CONCEPTION – State Of Deception
The best Queensryche album in quite a while. (8)
ME AND THAT MAN – New Man, New Songs, Same Shit, Vol. 1
Behemoth’s Nergal invites his friends (Corey Taylor, Ihsahn, Matt Heafy…) and has them sing country/blues/americana. Best moment is Mat McMerney (Hexvessel/Dodheimsgard/Beastmilk/Grave Pleasures) doing his best “Satanic Hank Williams” impression but the basic takeaway of the album is this, what we always suspected: Every metal singer singing anything other than metal ends up sounding like Nick Cave karaoke. (7)
NINE INCH NAILS – Ghosts V: Together / Ghosts VI: Locusts
Two new instrumental albums simultaneously released, V is more tranquil and VI more disturbing, both closer to Reznor’s soundtrack work with Atticus Ross than to proper NIN records. (7)
OLD MAN GLOOM – Seminar IX: Darkness Of Being
The usual awesome heavy experimental doom, the main difference this time around being that the tragically deceased bassist Caleb Scofield has been replaced by his Cave In bandmate Stephen Brodsky. (8)
PEARL JAM – Gigaton
From the garage rock of “Superblood Wolfmoon” to the Talking Heads-esque angular white boy funk of “Dance Of The Clairvoyants” to the Who-like attack of “Never Destination” to the ballad-heavy second half of the album, Pearl Jam defy expectations on their best release since “Riot Act”. (8)
PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS PIGS – Viscerals
Best band name ever, and don’t call them “stoner rock” – this is a far messier, sludgier, more fun affair. (8)
TESTAMENT – Titans of Creation
The all-star thrash lineup shreds, but the songs just chug along and drag on and on and on without a single hook really standing out. (6)
TĒTĒMA – Necroscape
The zillionth Mike Patton project is one of the weirdest and most cacophonous, certainly on the left of Mr. Bungle. You have been warned. (7)
THE OTHER STUFF
BRIAN FALLON – Local Honey
Gaslight Anthem frontman and Springsteen disciple Fallon on personal, mostly acoustic set of songs. (7)
CHILDISH GAMBINO – 3.15.20
Overrated. (6)
JAMES ELKINGTON – Ever-Roving Eye
Drawing from a variety of sources like British folk and 60’s psychedelia, Elkington’s second album is a small triumph. (8)
LILLY HIATT – Walking Proof
Country rock singer/songwriter’s fourth album is more laid back than 2017’s “Trinity Lane” and features lots of guests like Amanda Shires, Aaron Lee Tasjan, and dad John Hiatt. (7)
PHISH – Sigma Oasis
Virtually unknown outside the US of A but on home turf Phish is not just a band, it’s an institution, a cult almost, with rabid loyal fans, and they just surprise-released an album of songs they’ve already been playing live for years but had never properly recorded in a studio. If you can stand the Grateful Dead, you’ll probably enjoy this. (7)
STEFANO BOLLANI – Piano Variations On Jesus Christ Superstar
I’d never heard of this Italian jazz pianist before but obviously he has an unhealthy obsession with the music from “Jesus Christ Superstar” so I started liking him before I even listened to this, a fantastic track-by-track reworking of the epic rock opera for solo piano. Labors of love like this one is what’s it’s all about, folks. (10)
THIEVERY CORPORATION – Symphonik
Downtempo/chillout pioneers revisit 11 of their best known songs with a full classical orchestra. It works much better than Metallica’s “S&M”. (8)
WAXAHATCHEE – Saint Cloud
Katie Crutchfield moves away from grungy indie rock towards folk/Americana on her new album that most critics are absolutely ecstatic about. Can’t understand why – it’s good, but in no way spectacularly better than at least a dozen or so other 2020 albums by folky singer-songwriters. (7)
YVES TUMOR – Heaven to a Tortured Mind
Sorry but I just don’t get this modern, overproduced, deconstructed/reconstructed “pop”, what’s wrong with having some SONGS for a change? (6)
ALKALINE TRIO – EP Nine solid new minutes of pop-punk to compensate for a cancelled tour with Bad Religion. (7)
ARBOURETUM – Let It All In I’ve OD’ed on psychedelic folk rock albums lately but this is one of the better ones, largely thanks to the modern-sounding synths that differentiate it from the throwbacks. (8)
CODE ORANGE – Underneath Code Orange add industrial/electronics to their competent metalcore this time around sounding more mature and, dare I say, catchy. But no, it’s not the metal album of the year. (7)
HUMAN IMPACT – Human Impact Suddenly, out of nowhere, a bunch of old farts that used to be in Unsane, Cop Shoot Cop and Swans release an early 90’s-style noise rock album bringing back memories of the Lower East Side and making every young buck like Code Orange out there sound like pussies. And, by the way, Cop Shoot Cop was the best fucking band you’ve never heard. (8)
LUCIFER – Lucifer III Starting off with a song titled “Ghosts” tells you everything you need to know about this album and Johanna Sadonis’ ambitions within the “occult doom rock” spectrum but, whereas Tobias Forge employs subversive shock tactics to reach a wider audience, she prefers to play it safe and just go for the lowest common denominator. (7)
MARIA McKEE – La Vita Nuova If you were expecting the powerhouse who used to front the cowpunk band Lone Justice 35 years ago (fuck! 35 years ago!) or the hitmaker who sang power ballads on Tom Cruise movie soundtracks in the early 90’s you’ll be shocked to discover that La Vita Nuova, McKee’s first album in ages, is more art rock than anything else, with florid songwriting, literary lyrics and startlingly original, complicated melody lines occasionally verging on the operatic. The only constant from the past is that her voice –now deeper, mature– will still give you goosebumps. (9)
