειράζει που δεν έχει βγει καλά-καλά από την εφηβεία, αρνούμαι να μπω σε ανούσιες συζητήσεις για το αν είναι country ή pop, και δεν ασχολούμαι καν με το κατά πόσο όντως γράφει η ίδια τα τραγούδια της (εντυπωσιακό αν αληθεύει) ή έχει κάποιον "ghost writer" να κάνει τη βρώμικη δουλειά (όχι ακριβώς ασυνήθιστο στο Nashville). Το μόνο που μετράει είναι το εξής: Το "Red" είναι ένα γλυκύτατο, δροσερό, έξυπνο, πιασάρικο album από ένα κορίτσι που συνδυάζει στόφα star με σπάνια για την ηλικία της ωριμότητα. Με προβληματίζει πάντως το γεγονός ότι ενώ η Swift πουλάει εκατομμύρια albums σε μια εποχή που κανείς πια δεν πουλάει albums και σαρώνει κάθε χρόνο όλα τα μουσικά βραβεία στις ΗΠΑ, εγώ δεν είχα ακούσει ούτε νότα της μέχρι πριν από 2 μήνες. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό, είμαι πολύ γέρος για ελιτισμούς.
18. AMADOU & MARIAM - Folila Ως γνωστόν στα μουσικά γούστα δεν υπάρχει αντικειμενικότητα και τα προσωπικά βιώματα παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στο κατά πόσον ένας καλλιτέχνης καθιερώνεται στη συνείδηση κάποιου ως αγαπημένος ή όχι. Είμαι λοιπόν σίγουρος ότι αγαπώ αυτό το ζευγάρι τυφλών Αφρικανών τροβαδούρων κυρίως γιατί τους πρωτοάκουσα σε κάποιες χωροχρονικές συνισταμένες όπου ένιωθα πως βρίσκομαι στην κορυφή του κόσμου (για την ακρίβεια βρισκόμουν σε ένα πανέμορφο μπαρ στην Παταγονία, προ κρίσης, και η μπαργούμαν είχε βάλει το άλμπουμ τους "Dimanche A Bamako" ολόκληρο - ήταν το καλύτερο album όλων των εποχών για εκείνο το βράδυ). Μη μου δίνετε σημασία όμως, οι δικές μου στρεβλώσεις δεν μειώνουν καθόλου την αξία του "Folila".
17. AUTHOR & PUNISHER - Ursus Americanus Ίσως είναι ο ενθουσιασμός της τελευταίας στιγμής, γιατί ανακάλυψα αυτό το album μόλις πριν από δύο μέρες και δεν το έχω ακούσει όσο τα άλλα. Ίσως είναι γιατί μου θύμισε Godflesh και τις παλιές καλές μέρες που γουστάραμε industrial με τρέλα. Ίσως είναι ο θαυμασμός μου για το γεγονός ότι ο Author & Punisher (κατά κόσμον Tristan Shone) κατασκευάζει μόνος του όλα του τα "όργανα". Ίσως είναι το ότι οι ήχοι του που παράγονται αποκλειστικά από μηχανές ακούγονται τόσο... ανθρώπινοι, οργανικοί. Ίσως όμως όλα τα παραπάνω βαθυστόχαστα είναι μαλακίες και απλά το album ΓΑΜΑΕΙ.
16. FRANK OCEAN - Channel Orange Album της χρονιάς ή τουλάχιστον τριάδα σε όλα τα μουσικά
περιοδικά του πλανήτη, ένιωσα υποχρεωμένος να μου αρέσει. Στην αρχή αντιστεκόμουν: "Μα όνομα είναι αυτό, μου θυμίζει εκείνο τον γελοίο τον Βilly Ocean", "Πλήξη και ανία αυτή η νεο-soul ρε παιδάκι μου, χίλιες φορές να ξαναβάλω Marvin Gaye", κάπως έτσι. Επέμενα όμως, το ξανάκουσα και το ξανάκουσα και το ξανάκουσα και κάποια στιγμή, τσουπ! μου αποκαλύφθηκε. To "Channel Οrange" δεν είναι άλλο ένα υπερ-ενορχηστρωμένο R&B soundtrack για μπαλαμούτια, ψευτο-pimp wiggers και κωλαράκια που κουνιούνται, είναι μια βαθιά προσωπική κατάθεση ψυχής που απαιτεί την προσοχή του ακροατή.