MYRKUR – Folkesange No black metal on this one, she went ahead and made a pure neofolk record, and once again it’ll prove divisive. (7)
NADIA REID – Out Of My Province RYIL Laura Marling, Sharon Van Etten, and other totally awesome female singer-songwriters. (8)
NECKS – Three It’s amazing how this trio operates within the framework of ambient instrumental jazz but ends up stirring the same emotions as the most intense stuff the Swans have released in the last decade – it’s no coincidence that they moonlighted as Swans collaborators recently. (8)
OZZY OSBOURNE – Ordinary Man Of course it’s overblown and overproduced, of course there are ballads, of course there are guests, but still – if this proves to be his last album, it’s good enough to be a fine epilogue to a true legend’s 50-year career. (7)
SIENA ROOT – The Secret Of Our Time If you’re looking for a 70’s-flavored hard rock album with female vocals this month, Siena Root have done better than Lucifer. (8)
VARIOUS ARTISTS – Come On Let’s Go! Power Pop Gems From The 70’s & 80’s Actually released several months ago in 2019 but I just managed to get around to it – a fantastic compilation of classics (Raspberries, Romantics, Flamin’ Groovies, Big Star, Utopia…) and total unknowns, plus great liner notes that go deep into the story of each featured band, make this an almost perfect introduction to the power pop genre. (9)
BODY COUNT – Carnivore My love for Ice-T is well documented and you have to admire the guy for being a socially conscious progressive badass who can also be funny as hell when he wants to but even though “Carnivore” has its moments, compared to the band’s previous couple of releases it sounds a bit tired. (7)
CARIBOU – Suddenly Call me old-fashioned or a boomer or whatever but I just don’t get this glitchy modern electronica/pop: Why is de-tuning keyboards in the middle of a riff and having tape-warping effects considered genius production and adding texture to the songs? I find these gimmicks really distracting, which is a shame as the songwriting on “Suddenly” is actually pretty great. (7)
CINEMATIC ORCHESTRA – To Believe Remixes Just what the title says – remixes of last year’s album. Doesn’t really add anything essential to the original version. (7)
GODTHRYMM – Reflections Hamish Glencross has been a member of Solstice and My Dying Bride, so it’s no surprise that his new band sounds like a cross between Solstice and My Dying Bride. (7)
JOHN DOLMAYAN – These Grey Men Goddammit guys, will you stop fooling around and put the band back together already? (7)
MASTERSONS – No Time For Love Songs Husband & wife duo better known as members of Steve Earle’s backing band release fourth album of gentle Americana with a 60’s sunny Southern California vibe. (7)
MONDO GENERATOR – Shooter’s Bible Nick Oliveri’s “lost album” recorded in 2010 and out now is actually slightly better than the proper new album he released only days prior to this one. (6)
MY DYING BRIDE – The Ghost Of Orion It’s a My Dying Bride album, what did you expect, party music? (7)
NIGHT FLIGHT ORCHESTRA – Aeromantic It’ll remind you of JLT-era Rainbow and it’ll remind you of ABBA but really, it’s just more yacht rock than Michael McDonald’s facial hair. (8)
WASTED SHIRT – Fungus II Modern-day fuzz king Ty Segall and the drummer from Lightning Bolt go full-on Neanderthal on this messy, noisy album that’s guaranteed to annoy your neighbors if you play it loud, and loud’s the only way to play it. (7)
THE LOUDER STUFF BAMBARA – Stray
Tier-2 post-punk/goth. Peter Murphy in his prime, or a sexagenarian Nick Cave, could eat this guy for breakfast. (6)
GREEN DAY – Father Of All Motherfuckers
This is not the Green Day you know, it’s like a combination of 2017 QOTSA and 2003 Jet and the change of direction sounds forced. (6)
IHSAHN – Telemark
EP from black/prog metal icon featuring three new tracks plus a badass Iron Maiden cover (with brass!) and a WTF Lenny Kravitz cover. (7)
KINETIC DISSENT – Controlled Reaction: The Demo Anthology
You’d think that in this day and age there are no well-kept secrets anymore, but this late-80’s/early 90’s US prog-power-thrash metal band remains well below the radar of most metal fans. Newbies are better off tracking down their sole proper album “I Will Fight No More Forever”, but the handful of fans will cream their pants listening to this one – the band’s four demos, 17 tracks in total, for the first time together on CD. (10 for fans only)
KVELERTAK – Splid
The departure of their original vocalist hasn’t hurt them one bit – the new guy’s just as entertaining and the rest of the band still go for the jugular on an early contender for metal album of the year: Someone announcing “air guitar, come on!” before the lead single’s guitar solo kicks in pretty much sums it up. (9)
MONDO GENERATOR – Fuck It
Former Kyuss/QOTSA/Dwarves bassist Nick Oliveri revives his solo band but the album sounds like a rather uninspired hybrid of all the bands he’s better known for. (6)
ON THORNS I LAY – Threnos
Another strong doom/death metal effort from the Peaceville Three-indebted Greeks. (7)
POSEHN – Grandpa Metal
Metalhead comedian Brian Posehn invites famous musician friends (Scott Ian, Corey Taylor, Gary Holt, Jeff Pilson, Kim Thayil, Alex Skolnick, Chuck Billy, Steve “Zetro” Souza, Phil Demmel, the late Jill Janus…) but a lot of his jokes fall flat, or maybe I’m “grandpa metal” myself and can’t appreciate them. Includes his version of A-ha’s “Take On Me”, the worst song ever written in the history of mankind. (6)
PSYCHOTIC WALTZ – The God-Shaped Void
A very strong album following a 24-year hiatus from this great prog metal band (more Fates Warning than Dream Theater), but you can’t get it out of my head that “Sisters Of The Dawn” borrows a melody line from Madonna’s “La Isla Bonita”. (8)
RUSS BALLARD – It’s Good To Be Here
Originally released in 2015 as a download-only album, it’s out now on physical formats with additional tracks. Ballard, one of the great songwriters-for-hire of rock’s golden age with hits for Rainbow, Santana, Kiss & Ace Frehley, America, Santana etc. under his belt, proves he’s still got it in his 70’s. (7)
SUPERSUCKERS – Play That Rock ‘N’ Roll
A much better punk rock party record that Green Day’s, plus they cover Michael Monroe’s “Dead, Jail Or Rock ‘N’ Roll” for extra coolness points. (8)
THE OTHER STUFF
ANTIBALAS – Fu Chronicles
Competent Afrobeat by one of the best western bands doing it. (7)
AUBRIE SELLERS – Far From Home
Solid effort from Sellers who comes across like a more rock ‘n’ roll, less humorous version of Miranda Lambert. (7)
GREG DULLI – Random Desire
Afghan Whigs frontman releases solo album thick on the atmosphere we love, but a bit light on the hooks. (7)
GRIMES – Miss Anthropocene
Now a famous pop star for reasons that have nothing to do with her music, Grimes releases new electropop/industrial-lite album that’s so drowned in reverb it becomes slightly annoying. Generally speaking it sounds like a cross between Blanck Mass on downers and Taylor Swift on acid, not necessarily a good thing. (6)
HANGING STARS – A New Kind of Sky
An English band playing West Coast psychedelic country/proto-folk rock a-la Byrds/Love, and doing it really well on their highly enjoyable third album. (8)
HAYSEED DIXIE – Blast From The Grassed
I know it’s a one-trick pony but their bluegrass covers are always fun and this time they focus on pop megahits (Bee Gees, Toto, New Order, Eurythmics…) rather than rock classics. Includes their version of A-ha’s “Take On Me”, the worst song ever written in the history of mankind. (7)
JOHN MORELAND – LP5
Another great (relatively) young country singer/songwriter who decided to expand his sonic palette beyond pure country music, Moreland incorporates subtle electronica elements into his fifth album, probably his best. (8)
SECRET SISTERS – Saturn Return
Americana sibling duo with a series of fantastic albums based on their vocal harmonies under their belts return with their most pop effort, skipping the Everly Brothers vibe on several tracks where each sister takes her turn on lead vocals. Brandi Carlyle returns to the producer’s chair. Simply beautiful. (8)
SETH LAKEMAN – A Pilgrim’s Tale
A concept album about the puritans’ trip from England to the New World aboard the Mayflower 400 years ago, this is quite possibly the most ambitious and impressive folk album in years. (9)
ALGIERS – There Is No Year
Not sure if “gospel punk” is a genre since there’s probably only one band doing it, but Algiers have already reached album #3 and it’s their darkest one. (7)
AOIFE NESSA FRANCES – Land Of No Junction
Irish psychedelic folk singer-songwriter on promising 60’s throwback debut. (7)
BEACH SLANG – The Deadbeat Bang Of Heartbreak City
Nobody embodies the true, hopelessly and unrealistically romantic spirit of rock ‘n’ roll in 2020 like James Alex, and nobody can beat his heartbroken/drunk gutter poetry except perhaps Craig Finn. (8)
BOHREN & DER CLUB OF GORE – Patchouli Blue
Noir, cinematic jazz for after hours listening. (8)
BONNY LIGHT HORSEMAN – Bonny Light Horseman
An indie folk supergroup of sorts, they sound like an unplugged Grateful Dead without the boring jamming. (8)
COLIN STETSON – Color Out Of Space (Original Soundtrack)
Sax and violins for a horror movie based on a story by HP Lovecraft and starring Nicolas Cage. (7)
DRIVE-BY TRUCKERS – The Unraveling
Politically charged heartland rock from one of the best bands around. (8)
EMINEM – Music To Be Murdered By
I suspect that people who get upset at Eminem are the grandchildren of people who were getting upset at Lenny Bruce. Political correctness is killing art, and if rapping is an art form then Eminem is its fuckin’ Michelangelo – “Music To Be Murdered By” is not his Sistine Chapel ceiling, but it’s still a Michelangelo. (8)
EZRA FURMAN – Sex Education (Original Soundtrack)
Soundtrack to Netflix show about teenage angst, featuring new songs plus tracks from previous Furman albums. Furman is one of the top songwriters in the rock game right now, so check this out. But, dear Ezra: The plural of “octopus” is “octopuses”, not “octopi”. (8)
GILL LANDRY – Skeleton At The Banquet
Sad songs make me happy, and Landry’s rugged baritone makes the songs sadder and me happier. (8)
JORN – Heavy Rock Radio II: Executing the Classics
Jorn Lande ventures slightly outside his comfort zone on this new collection of covers – in addition to the expected 80’s Bryan Adams-Foreigner-Deep Purple-Dio karaoke he does so well, he also competently tries his hand at AOR transformations of tunes by Don Henley, Bob Dylan and Peter Gabriel. A pleasant listen, as always. (7)