15. GOAT - World Music Τι έχουν πάθει αυτοί οι Σουηδοί; Τι πίνουν; Γιατί κρύβονται πίσω από μάσκες, δημιουργούν μια ολόκληρη μυθολογία γύρω από την καταγωγή τους και παίζουν afrobeatkrautrockvoodoopsychedelicbhangrametaldisco; Πολλά τα ερωτήματα, απαντήσεις δεν έχω, μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω ότι με τη faux world music τους οι Goat μας προσέφεραν 37 από τα απολαυστικότερα μουσικά λεπτά του 2012.
14. BARONESS – Yellow & Green Το "Yellow & Green"
θυμίζει εκείνα τα κλασικά πλέον albums που σήμερα απολαμβάνουν καθολικής
αναγνώρισης, αλλά που όταν τα λέγαμε "metal" back in the day οι
μεταλλάδες έβγαζαν καντήλες. Με άλλα λόγια, θυμίζει τις δισκάρες που
έβγαζαν π.χ. κάποτε οι Faith No More (άκου το solo του "Eula", δε
μοιάζει πολύ με την coda του "Epic" των FNM;) ή αργότερα οι Queens Of
The Stone Age, τόσο από πλευράς εύρους ηχοχρωμάτων και πλούτου επιρροών,
όσο και από πλευράς ποιότητας. Από τις μεγάλες εκπλήξεις της χρονιάς.
13. JAPANDROIDS - Celebration Rock Σας έλειψαν οι Husker Du; Εμένα πολύ. Γι' αυτό και ενθουσιάστηκα με τους Japandroids, επειδή αυτός ο συνδυασμός ατσούμπαλης ορμητικότητας και μελωδίας που τους χαρακτηρίζει μου θύμισε Husker Du περισσότερο παρά οτιδήποτε άλλο. "Celebration Rock": Ίσως ο πιο ταιριαστός τίτλος album της χρονιάς αφού η μουσική των Japandroids είναι κυριολεκτικά ένας ροκ εορτασμός με υμνικά ρεφρέν, υψωμένες γροθιές, άσχημα πιώματα και ακόμα χειρότερα hangovers.
12. DR. JOHN – Locked Down Στην Ελλάδα τον ξέρουμε από μια διαφήμιση μπύρας, ο Dr. John όμως ηχογραφεί εδώ και 55 χρόνια κι έχει κυκλοφορήσει περισσότερους από 20 προσωπικούς δίσκους. Οι καλύτεροι από αυτούς είναι εκείνοι στους οποίους χώνεται βαθιά στη μουσική παράδοση της γενέτειράς του, της Νέας Ορλεάνης, μπολιάζοντας το jazzy funk του με μια γενναία δόση voodoo ψυχεδέλειας. Το "Locked Down" είναι ένας από αυτούς, με έξτρα bonus τη φρέσκια ρετρό παραγωγή από τον Dan Auerbach των Black Keys.
11. CHRISTIAN MISTRESS – Possession Πάντοτε
είχα μια αδυναμία στις γυναικείες φωνές που ροκάρουν με αντρίκιο
τσαμπουκά. Γι' αυτό βρίσκω την Christine Davis ακαταμάχητη: Δε με
πειράζει καθόλου η μπυροκοιλιά, δε με πειράζει καθόλου που η περιφέρειά
της είναι αντιστοίχου μεγέθους με την περιφέρεια Ανατολικής Αττικής,
κάθε φορά που ακούω την καβλερή βραχνάδα της (που μου θυμίζει
χεβιμεταλλού Johnette Napolitano) να απογειώνει τις αρχετυπικά
Maiden-ικές κιθάρες της μπάντας της, την ερωτεύομαι ξανά και ξανά.
10. TOM JONES – Spirit In The Room Με
το φανταστικό άλμπουμ διασκευών "Praise & Blame" του 2010 ο Tom
Jones είχε κάνει την έκπληξη πραγματοποιώντας εντυπωσιακή στροφή προς
έναν απέριττο blues/gospel ήχο. Στο παρεμφερές αλλά πιο folky/americana
"Spirit In The Room" δύο χρόνια αργότερα, πάλι με τον Ethan Johns στην
παραγωγή και με έμφαση στις διασκευές, το στοιχείο της έκπληξης έχει
χαθεί, η ερμηνεία του Jones όμως εξακολουθεί να μαγεύει: Ακούστε πόσο σκίζει στο "Bad As Me" του Tom Waits, και προσπαθήστε να μην
ανατριχιάσετε με τη μεταμόρφωση του "Charlie Darwin" των Low Anthem,
ισάξιας των κορυφαίων στιγμών του Johnny Cash εποχής Rick Rubin.
9. CALEXICO – Algiers Το "Algiers" διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα albums αυτής της λίστας χάρη σε ένα θαυμαστό, μυστηριώδες χαρακτηριστικό του: Όταν ακούω στο αυτοκίνητο οποιοδήποτε από τα άλλα CDs της λίστας τραγουδάω, παίζω ντραμς πάνω στο τιμόνι, ή τουλάχιστον συγκεντρώνομαι στη μουσική. Όταν όμως ακούω στο αυτοκίνητο το "Algiers" η μουσική μεταμορφώνεται σε (μαγικό;) χαλί με το οποίο το μυαλό μου αρχίζει να ταξιδεύει μακριά, χάνομαι. Όχι ό,τι καλύτερο να είσαι "αλλού" όταν οδηγάς σε μια πόλη γεμάτη απρόσεκτους μοτοσικλετιστές, σταρχιδιστές ποδηλάτες και τροχονόμους που εκ πεποιθήσεως σου λένε να κάνεις το ακριβώς αντίθετο από τα φανάρια, σύμφωνοι, από την άλλη όμως ενδεικτικό της ήρεμης δύναμης που διαθέτει η τέχνη των Calexico. Προτιμήστε τη deluxe έκδοση, έχει φανταστικό live bonus disc.
8. HOT WATER MUSIC – Exister Ναι, μ' αρέσουν τα riffs, ένα καλό riff πάντα με κάνει να θέλω να παίξω air guitar. Για παρατήρησε όμως το κοινό στα live: Το air guitar ως προέκταση του riff είναι μοναχική δραστηριότητα, αυνανισμός, ένας άνθρωπος και η (φανταστική) κιθάρα του. Γι' αυτό θεωρώ πως το ρεφρέν έχει μεγαλύτερη αξία, εμπεριέχει το στοιχείο της συντροφικότητας, είναι σεξ: Όταν ακούς ένα καλό ρεφρέν σε μια συναυλία θες να αγκαλιάσεις τον άγνωστο ιδρωμένο διπλανό σου και να το τραγουδήσετε παρέα τσουγκρίζοντας τις μπύρες σας. Εεε, ομοφυλοφιλικό σεξ ίσως, αλλά σεξ. Το ρεφρέν είναι τέχνη, το ρεφρέν είναι μαγκιά, και το 2012 κανείς δε μας έδωσε καλύτερα ρεφρέν από τους Hot Water Music. Κανείς. Tο ΤΕΛΕΙΟ ρεφρέν που έχει αυτό το τραγουδάκι ας πούμε, είναι ένα τυχαίο δείγμα, όχι το καλύτερο του album:
7. FIONA APPLE – The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver Of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do Και μια που λέμε για σεξ, η ακρόαση του "Idler Wheel…" είναι σα να κάνεις σεξ. Με psycho γκόμενα μεν, από αυτές που όταν τις χωρίσεις σου τηλεφωνούν στις 4 το πρωί και δεν μιλάνε, κάνουν διάρρηξη στο σπίτι σου όταν είσαι στη δουλειά για να σφάξουν και να μαγειρέψουν τη γάτα σου και ανακοινώνουν σε όλους τους κοινούς σας γνωστούς ότι είσαι αδερφή, αλλά σεξ. Η Fiona διαθέτει μια παχύρρευστη φωνή που στάζει αισθησιασμό, σα να περιχύνεις χαλίκια με μέλι, θωπεύει το πιάνο της με απόλυτα ερωτικό τρόπο τόσο στα "pop" όσο και στα πιο kinky τραγούδια της, και είναι και γυναίκαρος. Κάτι χιπστερολολίτες τύπου Lana Del Rey, η Fiona Apple τις τρώει για πρωινό.