TERRY ALLEN & THE PANHANDLE MYSTERY BAND – Just Like Moby Dick
If you thought all country songs were about truckers, beers and broken hearts, think again: Allen, another Guy Clark disciple like Steve Earle and Rodney Crowell, sings about Houdini’s existential crisis, Brecht characters, and the circus coming to a vampire-infested town. Features a Texan all-star band. (8)
THE HADEN TRIPLETS – The Family Songbook
The three daughters of legendary jazz bassist Charlie Haden release fantastic album touching upon Americana, country, jazz and folk. The vocal harmonies are out of this world. (8)
THE LEGENDARY SHACK SHAKERS – Live From Sun Studio
Available on streaming platforms, color vinyl or limited edition 180-gram black vinyl, this is a show celebrating the hell-raising Kentucky band’s 25th anniversary. RYIL the Reverend Horton Heat and other lunatic rednecks. (8)
BLOOD INCANTATION – Hidden History Of The Human Race
A strong death metal album by a band on the rise, extremely technical/proggy with complex song structures. These guys can certainly play their socks off but personally I prefer my death metal a bit drier and more straightforward, this is drenched in reverb and the fretless bass/harmonizing guitars combo, while certainly differentiating them from the masses, also takes some of the edge off. (7)
FRANK TURNER – Show 2000: Live At Nottingham Rock City
Turner’s 2000th live show recorded in December 2016 and now officially released on audio and video is a true rock ‘n’ roll experience – the guy’s got more perfect singalongs than you can count. (9)
GUN – R3LOADED
Scottish hard rockers release double CD with disc 1 a “greatest hits” type collection and disc 2 a covers album. Some really good stuff here from a band that deserved to be bigger but had its career set back by grunge. (8)
KACEY MUSGRAVES – The Kacey Musgraves Christmas Show
Soundtrack of an Amazon Prime Christmas TV Special, with country star Musgraves preparing for a Christmas party while famous guests/friends (from Lana Del Rey and Leon Bridges to Kendall Jenner) pop in and out for duets or skits. The duets are nice but most of the skits are awkward/unfunny, the laugh track is extremely annoying, and it’s already past Christmas as I had neither time nor enough new releases to update the blog on time. (6)
OUTLAWS OF RAVENHURST – Myths And Legends As this old video demonstrates this is quite possibly the only true heavy metal band in the whole universe and as such they’re above criticism. (11)
SCORN – Café Mor
Dub/industrial noise from Mick Harris’ Scorn, returning after a decade of absence. Annoying sounds, and I mean that in a good way. (7)
SONS OF APOLLO – MMXX
Sons of Dream Theater? Sons of Rainbow more like it. (8)
THE HOLD STEADY – Four On Ten EP
Black Friday release on limited 10” milky clear vinyl, including four digital singles available on physical format for the first time. For fans of “the world’s greatest bar band”, a must-have companion to the “Thrashing Through The Passion” album released in earlier in 2019. (8)
THE POLICE – Every Move You Make: The Studio Recordings
I really, really, REALLY dislike Sting but the truth of it is, The Police was a killer rock band and this box set (their five studio albums remastered plus a sixth disc of b-sides) proves it – go beyond the #1 hits and you’ll realize that for “Every Breath You Take” there’s also a “Synchronicity II”. (9)
THE WHO – Who
This is better than anything recorded by 75-year old rockers has any right to be and one of the strongest pure rock albums of 2019, even though the last thing I ever needed to hear was Daltrey’s voice Autotuned. (8)
Άλλη μία χρονιά φτάνει στο τέλος της, άλλη μία ψυχαναγκαστική καταγραφή των μουσικών πεπραγμένων από τον Music Geek.
Πρώτα απ’ όλα όμως κάποιες σκέψεις: Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στα δισκάδικα, οπότε με στενοχωρεί το ότι
Υπάρχουν πλέον ελάχιστα δισκάδικα, και
Μπαίνω μέσα στο Virgin Megastore στο Ντουμπάϊ π.χ. και βλέπω προς πώληση στα ράφια λιγότερα άλμπουμ απ’ όσα έχω στο σπίτι μου (δεν έχω τόσα όσα φαντάζεστε): CDs μόνο από megastars τύπου Adele και Taylor Swift ή συλλογές τύπου “Now That’s What I Call Music”, και βινύλια classics περασμένων δεκαετιών – ό,τι αφορά δηλαδή τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή: Από τα 20 άλμπουμ του 2019 που παρουσιάζω παρακάτω, ίσως 6 ή 7 είναι διαθέσιμα σε physical format σε μία πόλη 4 εκατομμυρίων κατοίκων.
Παρόλα αυτά το 2019 ήταν άλλη μια εξαιρετική χρονιά από πλευράς καλλιτεχνικής παραγωγής, επιβεβαιώνοντας ότι αυτό που έχει πεθάνει είναι ένα συγκεκριμένο business model, όχι η ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί μέσα από τη μουσική. Και όσο και αν το νέο business model που στηρίζεται στο streaming λειτουργεί υπέρ του single και κατά του άλμπουμ, οι περισσότεροι καλλιτέχνες επιμένουν να δημιουργούν ολοκληρωμένα έργα.
Ακολουθούν λοιπόν λίγο παρακάτω τα 20 ολοκληρωμένα έργα που άκουσα περισσότερο μέσα στη χρονιά, πρώτα όμως οφείλουμε να δούμε την «εναλλακτική» εικοσάδα – κάποιους από τους καλλιτέχνες που θα δείτε σε πολλές άλλες λίστες φέτος, αλλά όχι σε αυτή του Music Geek:
ANGEL OLSEN διότι για λόγους που δεν μπορώ να εξήγησω, απλώς αποφάσισα ότι δεν θέλω ούτε καν να το ακούσω.
BIG THIEF διότι overrated.
BILL CALLAHAN διότι δεν φθονώ την σεξουαλική του προϊστορία όπως οι περισσότεροι άρρενες μουσικοκριτικοί fanboys.
BILLIE EILISH διότι ποιός είναι αυτός ο Billie Eilish;
BLOOD INCANTATION διότι μάλλον δεν είμαι πλέον χεβιμεταλλάς.
BRITTANY HOWARD διότι πολύ ωραίος δίσκος αλλά όχι για top-20, ίσως για top-30.
FKA TWIGS διότι δεν το πιάνω, είμαι υποκουλτουρικός.
FONTAINES D.C. διότι με το hype είμαι πάντα καχύποπτος (εκτός αν το δημιουργγώ εγώ).
LINGUA IGNOTA διότι εντυπωσιακό άλμπουμ για τη στιγμή που κυκλοφόρησε, αλλά δε νομίζω ότι θα το ακούω πολύ συχνά στο μέλλον.
MICHAEL KIWANUKA διότι δεν καταλαβαίνω τι του βρίσκετε.
NICK CAVE & THE BAD SEEDS διότι μου έπεσε πολύ βαρύ.
PURPLE MOUNTAINS διότι παρόλο που η προσωπική ιστορία του τύπου με άγγιξε, η σύνδεσή της με το κύκνειο άσμα του δεν με ώθησε στο να ακούσω το δίσκο τόσο πολύ όσο π.χ. το “You Want It Darker” ή το “Blackstar”.
SHARON VAN ETTEN διότι την προτιμώ με κιθάρες παρά με synths.
SLEAFORD MODS διότι δεν είμαι Εγγλέζος που γράφει στο NME.
SOLANGE διότι είναι μάλλον κατώτερο του προηγούμενού της.
STURGILL SIMPSON διότι παρόλο που εκτιμώ ιδιαίτερα το απρόβλεπτο στοιχείο της καριέρας του και τη διάθεσή του να εξελίσσεται διαρκώς προβοκάροντας το κοινό του, θεωρώ πως το γενναίο φετεινό του πείραμα δεν ήταν 100% επιτυχημένο.
SWANS διότι βαρέθηκα να τους βάζω στη λίστα κάθε φορά που βγάζουν δίσκο. Στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν στο top-20 μου οποιονδήποτε από τις θέσεις 17-20 παρακάτω.
TYLER, THE CREATOR διότι τελικά δεν σκαμπάζω από hip hop.
WEYES BLOOD διότι η φετεινή λίστα είναι γεμάτη σημαντικές γυναίκες δημιουργούς και δεν χωρούσε άλλη μία.
WILCO διότι έτσι.
ΟΚ; Πάμε τώρα να δούμε και τους 20 αγαπημένους μου δίσκους για το 2019. Spread the Word, Share the Love:
20. PUP – Morbid Stuff
Μεγάλη κουβέντα θα ξεστομίσω, αλλά στο “Morbid Stuff” οι PUP ακούγονται σαν μια τέλεια πάνκικη εκδοχή ενός γάμου ανάμεσα στους My Chemical Romance και τους The Hold Steady: Έχουν τα υμνικά, larger-than-life ρεφρέν των πρώτων σε συνδυασμό με την ιδεαλιστικά μποέμικη ευφράδεια των τελευταίων, και όλο αυτό μπολιασμένο με μια γνήσια punk οργή. Αν δεν σου αρέσει αυτό το άλμπουμ, δεν είσαι φίλος μου.
19. RODNEY CROWELL – TEXAS
Έβγαλε ο Crowell τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς; Πιθανότατα όχι. Έβγαλε όμως έναν από τους πιο διασκεδαστικούς, ένα από εκείνα τα άλμπουμ που βάζεις να παίζει πολύ συχνότερα από τα «αριστουργήματα», που θέλεις να ακούς στο αυτοκίνητο την ώρα που οδηγάς μόνος βράδυ στην εθνική οδό, που μήνες μετά την κυκλοφορία του θυμάσαι κάθε ρεφρέν; Αναμφισβήτητα. Με ένα χαλαρό concept γύρω από πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις του Texas από το οποίο κατάγεται, ο Crowell επισκέπτεται όλα τα μουσικά ιδιώματα για τα οποία φημίζεται η περιοχή (country, blues, rock, tex-mex...), καλεί κι ένα μάτσο Τεξανούς special guests (π.χ. Billy Gibbons, Willie Nelson, Lyle Lovett, Steve Earle, και ο επίτιμος Τεξανός Ringo Starr) και όλα μαζί τα γερόντια τα σπάνε.
18. JADE JACKSON – Wilderness
Αν δεν σου αρέσουν country rock γυναίκες singer-songwriters σαν την Jade Jackson τότε μάλλον δεν σου αρέσει να ακούς τραγούδια. Τι παραπάνω χρειάζεσαι δηλαδή από μια κιθάρα, ένα rhythm section, μια ωραία φωνή και τρία, άντε τέσσερα ακόρντα; Ίσως μόνο τον Mike Ness (Social Distortion) σε ρόλο μέντορα/παραγωγού και είσαι κομπλέ.
17. TITUS ANDRONICUS – An Obelisk
Πάλαι ποτέ μόνιμη παρουσία σε trendy end-year lists ως κορυφαίοι εκπρόσωποι του zeitgeist των αρχών της δεκαετίας που τώρα φεύγει, κυκλοφόρησαν φέτος ένα άλμπουμ που δεν θα δείτε σε καμία trendy λίστα. Κακώς. Η επιστροφή των Titus Andronicus στις πανκ ρίζες τους είναι ολοκληρωτική και απόλυτα επιτυχημένη – το “An Obelisk” είναι 38 λεπτά ΤΕΛΕΙΟΥ Clash-ικού ροκ. Και μια που οι ίδιοι στο βίντεο μιλάνε για signifiers, αναφέρουμε ότι την παραγωγή του δίσκου επιμελήθηκε ο Bob Mould στο στούντιο του Steve Albini.