6. SWANS – The Seer Το "The Seer" (δύο ώρες, διπλό CD, τριπλό βινύλιο) είναι το ακριβώς αντίθετο του easy listening, μοιάζει σχεδιασμένο να προκαλέσει δέος, να δοκιμάσει τις αντοχές και την πίστη του ακροατή. Όμως όποιος έχει διαβάσει την Παλαιά Διαθήκη ξέρει πως όσοι αντέξουν τη δοκιμασία της πίστης τους, στο τέλος κερδίζουν τη Βασιλεία των Ουρανών. Κάποια τραγούδια εδώ ξετυλίγονται, απλώνονται, τυλίγονται γύρω σου, σε στραγγαλίζουν και σε καταπίνουν όπως ένας βόας το θύμα του, και αυτά είναι οι πιο ευχάριστες στιγμές του άλμπουμ. Αν ακούσεις ολόκληρο το "The Seer" χωρίς διάλειμμα, στο τέλος αισθάνεσαι το βάρος ενός πλανήτη στους ώμους σου, αλλά ο μαζοχιστής μέσα σου γουστάρει.
5. PROPAGANDHI – Failed States Οι
Propagandhi δεν είναι πια ένα πανκ συγκρότημα. Αυτό ήταν φανερό και από
το προηγούμενο album τους, το φανταστικό "Supporting Caste" του 2009,
στο καινούργιο τους όμως οι Propagandhi έχουν πλέον ολοκληρώσει την
χεβιμεταλλική τους μεταμόρφωση. Και τι μεταμόρφωση ε; Ο νέος ήχος τους
δεν είναι απλώς metal αλλά progthrash θυμίζοντας κυρίως Voivod,
Sacrifice και άλλους cult συμπατριώτες τους. Υπερτεχνικοί, υπερηχητικοί,
υπερπορωτικοί, το μοναδικά πανκ στοιχεία που διατηρούν οι Propagandhi
στο "Failed States" είναι η καυστική κοινωνική κριτική, το ήθος και η
ακεραιότητα, δηλαδή αυτά που μετράνε.
4. MARK LANEGAN – Blues Funeral Το να χαρακτηρίσεις αυτό το album ως "blues" ή "σκοτεινό" είναι σα να αποκαλέσεις τη Monica Belucci "ευπαρουσίαστη": Ενώ η ταμπέλα δεν είναι λανθασμένη, δεν λέει απολύτως τίποτα και δεν προσεγγίζει την πραγματικότητα ούτε κατά διάνοια. Θα ήταν ίσως πιο κοντά στην αλήθεια αν λέγαμε ότι το τελευταίο album του Mark Lanegan είναι η εξομολόγηση μιας βασανισμένης ψυχής που ζητά συγχώρεση από το νεκροκρέβατο, επειδή κάποτε έπνιξε στα σκοτεινά νερά της λίμνης τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε ποτέ κι έζησε τα επόμενα 40 χρόνια με τις Ερινύες να του κατατρώνε τα σωθικά. ΟΚ, τώρα κάτι γίνεται.
3. GOJIRA – L' Enfant Sauvage Οι Γάλλοι Gojira, μετά από τόσους δίσκους, εξακολουθούν να ακούγονται σαν ένας συνδυασμός Meshuggah, Fear Factory, Morbid Angel και Pantera, άρα αυτό που λέμε "προσωπικό ύφος" δεν είμαι σίγουρος ακριβώς πόσο προσωπικό είναι. Προσέξτε όμως τι γίνεται: Φέτος έβγαλαν δίσκο και οι Meshuggah και οι Fear Factory αλλά δεν είναι στη λίστα, ενώ οι Gojira είναι μέσα με άνεση. Οι Morbid Angel κατάντησαν ανέκδοτο και οι Pantera αποτελούν μακρινή ανάμνηση ενώ οι Gojira είναι εδώ, ανάμεσά μας, ζωντανοί, και κλωτσάνε κώλους αλύπητα. Ίσως το καλύτερο METAL άλμπουμ της χρονιάς.