(YES! Κατάφερα να χρησιμοποιήσω τις λέξεις “zeitgeist” και “signifier” στην ίδια παράγραφο! Όνειρο ζωής.)
16. REFUSED – War Music
Αν ο Μαρξισμός ως θεωρία, φιλοσοφία και πολιτικό σύστημα έχει χρεωκοπήσει, φαίνεται πως κανείς δεν έχει στείλει το σχετικό memo στους Refused καθώς οι Σουηδοί σύντροφοι συνεχίζουν αμέριμνοι το χαβά τους παίζοντας το ΓΑΜΑΤΟ επιμεταλλωμένο punk rock τους φωνάζοντας συνθήματα κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, αποτελώντας φυσική κατάληξη μια νοητής γραμμής που ξεκινά από τους MC5 και περνάει από τους Rage Against The Machine. Και καλά κάνουν – τι κι αν δηλώνεις συντηρητικός, φιλελεύθερος, σοσιαλδημοκράτης ή αναρχοτρότσκας, μέσα στο moshpit είμαστε όλοι αδέλφια.
15. ROSALIE CUNNINGHAM – Rosalie Cunningham
Ο τύπος ντυμένος αρκούδα που πρωταγωνιστεί στο ψυχεδελικό video clip από το παρθενικό solo album της πρώην frontwoman των Purson μου έφερε αυτόματα στο μυαλό αυτό το έπος, μην αφήσετε όμως αυτό το γεγονός να σας αποθαρρύνει: Η Cunningham κυκλοφόρησε έναν πραγματικά υπέροχο δίσκο που ξεφεύγει από τα περιοριστικά όρια του occult rock, αγκαλιάζοντας μια ευρύτερη Βρετανίλα που καλύπτει με χαρακτηριστική άνεση την απόσταση ανάμεσα στον απλοϊκό “Hammer Horror” σατανισμό των Black Widow και τις πιο εκκεντρικές music hall στιγμές των Queen.
14. THE WHO – Who
Υπάρχει μια σκηνή στο “The Irishman” όπου ο De Niro έχει ρίξει στο έδαφος έναν μαγαζάτορα που προσέβαλε την κόρη του και τον κλωτσάει. Η CGI τεχνολογία που στη συγκεκριμένη σκηνή έχει κόψει καμιά σαρανταριά χρόνια από τον De Niro δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι στην πραγματικότητα ο τύπος που ρίχνει τις κλωτσιές είναι 75 ετών, και ο Scorcese πίσω από την κάμερα δεν δείχνει να νοιάζεται ιδιαίτερα για αυτό. Οι Townshend και Daltrey, πάνω-κάτω συνομήλικοι με τον De Niro και τον Scorcese, μόλις κυκλοφόρησαν έναν δίσκο όπου παριστάνουν ότι είναι καμιά σαρανταριά χρόνια νεώτεροι παρόλο που ξέρουν ότι δεν είναι, ξέρεις ότι δεν είναι, και ξέρουν ότι ξέρεις ότι δεν είναι. Το “The Irishman” είναι εξαιρετική ταινία.
13. RHIANNON GIDDENS (WITH FRANCESCO TURRISI) – There Is No Other
Η Giddens είναι folk μουσικός με κλασική παιδεία. Ο Turrisi είναι jazz μουσικός με βαθιές ρίζες τόσο στο μπαρόκ όσο και στους ήχους της Μεσογείου. Η ένωση των δυνάμεών τους είχε φέτος ως αποτέλεσμα ένα εξαιρετικό άλμπουμ, ένα ηχητικό ταξίδι ανά την υφήλιο προς αναζήτηση ενός αρχέγονου μα ταυτόχρονα καινοτόμου ήχου. Ηχογραφημένο μέσα σε πέντε μόλις μέρες, κατά κύριο λόγο first takes, είναι σαφώς μία από τις κορυφαίες κυκλοφορίες της χρονιάς και δεν είναι καν το καλύτερο φετεινό άλμπουμ που φέρει τη σφραγίδα της Giddens αφού λίγους μήνες νωρίτερα είχαμε και το αριστούργημα των Our Native Daughters.
12. LIZZO – Cuz I Love You
Τα περισσότερα αποθεωτικά άρθρα για τη Lizzo επικεντρώνονται στο έργο που επιτελεί ως ακτιβίστρια του κινήματος “body positivity” υπέρ της κοινωνικής αποδοχής των “plus size” ατόμων και κατά του body shaming. Έχω σοβαρά θέματα με όλο αυτό: Το body shaming σαφώς είναι πολύ κακό πράγμα, αλλά η απόσταση από αυτού του τύπου bullying μέχρι το να πρέπει να θεωρούμε φυσιολογική την κορμοστασιά ενός δημοσίου προσώπου όπως η Lizzo, με όποια αρνητική επίδραση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο στο πώς (δεν) αντιμετωπίζουν το σοβαρότατο πρόβλημα της παχυσαρκίας/υγείας τους χιλιάδες παιδιά κι έφηβοι, είναι μεγάλη. Εν πάση περιπτώσει, ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον ότι η ποιότητα ενός καλλιτέχνη δεν εξαρτάται από την εξωτερική του εμφάνιση, και η Lizzo με το φετεινό της album αναδεικνύεται σε σπουδαία καλλιτέχνη με ένα εθιστικό, βρώμικο κράμα φανκ, ραπ και ροκ που θυμίζει μια σύγχρονη εκδοχή του Prince.
11. MIRANDA LAMBERT – Wildcard
Η Lambert είναι σταρ στο χώρο της country, είτε solo είτε με το συγκρότημα των Pistol Annies, και όλοι οι δίσκοι που έχει κυκλοφορήσει είναι από πολύ καλοί ως εξαιρετικοί. Φέτος όμως με το έβδομο προσωπικό της άλμπουμ κάνει την υπέρβαση, ξεφεύγει από τα στενά όρια της country ενσωματώνοντας άφθονα ποπ και ροκ στοιχεία στον ήχο της, και με το σήμα-κατατεθέν white trash χιούμορ της φέρνει τούμπα όλα τα στιχουργικά κλισέ του genre προσφέροντάς μας ίσως το καλύτερο ίσως πακέτο τραγουδιών που έχει δημιουργήσει ως σήμερα.
10. THE HOLD STEADY – Thrashing Through The Passion
Το λέω και το εννοώ – οι Hold Steady ήταν το καλύτερο ροκ συγκρότημα των 00’s, με διαφορά. Επίσης ο Craig Finn παραμένει ο καλύτερος ροκ στιχουργός του 21ου αιώνα, με διαφορά. Η επιστροφή στη μπάντα του ασώτου υιού Franz Nikolay (διαβάστε το βιβλίο του, σοβαρά!) σηματοδοτεί μια επιστροφή στον ήχο της περιόδου 2005-2008, της καλύτερης δηλαδή περιόδου της μπάντας και παρόλο που το “Thrashing Through The Passion” δεν φτάνει τις κορυφές του “Boys And Girls In America” (ΤΙΠΟΤΑ δεν φτάνει τις κορυφές του “Boys And Girls In America”), όπως τραγουδάει εδώ ο ίδιος ο Finn, “It doesn’t have to be pure / It doesn’t have to be perfect / Just sort of has to be worth it”.
9. SLIPKNOT – We Are Not Your Kind
Θάνατοι, αποχωρήσεις, μηνύσεις, διαζύγια, η κατάσταση στο στρατόπεδο των Slipknot τα τελευταία (αρκετά) χρόνια θυμίζει περισσότερο σαπουνόπερα παρά συγκρότημα. Το γεγονός αυτό όμως δεν είναι παρά απλώς απόδειξη ότι πρόκεται για τεράστιo όνομα αφού σαπουνόπερα δεν γίνονται οι Hold Steady όσο σπουδαίους δίσκους και αν βγάζουν: Σαπουνόπερα γίνονται οι Metallica, οι Rolling Stones, η Taylor Swift. Και οι Slipknot. Όπως και να’χει το γεγονός ότι μέσα από όλα αυτά κατάφεραν να βγουν δυνατοί κυκλοφορώντας ένα φανταστικό album είναι ασύλληπτο – δεν ξέρω αν το “We Are Not Your Kind” είναι ο καλύτερος δίσκος των Slipknot, είναι σίγουρα όμως ο πιο τολμηρός, o πιο «καλλιτεχνικός», και αναμβισβήτητα ένα από metal highlights της χρονιάς.
8. PATTY GRIFFIN – Patty Griffin
Το δέκατο άλμπουμ της, τέσσερα χρόνια και μια επιτυχημένη μάχη με τον καρκίνο του μαστού μετά το προηγούμενο, αποδεικνύει για άλλη μία φορά πως η Griffin είναι μια από τις κορυφαίες τραγουδοποιούς της Αμερικής σήμερα (έχει ξαναχτυπήσει εικοσάδα άλλωστε). Παντρεύοντας τη folk με την jazz, τα blues και με στοιχεία world music (υπέροχα κελτικά και ισπανικά στοιχεία στις κιθάρες) και με τον πρώην αγαπημένο της Griffin, Robert Plant, να παρέχει διακριτικά δεύτερα φωνητικά σε δύο τραγούδια, το “Patty Griffin” είναι μία ακόμα μεγάλη στιγμή σε μία σπουδαία καριέρα.
7. JESCA HOOP – Stonechild
Μια σύντομη βιογραφία της Hoop ίσως βοηθήσει: Μεγάλωσε σε βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια μορμόνων τραγουδώντας παραδοσιακά folk τραγούδια σε 4-part harmony με την υπόλοιπη οικογένεια. Στα 16 της το έσκασε από την οικογένεια και τη θρησκεία και έζησε, κυριολεκτικά, μόνη στην έρημο μέχρι τα 20. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Los Angeles κι έπιασε δουλειά ως νταντά των παιδιών του Tom Waits. Πλέον ζει στην Αγγλία και την παραγωγή αυτού του άλμπουμ έχει κάνει ο John Parish, ο στενότερος συνεργάτης της PJ Harvey. Αν τα παραπάνω δεν σας έχουν δώσει ακόμα εικόνα του πώς ακούγεται το διαμάντι που τιτλοφορείται “Stonechild”, ας αφήσουμε τον πρώην εργοδότη και μέντορά της Tom Waits να περιγράψει την Hoop: «Είναι σαν ένα νόμισμα με τέσσερις πλευρές. Είναι αρχαία ψυχή, σαν μαύρο μαργαριτάρι, σαν καλή μάγισσα ή κόκκινο φεγγάρι. Η μουσική της είναι σαν να κολυμπάς σε λίμνη βράδυ.»