2. ANAΪS MITCHELL – Young Man In America Έχω γράψει, σβήσει και ξαναγράψει αυτή την παράγραφο 5-6 φορές και ακόμα δεν έχω καταφέρει να συλλάβω σωστά σε γραπτό λόγο την ουσία αυτού του album. Ίσως γιατί κάθε φορά που το ακούω, δεκάδες φορές μετά την πρώτη ακρόαση, μου ακούγεται διαφορετικό, κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούργιο, τη μια μου ακούγεται θλιμμένο και την άλλη αισιόδοξο, τη μια με ρίχνει και την άλλη με ανεβάζει. Έχετε ακούσει αυτό που λένε για τη "Τζοκόντα" του Ντα Βίντσι, ότι η ζωγραφιά σε ακολουθεί με τα μάτια της από όποια γωνία και αν την κοιτάζεις; Ε, η Anaϊs Mitchell ακολουθεί την ψυχή σου με τη μουσική της, σε όποια διάθεση και αν βρίσκεσαι.
1. PEPE DELUXE – Queen Of The Wave Μάρτιος 2012: είμαι στο αυτοκίνητο με τον εννιάχρονο τότε, δεκάχρονο πλέον γιο μου. Στο CD player του αυτοκινήτου παίζει το "Queen Of The Wave" των Pepe Deluxe. Οδηγώ, ακούμε αμίλητοι και λίγο πριν τελειώσει το album, o εννιάχρονος δισκοκριτικός παίρνει σοβαρό ύφος και λέει δύο λέξεις: "μουσική τρισδιάστατη". Όσο κι αν προσπαθήσω, δεν θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα. Η μουσική των Pepe Deluxe στη μαξιμαλιστική επική surf rock 60's camp electronic opera "Queen Of The Wave" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως τεχνικολόρ, το "τρισδιάστατη" όμως θεωρώ πως αποδίδει καλύτερα το μεγαλείο αυτού του αριστουργήματος. Δεκάρι αδιαπραγμάτευτο, αν δε με πιστεύετε ρωτήστε και το γιο μου.
I have a confession to make: I was never a big MC5 fan (gasp!). There, I said it. I'm out of the closet. The cat's out of the bag. <insert favorite cliche here>. Yes, of course even as a young rock 'n' roll rookie I had realized that the MC5 were terribly important and respected them, but my respect was distant and impersonal, the same respect I had for Plato or Socrates, for example, never having read a single work of theirs. But the truth is, until my mid-20's the only thing I'd heard by the MC5 was "Kick Out The Jams". The song, not the album.
Sometime during the 90's I finally got around to giving the MC5 a serious listen and I liked them, I really did. But still, there were many other bands heavily influenced by the MC5 that I enjoyed more than the MC5 themselves: The BellRays, the Hellacopters, at least half a dozen Australian groups... I felt the younger ones closer to me, distanced as they were from the whole late 60's/early 70's politically charged albatross around the MC5's collective neck.
But then I heard Wayne Kramer's 1995 solo album, "The Hard Stuff", and was blown away. I became his fan for life and realized that he is God. Definitely one of the best rock guitarists of all time. Guys, seriously, this shit rocks. On the, ahem, hard stuff the former MC5 guitarist sounds like he's trying to wreck the studio and smash his Strat to smithereens, the slower songs are freakin' awesome and the free-jazzy improvisational stuff kicks ass, hey, even the liner notes (written by Henry Rollins) rule.
1996's "Dangerous Madness" is even better, this gem of an album is a desert island disc for me. It's not just that Wayne has a knack for writing amazing rock songs, or that he's one hell of a guitar player: While nobody would call him a great singer, his voice on this album has a warmth that instantly tells you this guy's the real deal, he's been there, done it, smoked it, fucked it. Plus, his lyrics are up there with the best.
His other solo albums and collaborations are great too, but if you are not already familiar with Wayne Kramer's post-MC5 work then I suggest you start out with these two. After you've listened to each one of them about 200 times (because you'll want to), you can move on to the others. And perhaps to the MC5, if you are ready to admit that you were never really a fan.