6. BARONESS – Gold & Grey
O ηγέτης της μπάντας, John Baizley, εκτός από μουσικός είναι και εξαιρετικός graphic artist. Πιθανότατα είναι συναισθητικός, κάτι που εξηγεί τους χρωματικούς τίτλους που δίνει στους δίσκους του δένοντάς τους με το εκάστοτε εξώφυλλο που δημιουργεί, και παρόλο που εκ πρώτης όψεως όσοι υποστηρίζουν ότι αυτός είναι ο «πορτοκαλί» δίσκος των Baroness φαίνεται να έχουν κάποιο δίκιο, μπορώ να καταλάβω γιατί ο Baizley επέλεξε να τον βαφτίσει «χρυσό και γκρι»: Το πορτοκαλί είναι χρώμα εξωστρεφές, νεανικό, αυθόρμητο, ενθουσιώδες. Από την άλλη πλευρά το χρυσό είναι το χρώμα του θριάμβου και το γκρι ένα κομψό, ώριμο χρώμα που αιωρείται ανάμεσα σε δύο μη-χρώματα (το άσπρο και το μαύρο), και το “Gold & Grey” είναι ακριβώς αυτό – ένας καλλιτεχνικός θρίαμβος που αρνείται να κατηγοριοποιηθεί, στέκοντας περήφανα ανάμεσα στο μέταλ και το εναλλακτικό ροκ.
5. EZRA FURMAN – Twelve Nudes
O Furman ήταν και πέρσι στη Λίστα του Music Geek, αλλά το φετεινό του “Twelve Nudes” είναι εντελώς διαφορετικό πλάσμα – ένα οργισμένο πανκ ξέσπασμα, ένα άλμπουμ διαμαρτυρίας για όσα συμβαίνουν γύρω του στην Αμερική του 2019. Οι καλές προθέσεις όμως δεν θα ήταν αρκετές αν ο Furman δεν είχε ως συνθέτης τα chops να τις υποστηρίξει, και τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ εδώ διατηρούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έντεκα (όχι δώδεκα) ύμνοι που ανεβάζουν το δίσκο στο στάτους του καλύτερου-ίσως-πανκ-δίσκου-από-το-Transgender-Dysphoria-Blues-κι-έπειτα.
4. TOOL – Fear Inoculum
Ο Keenan είναι προφανώς αυτός που τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας ως η φωνή του συγκροτήματος και ο πιο δραστήριος μουσικά από τους τέσσερις Tool στα 13 (!) χρόνια που τους πήρε να ολοκληρώσουν αυτό το άλμπουμ, κυκλοφορώντας ενδιάμεσα τρεις δίσκους με τους Puscifer κι άλλον έναν με τους A Perfect Circle. Η ψυχή του “Fear Inoculum” ωστόσο είναι ο Danny Carey – τα ντραμς σε αυτό το άλμπουμ είναι πραγματικά από άλλο πλανήτη. Όσο για τις συνθέσεις; Τα riffs είναι φανταστικά, οι μελωδίες καθηλωτικές, και οι ρυθμοί θα σας στραμπουλήξουν τον εγκέφαλο (μεγάλο μέρος του album είναι γραμμένο σε 7/4) σε ένα πραγματικό prog όργιο.
3. RICHARD DAWSON – 2020
Ιδιαίτερη περίπτωση μουσικού ο Dawson, ένας avant- τροβαδούρος που ξεκινά με αφετηρία τη folk βγάζοντας μια πολύ έντονη Βρετανίλα, για την ακρίβεια Αγγλίλα, την οποία όμως διαστρεβλώνει, ξεκουρδίζει ελαφρώς και ηλεκτροδοτεί καταλήγοντας να ακούγεται σαν μια διασταύρωση Captain Beefheart και Richard Thompson, εμπλουτίζοντας στο “2020” τον ήχο του με ιδιοσυγκρατικά keyboards και το περιστασιακό πιασάρικο ρεφρέν. Ακόμα κι αν δεν θα μπορείτε να βγάλετε κάποιες από αυτές τις μελωδίες από το κεφάλι σας πάντως το μεγάλο ατού του Dawson είναι η ικανότητά του να σκαρφίζεται ασυνήθιστες ιστορίες συνηθισμένων ανθρώπων, με τρόπο δραματικό και ταυτόχρονα πολύ αστείο.
2. OUR NATIVE DAUGHTERS – Songs Of Our Native Daughters
Δεν έχω κάτι να πω.
1. LANA DEL REY – Norman Fucking Rockwell!
Εκατομμύρια λέξεις, αμέτρητα άρθρα και blogs έχουν γραφτεί για τη Lana Del Rey από τότε που η Lizzy Grant ντεμπούταρε με αυτό το stage name, με τους haters να αποτελούν ισχυρή μειοψηφία απέναντι στους πορωμένους fans που θεωρούν κάθε δουλειά της αριστούργημα. Όπως συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια η αλήθεια βρισκόταν κάπου στη μέση – μέχρι το 2019: Τα προηγούμενα άλμπουμ της Del Rey ήταν ενδιαφέροντα μα άνισα, με τα προσεκτικά επιλεγμένα singles να είναι κατά κανόνα εξαιρετικά αλλά και με μπόλικα fillers. Στο Normal Fucking Rockwell! όμως τα πάντα είναι ακριβώς όπως πρέπει, η κινηματογραφική noir ατμόσφαιρα που εξαρχής την έκανε να ξεχωρίζει έχει τελειοποιηθεί, οι συνθέσεις είναι όλες από το πάνω ράφι, οι στίχοι της έχουν αποκτήσει βάθος και επιδέχονται πολλαπλές αναγνώσεις. Είναι πλέον αδύνατο να ξεχωρίσεις την Grant από την περσόνα της, αν ήταν ποτέ περσόνα η Del Rey δηλαδή (η ίδια το αρνείται), όπως επίσης είναι αδύνατο να μην αγαπήσεις αυτό τον δίσκο που, ναι, είναι αριστούργημα.
